Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 48 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 bezoekers ;
en 2 gast bezoekers .
Zoeken
Emoties

Mijn emoties worden momenteel flink heen en weer geslingerd. Natuurlijk ben ik superblij met het lieve filmpje wat ik van Marco gekregen. Eigenlijk is dat nog een understatement, hihi!

Aan de andere kant ben ik zwaar verdrietig en bezorgd. Met mijn schoonvader gaat het niet goed. Een aantal weken geleden zijn er hersentumoren en longkanker bij hem geconstateerd en het gaat intussen heel erg slecht met hem. Sterker... ze verwachten dat het geen weken meer duurt voordat hij overlijdt.

Je begrijpt dat dit niet in de koude kleren gaat zitten.

Aanstaande zaterdag gaan we op vakantie naar Frankrijk. Met zijn vieren hebben we daar héél veel zin in, maar nu het met mijn schoonvader zo slecht gaat is dit allemaal heel onzeker.

We wachten af...

X Marijke



 

Weblog van de week!!
Whiehooeeeeeee!!!! Yeaaaahhhhhhhhhhhhh!!!!! Lalalalalalalaaaaaa!!!Whaaaaaaaaaaahhhhhhhhh!!!! Pompiedompiedom.... Yessssssssssssss!!!!!!!

Mag ik even ongegeneerd uit mijn dak gaan? Vele, vele lieve loggers heb ik weblog van de week zien worden. Superleuke filmpjes kwamen voorbij, waar ik uiteraard van genoot. Ik gunde het iedereen. Ik vond het super om te zien hoe de bofkonten altijd aan het hyperen sloegen, iedereen was zo blij.

En weet je... kom eens dichterbij die monitor...

Deze week ben ik die bofkont!!! Ik ben weblogger van de week!!!! 

Whiehooeeeeeee!!!! Yeaaaahhhhhhhhhhhhh!!!!! Lalalalalalalaaaaaa!!!Whaaaaaaaaaaahhhhhhhhh!!!! Pompiedompiedom.... Yessssssssssssss!!!!!!!

Ik kan hier natuurlijk een heel verhaal schrijven.... maar als ik mezelf na ga, leest geen hond dat meer, haha! Die klikken natuurlijk direct op het filmpje... en geef ze eens ongelijk... Nou, klik dan maar snel!



Dankjewel lieve Marco!!!



X Marijke



Herperduinen te fiets
"Daar moeten we rechts! Uhh.. dat denk ik althans... wellicht moeten we toch links... misschien recht door? Meiden, wat denken jullie?"

Deze woorden heb ik gisteren erg vaak gehoord uit Ine's mond. Gisteren zijn Sonja en ik naar Oss getogen om een lekker stuk door de bossen te fietsen. Sonja had haar fiets meegenomen, ik mocht op de oude fiets van Ine.

Terrasje, roseetje... <img src=" hspace="0" width="245" border="3" src="http://marijke.borsatoweblog.nl/upload/31_5642vj5m9g.jpg"> Eten maarrrr!

Ik moest eerst hier thuis nog een model opmaken voordat ik kon vertrekken. Uiteraard was ze wat later dan verwacht, dus ik heb haar gelijk op de kruk gezet, socializen doet ze later maar, haha! Ik smste toen ik ging rijden en heb goed gas gegeven.

Toen ik aankwam kon ik nog net even plassen, Ramon zoenen, zo ook Sonja en Ine en toen stonden de dames al te trappelen om op de fiets te stappen. Ze hadden er zin in! Ik wist er nog net een knuffel uit te halen voordat ik eraan moest geloven. Fietsen moesten we. Niet omdat ze zo graag die beenspieren wilden trainen, nee ze hadden honger, haha!

Genieten! En fietsen maar!

Linea recta fietsten we naar het restaurant want niet echt om de hoek zat, dus we hadden het zweet al in de oksels staan, we hadden een heerlijke lunch wel verdiend. Ine was er snel uit, zij wist wel dat ze een salade wilde. Voor Son en mij lag dat wat moeilijker. We zaten te steunen en te puffen en te mopperen op dat restaurant... die kaart was te lekker, haha!

Maar jawel.. ik nam een salade met fruit en kip, en Sonja op het laatste moment toch nog een wrap. De beste keus volgens de serveerster. Het duurde even voordat we de bestelling kregen, maar we zaten daar heerlijk dus je hoorde ons niet mopperen. Een heerlijk roseetje, een koel glas water en die verrukkelijke salade... wat is het leven toch mooi!

Kiekeboe! Wij durven best dichtbij te komen...

Sonja en ik wilde het liefst nog een sorbet, die we even daarvoor langs zagen komen, maar Ine was onverbiddelijk... We moesten eerst nog fietsen, daarna zouden we voor die sorbet terug komen. Daar konden Son en ik ons in vinden. We stapten weer op onze stalen ros!

We fietsten en we fietsten... "Hé, dit hebben we toch al eerder gezien?" en "Kijk nou, de Schotse hooglanders!! Wat een gave beesten zijn dat!" en "Zo dan, daar heb je ze weer!" en "Heb jij die paarden nou al gezien? Ik niet..."

Sonja en ik Sonja en Ine
Maar gelukkig, op een gegeven moment wisten we de weg weer naar het restaurant!! Joehoe... we waren er bijna, toen ik al richting het restaurant schreeuwde: "Drie sorbets alstublieft!!!"  We bonden de fietsen weer aan elkaar en liepen vol goede moed weer richting het terras. De tafels sierden bordjes met daarop: gereserveerd... We spraken een serveerster aan en vroegen of we nog een ijsje konden bestellen. Op haar vriendelijkst zei ze dat dit niet tot de mogelijkheden behoorde. Ja duhhh... zo makkelijk lieten we ons niet afschepen. De dame die ons eerder geholpen had stond ons te woord. De conclusie was dat het écht niet ging lukken... Sodemieter! We dropen weer af.

Bij onze fietsen goten we maar wat koud water over ons heen, we moesten toch wat. We zetten onze inmiddels pijnlijke konten weer op het zadel en we bespraken waar we nog meer last van hadden gekregen. Brandende voeten, zere knie en ja... die konten, haha! Ine wilde rustig aan fietsen, maar daar is weinig van terecht gekomen.

Grote hooglanders vol vliegen Blij!!!

We stapten om tegen tweeën op de fiets en rond zeven uur waren we weer terug. We hebben flink wat kilometers gemaakt, we hebben heel veel lol gehad, veel foto's gemaakt, maar vooral gigantisch genoten!!

Ine had haar dagje inspannende ontspanning, daar deden we het voor!



X Marijke

Wie wil?
Als je een nieuwe kast koopt betekent dat automatisch dat je de spullen uit de oude kast moet halen en weer in de nieuwe moet stoppen. Alles wordt dan kritisch bekeken... Er is genoeg weggegooid, geloof me!

Maarrrr.. ik kwam ook iets tegen waarvan ik hoop dat ik één van jullie blij mee kan maken. Ik vond namelijk de TV Weekeinde, de bijlage van de Telegraaf, waarvan Marco een keer gasthoofdredacteur was. Ik ben niet zo'n verzamelaar, dus als je mij kunt vertellen waarom ik dit blad naar jou moet sturen, dan zal ik degene kiezen waarvan ik denk dat hij of zij het meeste verdiend.

Het gaat om het volgende blad:


Ik hoor van jullie!!

X Marijke

Een likje verf...
De verfdampen doen hun werk...



Verven is onwijs leuk! Echt hoor... het is super... als het af is...

X Marijke

Paars gestalkt
Het is uhh... best wel paars...

Vandaag zijn we begonnen met de kamer opknappen, tenminste... dat is het doel, haha! Ik trok mijn oudste kleren aan, zette de bank aan de kant, dropte er plastic overheen, wat kranten over de vloer, potten verf, kwasten, rollers... Ik was er klaar voor!

Tot er ineens een mooi grietje naast me stond. "Mama, mag ik helpen?" Uhm... verven mocht ze van mij niet, maar andere klusjes natuurlijk wel. Ik zei dat ze wel foto's mocht maken met mijn cameraatje. Nou, dat vond ze wel wat. Ik ben zowat gestalkt, haha!


Tegen een uur of 4 was de muur paars, heel erg paars. Het is gaaf! Tenminste, dat vinden wij en daar gaat het natuurlijk ook om. Ries heeft al een stuk wit geverfd, maar dat is natuurlijk nog niet klaar, dat bewaren we voor morgen en anders maandag.

Ik zei tegen Ries dat ik eigenlijk de meubels wel anders wil hebben en dat ik heel graag nieuwe eetkamerstoelen wilde hebben. We ruimden de boel op, stapten in de auto naar Utrecht, naar mijn vrienden van de Ikea!!

We hebben het één en ander gekocht... een nieuwe kast! Leuk joh!! Maar... geen eetkamerstoelen, haha! Ah, dat komt nog wel...

Wordt vervolgd!

X Marijke

© Fotografie C.J. Meijer

Pittig paars
Wees maar niet bang, ik ga echt niet over iedere dag van de vakantie schrijven, haha! Maar vandaag hebben we toch wel iets leuks gedaan.

Al tijden roep ik dat we de kamer eens flink onder handen moeten nemen. Die turqoise golven op de muur ben ik al een tijdje meer dan zat, maar het is tot op heden alleen maar bij roepen gebleven.

Vandaag hebben we echter verf gekocht! Voor de muren en het plafond hebben we witte muurverf aangeschaft en voor die muur waar al dat kleurtje opzit hebben we iets anders bedacht. Ik had eigenlijk een bruine kleur in mijn hoofd, terwijl Ries donkergrijs een beter plan vond.

Aan het eind van het verhaal zijn we thuisgekomen met een pot paarse muurverf. Is dat wat! Ik vind het een soort spannend hoor... Je kan dat nou wel gaaf vinden, maar is dat ook zo leuk als het straks op de muur zit?

De tijd zal het leren! Het liefst zou ik vandaag de meubels al aan de kant gegooid hebben om daarna met een kwast te keer te gaan, maar dat ging 'm niet worden. Morgen moet ik werken, dus ik denk dat het volgende week gaat worden.

Leuk leuk leuk... ben zeer benieuwd en kijk al uit naar het moment dat ik voldaan om me heen kijk en het helemaal klaar zal zijn.

X Marijke

Onze eerste vakantiedag
Nog eventjes en ook deze dag is weer voorbij, maar niet voordat ik een logje geschreven heb. Ik heb een druk dagje gehad! Vandaag mocht ik op Selena en Yara passen omdat hun moeder moest werken. Helga helpt mij vaak met oppassen op Luuk en Lotte, en zo helpen wij elkaar.

Om even over half 10 stonden de dames op de stoep en hadden al het hoogste woord. Ze waren echter amper binnen of ze zaten al aan hun DS.

Compleet verslaafd zijn ze aan die dingen. Uuuuuren kunnen ze ermee zoet zijn. En dan niet alleen met het spelen maar ook met... "Zeg, ben jij al in dat level geweest met die ...., hoe kwam jij toen verder?" Enz enz enz..

Op een gegeven moment waren ze het zat en zijn ze naar boven gegaan om daar te spelen. Enkel voor een snoepje kwamen ze nog even beneden.

Ries ging shooten en omdat hij met iemand anders meereed had ik de beschikking over de auto. Ik moest nog een broek ruilen bij H&M, dus ik besloot om naar Utrecht te gaan, niet naar Hoog Caterijne, maar naar winkelcentrum Overvecht. Dat is een stuk minder massaal, prettig met vier kinderen onder je hoede. (Ook goed voor het hart van Helga, hahaha!)

De kids waren superlief! Bleven goed bij me en luisterden daar prima. Van te voren had ik duidelijke afspraken gemaakt en daar gaven ze gehoor aan. Allereerst natuurlijk naar H&M voor die broek. Ik kreeg een tegoedbon die ik daar gelijk maar weer heb uitgegeven. Altijd leuk!

Toen hadden de kids ineens vréselijk honger, hihi! Die gele M lokte heel erg, maar aangezien het pas half 4 was, koos ik voor het restaurant van de HEMA. De meiden kozen voor een hartig broodje, Luuk een kop soep met natuurlijk wat drinken erbij.

Toen Yara haar sauzijcenbroodje voor de helft ophad riep ze vol overgave: "Ja, nu ben ik helemaal tevreden..." En dat uit de mond van een zesjarig grietje, je kon me opvegen!

In de auto had ik de cd van Nick & Simon meegenomen en opgezet. "Rosanne, ik weet dat er heel veel mannen zijn............." galmde vanaf de achterbank. Geweldig!! Doet me denken aan een filmpje wat ik van de week van Lotte maakte...



Op naar de tweede dag van de vakantie!!

X Marijke

De avonturen van Houston en Kelly
Om klokslag 10 uur belde in met het asiel in Gouda. Er werd nu wel opgenomen, maar ik stond een poosje in de wacht, want alle medewerkers waren in gesprek... Tuurlijk, hihi! Na een kleine 20 minuten kreeg ik iemand aan de lijn. Ze wist gelijk over welke hond ik het had, ja, die zwarte collie! Precies die!!

Lotte in het karretje waar ze amper inpasteIk mocht 'm tussen 11 en 12 uur op komen halen nadat ik de kosten die daaraan verbonden waren had voldaan. Ik ging stevig zitten, hield me schrap... Ik moest het bedrag gaan betalen van maarliefst 7 euro.. Zeven euro!! Goedkoop hotelletje had Houston geboekt, hihi!

Lotte riep al te pas en te onpas dat ze Houston zo miste, dus ik vroeg haar of zij mee wilde om Hous te gaan halen. Dat wilde ze wel! Samen reden we naar Gouda. Bram wees ons prima de weg en zo waren we niet veel later in het asiel aangekomen. Een dierenartsenpraktijk was daar ook gevestigd, de assistente wist me te vertellen dat ik welkom was tussen 12 en 2 uur. Nou, ik dacht het niet, haha! Ik mocht Houston eerder op komen halen, dus dat deed ik ook.

Gelukkig deed ze niet moeilijk en er werd iemand voor me geroepen. Na het betalen van dat enorme bedrag mochten we haar volgen naar de hondenverblijven. Door het raam zagen we Houston al liggen. De hokken bestonden uit twee gedeeltes, een binnen en een buitenverblijf. We liepen naar het hok aan de binnenzijde. De dame van het asiel vroeg me hoe hij heette en riep zijn naam. Nou moet je weten dat Hous dan door een gat van zo'n 40 bij 50 cm heen moest. Dat deed 'ie mooi niet voor een vreemde. Ze wilde al om gaan lopen naar de buiteningang, maar ik stelde voor om hem zelf even te roepen. Naar mij kwam hij wel.

Zijn buurman vond het allemaal maar vreemd volgens mij en dat liet hij merken door een keihard geblaf. Het was niet zo'n groot hondje, maar blaffen dat hij kon! Houston kwam zowat kruipend uit zijn hok, hij trilde van onder tot boven. Doodeng vond hij het allemaal, dat had ik van te voren wel ingeschat. Hij maakt heel stoer voordeuren open, maar het is en blijft een watje.

We bedankten de dame en zijn met Houston naar buiten gelopen richting de auto. Nou toen had meneer ineens praatjes hoor! Blaffen, springen, huppelen... Hous was blij! Het ritje in de auto ging ook prima. We kwamen thuis en daar stond Kayleigh al op haar vriend te wachten. Het was zo schattig om te zien, ze waren zo blij om elkaar weer te zien.

Hopelijk heeft hij zijn les geleerd, maar we doen voor de zekerheid de voordeur maar extra op slot als we er niet zijn.

Kelly en Lotte op hun skeelers!Om 1 uur zou Kelly komen, na een Haarlems half uurtje kwam ze aangelopen. We zouden gaan skeeleren. Nou ja... Kelly en Lotte zouden gaan skeeleren, ik zou gaan stuntelen... Al een flink poosje heb ik die roldingen in huis, maar ik vind het doodeng. Toen Kelly dat hoorde, riep ze gelijk dat ze mij dat wel ging leren!

Alleen regende het flink, grote buien wisselde elkaar af. Niet echt weer om naar buiten te gaan. Na de nodige koppen koffie zijn we naar het Alexandrium gegaan. Lekker even naar een winkelcentrum. Lotte wilde graag kleertjes voor haar Little Babyborn, daarvoor kon ze bij de plaatselijke Intertoys niet slagen. Nou bij die grote Toys'R Us was dat geen probleem. Het was gezellig!

Tegen 6 uur waren we weer thuis en warempel, het was droog en de zon scheen zelfs! Kelly en Lotte gingen nog even skeeleren en ik ging boodschappen halen voor het eten. Daarna kookte ik een Borsatorecept, de vegetarische pasta. Echt een aanradertje!

We hebben afgesproken dat ik binnenkort een keertje naar Haarlem kom, daar gaan we in Spaarnewoude ofzo lekker skeeleren, rugzak met een picknick mee.... Het tweede gedeelte spreekt me het meest aan, haha! De rest moet ik nog maar eens zien. Ik ga het zeker doen, want het lijkt me super om goed te kunnen skeeleren...

Een eververend maar gezellig dagje dus!!

X Marijke

Houston op pad
Poehee, wat een dag... En hij is nog niet eens voorbij!!

Vanmorgen bracht ik mijn bloedjes naar school. Ze hoefden nog maar een ochtendje voordat de zomervakantie gaat beginnen. Ze hadden er zin in! Daarna fietste ik vrolijk naar mijn werk waar ik tot 18.00 uur mocht blijven.

Ik ging aan de slag met nieuwe kinderkleding die de winkel in mocht. De leukste shirtjes, broeken, vesten.. allemaal even leuk. Het is maar goed dat het alleen maar New Born en Baby was, anders had het vast weer geld gekost, haha! Heerlijk om te doen, ik word daar helemaal blij van.

Toen het 18 uur was, liep ik naar het kantoortje om mijn spullen te pakken, jas aan te trekken om richting huis te gaan. Ik zag op mijn mobiel dat ik twee oproepen van Ries gemist had, dus die belde ik snel terug. Hij wist me te vertellen dat Houston, onze hond, weggelopen was. De slimmerd heeft zelf onze voordeur open gekregen en is er dus vandoor gegaan. Onze tweede hond lag in de achtertuin...

Later hoorde hij dat een oma van een paar huizen verderop de voordeur dicht had gedaan en Kayleigh in de achtertuin had gelaten. Van Houston was geen spoor. Ik ben uiteraard snel op mijn fiets gesprongen en naar huis gereden. Toen ik thuiskwam zag ik een buurman van een blok verderop aan de voordeur staan, hij stond met Ries te praten. "Hous zit in Gouda!" riep Ries... Ik dacht dat het een geintje was, maar het bleek werkelijkheid te zijn.

Toen die buurman Houston zag lopen wist hij niet zo snel van wie hij was. Hij heeft aan allerlei mensen die hij zag gevraagd of zij wisten van wie Hous was, maar niemand bleek het te weten. Toen heeft hij de dierenambulance maar gebeld en zij zijn hem op komen halen. Houston zit dus momenteel in het asiel te Gouda... Geen grap dus...

Ik ging natuurlijk gelijk bellen, kreeg de dame van de dierenambulance aan de lijn en zij wist me te vertellen dat ik morgen om 10 uur maar naar het asiel mocht bellen, eerder kon dus niet... Onze Hous is dus een nachtje logeren en hier heb ik een hond die aardig van de rel is. Ze ligt nu rustig maar wel met één oog open, ze wacht op haar vriendje, dat is duidelijk.

Wat een toestand zeg! Morgen maar even naar Gouda om Hous op te gaan halen. Ik neem aan dat ik mijn portemonnee wel gevuld mee kan nemen. We wachten af hoe dit gaat lopen...

X Marijke

"Ik zal niet in je weg gaan staan
De deur staat open, jij mag gaan"