Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 47 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Zoeken
Herbalife
Toen mijn schoonzus veranderde van schoonzus naar vriendin kwam ik in aanraking met Herbalife. Ik wilde wat gewicht kwijt en besloot dat met behulp van Herbalife te doen. Achteraf gezien was mijn motivatie niet top en gaf ik het al snel op.

Eind vorig jaar liep mijn gezondheid op z'n zachtst gezegd niet zo lekker en toen ik daaruit krabbelde was ik nóg zwaarder. Het kon echt niet meer zo, dus ik nam weer contact op met Christel. Ze reageerde enthousiast en zou mij heel goed gaan coachen en zo ging ik weer met Herbalife aan de slag.

Inmiddels ben ik 9 kilo kwijtgeraakt en bijna 30 centimeter slanker en ik voel me beter dan ooit! Mijn huid voelt heel zacht aan, mijn haren glanzen weer, mijn nagels zijn hard, pukkeltjes heb ik niet meer, ook koude voeten zijn geschiedenis en ik bruis van de energie.

Ik volg informatiedagen/avonden en ik denk dat ik best wel het één en ander weet over voeding en Herbalife. Met deze kennis verkoop ik nu zelf ook de producten en begeleidt ik inmiddels elf mensen met hun afvaltraject. Iets wat ik superleuk vind om te doen!

Als ik bijvoorbeeld door de supermarkt loop dan denk ik met enige regelmaat: "Zo, jij kan ook wel een busje Herbalife gebruiken dame/heer..!" Niet alleen om iemand af te laten vallen, maar bijvoorbeeld ook om een betere huid te laten krijgen of om aan te komen.

Ik kreeg het 'verwijt' dat ik inmiddels groen bloed door mijn aderen heb stromen en ik denk dat dat wel klopt. Ik ben zo enthousiast over het product dat ik het wel van de daken wil schreeuwen! Sterker... Je doet jezelf te kort als je er niets mee doet!

"Ja, maar het is hartstikke duur!" hoor ik regelmatig. Het kost inderdaad geld, maar als je een basispakket bij me afneemt, kost dat per dag net zoveel als een half brood en een ons rosbief en daar vervang je twee maaltijden voor.



Heb ik je ook enthousiast gemaakt? Neem dan contact met me op! Je kan een 3 Day Try Out pakket bij mij aanschaffen zodat je het ook kan proberen. Mail je me? marijke@hurbalijf.nl



Wel of niet...
Ik ben een positief ingesteld mens, maar vandaag zie ik 'm ff niet...

Al ruim drie weken zit ik ziek thuis en daar heb ik ondertussen flink de balen van. Ik ben het zo vreselijk spuugzat, dan kan ik je niet uitleggen. Drie maal heb ik mijn huisarts bezocht. De laatste keer is mijn bloed onderzocht en omdat daar niets uitkwam ben ik doorgestuurd naar de neuroloog.

Gisteren had ik daar mijn afspraak. Ze bekeek mijn geschiedenis, hoorde aan waar ik allemaal last van heb en onderzocht me.

Het begon allemaal met duizeligheid en daarbij misselijkheid. Ik ben nog steeds wel wiebelig, sta niet stevig in mijn schoenen. Hier kwam een hele vervelende hoofdpijn die met vlagen komt en gaat bij, vergeetachtigheid, slecht uit m'n woorden komen en vermoeidheid.

Ik maak me zorgen en gelukkig nam de neuroloog me serieus. In 2003 is er op mijn rug een moedervlek waar ik last van had verwijderd en die bleek niet goed te zijn. Eerlijk gezegd had ik daar niet meer aan gedacht, maar de neuroloog vond het reden genoeg om alles uit te sluiten. Ik mag een MRI gaan maken. We liepen naar de balie om een afspraak te maken. Op het formulier stond < 4 wkn, maar er kon nog geen afspraak gemaakt worden.

"U wordt gebeld mevrouw of anders krijgt u een brief met daarop de afspraak..."

En nu wacht ik dus af en daar hou ik niet van! Ondertussen voel ik me belabberd. Overuren in een hersenpan is niet goed voor mijn nachtrust en ook voedt het prima mijn hoofdpijn.

Ondertussen komt 'mijn' weekend waar ik het hele jaar naar uitkijk er drastisch snel aan. Aankomende zaterdag is het de bedoeling dat ik met veel lieve vriendinnen naar het Borsatoweekend ga. Zaterdagavond is de BorsatoBingo en zondag de fanclubdag..

De tranen lopen over mijn wangen als ik bedenk dat er een aanzienlijke kans is dat ik dit moet gaan missen...





Dankzij Nelleke mag ik volgende week woensdag de MRI al in! Zo blij mee!! Onwijs bedankt lieve Nelleke!!!



Doe je mee?
Trek ik mijn leukste kleding aan, wijst mijn haar de juiste kant op en zit mijn make up waar het de bedoeling was, dan kijk ik in de spiegel en denk ik: "Nou, daar staat best een lekker wijf!"

Zit ik 's avonds voor het slapen gaan ontkleed op de rand van mijn bed en ik kijk naar beneden, dan is er van die gedachte ineens weinig meer over.

Kortom, ik hoop dat de knop weer om is en dat ik nu écht eens een kilo of 10 kwijt kan gaan raken. Slank de kerst in, zou dat niet gaaf zijn? Ik ga mijn best weer doen!

Doe je mee?



Oeps..
Gisteren had ik zelfs al kriebels in mijn buik, want vandaag had ik die ene afspraak bij de huisarts. Een gaatje boren bij de tandarts? Het doet me weinig, ik ben altijd vrij relaxt, maar vanmorgen was ik echt nerveus.

Om half 11 mocht ik in me melden zodat mijn dokter mijn spiraal die al vijf jaar in mijn lichaam zit te vervangen voor een nieuwe.

Nu loopt het daar altijd wat uit, zij schijnen zich nooit druk te maken, maar toen er om 10 over half 11 iemand anders binnen geroepen werd, krabte ik toch achter mijn oren om daarna mijn agenda te pakken.

Oeps...

9:30 uur Dokter.... stond er bij woensdag 12 oktober geschreven. Dat is uhh.. ruim een uur eerder. Ik pakte mijn jas en tas en liep naar de assistente. Ik bood uiteraard mijn excuses aan en vertelde van mijn stommiteit. De dokter had om half 10 met zijn duimen zitten draaien, want ik had nog een dubbele afspraak ook.

We maakten een nieuwe afspraak, volgende week woensdag om half 11 mag ik weer zenuwachtig zijn, dan proberen we het opnieuw. Maar... Ik vind het een práchtige tijd!! Hihi!!

Yess!!!
Heel even schrok ik toen de weegschaal daarstraks weer aangaf dat ik één ons afgevallen was. Voor het sporten op woensdag sta ik op die fijne weegschaal die alles in je lichaam scant. Ik was inderdaad slechts honderd gram afgevallen, maar toen ik verder keek zag ik op het bonnetje wat eruit rolde dat mijn vochtgehalte met 2,2 kilo was gestegen.

En... het allerbelangrijkste... Mijn vet-massa (iewl, eng woord!) is afgenomen met drie komma twee kilo... 3,2 kilogram minder vet in mijn lichaam... Daar worden we weer blij van!

Dat vocht piesen we wel weer uit, dat heb ik altijd met dit warme weer, dat is geen probleem.

Ik weet weer waarvoor ik nagenoeg alles mijn neus voorbij zie gaan. Ik ben een blij en trots mens!!

Yessssss!!!!!!


Frustrerend
Al een week of drie ben ik serieus bezig met lijnen en sporten. Dé combinatie naar het schijnt. Twee keer in de week doe ik onder begeleiding oefeningen. Ik voel spieren waarvan ik het bestaan niet wist. Eén keer in de week, toevallig vandaag, sta ik er op een weegschaal om te bekijken of het zin heeft wa'k allemaal uitspook.

Nu heb ik thuis een weegschaal waar ik regelmatig op sta, daarop zag ik wel dat ik de laatste week nagenoeg niet afgevallen was. Ik heb appeltaart met verse slagroom langs zien komen, patat, kapsalon, overheerlijke broodjes van de Surinamer, zelfgemaakte monchoutaart... en ik? Ik sloeg alles resoluut af.

Fruit, gezonde bruine boterhammen, licht beleg, ik ben akelig gezond bezig en dan zou het toch wel leuk zijn als je dan afvalt, dan weet je waar je het voor doet. "Spieren zijn zwaarder dan vet!" riep mijn collega enthousiast. De weegschaal waar ik vanavond op mocht, meet alles door. Het vochtpercentage, het vetgehalte, BMI en zelfs je weerstand meet dat ding.

Weet je... ik ben gewoon één ons afgevallen. Eén onsje.. De hoop dat het vetpercentage afgenomen was en de vocht omhoog geschoten was, was onterecht. En dat is verdomd frustrerend. Oké, zeggen alle positivelingen onder ons zoals ik: "Er is toch een ons af..." Ja, duhhhhh!!

Het positieve aan het hele verhaal is wel dat mijn weerstand flink omhoog gegaan is. De waarde is van 500 naar 550 gegaan, ik heb me laten vertellen dat dat hoog is. En dat voel ik ook, ik zit lekker in mijn vel. Ik voel me sterk en als ik dat de volgende week nou ook eens op de weegschaal ga zien, dan ben ik blij!

Zo, die frustratie ben ik kwijt!

Vijf kilo!
Op 21 september startte ik met lijnen. Ik had vaker pogingen ondernomen maar die leidde zonder uitzondering tot helemaal niets. Oké, in 1995 ben ik zo'n 20 kilo afgevallen, maar ik lag niet snel daarna voor 6 weken in het ziekenhuis, dat vond ik nou niet zo'n strak plan, haha!

Het leek me een goed idee om meerdere lijners onder ons te ondersteunen en zij mij. Een prachtige wisselwerking, dus ik startte de Onlijnclub op. Inmiddels hebben zich 19 mensen aangesloten, helemaal super!

Eigenlijk is maandag mijn weegdag, maar soms kan ik niet onderdrukken om even op de weegschaal te gaan staan en zo zag ik vanmorgen dat de teller op 5,1 staat. Eraf dus hè, ik weeg gewoon ruim vijf kilo minder dan twee maanden terug. En dat vind ik stoer, knap! En weet je wat nu nog het mooiste is?

Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik aan het lijnen ben!!!



Stijve nek
Vanmorgen had ik nergens last van, ik haalde Lot uit school, we liepen even naar de supermarkt om een boodschapje te doen toen ik het al aan voelde komen. Omkijken deed zeer en inmiddels doet iedere beweging pijn.

Ik heb al een sjaal om mijn nek gedaan, een paracetemol ingenomen en ik probeer toch zo nu en dan te bewegen omdat het naar mijn idee anders nog stijver wordt. Ik zal zo boven eens kijken of ik er nog een smeerseltje voor heb, maar voor de rest zou ik niet weten wat te doen...

Hebben jullie nog een briljante tip zodat ik hier weer zo snel mogelijk vanaf ben?

Naar de huisarts
Afgelopen vrijdag ben ik bij onze huisarts bloed wezen prikken. Ik blijf maar moe en daarom wilde ik het lichamelijk uitsluiten. Wat had het prachtig geweest als ik 'gewoon' een ijzertekort ofzo had gehad. Pilletje, klaar!

Helaas vertelde mijn huisarts vandaag anders. Mijn bloedwaardes waren perfect te noemen. Natuurlijk iets om heel blij mee te zijn, want dat houdt in dat de ziekte van Crohn zich koest houdt. Maar iets kleins, iets luttels had toch wel leuk geweest.

Mijn huisarts besloot een lichamelijk onderzoek te doen. Lever, klieren, hart, longen, alles werd beluisterd en bevoeld, maar ook hier kwam niets uit. Ik ben gewoon gezond, blijkbaar is het psychisch, concludeerde hij. Een frons verscheen, er moet een plan van aanpak verzonnen worden, bedacht hij. Echter heeft hij daar wel even tijd voor nodig, hij ging er over nadenken.

Grappig detail is wel dat hij vertelde dat hij naar het Harpengala had gekeken en daar zag dat Marco een gouden harp uitreikte aan Jan Smit. Mijn huisarts moest toen aan me denken, haha, toch geinig!

Ook vertelde ik hem dat ik de laatste tijd flink aangekomen ben en dat ik daar toch wel van baal. Kordaat vertelde hij me dat ik dan maar mijn laarzen uit moest doen, mijn horloge en riem af en zware dingen uit mijn zak moest leggen. Kortom, ik mocht direct op de weegschaal... *woeps* die had ik niet aan zien komen...

Over twee weken mag ik terug komen en dan staat me hetzelfde te wachten. Zou dit de stok achter de deur zijn die ik nodig heb? Ik hoop het maar!

Ik maak me zorgen...
... om Ramon, maar ook om mezelf...

Vanaf begin november ben thuis, ziekgemeld van het werk. Ik ben overspannen. Toen dat mij ter oren kwam dacht ik dat ik daar wel met een paar weekjes rustig aan doen vanaf zou kunnen zijn. Niets was echter minder waar, want we zitten nu bijna op twee maanden en ik geloof dat ik er nog niet ben.

Toch bleef ik vrolijk en was ik niet sjaggerijnig te noemen. Ik zag het allemaal best positief in, hoewel ik er best wel eens tegenaan schopte. Uiteraard vond ik het niet leuk dat het zover was gekomen, maar het was nou eenmaal zo, dus probeerde ik het beste er van te maken.

Toch is daar iets in veranderd de laatste week. Ik ben somber, voel me down, ben simpelweg niet meer zo blij. Ik heb een humeur om op te schieten en ook de logjes kunnen me niet meer zo bekoren. Ik lees nog wel, maar reageren is een hele opgave geworden. Het lukt me gewoon niet om een gezellige reactie te plaatsen.

Het is kerst. Kerstavond zijn we naar Helga en Collin geweest, het was erg gezellig! Gisteravond zijn we met Ries zijn familie wezen eten bij een Grieks restaurant. Met vijfentwintig man zaten we in een overvol restaurant. Een zanger stond te zingen, obers renden heen en weer en niemand was stil.

Toen ik daar binnen kwam moest ik wel even aarden. Crisis wat was het er druk. Ik probeerde me er een beetje vanaf te sluiten en gelukkig lukte dat wel. Om een lang verhaal korter te maken, ik at niet zo lekker, maar betaalde wel de hoofdprijs. Ik had het wel gezellig, maar was niet mezelf. Toch wel een beetje down verlieten we het restaurant.

Ik merk aan mezelf dat ik down ben, heb moeite om aardig te doen, wil het liefste met rust gelaten worden. En dat is niet Marijke... Morgen ga ik met vijf meiden naar het concert van Alain Clark in HMH te Amsterdam en ik zie er tegenop... Even heb ik getwijfeld of ik wel moest gaan, maar heb besloten om het wel te doen. Ten eerste omdat het een groep meiden is die ik om me heen heb gecreëerd. Collega's, mijn schoonzus, vriendinnetje, ze kennen elkaar niet, ik ben de bindende factor. Ten tweede vind ik Alain leuk en hoop ik dat ik er van kan gaan genieten. Ten derde is er vast wel een plekje te vinden als ik het niet zo goed trek om naartoe te gaan. Ik zie wel hoe het loopt.

Conslusie is wel dat ik niet mezelf ben, deze Marijke ken ik niet en eerlijk gezegd vind ik haar niet zo leuk.

"Vandaag is rood
wat rood hoort te zijn "