Welkom bij Marlies!

Hoi allemaal,

Terug van weggeweest en hopelijk om te blijven.
Fijn dat jullie mijn logje weer weten te vinden.
Laat  een berichtje achter zodat ik weet wie er is langs geweest?

xxx Marlies
Weblog van de maand!

Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Weblogje van de week
Mijn Gastenboek
Foto album
E-mail alert
CHALLENGEMEE
Boeken 
Dood door schuld - Tineke Beishuizen
Drie is teveel - Jill Mansell
Geboren in vuur - Nora Roberts
Geboren in ijs- Nora Roberts
Appelleren - Nico Dijkshoorn
De Suite - Suzanne Vermeer
Bella Italis - Suzanne Vermeer
Gijp - Michel van Egmond
Het huis waar jij van hield-Tatiana de Rosnay
Vlinders voor altijd - Jill Mansell

Theater
Miss Saigon - 7 januari 2011
Saturday Night Fever - 14 februari 2012
Leo Blokhuis - 25 maart 2012
Brigitte Kaandorp - 4 april 2012
Bert Visscher- 25 april 2012
Wicked - 8 juli 2012

Zoeken
Mijn laatste reacties
Ik heb er zelf voor...
10:52, 9 dec 2015
Leuke foto Marjo.
17:37, 22 sep 2015
Schattig hoor.
15:32, 20 sep 2015
Herkenbaar die zwartwit...
15:30, 20 sep 2015
Leuk om te zien, mijn...
15:29, 20 sep 2015
Ha ha volle kruiken...
15:27, 20 sep 2015
Dat is wel een hele...
15:24, 20 sep 2015
Dat is drie auto's...
09:12, 13 sep 2015
Ik heb in tegenstelling...
22:45, 12 sep 2015
Ik heb heel lang gezocht...
01:19, 10 sep 2015
Morgen
Zondag 26 maart was de fanclubdag van Bløf gepland, samen met mijn zus zou ik morgen helemaal naar Vlissingen rijden. Jeroen zou een dagje bij mijn andere zus zijn, want nichtje Tessa viert morgen haar verjaardag en gaat survivallen in Almere.
Nou proberen Nathalie en Danielle me steeds wijs te maken dat het echt heel modern is in Almere en dat je er alles bij de hand hebt en dat het echt The place to be is, maar nu blijkt het één grote survivaltocht te zijn.
 
SuzanneVanmiddag opende ik mijn mail en kreeg de mededeling dat de fanclubdag van Bløf geannuleerd is, omdat één van de bandleden ziek is. Ze willen natuurlijk met de voltallige band aantreden, dus wordt er een andere datum geprikt.
 
Het is op zich niet erg, want ik wil natuurlijk liever de hele band zien op de Fanclubdag, maar het is gewoon raar om te lezen dat het niet doorgaat. Ik heb gelijk mijn zus ge-smst, maar die was onderweg met haar vriend en had het mailtje nog niet gelezen.
Mijn andere zus moest gebeld worden, zij woont in Nieuw Vennep en ik zou op weg naar Vlissingen Jeroen daar afleveren. Ik wilde dus even vragen of zij niet op weg naar Almere Jeroen kon oppikken. Scheelt mij een uur autorijden en kan ik een uur langer slapen. Dat is met het ingaan van de zomertijd wel erg belangrijk.
Mijn zus vroeg op haar beurt of zij dan Suzanne bij mij mocht achterlaten. Suzanne is mijn allerliefste schatje, dus natuurlijk mag Suzanne bij mij blijven.
 
Het wordt dus zondag een heel andere dag dan verwacht. Ik had vandaag al schoongemaakt, omdat ik morgen de hele dag weg zou zijn. Ik hoef dus niks te doen, behalve iets heel leuks met Suzanne natuurlijk.
 
Ik ben de hele week al behoorlijk verkouden en lig 's avonds dus echt heel vroeg in bed. Het is nog niet echt over, ik ben dan ook blij dat ik niet helemaal naar Zeeland hoef te rijden.
De Fanclubdag van Bløf wordt opnieuw gepland en hopelijk voel ik me dan helemaal toppie.
 
 
 
 
Kakkerlakken
Kakkerlakkenhuisje
Gisteren lag er een stapeltje rare kartonnetjes in de brievenbus. Ik keek nog eens goed Trap-a-roach stond erop.
In alle 22 jaar dat ik in Amsterdam woon heb ik nog geen kakkerlak gezien. Eén keer heb ik een ongedierte verdelger langs gehad om mijn keukenkastjes te reinigen, omdat de benedenburen dachten een kakkerlak te hebben gezien. Ik heb een week jeuk gehad en dingen zien bewegen in mijn keuken.
Het gevoel begint weer van voor af aan nu. Sinds gisteren heb ik jeuk.
Van de kartonnetjes kan je hele leuke huisjes vouwen en daar moet je de kakkerlakken in vangen.
Ik heb niet het gevoel dat ik de kakkerlakken een gezellig huisje wil aanbieden. Ik heb de huisjes maar in de kast gelegd en heb nu het gevoel dat ik kakkerlakken had moeten hebben om te vangen.
 
Toen ik nog bij mijn ouders woonden hadden we geregeld last van muizen, dat heb ik eigenlijk nooit eng gevonden, maar kakkerlakken, ik moet er niet aan denken.
Met Evelyn, mijn vriendin, ben ik ooit eens naar een goedkoop hotel op Mallorca geweest (het was 700 gulden voor drie weken, inclusief vliegreis, we konden niet veel verwachten natuurlijk). Het hotel zag er niet uit, kleine kamer, kleine badkamer en in die badkamer zat één hele grote kakkerlak. Overdag zag je hem niet, maar
's avonds kwam hij tevoorschijn, precies op het moment dat ik in bad wilde of wilde douchen.
De kakkerlak was echt zo'n zeven centimeter doorsnee, dus echt een flinkerd en niet een huis- tuin- en keukenkakkerlak. Na een klacht bij de receptie bleek we dat we geluk hadden omdat het om slechts één kakkerlak ging.
Het enige wat erop zat was snel een leuke jongen oppikken met een kakkerlakloze badkamer, of alleen overdag douchen, want dan sliep de kakkerlak of zat hij bij de buren waarschijnlijk.
 
Wat zo'n onschuldig kakkerlakkenhuisje al niet bij je boven brengt. Ik moest ook denken aan een verhaal van Stephen King.
Ik heb meer dan 20 jaar geleden eens een stripboek gekocht "Creepshow" met verhalen van Stephen King.
Eén verhaal ging over een man met smetvrees, die ineens een kakkerlak ziet, dat worden er al gauw meer, tot hij vermoord wordt door de kakkerlakken. Brrrr, echt een creepy verhaal.
 
Maar goed, laat de kakkerlakken maar komen, ik heb een huisje voor ze .
 
Stephen Kings Creepshow .....
 
Marco, gefeliciteerd!

 
Deze kreeg ik toegestuurd van mijn zus, tja van je familie moet je het hebben. Maar ik vind 'm best leuk ;-).
Gala
Paskal zingt Het WaterHet is wel heel raar om om half één 's middags in gala je (gedeukte) auto in te stappen.
Op het prikbord van Marco Borsato zag ik in de loop van de ochtend al heel veel mensen hyperen, mensen die op weg gingen (dus veel langer onderweg waren dan ik). Ik was alleen maar lui, werd wakker met keelpijn, hoofdpijn en koorts, zweette om kwart voor acht mijn bed uit. Ik besloot harde maatregelen te treffen en een flink ontbijt naar binnen te werken. Om 10 uur 2 panadol plus naar binnen gegooid, weer gaan liggen op de bank, anderhalf uur video liggen kijken, om half 12 voelde ik me beter en ging me douchen.
Tja en toen kijken wat ik aan zou trekken, ik had wel wat setjes in gedachte, maar op het moment supreme vond ik dat allemaal net niks. Ik heb dus een 6 jaar oude zwarte jurk uit de mottenballen gehaald, die me gelukkig nog steeds pastte  , een wat nieuwer jasje eroverheen, zwarte panty, zwarte pumps aan en ik was klaar.
Zal je altijd zien, verheug je je ergens op, voel je je gewoon rot en maakt het je eigenlijk niet zoveel meer uit, maar goed ik ging op weg. Jeroen geknuffeld en mijn oude brik in. Een half uur later was ik al bij het Beatrix Theater, waar het Gala van het Nederlandse lied zou plaatsvinden, ons aller Marco zou hier worden geëerd.
 
Ik zag weinig bekenden en ben even rustig boven gaan zitten, want ik was wat draaierig. Gelukkig zag ik Dymphna en Jannie en daarna konden we al snel naar binnen.
Dymphna  (die links van me zat) was erg blij dat we zo hoog zaten op een (wat later bleek) meebewegend balkon .Remco Veldhuis met een geweldige immitatie van Marco
 
We konden niet zien wat er beneden in de zaal gebeurde, dus de binnenkomst van Marco misten we volledig, maakt niet uit. Annemarie (die aan mijn andere kant zat) en ik vonden toch wel dat hij er geweldig uitzag .
Het begon met Paskal Jacobsen, hij zong 'het water', echt helemaal geweldig. Daarna kwamen zijn collega's van Bløf hem vergezellen en ze speelden samen met het Metropole Orkest hun nieuwe single Hemmingway. Sowieso al een heerlijk nummer, maar met het orkest erbij helemaal geweldig, of zoals Paskal zei "zoals het eigenlijk bedoeld is".
Er kwamen heel veel mooie nummers voorbij, meestal geweldig vertolkt, soms wat minder.
Herman van Veen toonde veel lef door de tekst van "Speeltuin" iets te veranderen. Ik vond het goed, duidelijk zijn eigen manier, hij maakte het zichzelf niet makkelijk.
Paul de Leeuw met een gigantisch mooie vertolking van "Opa" ontroerde me tot tranen toe..
Mirjam Timmer (ex-Twarres) vond ik wat minder met De Bestemming.
Veldhuis & Kemper zongen het duet "Lopen op het water". Remco Veldhuis zette een perfecte Marco neer, met sjaaltje bewegingen en zelfs de stem, ik heb me rotgelachen.
 
Als speciale gast kwam Ricardo Cocciante, hij zingt de originele Italiaanse versie van Margherita (mijn all time favorite).
Toen kwam Marco het podium op, hij was erg emotioneel dat zag je gelijk. Uit handen van Ricardo kreeg hij de Radio 2 zendtijd prijs.
Daarna zongen wij samen met een gospel koor nog Dromen zijn bedrog.
Dat was het ..... en echt ik heb genoten. Dymphna was voor Dromen zijn Bedrog al naar buiten gegaan, nog een keer een bewegend balkon durfde ze niet aan.
 
Marco is erg geëmotioneerd.Toen werd het tijd om onze collega-operators te gaan zoeken voor de foto. De operators zijn vrijwel nooit allemaal samen, dus dit was onze kans. We moesten iedereen overal vandaan plukken. Had Dymphna er weer drie gevonden, verdwenen er weer twee aan de andere kant. Erg bewegelijk die operators.
Bennie, Nathalie en Anneke zaten tussen de VIPS, dus die moesten helemaal uit de VIP-Foyer komen. Daarna werden we als heuse bn-ers van alle kanten op de foto gezet. Daar moet wat goeds tussen zitten.
 
Ik wilde eigenlijk naar huis, omdat Jeroen de hele middag alleen zat, maar Dymphna kwam op het briljante idee om Naar de McDonalds te gaan. Uitgebreid uit eten gaan had ik niet zo'n zin in, maar even snel Maccen, gaat er altijd in.
Nou ja, even snel...... Ten eerste al het overleg, wie gaat er mee, wie niet, wie toch weer wel, of toch echt niet.
Uiteindelijk hadden we vijf belgen en vijf Nederlanders bereid gevonden de sprong te wagen. Nog drie Nederlanders zouden later volgen.
Ik stond nog te vertellen dat mijn pumps zo lekker zaten en helemaal geen last van mijn voeten had, het volgende moment lieten de dames me heel Hoog Catherijne doorkruisen op zoek naar de McDonalds.Alle @tjes weer eens samen op de foto.
Voorbij de Burger King, waar iedereen naar binnen wilde, behalve Dymphna, dus gingen we door ..... en door.
Roltrap af, daar zagen we weer een bordje dat we omhoog moesten, dus strompelend op mijn pumps en van het lachen weer omhoog. De Belgische dames haakten af, maar drie Nederlandse dames vulden weer aan.
Inge wist wel een Mac op vijf minuten lopen. Volgens Marijke waren de vijf minuten van Inge niet te vertrouwen, dus ondersteunde ze me zodat ik niet onderuit ging op de hobbelige steentjes.
Gelukkig kwamen we echt snel bij een McDonalds uit en hebben heerlijk gegeten. Ik had gisteren ook al gemact, dus ik heb het wel weer even gehad. Maar het was heel gezellig, helaas zaten we aan twee verschillende tafeltjes, zodat we het geroddel aan het andere tafeltje niet goed konden verstaan, altijd vervelend.
 
Toen was het toch echt tijd richting auto te gaan, weer heel Hoog Catherijne door, zwaaien naar de Burger King (nee, ik vergeet niet gauw Dymphna). Jannie nog even geholpen het vertrektijden bord te lezen.
Ik hoorde later van Danielle dat Jannie ieder geval in de goede trein terecht is gekomen.
 
Bij het verlaten van Hoog Catherijne zagen we nog net Marco in zijn auto stappen, dus uiteindelijk hebben we helemaal niks gemist .
Ik kon eindelijk weer richting Amsterdam, naar Jeroen, na uiteindelijk toch een heerlijke dag.
 
 
© Foto's eerlijk gejat van Jan zijn fotosite. Er staan nog veel meer prachtige foto's.
 
Umoja
lekker eten in het PatronaatEindelijk was het zover, we mochten Bløf weer eens live zien en wel tijdens de Umoja club-tour. Dit keer ging ik met mijn jongste zus en oudste zus naar het Patronaat in Haarlem.
Een leuke verrassing was dat de zoon van mijn oudste zus er ook was. We hebben lekker samen gegeten in het Patronaat (heel goed eten trouwens) en liepen daarna relaxed naar de naastgelegen zaal toe.
 
Het is een prachtige zaal. Het deed mij wat denken aan een kleine versie van de Heineken Music Hall. Het geluid was ieder geval super. De zaal is pas nieuw, het gebouw is sowieso prachtig geworden.
 
Paskal
De jongens van Bløf waren lekker op dreef. Alle nummers van de cd Umoja zijn volgens mij gespeeld. Het was ieder geval helemaal geweldig.
Een ontroerend moment was dat even werd stilgestaan bij het feit dat vijf jaar geleden het laatste concert met Chris (de drummer) werd gehouden. Het is vandaag vijf jaar geleden dat hij verongelukte.
 
Ze speelden het prachtige, meest geweldige nummer 'Vrienden':
 
Leen ons je dorst
Leen ons je honger
Leen ons je hart
Leen ons je longen

Leen ons je hand
Leen ons je adem
Leen ons je lach
Leen ons alles wat je had
 
PeterJe vrienden hier zijn gek
Met hun veel te grote hart
En hun veel te grote bek
Je weet, je vrienden hier zijn gek
Ze blijven wachten rond jouw plek

 
Leen ons je mouw
Leen ons je spelden
Leen ons al je vrouwen
Leen ons je helden

Leen ons je liefde
Leen ons je vlammen
Leen ons je slag
Leen ons alles wat je had

Bas
En je vrienden hier zijn gek
Met hun veel te grote hart
En hun veel te grote bek
Je weet, je vrienden hier zijn gek

 
Gek van verlangen
Gek van verdriet
Maar niet gek van woede
Zo gek zijn ze niet
Dus lach om je broeders
Ze blijven wachten

En je vrienden hier zijn gek,
Je weet, je vrienden hier zijn gek
Ze blijven wachten rond jouw plek
Het zijn je vrienden, ze zijn gek

 
Norman
Om half 9 waren ze begonnen en na half elf werd Holiday in Spain gespeeld, dat is toch meestal wel het einde. We hadden al twee toegiften achter de rug. Maar ze bleven toegiften geven, volgens mij staat Paskal nog steeds te zingen in het Patronaat.


Maar ik ben lekker thuis en ik heb genoten, superavond.
Karin, Christine, Thijs en Peggy, bedankt voor de gezellige avond. Ik hoop dat jullie minstens zo genoten hebben als ik.

Inburgeringstoets
Aangezien er de laatste tijd zoveel te doen is over de inburgering van Kalou, dacht ik de inburgeringstoets een keer te doen.
 
Ik had een 5,3. Shit, ben ik na 43 jaar nog niet ingeburgerd.
 
Wat denk je, ben jij ingeburgerd?
Gisteren ....
Leuk haarMaandag kreeg ik onverwacht de uitnodiging van Nathalie om gisteren mee te gaan naar Theo Maassen. Ik heb Theo weleens op t.v. te zien en vind hem erg leuk, grof, maar leuk. Ik zei dus zonder nadenken ja.
Even was er met Marijke nog de verwarring dat het woensdag zou zijn. Vanavond moet ik naar een vriendin die donderdag 40 wordt, waar ik donderdag niet heen kan omdat ik dan naar Bløf ga in het Patronaat in Haarlem.
De keuze tussen Theo en die vriendin is zo gemaakt, maar aangezien ik eerder met mijn vriendin had afgesproken en donderdag niet kon komen op haar (voor haar belangrijke) 40e verjaardag, zou ik Theo moeten laten schieten.
Gelukkig had Marijke het verkeerd begrepen en gingen we gewoon gisteren naar de Meervaart, naar Theo Maassen.
 
Gisteren had ik ook nog de hele dag cursus in Maarssen, dus het was nog haasten, eten, nog even wat relaxtijd met Jeroen, want om kwart voor 8 zou Marijke er zijn.
Wat schetst mijn verbazing, dat om 10 voor 7 de bel gaat. Jeroen riep blij, daar is ze al!
Ik dacht nog dat kan niet, het is bijna een uur te vroeg. Maar ik hoorde heel vrolijk op mijn "Wie is daar?" "Marijke" antwoorden.
Arno en Marlies: Ach, wat zijn we lief samen!Ik was gelijk in paniek, ik liep in mijn oude kloffie, ik moest nog zoveel doen, had ik me in de tijd vergist.
Het eerst wat ik dus deed was zeer beschuldigend zeggen: "Wat ben jij vroeg!" (Aanval is de beste verdediging toch?)
 
Marijke begon een heel relaas over Ries, die het om halfzes eigenlijk al tijd vond om te gaan, vanwege eventuele files (of gewoon om Marijke uit huis te hebben ). Marijke heeft dat heel recalcitrant nog een half uur uitgesteld, maar om 6 uur was ze onderweg, kwam geen file tegen en stond enigszins beschroomd om 10 voor 7 voor mijn neus.
 
Jeroen werkte zijn laatste patatjes naar binnen en ging zich douchen (hij durft niet te douchen als ik er niet ben). Ik zou nog even zijn rug masseren, daar had hij wat last van. Toen konden Marijke en ik op pad, lekker vroeg want het was pas halfacht en de voorstelling begon pas kwart over acht.
Sexy!Gelukkig weet ik de weg precies, want mijn tante woont daar vlakbij, dus we reden er snel heen en konden vlakbij parkeren. De parkeerautomaat gaf aan dat we tot 9.00 de volgende ochtend mochten blijven staan dus wat ons betreft "hoeven we helemaal niet meer naar huis vannacht".
Nathalie en Arno stonden ons al zenuwachtig op te wachten, want als we te laat waren mochten we er gewoon niet meer in. Was nergens voor nodig, want we waren ruim op tijd.
 
We bleken helemaal achterin de zaal te zitten, maar hadden perfect zicht. We zaten zo ver dat we niet eens konden zwaaien naar Bennie en Lotte die heeeeeeelemaal voorin zaten (we zijn jaloers).
Na de nodige foto's mocht wat ons betreft Theo beginnen.
 
En Theo was leuk, heel erg leuk. Zelfs de grappen over zijn overleden moeder waren leuk.
"Mijn moeder is veel te vroeg overleden" "En ik ben al helemaal geen ochtendmens"
Wat heb ik genoten zeg, ik heb vrijwel de hele voorstelling gelachen.Onze gastheer en gastvrouw : lieve foto !
"Heb ik toch heel lang gedacht dat ik geniale wratten had"
 
Na Theo wilden we nog even wat drinken en snacken. Lotte en Bennie moesten nog helemaal terug naar Helmond, dus die wilden wel gauw weg.
De Italiaan, wilde ons wel binnen hebben, we hebben twee (heerlijke) pizza's besteld en gezellig nagepraat.
 
Nathalie heeft me eindelijk mijn kaartje voor het Gala van a.s. zondag gegeven. Ik zit op het balkon 6e rij rechtsachter of zoiets, maar het maakt veel goed dat ik tussen Dymphna en Annemarie in zit.
 
Nathalie en Arno, bedankt voor de kaartjes, de drank en de pizza en de gezelligheid. Marijke bedankt voor het rijden en natuurlijk voor de rest van de gezelligheid.
 
Het was heel leuk zo op een doordeweekse dinsdagavond.
 
Boos!
Ik heb een heerlijk weekend achter de rug, dat is ook niet de reden dat ik boos ben.
 
Vandaag zou ik naar de verjaardag van Nienke gaan, Nienke is 30 jaar geworden en het leek me gezellig haar te feliciteren en Mila weer eens te zien natuurlijk .
Ik had in mijn hoofd zitten dat ik zaterdag naar het zwembad zou gaan.
Een aantal weken geleden had ik met een andere moeder van de waterpolojongens afgesproken om de jongens mee te nemen naar het zwembad, zodat ze eens lekker konden ravotten en gek doen in het water.
Tegenwoordig liggen ze alleen nog in het water voor trainen en een wedstrijd en je merkt dat ze het best weleens nodig hebben om lekker te klooien in het water samen.
 
Met wat andere ouders hadden we afgesproken om dit 12 maart te doen, dit weekend was er geen wedstrijd. Nou had ik in mijn hoofd dat het zaterdag de 12e was, dit bleek zondag te zijn. Omdat ik dit al had afgesproken, heb ik Nienke moeten afzeggen, heel jammer, maar ja Nienke zal als geen ander begrijpen dat je kind het allerbelangrijkste is .
 
Vrijdag bij de training hadden we de jongens nog aangesproken, we zouden op de plek afspreken waar we ook altijd afspreken voor een uit-wedstrijd.
Zaterdag werd ik al gebeld door wat ouders dat het toch niet doorging, om allerlei onduidelijke redenen. Toch plotseling besloten ergens op visite te gaan/een wandeling te maken/onverwacht bezoek.
We zouden de jongens met drie moeders rijden, lukt precies. Eén van die moeders belde zondagochtend nog af.
De enigen die overbleven waren ik en D., degene die het verzonnen hadden.
Wij kwamen op de afgesproken plek en behalve één andere jongen kwam er niemand opdagen.
 
We konden dus met zijn vijfen in één auto naar het zwembad rijden. De jongens hebben zich gigantisch vermaakt en D. en ik hebben dus gezellig zitten kletsen en drinken en ons ook wel vermaakt.
 
Maar ik ben zo boos en ik word alleen maar bozer naarmate de avond vordert.
Zijn wij nou de enigen die een beetje betrokken zijn bij ons kind, die het belangrijk vinden dat als je iets afspreekt je je er ook aan houdt.
Ik had ook graag naar de verjaardag van Nienke gegaan, maar ik had iets afgesproken met mijn zoon en dat vind ik ook belangrijk. De afspraak die het eerst is gemaakt gaat dan voor.
D. en ik zijn allebei alleenstaand moeder, werken allebei fulltime en het lijkt alsof wij degenen zijn die nog het meest betrokken zijn. De jongens altijd brengen en halen, we komen naar alle wedstrijden. Er zijn dus ouders die ik werkelijk nog nooit gezien heb, die zelfs bij thuiswedstijden niet de moeite nemen om te komen.
 
Ik weet dat Jeroen het heel erg waardeert als ik bij de wedstrijden ben, we kunnen over de wedstrijd praten. Hij wil graag weten wat ik van zijn spel vind.
Er zijn ook ouders die hun kind niet eens afmelden voor een wedstrijd als ze niet aanwezig kunnen zijn. Ze bedenken niet dat als er te weinig kinderen zijn, dat de rest die wel de moeite heeft genomen om te komen, ook niet kan spelen.
 
Het zal wel aan mij liggen, uiteindelijk was het een leuke en gezellige dag, de jongens vonden het niet leuk dat de rest niet kwam, maar ze zitten er minder mee dan wij, de moeders.
 
Vermoeiende avond
Ik ben gisteren naar de opnames van de t.v. show geweest, omdat Marco Borsato daar zou komen. Hier en hier zijn de uitgebreide verslagen te vinden, daar hoef ik niet meer over uit te wijden.
Jeroen bleef een avondje alleen. Hij had veel huiswerk dus dat was geen probleem.
 
Na de opnames belde ik hem even, het was al 10 uur en ik vond dat hij zijn bed wel in mocht. Hij zei dat hij wel op me bleef wachten.
We gingen nog wat drinken dus ik kwam pas na twaalven thuis en zo trof ik Jeroen aan. Nog volledig gekleed, zijn boeken op zijn benen. Zelfs zijn bril had hij nog op.
 
Vermoeiend
 
Ik dacht dat ik een vermoeiende avond had gehad!
 
I have a dream
Zaterdagavond zat Jeroen naar tv-toppers te kijken. Ik zat met een koptelefoon op aan de computer.
Ineens zegt hij "Mama dit is zo mooi". Ik zet mijn koptelefoon af en kijk naar de t.v. en zie Martin Luther King met zijn I have a dream speech.
 
Ik luister en kijk mee met Jeroen.
 
Martin LUther King tijdens zijn I have a dream speech.De speech is van 28 augustus 1963 en kan zo weer gehouden worden:
 
And when this happens, and when we allow freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual,
 
"Free at last!
 
Free at last!
 
Thank God Almighty, we are free at last!"
 
Als ik de speech hoor krijg ik altijd tranen in mijn ogen en ik vond het mooi om te zien dat Jeroen ook onder de indruk was.
 
Op 4 april 1968 is Martin Luther King vermoord. Het is bijna 40 jaar geleden en ik vraag me af of we wat hebben geleerd, of ooit zullen leren.
 
Hier vind je de volledige tekst en hier vind je een audio-opname. Ik kon zo gauw geen goede film-opname vinden, maar die zal er ongetwijfeld zijn.
"Wild als het water
En mooi als de heldere maan"