Welkom bij Marlies!

Hoi allemaal,

Terug van weggeweest en hopelijk om te blijven.
Fijn dat jullie mijn logje weer weten te vinden.
Laat  een berichtje achter zodat ik weet wie er is langs geweest?

xxx Marlies
Weblog van de maand!

Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Weblogje van de week
Mijn Gastenboek
Foto album
E-mail alert
CHALLENGEMEE
Boeken 
Dood door schuld - Tineke Beishuizen
Drie is teveel - Jill Mansell
Geboren in vuur - Nora Roberts
Geboren in ijs- Nora Roberts
Appelleren - Nico Dijkshoorn
De Suite - Suzanne Vermeer
Bella Italis - Suzanne Vermeer
Gijp - Michel van Egmond
Het huis waar jij van hield-Tatiana de Rosnay
Vlinders voor altijd - Jill Mansell

Theater
Miss Saigon - 7 januari 2011
Saturday Night Fever - 14 februari 2012
Leo Blokhuis - 25 maart 2012
Brigitte Kaandorp - 4 april 2012
Bert Visscher- 25 april 2012
Wicked - 8 juli 2012

Zoeken
Mijn laatste reacties
Ik heb er zelf voor...
10:52, 9 dec 2015
Leuke foto Marjo.
17:37, 22 sep 2015
Schattig hoor.
15:32, 20 sep 2015
Herkenbaar die zwartwit...
15:30, 20 sep 2015
Leuk om te zien, mijn...
15:29, 20 sep 2015
Ha ha volle kruiken...
15:27, 20 sep 2015
Dat is wel een hele...
15:24, 20 sep 2015
Dat is drie auto's...
09:12, 13 sep 2015
Ik heb in tegenstelling...
22:45, 12 sep 2015
Ik heb heel lang gezocht...
01:19, 10 sep 2015
Vakantie
Het is tijd voor een welverdiende vakantie. Na het afgelopen jaar al mijn vrije dagen aan mijn studie te hebben besteed ben ik nu echt vrij.
De spullen zijn gepakt, linnengoed, handdoeken, eten voor onderweg, dvd speler voor onderweg, toiletpapier en oh ja de strawberry Margherita natuurlijk.
Mijn collega's hebben me woensdag nog een fles cadeau gedaan en ik geloof dat ik mijn oudste zus inmiddels ook verslaafd heb gemaakt (ik moet zelf de Mojito nog proberen).

We gaan vannacht rijden, om de ergste drukte voor te blijven, geen idee of dat lukt. Joke vertelde al dat er in Oostenrijk altijd file staat ....

Ik hoop dat ik de komende week nog tijd (of een internetaansluiting) heb om mijn rode logje te vullen.

Eten in Utrecht
Het lijkt alweer zo lang geleden. Na onze laatste schooldag, dus vr ons examen, vr we we de presentatie moesten doen en vr we wisten dat we allemaal geslaagd zijn, toen we nog niet wisten dat Nederland bijna Wereldkampioen zou worden, op 14 juni na de eerste wedstrijd van het Nederlands Elftal zijn we met een aantal studiegenoten in een oranje gekleurd Utrecht uit eten geweest.

Vandaag kreeg ik de foto's pas en dat is dan best wel raar. Van 2 studiegenoten weet ik dat ik ze zeker nog zal zien, al is het alleen al om ons te bezuipen in Amsterdam, maar een aantal anderen zie ik zeer waarschijnlijk nooit meer terug (zij komen uit Limburg en Friesland). Terwijl we toch lief en leed hebben gedeeld het afgelopen jaar. We hebben elkaar door moeilijke studietijden heen gesleept en gemaild over lastige onderdelen van
werkstukken en presentaties.

Ik weet ook dat ik over een maandje amper meer aan mijn ex-studiegenoten zal nadenken. Zo gaat het nou eenmaal in het leven.
Je deelt een periode iets met iemand en als hetgene wat je deelt er niet meer is, dan is dat gewoon voorbij.
Maar ik wil toch even stilstaan bij een groep leuke mensen waar ik het gewoon heel fijn mee heb gehad.








GESLAAGD!
Vandaag had ik mijn aller-aller-allerlaatste presentatie. Het werkstuk had ik 14 juni al ingeleverd en ik wist al dat ik een voldoende had (anders zou je niet hoeven presenteren).
Ik heb een 8 gehaald en ik ben zo ontzettend blij.

Voor mijn theorie-examen Regelgeving heb ik een 7,7, dat cijfer kreeg ik twee weken terug. Daar was ik al zo blij mee, zo'n hoog cijfer.
Maar die presentatie bleef in mijn hoofd zitten, het is niet mijn favoriete onderdeel, al is het dit jaar al mijn vierde presentatie. Maar je moet het toch weer doen en ik vind het gewoon lastig.

In de trein op weg naar huis drong het langzaam tot me door dat ik gewoon klaar ben. Drie jaar geleden begonnen en wat leek het lang ..... en het was ook lang.
Uiteindelijk alles gehaald, veel bijgeleerd en nu minstens n jaar helemaal niks.

Jeroen gaat nu zijn examenjaar in, dat zal me genoeg stress opleveren, dus ik wil niet mijn eigen stress erbij.
Daarna ga ik verder kijken of ik weer ga studeren, of dat de rust me bevalt.

Nog n dag werken en dan drie weken vakantie. Lekker genieten en h-e-l-e-m-a-a-l niks.

Ik ben blij ..... en een beetje dronken, want ik ben een fles Strawberry Margherita aan het leegdrinken ......

PROOST!
Pendelbus
Een paar weken geleden werden wij (reizigers in de Amsterdamse metro) genformeerd dat de metro vanaf 12 juli vijf weken niet zou rijden tussen het Amstelstation en Centraal Station.
Na het Amstelstation gaat de metro de tunnel in om onder Amsterdam door naar het Centraal Station te rijden. De reden dat de metro vijf weken niet door de tunnel kon rijden was dat er aan de brandveiligheid in de tunnel moest worden gewerkt.
Ach het is lastig, maar drie van die vijf weken ben ik vrij en een paar jaar terug moesten we ook een aantal weken met de pendelbus en dat was prima geregeld. Je bent er snel aan gewend dat de reis naar je werk wat extra tijd in beslag neemt.

Oranje-mis
Afgelopen zondag schijnt een pastoor in Obdam het in zijn hoofd te hebben gehaald de eucharistieviering te gebruiken om parochianen naar de kerk lokken met een Oranje-mis.

Ik ben zelf niet gelovig, maar ik ken mensen die dat wel zijn en dat zijn gewone mensen die ook van voetbal houden en ook in de oranjesfeer zaten.
Als dan blijkt dat de pastoor hier leuk op inspeelt en zorgt voor een volle kerk zou ik daar als Bisschop, als 'zijn leidinggevende' juist blij mee zijn. Een medewerker die meedenkt en initiatief toont.

Maar nee de kerk vindt blijkbaar dat geloven niet voor gewone mensen is, de kerk staat blijkbaar boven het gewone volk en daar mag het niet over wereldse dingen als voetbal gaan.
Misschien heeft deze pastoor zich wat laten meeslepen in zijn enthousiasme, maar ik begrijp ook dat de filmpjes die de ronde doen wat overdreven zijn. Het is niet alsof er de hele mis voetballiedjes werden gezongen en polonaise werd gelopen.

Het is jammer dat deze jonge pastoor geschorst is en zich moet 'bezinnen'. Ik denk eerder dat het bisdom zich moet gaan bezinnen over wat zij vindt dat de plaats van de kerk is in de gemeenschap.
Een beetje lachen om jezelf en jezelf niet te serieus nemen zou weleens goed zijn voor de Katholieke kerk.
Wat naar!
Wat naar als je analyticus bent bij de NOS en alleen maar objectief naar voetbal moet kijken.
Ik ben altijd een groot fan van Hugo Borst geweest, een beetje dat mopperige commentaar, maar altijd enthousiast.
Gisteren keek ik naar de laatste aflevering van het WK journaal en Hugo had het alleen maar over een ordinaire schoppartij (dat dat van twee kanten kwam werd niet zo du idelijk gezegd) en de negatieve buitenlandse kranten (waar alle ploegen al weken uit het toernooi waren, of niet eens op het WK aanwezig waren).

Agossie
Emoties
Jeroen en ik zijn erg van de emoties als het om voetbal gaat. Die emoties kwamen er gisteren volledig uit. Wat een wedstrijd, wat een spanning zeg.

We zaten gisteren met een groot deel van de familie bij mijn vader thuis, eigenlijk was dat al vragen om moeilijkheden, want elke keer als we niet samen kijken gaat het mis met het Nederlands Elftal.
Maar goed, we wilden niet bijgelovig lijken (zijn we natuurlijk wel), ik had zelfs oranje nagellak opgedaan, wat ik nog bij geen wedstrijd had gedaan (stom ik weet het).
Waar was jij ....
Vanavond is het zo ver, d finale om de wereldbeker voetbal tussen Nederland en Spanje.
Gaat het zo'n avond worden waarvan je over 20 jaar vraagt 'Waar was jij toen Nederland wereldkampioen werd?'.
Ik hoop het .... Jeroen en ik zijn in ieder geval bij mijn vader en dat belooft sowieso een gezellige avond te worden.

Ik begin ook echt een beetje nerveus te worden, stel je toch eens voor, stel je voor dat je morgenochtend wakker wordt en denkt : 'Wat was er ook alweer?' Oh ja Nederland is wereldkampioen.

Dinsdag een huldiging in Amsterdam en ik denk dat ik daar wel bij ben ;-). Hopelijk mt rondvaart, want dat betekent dat we wereldkampioen zijn geworden.



Waar ben jij vanavond?

Westerpark
Midden in de winter ging Westerpark in de verkoop en ik kon me op dat moment niet voorstellen dat ik twee van die prachtige zwoele avonden tegemoet zou gaan.
Donderdag ging ik met een hele groep, mijn vriendin/collega Rose met haar man en drie dochters, mijn oudste zus met een vriendin en mijn jongste zus met mijn nichtjes en natuurlijk mijn eigen Jeroen.
Ik verheugde me er nog meer op dan anders, gewoon omdat ik iedereen altijd ?lastig val?met mijn verhalen en foto?s van Marco en nu kon ik ze eens laten zien hoe leuk en fantastisch Marco echt is.
We hadden een mooi plekje een beetje achterin het goldvak, maar met een fantastisch zicht op het podium.
Asmara zou er ook zijn en Suus had zich geweldig verheugd op een hereniging met haar vriendinnetje, gelukkig had Kelly ook een plekje voor Suus vooraan en na instemming van mijn zus (Asmara en Suus kwamen het eerst aan mij vragen : please, please) was Suus snel verdwenen.
"Waarom
Zeg je me nu dat het over is"