Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 47 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Zoeken
Het paarse paaltjes mysterie
Ken je die grap van die twee vrouwen die in het bos verdwaalde? Niet? Ik wel, haha!

Al een tijdje geleden spraken Kelly en ik af voor 24 augustus. Hoe of wat we gingen doen, zouden we tegen die tijd wel zien. Zo whatsappte we elkaar van de week. Kelly was al aan het googlen, ik vond het allemaal prima. Kel verzon dat we in het bos gingen wandelen en zij zou het eten voor de picknick mee brengen als ik voor een kleed zou zorgen.

Helemaal goed!

Rond de middag spraken we af in Doorn. Ik kreeg een adres waar een parkeerplaats zou zijn, daar zouden we elkaar treffen. Bram deed z'n werk prima, maar ik vond op het adres alleen een kast van een huis. Zo eentje met een oprijlijn, je kent ze wel. Volgens artikel zoveel mocht ik daar het terrein niet betreden, laat staan parkeren.

Ik belde Kel, ik zou op haar wachten, dan zouden we samen verder naar het parkeerterrein gaan zoeken. Zo gezegd, zo gedaan. We zetten onze auto's neer bij een camping op nummer 23 ipv 2 (foutje op de website!). In het restaurant wat daarbij zat dronken we een kop thee.

We pakten de tassen uit de auto. Een tas met het picknickkleed, een koeltas, een tasje met verse broodjes en dan onze handtassen nog. Een zwangere vrouw laat je natuurlijk niet sjouwen, dus ik mocht me ontfermen over de zware koeltas. Crisis! Die was zwaar! De glazen liter fles geperste jus d'orange kreeg de schuld.

We liepen naar de parkeerplaats waar vandaan de routes zouden lopen. Wellicht was het handig geweest als we daar de auto ook geparkeerd hadden, maar daar hebben we het maar niet over, haha! We bekeken het bord met de routes en besloten voor de paarse te gaan. Vijf kwartier wandelen met tussendoor die picknick, ik was voor! En zo liepen we naar het eerste paaltje met het paarse streepje om vervolgens de volgende te passeren om daarna tegen de N225 te stuiten. Uhh...

Na drie keer heen en weer te zijn gelopen kwamen we nog een paaltje tegen die we weer volgde en bij het volgende paaltje zijn we de provinciale weg over gestoken zoals de paarse paaltje ons opdroeg. Het ging goed, we waren vol vertrouwen en hadden ook trek, dus bij de eerste beste open plek, gooide ik het kleed neer en verzamelde we al het lekkers wat Kel meegenomen had voor ons uit.


Allereerst vulden we de bekers met die zware jus d'orange, haha! Daar kan je maar vanaf zijn. Het smaakte echt verrukkelijk! Ik genoot! Van het eten, van Kel, van de natuur, maar niet van de druppels die er op een gegeven moment naar beneden vielen. Net als de wind die ineens op kwam zetten. Ohoh...

Snel pakten we alle spullen in. De koeltas was inderdaad een stukje lichter. Nu konden we terug naar de auto gaan en het wandelen laten voor wat het was, maar de wind was weer gaan liggen, het miezerde nog wel wat, maar hé, we zijn toch geen watjes? De paarse paaltjes volgden tot elkaar op tot... ze stopten te verschijnen.... Sjips! We liepen maar door, want... hele theorieën hadden we en warempel! Op een gegeven moment stond er weer een paars paaltje! Joehoe!!

We liepen langs een prachtig groot huis met een groot meer ervoor. En ja hoor, die kl#te paaltjes deden weer prima hun werk. Zo wandelden, wandelden en wandelden we vrolijk door. Die tijd die op dat bord stond, klopte echt niet hoor!

Die jus d'orange, die thee... Geen toiletten te bekennen tussen de bomen. Tja, dan maar achter een boom, hihi! Lol hebben we genoeg gehad, net als de goede gesprekken. Ik genoot maar op een gegeven moment was ik wel klaar met die tassen en ook mijn voeten vonden het niet zo leuk meer.

Kel was zo helder om erachter te komen dat we gewoon een andere paarse route zijn gaan volgen. Heel handig ook twee paarse routes die vlak bij elkaar liggen, Natuurmonumenten... Not! #fail Hihi!


We kwamen uit bij een pad bij een restaurant. De kaart op m'n Iphone vertelde dat het nog ruim 2 kilometer lopen was naar onze auto. De regen drupte nog steeds gewoon naar beneden. Ik denk dat we minstens zo'n 12 kilometer in onze schoenen hadden. Toen we eindelijk bij onze auto's waren was het 19 uur en hadden we gewoon weer trek.

We besloten terug te rijden naar het restaurant waar we net voorbij waren gekomen en deden ons te goed aan heerlijk eten. Dat smaakte uitermate goed!

Met een dikke kus en een knuffel namen we afscheid. Kel reed naar huis en ik ook. De dag was een tikkeltje anders verlopen dan we van te voren bedacht hadden, maar we hebben er ook veel lol om gehad. Over die drie blaren hebben we het maar niet, hihi! Eén blaar was net zo groot als m'n teen!

Ik heb genoten! Volgende keer weer Kel? Op het strand ofzo? Heen en weer... Veel makkelijker! Hihi!!

Dynamite aan de Lek
Lotte rijdt al sinds haar zesde paard. Eerst bij de manege in de Vlist, daarna bij de Hoekse Gang in Bergambacht. Ze rijdt met erg veel plezier en baalt als we een keer niet naar les kunnen.

Sinds ruim een half jaar ofzo is Lotte bevriend geraakt met de dochter van haar paardrijjuf die ondertussen haar paardrijjuf jammer genoeg niet meer is. Dikke mik is het met die twee. Uren kunnen ze mutsen samen om dan vooral heel veel te giegelen. Heerlijk om te zien.


Leuke bijkomstigheid is dat Lizzy een pony heeft, Dynamite, Daantje voor intimi. Vaak gaan ze samen Daan verzorgen. Het land uitmesten, eten geven, knuffelen of een stukje rijden, soms ook een lesje in de bak verderop. Zonder uitzondering komt Lotte daar blij van terug.

"Daantje is zoooo lief mam!" roept ze regelmatig.

Laatst zijn we een keer met Dynamite naar de Lek gegaan. Dit had hij nog nooit meegemaakt en vond het dus best spannend, maar al snel had hij door dat het water toch wel erg lekker was. Golven die werden veroorzaakt door langsvarende vrachtschepen bleven spannend, maar daar is rekening mee te houden.


Super was dit om te zien. Zo leuk dat we besloten dat dit zeker de laatste keer niet was en daarom zijn we gisteren nogmaals naar datzelfde strandje gegaan. Dit keer aan het eind van de middag. Broodjes mee en niet geheel onbelangrijk: Ries mee... Dat resulteert in prachtige foto's!

Lotte blij, Lizzy blij, Tamara blij, ikke heel blij!




Note:  Lijkt het jou ook leuk om dit soort foto's te hebben met Dynamite of met je eigen pony/paard, dan is dat mogelijk! Stuur me dan even een mailtje, dan komen we er vast samen uit!

Note 2: Normaal gesproken klimmen de meiden niet op Daan z'n rug zonder een cap op, maar voor in het water maakten wij een eenmalige uitzondering.

Ibiza!


Vorig jaar zijn we, Ries en ik, met mijn werk een lang weekend naar Ibiza geweest. Het waren heerlijke dagen waarin Ries en ik regelmatig tegen elkaar zeiden: "Wat zou het leuk zijn om onze kids hier ook naartoe te nemen.." Dus boekte ik in januari van dit jaar een vakantie voor vier naar Ibiza!

Ik wilde graag het noorden van Ibiza zien, vandaar dat ik negen dagen een appartement boekte in Portinatx. Een vlucht naar het Spaanse eiland werd ook geregeld en zo kon de voorpret beginnen. Och, wat had ik een zin in deze vakantie!


Mijn oudste broer was zo lief om ons naar het vliegveld in Eindhoven te brengen. We leverden onze koffers in, gingen langs de douane, aten een broodje en al snel konden we het vliegtuig in om ons naar Ibiza te brengen. In het vliegtuig keken we een film, voor we er erg in hadden, moesten de gordels weer om en stonden we waar we wezen moesten.

We namen een taxi die ons naar het appartement bracht. Juan liet ons zien waar de de komende dagen zouden vertoeven en ik kan niet anders zeggen dan dat ik aangenaam verrast was. Alles wat we nodig hadden was aanwezig, het was schoon en vooral het balkon van zo'n zeker 50 m2 met een waanzinnig mooi uitzicht stond me erg aan! Hier gingen we het volhouden!


De bedden werden verdeeld, de spullen kregen hun plek voordat we een rondje gingen lopen, de boel een beetje verkennen. Ik was blij, heel erg blij! Je boekt iets, maar ook al lijken de plaatjes goed, je moet toch maar afwachten hoe alles in het echie is.

We vulden de dagen met de zon, strand, lezen en plezier hebben. Ook hebben we een dag een auto gehuurd. Ik wilde erg graag terug naar Ibiza stad, dat vond ik vorig jaar zo leuk, maar het taxiritje van het vliegveld naar ons appartement kostte ruim € 50,-. Heen en terug was dus best een dure hobby, vandaar dat we ervoor kozen om een autootje te huren. Zo was je vrij en het was nog goedkoper ook.


's Morgens werd er stokbrood en lekker croissantjes gehaald bij de Spar even verderop. Ik vond de boodschappen erg duur daar. Om een voorbeeld te geven; voor een potje Nutella betaalden we € 4,20.. Het was goedkoper om iedere avond lekker uit eten te gaan, dus die keuze was makkelijk gemaakt.

Iedereen deed waar hij of zij zin in had. Lekker lezen op de Ipad op het balkon in de schaduw, met een luchtbedje de zee in, een heerlijke duik in het zwembad wat één verdieping lager lag. Dit heet vakantievieren!


Luuk en Lotte stapten bij een kerel op het strandje verderop op een soort zitkussen wat hij achter zijn speedboot had gehangen. Dat ging me allemachtig hard, maar wat vonden ze het gaaf! Stuiterend kwamen ze er weer vanaf.

Genieten zij, dan geniet ik nog harder!



Naar mijn idee was negen dagen veel te kort, want voor je het weet ging de wekker af om weer op tijd op het vliegveld te zijn. Ik baalde echt toen ik weer thuis was, ik vond er niets aan, haha! Maar goed, we gaan maar snel weer eens kijken wat we volgend jaar kunnen gaan doen tijdens de vakantie.


Dit was in ieder geval een héérlijke vakantie waar ik met een zeer goed gevoel op terug kijk!


"Volg je hart
Al doet het pijn"