Welkom bij Marlies!

Hoi allemaal,

Terug van weggeweest en hopelijk om te blijven.
Fijn dat jullie mijn logje weer weten te vinden.
Laat  een berichtje achter zodat ik weet wie er is langs geweest?

xxx Marlies
Weblog van de maand!

Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Weblogje van de week
Mijn Gastenboek
Foto album
E-mail alert
CHALLENGEMEE
Boeken 
Dood door schuld - Tineke Beishuizen
Drie is teveel - Jill Mansell
Geboren in vuur - Nora Roberts
Geboren in ijs- Nora Roberts
Appelleren - Nico Dijkshoorn
De Suite - Suzanne Vermeer
Bella Italis - Suzanne Vermeer
Gijp - Michel van Egmond
Het huis waar jij van hield-Tatiana de Rosnay
Vlinders voor altijd - Jill Mansell

Theater
Miss Saigon - 7 januari 2011
Saturday Night Fever - 14 februari 2012
Leo Blokhuis - 25 maart 2012
Brigitte Kaandorp - 4 april 2012
Bert Visscher- 25 april 2012
Wicked - 8 juli 2012

Zoeken
Mijn laatste reacties
Ik heb er zelf voor...
10:52, 9 dec 2015
Leuke foto Marjo.
17:37, 22 sep 2015
Schattig hoor.
15:32, 20 sep 2015
Herkenbaar die zwartwit...
15:30, 20 sep 2015
Leuk om te zien, mijn...
15:29, 20 sep 2015
Ha ha volle kruiken...
15:27, 20 sep 2015
Dat is wel een hele...
15:24, 20 sep 2015
Dat is drie auto's...
09:12, 13 sep 2015
Ik heb in tegenstelling...
22:45, 12 sep 2015
Ik heb heel lang gezocht...
01:19, 10 sep 2015
Overleden...
Het blijft gek.

Zeventien jaar geleden ben ik voor de gemeente Amsterdam gaan werken. De mensen met wie ik toen samenwerkte ben ik nooit uit het oog verloren.
We hadden een ontzettend leuke afdeling, veel lachen,maar ook keihard werken. 
Ik had een teamleidster, haar naam was Neça, ze kwam uit (toen nog) Joegoslavië, nu noemen we dat deel Servië.
Ze sprak goed Nederlands voor iemand die niet zo lang in Nederland woonde.
Ze had een man, een dochter en was heel gelukkig.
Al gauw kreeg ze een nieuwe baan, ze werd beleidsmedewerkster. Een baan waarbij je veel moet schrijven, vooral of eigenlijk alleen Nederlands natuurlijk.
Eye Toy
Ik speel graag spelletje, maar eerlijk gezegd ben ik er niet zo goed in. Ik geef toe dat ik het heel erg leuk vind om te winnen, maar ik denk dat ik het net niet genoeg wil.
Ik ben dan net niet alert genoeg en dan heeft ondertussen een ander al gewonnen.

Zondag ging Jeroen uit logeren bij Aron. Nathalie stelde voor om even met zijn viertjes (Asmara was uit logeren) Harry Potter op de Eye Toy te zien. Harry Potter ken ik dan nog wel, van de films, maar wat een Eye Toy was wist ik even niet.

Natuurlijk werd me dat in no time uitgelegd. De Eye Toy hoort bij de Playstation, een cameraatje die alle bewegingen die je maakt vastlegt.
Je staat voor de televisie, op het scherm gebeuren allerlei dingen, vervolgens moet je chocoladekikkers kapot klappen, kabouters wegmeppen, zakjes kapot slaan en nog veel meer.
Breezertje?
Op één van onze beroemde werkborrels, kwam het nieuwe fenomeen Breezersletje ter sprake. Hoe het in de Dikke Van Dale staat weet ik niet, maar in het algemeen wordt een Breezersletje gezien als een meisje (ergens tussen de 10 en de 20), die voor een Breezer sexuele handelingen verricht.

Schandalig natuurlijk, waar moet het heen met de jeugd.

Vroeger, ja vroeger was het allemaal anders, maar vooral beter ..... Want vroeger, in mijn tijd, deden we het nog gewoon gratis.

 Proost!
Rood
Ik hou niet echt van rood, het is niet mijn kleur. Ik heb twee rode kledingstukken, één daarvan heb ik gekregen en de ander is een hemdje dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering heb gekocht.
Dat hemdje moet ik al drie jaar hebben en heb het voor het eerst naar Symphonica In Rosso gedragen.

Ik verkeer zelf in de veronderstelling dat rood me niet staat. Het kan toch niet zo zijn dat een kleur die ik niet mooi vind, me wel staat.

Gisteren kreeg ik deze gefotoshopte foto van Nathalie met de mededeling: Rood is écht jouw kleur wel!

Tja, wat moet ik daar nou weer mee. Niet dat ik nu ineens allemaal rode kleding ga kopen (misschien wat rode lingerie ), maar ik vind de foto erg mooi zo.

Alhoewel ik normaal verder niet zo zwart-wit ben natuurlijk.



Dolly Dotten
De echte dotsIk weet niet of het een officieel werkwoord is Dolly Dotten, maar ik deed het 25 jaar geleden al en ik kan het nog steeds.
Wat heb ik gisteren een leuke avond gehad. 
Het begon al om half drie, toen moest ik me omkleden. Nathalie was op het briljante idee gekomen om allemaal in het zwart met rood te gaan. Ze weet natuurlijk dat rood niet mijn kleur is, maar wel haar kleur, dus ik moest vreselijk zoeken naar mijn rode shirtje. 
Dit had ik voor het laatst bij Symphonica in Rosso gedragen. Er moest wel wat overheen, want zoals gezegd, rood is niet mijn kleur. Rode lippenstift zoeken, jawel  ook voor het laatst bij SIR gedragen.
Door al het gezoek was ik tien over drie klaar, op dat moment belde Daantje, ze draaiden net de parkeerplaats op.
Ik knuffelde Jeroen en daar ging moeders, opgetut en wel.
Vanaf morgen....
... stroomt het hier vol met collega-borsatowebloggers.

Ik hier nu een klein jaartje mogen proefdraaien en vond het wel heel leuk om te doen. 
Zelf ben ik niet iemand die van alles uitprobeert, als de standaarddingen werken, vind ik het al gauw goed.
Gelukkig waren er andere loggers zoals Stefan die meer verstand van zaken hebben en hopelijk alle kinderziektes eruit hebben gehaald.
Neefje
Dat ik twee beeldige en schattige nichtjes heb is al bekend natuurlijk. Maar dat ik nog een lief en schattig neefje heb, dat lees je vaker hier dan op mijn logje.
 
Mijn neefje is 22 en zie ik nu wat minder vaak dan toen hij nog bij zijn moeder (mijn zus dus) woonde.
Toen neefje nog echt een klein neefje was, zelfs kleiner dan ik, kwam hij geregeld bij zijn tante in Amsterdam logeren. Ik heb daar nog foto's van die ik, als hij beroemd is, absoluut nog tegen hem kan gebruiken.
 
Mijn vriendin had ook een neefje en we namen de jongens geregeld mee op de meest uiteenlopende uitjes. We zijn o.a. in Volendam geweest en hebben een prachtige foto in klederdracht. Wees niet bang Thijs, die plaats ik niet, want daar sta ik zelf nl. ook in klederdracht op.
 
De laatste jaren zijn de foto's schaars geworden van mij met Thijs, eigenlijk gewoon afwezig natuurlijk.
Thijs is één van de beste gitaristen van Nederland (ik durf niet te zeggen de beste, want de zus van Rob komt hier geregeld lezen) en ik weet gewoon dat Thijs vreselijk beroemd gaat worden.
 
Maar goed, ik sta vast op de foto met Thijs, die heb ik binnen, nu die handtekening nog.
 

Papa 76 jaar
Gisteren werd mijn vader 76 jaar. Het was weer een gezellig familiedagje. Het weer werd 's middags nog onverwacht prachtig, echt lekker warm nog in het zonnetje.
Joke maakt altijd heerlijke bowl, waar een heel klein beetje alcohol in zit. Het leuke is dat de kinderen er allemaal gek op zijn en er heerlijk op slapen. Het zit vol fruit, dus de nodige vitamines krijgen ze ook nog binnen
 
Al mijn broers en zussen waren aanwezig, nichtjes, neefjes. Zelfs mijn oudste (bijna beroemde) neefje was meegekomen met mijn oudste zus . De dochter van Joke met haar zoons. Een paar tantes waren er, wat vrienden van Joke en mijn vader en 's avonds kwam onverwacht een broer van mijn vader helemaal uit Julianadorp naar Haarlem afgezakt.
 
Jeroen en ik hebben uit gewoonte wat water uit de kraan gedronken. Ik wacht op de eerste signalen van een flinke buikloop vanwege de e-coli-bacterie .
 
We (de vier jongste kinderen) hebben mijn vader nog een externe harde schijf gegeven van 250 Gb. In principe is het plug and play, maar met mijn vader weet je het nooit .
 
Kortom, ik heb een heerlijk dagje gehad, met lekker eten en gezellige mensen.
 
Afscheid
Nog onwetend wat haar allemaal te wachten staat.Een paar logjes terug had ik het er al over. Gisteren namen we feestelijk afscheid van een hele leuke collega.
 
Aan het afscheidslied zijn we niet meer toegekomen, maar onze leidinggevende had al wat leuke anekdotes in haar speech behandeld.
 
Debby had er de hele dag als een berg tegenop gezien, omdat het nu toch echt de laatste dag was. We hebben best een hele leuke groep collega's bij elkaar en dan is het moeilijk.Je weet wat je hebt,maar niet wat je krijgt.
Ik kan het me zo goed voorstellen. Pretpakket

 
Het voelt goed om de nieuwe baan te nemen, je wil vooruit, maar je laat veel achter natuurlijk.
 
Hiernaast zie je een deel van het pretpakket wat we hebben gekocht. Daarnaast dus nog een flink bedrag aan dinerbonnen en een kist met wijn.
 
Ze kreeg ook nog aardig wat losse cadeautjes van collega's die geen geld meer hadden kunnen geven.
Helemaal leuk was het.
 
Moederdag
Moederdag ... ik blijf het altijd een rare dag vinden. Ik weet niet wat ik er mee moet eigenlijk.
Toen mijn moeder nog leefde ging ik wel altijd naar mijn moeder toe, met een cadeautje of een bosje bloemen. 9 mei 1993Die traditie is zo ontstaan. Ik hield en hou heel veel van mijn moeder, maar dat deed ik elke dag van het jaar en niet alleen op die ene zondag in mei.
Ik ging ook altijd heel graag naar mijn moeder(ouders) toe en een cadeautje kopen, tja dat vond ik niet zo erg, mijn moeder vond alles leuk om te krijgen, dus het was altijd dankbaar om een cadeautje te geven. Het voelde niet als een verplichting, maar wel iets wat je hoorde te doen.
Ik denk dat, als ik het mijn moeder had gevraagd, dat zij het ook niet zo belangrijk had gevonden als moederdag zijnde, maar het gewoon leuk vond dat al haar kinderen en kleinkinderen er  even waren.
"Zijn jouw dagen zonder mij
Beter dan ons leven samen"