Welkom bij Marlies!

Hoi allemaal,

Terug van weggeweest en hopelijk om te blijven.
Fijn dat jullie mijn logje weer weten te vinden.
Laat  een berichtje achter zodat ik weet wie er is langs geweest?

xxx Marlies
Weblog van de maand!

Nieuws van Marco
We zijn begonnen met de voorjaars Clubtour 'Thuis'! Ga ik jou ook zien tijdens de tour? Groetjes, Marco
Weblogje van de week
Mijn Gastenboek
Foto album
E-mail alert
CHALLENGEMEE
Boeken 
Dood door schuld - Tineke Beishuizen
Drie is teveel - Jill Mansell
Geboren in vuur - Nora Roberts
Geboren in ijs- Nora Roberts
Appelleren - Nico Dijkshoorn
De Suite - Suzanne Vermeer
Bella Italis - Suzanne Vermeer
Gijp - Michel van Egmond
Het huis waar jij van hield-Tatiana de Rosnay
Vlinders voor altijd - Jill Mansell

Theater
Miss Saigon - 7 januari 2011
Saturday Night Fever - 14 februari 2012
Leo Blokhuis - 25 maart 2012
Brigitte Kaandorp - 4 april 2012
Bert Visscher- 25 april 2012
Wicked - 8 juli 2012

Zoeken
Mijn laatste reacties
Ik heb er zelf voor...
10:52, 9 dec 2015
Leuke foto Marjo.
17:37, 22 sep 2015
Schattig hoor.
15:32, 20 sep 2015
Herkenbaar die zwartwit...
15:30, 20 sep 2015
Leuk om te zien, mijn...
15:29, 20 sep 2015
Ha ha volle kruiken...
15:27, 20 sep 2015
Dat is wel een hele...
15:24, 20 sep 2015
Dat is drie auto's...
09:12, 13 sep 2015
Ik heb in tegenstelling...
22:45, 12 sep 2015
Ik heb heel lang gezocht...
01:19, 10 sep 2015
Weekend
Jeroen is gelukkig weer aardig opgeknapt, dus hij kon redelijk gezond aan zijn weekend beginnen.

Vrijdagmiddag is Jeroen met zijn klas gaan bowlen en daarna pizza eten. Hij moet dan rond zevenen nog naar huis met de metro. Tja en ik ben dan zo'n tut hola dat ik dat eng vind. Zolang hij in die pizzeria zit vind ik het allemaal prima, maar het moment dat hij belt om te zeggen dat hij weggaat word ik nerveus.
Jeroen zou bellen als hij een paar haltes voor ons station was, zodat ik hem kon ophalen bij het metrostation. Gelukkig is hij zo lief om dat ook te doen, want voor hem hoeft het niet natuurlijk, maar hij doet het puur voor mijn gemoedsrust. Toch fijn zo een meevoelend kind.

Op zaterdag ging Jeroen met opa en met nichtje Tessa mee naar de KNRM, wat staat voor de Koninklijke Nederlandse Reddings Maatschappij (dank je Penguin).
Opa is al 50 jaar donateur van de Reddingsmaatschappij en zou hiervoor een mooie speld krijgen en een dagje uitleg van wat de Reddingsmaatschappij zoal doet.
Jeroen vond het, gelijk toe hij het hoorde, ook wel wat om mee te gaan en Tessa ook. Dus opa ging met zijn twee kleinkinderen op stap. Om half tien moest ik Jeroen op zaterdagochtend al in Haarlem afleveren. Een beetje vroeg voor mij, maar ja dan kon ik daarna lekker boodschappen doen en schoonmaken, had ik dat vast gedaan.

Om een uur of drie kwam opa Jeroen weer thuisbrengen. Ze hadden het fantastisch gehad, Jeroen had de foto's gemaakt en opa liet vol trots zijn speldje zien.




Zaterdagavond had Jeroen nog een waterpolowedstrijd. Doordat er drie zieken waren, waren er helemaal geen wissels. Jeroen zag het somber in, want hij voelde zich ook nog helemaal niet goed en had al drie trainingen gemist hierdoor.
Maar het werd een verbazingwekkend leuke wedstrijd, Jeroen scoorde drie keer en zijn team won met 7-6. De andere spits scoorde 4 keer, dus de doelpunten waren mooi verdeeld.
De jongens hebben dit seizoen nog helemaal niet gewonnen en het gaat met het team niet echt goed. Eťn van de coaches is opgestapt, hij is vader van ťťn van de jongens, heeft een eigen bedrijfje en trok het niet echt meer. Wat ik me heel goed kan voorstellen.
Een broer van een andere jongen traint ze nu op maandag en was ook bij de wedstrijd als coach aanwezig.
Deze overwinning was dus extra speciaal en we waren erg trots op de jongens. We zaten met vier ouders op een bankje en hebben een wave gedaan. Ik geloof dat de jongens zich rotschaamden, maar dat mocht onze pret niet drukken.

Vandaag, zondag dus, heb ik helemaal niks gedaan. Beetje t.v. gekeken (schaatsen), wat gecomputerd en veel gelezen. Heerlijk, in tegenstelling tot anderen (ik noem geen namen), kan ik heel erg goed niks doen.
Helaas is het weekend weer voorbij en moet ik over een paar uurtjes weer op staan om aan het werk te gaan.

Fijne week iedereen!
En tot slot nummer 5 en 6
© Martijn SimonsDe afgelopen twee weken heb ik zo ongeveer 1500 kilometer gereden in mijn autootje. En dat is inclusief het wegbrengen en ophalen van Jeroen op de diverse logeeradressen.
Het omrijden voor de mensen die met me meereden en het omrijden vanwege afgesloten wegen.
En dat allemaal voor ťťn man.

Maar wat was het mooi, wat heb ik genoten, wat heb ik een leuke mensen gezien.
Er is me afgelopen periode ook vaak gevraagd waarom ik zes keer naar hetzelfde concert ga. Nou geloof me, het enige wat hetzelfde is, dat is de volgorde van de liedjes.
Elke keer zie je weer†wat nieuws.

Op 3 en 4 november, de twee laatste concerten, merkte je dat Marco steeds meer ontspannen werd. Steeds meer kijken in het publiek, heerlijk is dat om te zien.

Vrijdag 3 november was ik met Dymphna en DaniŽlle (met trema). We zouden er een relaxed dagje van maken, maar om toch verzekerd te zijn van een goede parkeerplek, waren we tegen drie uur aanwezig.
Eerst moesten we toch echt een kop koffie drinken, want de hele weg van Almere naar Arnhem hadden we zitten gapen.
Dymphna zat al op ons te wachten bij ons favoriete restaurant ..... de McDonalds.
DaniŽlle (met trema) en ik hadden erg veel trek gekregen en bestelden een fiks menu. We zaten zo lekker te kletsen (lees: roddelen) en het was warm, dus wij hadden het prima naar ons zin. Tot een jongeman om onze stoelen kwam vragen, we namen blijkbaar te veel ruimte in beslag, iedereen moest staan. Dymphna kon alleen maar heel verbaasd en geschokt kijken en ik kon alleen maar lachen. Dat is me nog nooit gebeurd, zelfs niet bij de McDonalds.
Nou ja, wij zijn niet voor ťťn gat te vangen en gingen gezellig op de grond zitten.© www.ine.punt.nl
Nathalie kwam ons ook nog gezelschap houden, die had blijkbaar ook wel zin in een McMenu.

Iets na vijfen gingen we richting ingang M, kijken hoe het er daar voor stond. Het was nog erg rustig, dus DaniŽlle (met trema) en ik konden nog even plassen (wat moet dat moet, al is de toilet nog zo vies).

Het GOLD vak, waar wij kaartjes voor hadden, liep maar heel langzaam vol. Aangezien wij toch wel een stukje hek wilden, bleven we loeren tot het andere vak ook gevuld zou worden.
Helaas was er een mevrouw die het nodig vond helemaal door te draaien omdat ze niet het tweede vak in mocht, waardoor wij langer werden tegengehouden dan nodig was.
Gelukkig duwde Dymphna wat mensen opzij en stonden we helemaal aan het laatste stukje hek bij de catwalk, maar we hadden een prachtig plekje.
Je hebt niet echt heel veel overzicht, maar we zagen heel veel Marco (en Giovanni, speciaal voor Dymphna), kijk daar doe je het tenslotte voor.

Na het concert zijn we even gezellig bij de hoofingang gaan staan. Als je direct in de auto stapt sta je alleen maar vast op de parkeerplaats, dus het is wel zo gezellig om even te wachten.
Daantje en ik wilden graag de cd van Ferry hebben, in de hoop dat Ferry ook wel even tijd zou hebben voor een handtekening. En dat lukte, Ferry vroeg wie zijn cd al had gekocht en Daan en ik sprongen naar voren. Hij wilde graag zijn handtekening zetten en vroeg hoe ik heette. Oh Marlies, zo heet mijn nichtje ook, oh nee die heet Marloes .... .
Aan DaniŽlle vroeg Ferry of dat met een trema op de e was. Nee zegt DaniŽlle, met twee puntjes ......
Onnodig te zeggen dat DaniŽlle nu een trema-trauma heeft ......

Ine, Marijke, Nathalie en ikZaterdag mochten we alweer, het was het laatste concert. Wat was het weer fantastisch. Ik stond vooraan naast Nathalie en daarnaast Marijke en Ine en nog een aantal bekenden.
Wat was Marco weer lekker op dreef, wat kan een mens genieten zo'n avond.
Tja en dan is het gewoon echt voorbij. Je wil het niet, maar het moment komt gewoon. We gingen weer even koukleumen bij de hoofdingang.
Ik heb Eric nog aan een foto geholpen met Lucie Silvas. Hij had haar helemaal niet gezien, dus ik wees hem er even op, ik kreeg zijn fototoestel in mijn handen gedrukt en hij stond al naast haar.
Ondertussen waren onze collega-fans ineens verdwenen, dus Daantje en ik gingen maar even polshoogte nemen.
Net op tijd om Marco naar buiten te zien komen.
Marco liep gelijk op me af om te vragen of ik hem nog had zien sjansen met me ...... ja duh natuurlijk, ik ben drie keer onderuit gegleden geloof ik. Na de nodige knuffels en lieve woordjes moest Marco echt de auto in, het was koud en hij was moe, wat wel een beetje te begrijpen is.
Zuchtend liepen we weg, eigenlijk geen zin om naar huis te gaan, maar ja, wat moet je verder nog in de kou bij het Gelredome. We hebben afscheid genomen van elkaar.
26 November is de fanclubdag, dan zien we elkaar en Marco weer.
Het waren twee heerlijke weken!

*zucht*

Is het echt voorbij?
"Dus denk maar even niet aan mij
Doe het echt alleen voor jou"