Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 47 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 bezoekers ;
en 2 gast bezoekers .
Zoeken
*slik*
Op 28 augustus werd onze Houston 13 jaar oud. Een respectabele leeftijd voor een collie, maar we hem nog láng niet zat, hij mag wat ons betreft nog wel een poosje bij ons blijven.

Van de week pakte ik hem bij zijn puntneus en gaf hem een kus op zijn snuit. Dat doe ik vaker zo, maar dit keer trok hij zijn neus terug en kermde een beetje. Ik dacht in eerste instantie dat zijn tong tussen zijn tanden zat, maar toen ik goed keek zag ik dat zijn tandvlees rood en verdikt was.

Reden genoeg om vandaag even langs de dierenarts te gaan. Van 19 tot 20 uur is er spreekuur bij onze dierenarts, even over zeven uur liepen we de wachtkamer binnen en daar zat niemand. Ook wel eens lekker. Dus we konden gelijk doorlopen naar de spreekkamer.

Ik vertelde waarom we er waren, de arts zocht Houston zijn gegevens erbij. Ze bekeek zijn bek en concludeerde dat zijn tandvlees ontstoken was, maar wist er bij te melden dat naar alle waarschijnlijkheid de wortels van tanden en kiezen niet gezond meer waren.

De enige optie om dit goed schoon te krijgen is hem onder narcose brengen, maar we besloten al snel dat dit bij zo'n oude hond geen optie was. De kans is groot dat hij zo'n operatie niet gaat overleven. Narcose bij oude honden is al geen goede combinatie, maar collie's zijn extra gevoelig voor narcose.

We praatten verder, ze vroeg hoe zijn staat voor de rest was. Ik vertelde haar dat hij zo goed als blind is, erg weinig meer hoort en bij tijd en wijle steeds senieler wordt. Dat hij erg stram loopt kon ze zelf ook zien. Housie is gewoon een oude knar.

Hij drinkt erg veel en daardoor plast hij ook meer dan gebruikelijk. De dierenarts betastte zijn buik en bevoelde zijn organen. Ze vertelde dat zijn nieren erg klein zijn, ook een teken van ouderdom.

Als je daar staat, dan besef je ineens hoe het eigenlijk met Houston gesteld is en toen de dierenarts ons vertelde dat ze inschatte dat hij hoogstens een paar maanden te leven heeft, moest ik wel even slikken.

Hallo... we gingen daar naartoe voor zijn tanden en nu was ineens zijn doodvonnis getekend... We kregen een kuurtje antibiotica en pijnstilling mee, het enige wat we voor hem kunnen doen, zo worden zijn laatste maanden dragelijker voor mijn zwarte vriend.

Potverdorie! Dat hakt er even in zeg!



Cijfers
Ondanks dat ik best wel met letters overweg kan, ben ik toch meer van de cijfers. Zeker nu ik alweer een poosje op kantoor werk met de financiele boekhouding, kom ik daar steeds meer achter, valt het me op.

Als ik zit te boekhouden, vul ik bij iedere boeking een datum in. Bij veel data denk ik: oh dat is de verjaardag van, trouwdata, zelfs telefoonnummers... Ik kan dat ook niet uitzetten bij mezelf, het gaat automatisch. En dan heb ik het niet over de verjaardag van mijn broers of ouders, nee, ik herinner me zelfs de verjaardagen van kinderen die bij me op de lagere school zaten.

Zo weet ik dat Bianca op 15 oktober jarig was en haar telefoonnummer was 4860... Ik heb het over een luttele dertig jaar geleden. Mignon was 3 april jarig en Karen vierde haar verjaardag op 15 november... Nutteloze info, want ik zie die mensen nooit meer, laat staan dat ik hun verjaardag vier, haha!

Mijn allereerste girorekeningnummer, ik kan hem zo oplepelen, niet dat ik er iets aan heb, want ik heb het nummer al jáááren niet meer. Telefoonnummers van vroeger, ik weet ze allemaal nog. Tegenwoordig niet meer, omdat je ze niet meer in hoeft te tikken.

Laatst vroeg Lotte nog aan me: "Mam, je hebt verschillende bankpasjes met allemaal verschillende pincodes, hoe onthou je dat allemaal?" Tja uhh... een afwijking?

Ik weet ook niet wat het is, ik kan er weinig aan doen. Ben ik hier alleen in of hebben jullie ook van die maffe dingen. Deel je het met me?

De Wereld Draait Door
Ook ik was één van de gelukkige die uitgenodigd werd om een opname van De Wereld Draait Door van afgelopen vrijdag bij te wonen. Al vaker heb ik dergelijke programma's bijgewoond waar Marco bij was en deze waren per definitie erg leuk. Ik twijfelde dus niet, ik antwoordde direct volmondig ja.

Na wat overredingskracht en het aanbod dat ik zou rijden, ging Martine met me mee. We spraken af bij mijn vaste afspreekpunt: Mc Donalds IJsselstein. Een win-winsituatie! Het ligt centraal aan de snelweg en ze hebben er prettig eten.

We reden de snelweg op en reden eigenlijk vrijwel direct de file in. Da's niet fijn! Ik heb er altijd een hekel aan om te laat te komen. Nu heb ik in de jaren wel geleerd dat ik het wat meer los kan laten, maar hier werd ik toch wel een tikkeltje nerveus van eerlijk gezegd. Ook op de ring A10 ging het minder snel dan zou moeten, maar precies om half 7 liepen we de studio binnen.

We meldden ons bij de balie waarop die dame zei dat we onder de piano plaats mochten nemen straks. Huh?!? Ik had het verkeerd verstaan, haha, OM de piano. Gelukkig maar!

In de mail die we vooraf gekregen had stond dat het tot de mogelijkheden behoorde dat Mathijs zou kunnen vragen wat ons favoriete Borsatoliedje was. Best spannend! Het idee dat je op nationale tv hortend en stotterend moest vertellen wel nummer ik het leukste vond, was niet echt een briljant plan. Maar goed, het kon gebeuren, dus we probeerden ons zo goed mogelijk voor te bereiden.

Hellen, Esther en ik zaten op een rijtje naast de piano en op het allerlaatste moment wijzigde ik nog van liedje en motivatie, haha! Als je de uitzending hebt gezien, dan weet je dat ik er goed vanaf gekomen ben. Pfiew!

Een half uur voor de uitzending nam Mathijs van Nieuwkerk de moeite het publiek uitgebreid toe te spreken. Ons te bedanken voor onze aanwezigheid en legde uit wat er allemaal in de uitzending zou zitten en hij vertelde wat backstage verhalen. Helemaal leuk! Wat kan die man lullen zeg, vijf kwartier in een uur.

Het programma was afgelopen. We kletsten wat na, waren allemaal duidelijk opgelucht dat die microfoon uit onze buurt was gebleven, haha! Marco kwam ook even bij ons staan. Ik mocht drie zoenen ontvangen en hij ging met iedereen die het wilde op de foto. Nou dat wilde ik wel! Hellen en Marcha maakten een foto en Ine deed hetzelfde.

De foto's van de eerste twee waren erg leuk, maar de foto die Ine gemaakt had deed het onderwerp van het mailtje waarin hij verzonden werd eer aan: 'Headerwaardig'. En weet je, ik heb mijn hele layout er maar op aangepast.



Leuk?

Tnx meiden voor de foto's!!

Gelukkig!
Ik sta op het punt om onder de douche te stappen toen Lotte me aansprak:

"Mam, je kan heel goed zien dat je afgevallen bent hoor! Laat me eens voelen? Oh gelukkig je hebt nog steeds een flubberbuik......"





"Liet jij me achter
Met teveel vragen"