Welkom bij Marlies!

Hoi allemaal,

Terug van weggeweest en hopelijk om te blijven.
Fijn dat jullie mijn logje weer weten te vinden.
Laat  een berichtje achter zodat ik weet wie er is langs geweest?

xxx Marlies
Weblog van de maand!

Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Weblogje van de week
Mijn Gastenboek
Foto album
E-mail alert
CHALLENGEMEE
Boeken 
Dood door schuld - Tineke Beishuizen
Drie is teveel - Jill Mansell
Geboren in vuur - Nora Roberts
Geboren in ijs- Nora Roberts
Appelleren - Nico Dijkshoorn
De Suite - Suzanne Vermeer
Bella Italis - Suzanne Vermeer
Gijp - Michel van Egmond
Het huis waar jij van hield-Tatiana de Rosnay
Vlinders voor altijd - Jill Mansell

Theater
Miss Saigon - 7 januari 2011
Saturday Night Fever - 14 februari 2012
Leo Blokhuis - 25 maart 2012
Brigitte Kaandorp - 4 april 2012
Bert Visscher- 25 april 2012
Wicked - 8 juli 2012

Zoeken
Mijn laatste reacties
Ik heb er zelf voor...
10:52, 9 dec 2015
Leuke foto Marjo.
17:37, 22 sep 2015
Schattig hoor.
15:32, 20 sep 2015
Herkenbaar die zwartwit...
15:30, 20 sep 2015
Leuk om te zien, mijn...
15:29, 20 sep 2015
Ha ha volle kruiken...
15:27, 20 sep 2015
Dat is wel een hele...
15:24, 20 sep 2015
Dat is drie auto's...
09:12, 13 sep 2015
Ik heb in tegenstelling...
22:45, 12 sep 2015
Ik heb heel lang gezocht...
01:19, 10 sep 2015
Daantje 40
Ze werd 40 en dat wilden we weten.
Nathalie mailde me tijdens mijn vakantie of je van Tivoli naar Casablanca kon lopen. Wat mij betreft kan je alles lopen in Amsterdam, dus ik mailde ?ja? terug.
Toen ik weer terug was uit Aruba kwam het mailtje dat we Daantjes verjaardag in Amsterdam gingen vieren en dat we dat d.m.v. een etentje en karaoke gingen doen.
Amsterdam, eten, karaoke en lieve vriendinnen, het leek mijn eigen feestje wel.
Maar het ging om Daantje, ik wist niet hoeveel Daantje wist, maar ik heb voor de zekerheid maar helemaal niks gezegd over jarig zijn, het was zelfs zo erg dat ik op haar echte verjaardag vergat een kaartje te sturen, zo zat ik in mijn hoofd met die 21e en niks mogen zeggen.
Voor de zekerheid heb ik de 20e drie smsjes gestuurd, en Daantje zou Daantje niet zijn als ze me volledig heeft vergeven.
Rome
Tien dagen, het lijkt niet lang en ik heb genoeg te doen, maar tien dagen mijn kind niet zien ?.. Jeroen is nog nooit zo lang weggeweest.

Gisteren was het zo ver, Jeroen vertrok met school, met alle vijfde klassen richting Rome.
Om kwart over elf zou de bus vertrekken, we konden dus een beetje uitslapen, ik had ?s ochtends vrij genomen zodat ik Jeroen met de auto naar school kon brengen.
Ik had voor mezelf al bedacht dat het niet zo?n goed idee zou zijn als ik de bus ging uitzwaaien. Ten eerste wil Jeroen natuurlijk gewoon lekker bij zijn vrienden in de bus zitten en ik wist al zeker dat ik zou huilen als ik de bus weg zou zien rijden, dus we knuffelden flink in de auto en ik huilde gewoon in mijn eentje op weg naar huis.
Ech heel zielig .....

Mijn auto
In juni moest mijn auto weer APK gekeurd worden. Altijd een angstig moment en maar hopen dat het niet te veel gaat kosten.
Op zich viel het mee, één nieuwe band (had ik wel verwacht) en één achterlicht (mmm, geen idee dat die het niet deed). Verder werd er verteld dat het slot van de linkerportier niet meer werkte.
Tja dat was waar, hoewel ik er van buitenaf nog in kon komen met een sleutel, maar de keurmeester lukte het niet. Tja en die moet toch zijn handtekening zetten.
Het was twee dagen voor mijn vakantie en het ging me niet meer lukken om het slot te laten maken.
Pasca, Dazzle, Charming
Vorige week mocht ik het paardrijden weer oppakken, na vijf weken niet in de buurt van een paard te zijn geweest.
Dinsdag viel er iemand uit en mocht ik meedoen met de les. Ik had nog wat uurtjes in te halen, die moest ik voor zaterdag opnemen.
Ik was best een beetje nerveus, stel dat ik gewoon niet meer kon paardrijden, dan was ik toch echt wel een prutser en dan kon ik mijn weekendje Vlieland wel vergeten.

Bij de manege werd ik verwelkomd door Iris en Asmara. We hadden elkaar lang niet gezien, dus we hadden flink wat bij te kletsen.
Nathalie zat ook al te wachten op me en was nog blijer dan Asmara om me te zien.
Ik mocht op Pasca. Pasca is meestal wel erg relaxed en moeilijk aan de gang te krijgen, maar als Pasca op gang is, dan is het prima.

Ik sprong lenig op Pasca?s rug (ja echt, dat kan ik), stelde zeer professioneel de beugels bij (terwijl ik zat, dat kan ik ook al).
En daar ging ik, ik ging en het ging prima. Het licht rijden ging ook goed en zelfs de galop. Pasca ging vet hard, hij had er zin in. Ik galoppeerde tussen wat andere paarden door en eigenlijk vond ik dat wel iets te spannend worden. We moesten maar niet overdrijven.
Weer thuis!
Mijmerend zit ik op het trappetje bij een steiger. Zomaar een plek op Aruba, achter een rij huizen kan je zomaar de zee in, via het steigertje en het trappetje kom je op de meest prachtige snorkelplek.
Ton en Jeroen zijn nog in het water en ik droom weg. In gedachte is het huis achter mij een villa en hoort de steiger bij mijn achtertuin. Lachend bedenk ik dat de tuin dan wel goed moet worden afgesloten zodat er niet twee van die schooiers zomaar kunnen snorkelen in de zee die bij mijn achtertuin hoort.
Ton en Jeroen riepen wat, ze bleken al een tijdje te zwaaien, maar ik zag niks.
De villa achter me verdween weer en ik was weer terug in de realiteit.
"Als men al mijn dure spullen jat
Blijf ik dansen van geluk"