welkom op mijn log

  Welkom op mijn log !!
ik ben Marjolein, 34 jaar 
getrouwd met Maurits 
samen hebben we 3 kinderen
engeltje Tess Tara en Thomas


mijn prachtige gezinnetje

fan van marco ben ik eigenlijk al vanaf het prille begin,
maar mijn marco verslaving neemt met de jaren alleen
maar toe !! hoe ouder hoe gekker zegt mijn man wel eens, 
en ik kan hem daar geen ongelijk in geven !!   

de meest bijzondere ontmoeting met marco was in 2007,
daar won ik tijdens de fcd een knuffel moment met marco, 
een aantal weken ervoor hadden wij ons dochtertje tess*
verloren en die knuffel kwam op het juiste moment.

 

weblog van de maand
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
in de schijnwerper
weblog van de week

10 mei tot 17 mei 2011
(jumping)(jumping)(jumping)
 
kaarsje














voor alle mensen die we lief
              hadden.....
voor altijd in ons hart !!!
 
marco & ik ik & marco
zoveel momenten samen ingelijst
ze verwelkomen mij telkens weer
ik sluit mijn ogen en beleef ze weer













fanclubdag 2007 (borsatoknuffel)











the silent army 2009











fanclubdag 2010












signeer sessie FRC utrecht 2010
samen met tara  zo bijzonder













valentijnsconcert 2011













538 voor warchild rotterdam  2011
samen met (borsato)vriendin rebecca
















opening sportweek schiedam april 2011


priview 3d- dvd 14 oktober 2011
Laatste Reacties
Via deze weg wil ik jou... 19:09
Via deze weg wil ik jou... 11:19
Via deze weg wil ik jou... 19:31
Wat leuk en echte liefde... 10:03
Kijk dat is nu echte... 23:37
Wat een lieverd die man... 21:11
Wat een geweldige vent... 20:06
... 19:48
Dat wordt genieten... 19:36
ook mijn logje online,... 19:32
Lieve Marjolein, we... 14:11
Wat goed dat jullie door... 12:58
Wat goed dat jullie... 20:42
Ik word hier zo... 19:47
Ach meis wat een verhaal... 19:42
Wat goed dat alles nu een... 19:08
Wat een herkenbaar... 17:07
Wat herken ik je... 14:43
dank jullie wel voor alle... 21:35
knufffff en heel veel... 15:26
Een extra dikke knuffel... 14:19
Heel veel sterkte en... 14:13
Heel veel sterkte !! Je... 12:40
Dikke knuffel voor... 10:59
Dikke knufffff..... 10:03
Wat heb je dat mooi... 09:00
Een hele dikke knuffel... 08:52
Een hele dikke knuffel... 08:52
WoW, dat is wel heel... 10:55
Wat een prachtig moment.... 00:04
ohhh een logje van... 23:36
Lieve Marjolein we zitten... 18:42
Pfffff... Meis wat mooi  17:23
Wat een bijzonder en... 14:38
Wat een prachtig,... 14:19
Bijzonder 13:24
Oh meis wat een bijzonder... 12:40
... 12:13
Wat een mooie herinnering... 12:10
... 12:03
wauw wat ik vind dit mooi... 12:02
Gefeliciteerd met je... 23:34
Via deze weg wil ik jou... 19:03
Whahaha, ik zie het... 00:05
Wat leuk om weer een... 23:41
hey volgens mij ben je... 09:25
fout bij verwerken smilies 19:19
de blunder van toen is... 19:19
fout bij verwerken smilies 19:19
De blunder bvan toen is... 19:19
 
Laatste 100
Profiel
Naam: Marjolein Heikoop
Leeftijd: 40 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 borsatovriendjes ;
en 2 gast borsatovriendjes .
E-mail alert
Mijn laatste reacties
ook mijn logje online,...
19:32, 21 okt 2015
prachtige foto, heel veel...
19:30, 21 okt 2015
zie je zaterdag lieverd,...
19:25, 21 okt 2015
heel veel plezier...
19:21, 21 okt 2015
heel veel plezier...
19:19, 21 okt 2015
dikke knufffel ruben, hou...
19:17, 21 okt 2015
wat ben je mooi xxx
19:16, 21 okt 2015
wat lief van hillie...
21:54, 18 aug 2015
zo te zien hebben jullie...
21:50, 18 aug 2015
hoop dat je binnenkort...
21:48, 18 aug 2015
Foto album
de diagnose Adhd
7 jaar is ze alweer onze lieve Tara,
In die tijd hield ik hier een dagboek over haar zwargerschap.
Veel van jullie leefde met ons mee, een zwangerschap waar geluk en verdriet lijnrecht tegen over elkaar stonden, maar wat waren we dankbaar dat we haar op 3 juli in onze armen mochten sluiten



Tara was een lieve baby, al merkte we al snel naar haar 1ste verjaardag
dat ze ook vrij onrustig was, zo wilde ze met 13 maanden al niet meer tussen de middag slapen, verder ontwikkelde ze zich prima.
Toen Tara 2,5 jaar was kregen we haar steeds moeilijker in bed,
soms was ik uren met haar bezig en zat ik er letterlijk helemaal doorheen.
Maar de hulp die we inriepen leverde uiteindelijk niets op.

Toen Tara 4 werd mocht ze eindelijk naar school, wat was ze hier aan toe !
Al snel kregen we te horen dat Tara moeite had met stilzitten en haar concentratieboog erg kort was, geopperd door de juf werd ADHD.

Inmiddels was ons gezin uitgebreid met Thomas,
na een zware zwangerschap met meerdere operties door een "geperforeerde Blindedram" krabbelde we overreind en besloten naar de huisarts tegaan om een verwijsbrief voor Tara te vragen om haar te testen.

We werden doorverwezen naar een psygoloog, maar die dacht er heel anders over dan wij, niet Tara maar wij hadden hulp nodig om ons "verleden" te verwerken.

Maar ons een lang verhaal kort te maken, na 2,5 jaar van door knokken en heel veel onderzoeken verder, hebben wij dus pas geleden de diagnose voor Tara gekregen, ADHD ! Niet leuk maar ik moet zeggen het voelt als een hele opluchting nu we weten wat er met haar aan de hand is.

We zitten nog midden in gesprekken, moeten gaan besluiten of we wel of geen medicatie gaan geven. De school word er nu bij betrokken hoe we dit het beste kunnen gaan aanpakken,thuis krijgen we hulp hoe we met adhd in ons gezin moeten omgaan. 

Ik moet zeggen mijn agenda staat vol met afspraken voor Tara, met heel liefde gaan we overal naar toe,
je wilt het beste voor haar en voor ons gezin.

We hebben met elkaar hoge bergen beklommen,
zijn door diepe dalen gegaan,
maar ik zie de toekomst met ons gezin zonnig te gemoet

 
vanaf morgen ga ik er weer voor :-)
Bijna 2 jaar geleden begon ik aan het project " afvallen "
Na ruim 10 maanden was ik ruim 21 kilo afgevallen, de foto hieronder toonde ik toen vol trots op mijn weblog en op facebook
 ( op 18 mei 2012, de dag van onze bruiloft straalde ik meer dan ooit ) 



Nu de vakantie bijna achter de rug is wil ik weer gaan starten
De laatste zwangerschaps en vakanties kilo's gaan weer verdwijnen
Heb mezelf bij een " andere "  sportschool aangemeld om met een schone lijst te beginnen, ik ben er klaar voor !! ik ga er voor !!

* word vervolgd *
hopelijk met snel een mooi resultaalt



 
dank jullie :-) wel tijdens mijn ziekenhuisopname
lieve allemaal,

begin november kwam ik geheel onverwachts in het ziekenhuis terecht met een accutte blindedarm ontsteking, op dat moment was ik 25 weken zwanger ! ik wil jullie allemaal ontzettend bedanken voor alle lieve kaartjes,
bloemen, bezoekjes en de vele reacties op mijn facebook en twitter pagina.

Maurits heeft zoveel mogelijk geprobeerd iedereen op de hoogte te houden,
maar met soms waren het erzoveel dat hij door de bomen het bos niet meer zag.


nogmaals lieve allemaal, super bedankt voor alle steun die wij van jullie hebben gekregen !!!
  

bijdeze heb ik toch besloten om onze ziekenhuis periode met jullie te delen,
en mijn verhaal te vertellen.... !!!


 
maandag 5 november, begon zo als elke ochtend, geen vuiltje aan de lucht, deed mijn dingetjes en belde nog even gezellig met rebecca. onder de douche ging het vreselijk mis, en kreeg ik enorme pijn in mijn buik, gelijk helemaal in papiek heb ik mijn moeder gebeld, en zij kwam naar me toe ! met gillende sirenes werd ik naar het ziekenhuis in leiden gebracht omdat er gevreest werd dat mijn bevalling begonnen was ! een team van artsen onderzocht mij en gelukkig was de bavalling niet begonnen. na een aantal onderzoeken komen ze er achter dat ik een blindedarm ontsteking heb ! ondertussen is maurits ook gearriveerd, en krijg ik morfine prikken tegen de ergste pijn. we krijgen te horen dat zodra de ok vrij is, ik klaargemaakt word voor de operatie. jeetje wat een angst, zou de kleine man in mijn buik dit alles wel gaan overleven, en zou hij nog veilig in mijn buik zitten als ik straks weer wakker word?

eenmaal op de ok, blijkt de ontstoken blindedarm gesprongen te zijn en als ze mijn buikholte openen, zien ze mijn buikholte gevult met pus zit. omdat door de zwangerschap de operatie moeilijker is, zijn de artsen ruim 4 uur met me bezig. maar alles gaat goed, en de kleine man heeft het prima naar zijn zin in mijn (dikke)buik. na een goede nacht en ochtend gaat het dinsdag middag weer mis, en krijg ik hele hoge koorts. de antibotica lijkt niet aan te slaan en ik voel me steeds zieker en zieker worden !

woendag 7 november, opnieuw worden er een aantal onderzoeken gedaan, en besluiten de arten de artsen dat ik opnieuw geopereerd moet worden. er blijkt wederom pus in mijn buik te zitten, en alles word heel goed gespoelt en schoongemaakt ! wederom bijna 4 uur zijn ze met me bezig in de hoop dat deze keer alles schoon is, met extra sterkte medicijnen hopen ze dat de koorts zal gaan zakken !

de dagen erna blijf ik ziek, houd koorts en heb vreselijk veel last van buikpijn.
ondaks de hoge dosering  en vele medicatie wil ik maar niet opknappen. mijn temeratuur schommelt tussen de 34 en 41 graden. de artsen zijn bang dat mijn darm misschien een gaatje het opgelopen tijdens de eerdere operaties en er word besloten dat ik weer geopeerd moet worden, het is inmiddels vrijdag 9 november.

bijgekomen uit de ok, blijkt dat met mijn darmen alles oke is en dat ze niets hebben gevonden. wel krijg ik op mijn lichaam overal last van simmels jeuk en exceem enz, mijn lage weerstand is hier de boosdoener van! zaterdag morgen moet ik zo vreslijk overgeven (gal) dat iedereen ervan schrikt ! in 1 klap is duidelijk waar alle pijn vandaan komt, mijn darmen liggen stil en mijn maag kan daardoor mijn maagsappen niet meer afvoeren, er word besloten dat er een slang via mijn neus mijn maag word binnengebracht. de komende 24 zijn kritiek omdat ook mijn buikvlies inmiddels ontstoken is. als er geen verbetering optreed zou het betekenen dat ze mijn hele buik willen gaan openmaken (als een ritssluiting) met alle gevolgen van dien. Zelf heb ik van dit alles niet veel meegekregen, maar als ik naar de bezorgde blikken naast mijn bed keek, wist ik genoeg !

ondertussen word de kleine man heel goed in de gaten gehouden, ik krijg weeenremmers toegedient in de hoop dat de bevalling niet begint. na die kritieke 24 uur lijkt het iets beter met me te gaan, en krijgen we te horen dat ik niet nog een keer geopereerd hoef te worden. heel langzaam aan begint mijn lichaam op teknappen, worden er medicijnen afbebouwd en krijgen ze de schimmel op mijn lichaam onder controle, wat zijn we blij !

en dan is daar ineens het moment dat ik na ruim 2 weken mijn eerste 10 stappen op de gang mag zetten ! 10 stappen....er staan dan ook een aantal zusters te klappen als ze zien dat ik deze stappen kan zetten, wat een bijzonder moment. de dagen erna ga ik steeds een beetje verder vooruit en loop ik elke dag een stukje verder over de gang, de zondevoeding, maagzonde en infuus worden verwijderd, een uitgebreide echo laat zien dat onze kleine man het prima doet ! je moeder hart loopt op dat moment over van geluk, en de tranen rollen dan ook snel over mijn wangen. en dan is het moment daar dat ik het ziekenhuis mag verlaten, het lijkt of de wereld stil heeft gestaan.

eenmaal thuis ga ik me steeds meer beseffen dat we echt van geluk mogen spreken dat ik dit samen met onze kleine man overleeft heb ! het herstel zal nog lang duren ook al ben ik inmiddels alweer 4 weken thuis. elke dag 1 stapje vooruit, soms moet ik er ook 1 terug nemen, maar ik kijk uit naar het momemt dat ik de kleine man in mijn armen mag sluiten....!!!


 
bijdeze willen wij jullie allemaal een hele fijne
jaarwisseling wensen
maar vooral een gezond 2013

 

 
zwanger van ons 3e wondertje :-)

vanaf vandaag maar iedereen het weten,
Tara word grote zus

Op dit moment zijn we ruim 10 weken zwanger van ons 3e wondertje, want in onze harten zal Tess er altijd zijn




Tara met de eerste echo van haar nieuwe baby broertje of zusje
hier op de foto was ik 6,4 weken en hadden we net een mooi kloppent hartje gezien
 

maurits heeft "het"eindelijk gedaan

al enige tijd  (lees jaren)  liep maurits met het idee rond
dat hij graag een tattoo wilde zetten......

een tattoo als een eerbetoon aan onze kleine tess*
en natuurlijk mocht tara ook niet ontbreken.....

vandaag was het zover, en is hij eindelijk gezet, en wat ben ik trots
trots om te zien hoe hij "vol trots" onze dochters 
voor altijd bij zich draagt



en wat vinden jullie, heb ik teveel gezegt?
wat is het mooi geworden he !!

*trots*


-18 kilo wat ben ik trots

zo trots op ons :-)

na de vakantie (eind augustus) zijn manlief maurits
en ik er voor gegaan ......

samen besloten we om de stijd tegen de kilo's aan-te-gaan !!
en nu 9 weken later gaat het ontzettend goed met ons
samen zijn we al 25 kilo kwijt geraakt

maurits ietsje meer dan mij ;-) hij is inmiddels 15 kilo kwijt
en ik ..... ik volg hem op de voet met 10 kilo


* zomer vakantie (18 augustus 2011)

lieve schat ik ben ontzettend trots op jou  
en op mezelf natuurlijk ook


 

kaarsje voor mijn vader

bijna 2.5 week geleden werd mijn vader
getroffen door 2 hartinfarcten
inmiddels is hij gedotterd en kwam hij woensdag thuis



alleen ging het gisteren mis,
en werd hij weer opgenomen in het ziekenhuis
op de echo was te zien dat de ader in zijn lies nog lekte

vandaag gaan ze dus kijken of ze het kunnen dichten
(ze zijn op dit moment met hem bezig)
hopelijk gaat het lukken, want anders volgt een operatie

daarom wil ik hier voor mijn vader een kaarsje branden
in de hoop dat alles goed gaat komen




mijn vader kan (eindelijk) gedotterd worden

2 weken geleden werd mijn vader opgenomen
op de IC van het ziekenhuis,
omdat hij 2 keer getroffen was door een hart infarct

deze afgelopen 2 weken lag hij daar, onderzoeken wezen uit
dat hij gedotterd moest worden.

en nu kregen wij net het telefoontje,
dat hij morgen eindelijk aan de beurt is, jeetje wat duurt wachten lang

morgen ochtend om 9. 00 uur word hij naar een ander ziekenhuis gebracht waar het dotteren zal plaats vinden

nog even spannend dus,
maar heb er vertrouwen in dat alles goed gaat komen
eenmaal thuis zal hij nog flink moeten aansterken, maar dat komt allemaal goed

mijn vader opgenomen in het ziekenhuis op de IC

ik was vanmorgen aan het werk,
mijn eerste werkdag na onze vakantie

tot de telefoon ging, en ik mijn moeder aan de lijn kreeg
ik hoorde het gelijk aan haar stem dat er iets mis was
ze hebben pap met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht

hij had vanmorgen vreselijk pijn op zijn bost, en pijn in zijn arm
en was ernorm veel aan het spugen

mijn moeder heeft geen seconde getwijfeld en 112 gebeld
bijna 5 jaar geleden heeft hij 2 keer een hartinfarct gehad
eenmaal in het ziekenhuizen hebben ze allemaal onderzoeken gedaan
bloed geprikt en een aantal ecg's gemaakt

daarop is te zien dat hij gelukkig geen infarct heeft gehad
maar dat zijn hart toch wel zuurstof en bloed te kort heeft gehad
morgen worden er meer testen gedaan
en dan is het afwachten wat de artsen willen gaan doen

toch dotteren of is het met medicijen te verhelpen ??
hij ligt nu op de IC daar kunnen ze hem goed in de gaten houden
maar jeetje wat zit de schrik er weer in, pffff


pap, hoop dat je snel weer opknapt
en weer naar huisje toe mag

xx marjolein

"Ik wil haar terug, die mooie tijd
Maar zij lijkt lang vervlogen"