Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 48 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Zoeken
Ik ben toch niet gek!
"Goedemiddag met ... van MediaMarkt."
"Goedemiddag met Marijke Meijer. Ik heb jullie vanmorgen een mail gestuurd, maar ik heb nog geen reactie dus ik bel nog maar even. Ik heb 19 mei bij jullie een wasmachine besteld en die is 21 mei bij ons geleverd. Ik heb er een paar wassen mee gedraaid en toen hield hij er mee op."
"Oké, heeft u een ticketnummer voor me?"
"Jazeker, dat is nummer ...."
"Dank u wel. Ik zie dat het om een Zanussi wasmachine gaat, daarbij heeft u 12 maanden garantie."
"Ja, dat klopt."
"Tja mevrouw, ik zie dat zij geen monteuren hebben die bij u thuis langs kunnen komen, dat houdt dus in dat u met het product naar de servicebalie moet komen."
"Haha, u bent grappig!"
"Sorry mevrouw, ik begrijp dat dit lastig is."
"Nogal en weet je... dat ben ik ook niet van plan."
"Ik zal uw mail doorsturen naar een leidinggevende, zij kunnen er over beslissen over het hoe en wat we nu kunnen doen. Ik hoop dat u een beetje geduld heeft."
"Ik hoop dat het niet te lang gaat duren, ik heb namelijk een gezin meneer..."
"Dat begrijp ik, ik hoop dat ze het zo snel mogelijk behandelen en dan hoort u van ons."

Hoop je met me mee?

Houston
Brilyn Black Inspiration, zo heet Houston officieel volgens zijn stamboom. Op 28 augustus 1998 werd hij in Engeland geboren om als pup naar Nederland te verhuizen. Het zou goed zijn voor de fok, Houston bracht nieuw bloed. Twee fokkers kochten hem, hij bleef in België wonen, samen met veertien andere collies.

Bewijs heb ik er natuurlijk niet van, maar ik vrees dat Houston toen niet veel meer aandacht heeft gekregen dan af en toe een borstelbeurt. De Vlaamse fokker had huwelijksproblemen, ging scheiden en veel van de honden die daar woonden, moesten een nieuw onderkomen vinden. Toen Houston anderhalf jaar oud was, kwam hij bij ons wonen.

Onze eerste collie Brumby leefde toen ook nog, zo vond hij het heel gezellig met hem en Kayleigh bij ons. Dat hij het ook goed zou kunnen vinden met onze zoon Luuk was een vereiste. Luuk was nog maar een klein ventje, Houston was geen kinderen gewend, dus dat was even aftasten. Maar vanaf moment één zat dat helemaal goed. Houston beschermde Luuk zelfs.

Houston was alleen weinig gesocialiseerd, hij was bang voor heel veel. Mensen die hij niet ken, hij ging er zeker niet op af. Uitlaten ging prima, mits er niets raars onderweg gebeurde. Lag er bijvoorbeeld grof vuil op de hoek van de straat, hij ging er zeker niet langs. Ik besloot met hem naar een hondenschool te gaan om veel van zijn angsten te overwinnen. Twee seizoenen heb ik behendigheid met hem gedaan. Dat was een hele grote opgave, niet alleen voor hem, maar ook voor mij. Door mijn enthousiasme sprong hij over hekjes, liep hij door slurven. Toen ik na twee jaar te kennen gaf ermee te stoppen, kreeg ik veel complimenten over mijn doorzettingsvermogen. Veel angsten hebben we er wel uitgekregen, Houston had veel geleerd, daar ging het me om.

Een held is het nooit geworden, hij is lief, kan lekker gek doen, gaat prima door één deur met de kids, ik heb hem echt nog nooit betrapt op iets wat niet door de beugel kon. Een hond om van te houden. Tot die 31e van januari van dit jaar. Zoals jullie weten werd Kayleigh ziek en overleed op die dag. Voor ons was dat heel vervelend, maar misschien nog wel meer voor Houston.

Houston was werkelijk zijn maatje en houvast kwijt. Waren Kayleigh en Houston altijd samen, was hij nu ineens alleen. De eerste nachten waren vreselijk, hij heeft zitten huilen als een wolf, zo zielig! Het verdriet stond hem werkelijk in zijn ogen, ik had het zo met hem te doen. Ik kon niets meer doen dan hem extra aandacht geven, nog een knuffel een aai.

Houston is weer terug bij af leek het. Voor veel dingen is hij weer angstig, nu pas beseffen we dat Kayleigh altijd het voortouw nam en hij daarom wel volgde. Hij had alle vertrouwen in zijn vriendinnetje. En nu zij weggevallen is moet hij het zelf doen en dat valt niet mee.

Uitlaten deed ik bijvoorbeeld altijd zonder riemen. Ze liepen altijd gezellig met me mee, geen enkel probleem. Als ik bij ons achter naar een veldje toe ga, dan moeten we langs een huis waar een hondje woont en als hij iets voorbij ziet wandelen, ontploft hij achter het glas. Kayleigh dacht altijd: joh, maak je niet druk en liep gewoon door. Houston daarentegen gaat er zeker niet langs, hij loopt de parkeerplaats op en maakt een hele grote boog. We laten ?m dus tegenwoordig uit aan de riem.

Heel even heb ik gedacht of het goed voor hem zou zijn om er een pup bij te nemen, maar ten eerste wil ik dat helemaal niet en ten tweede neemt hij vast en zeker de angsten over. Die pup zou wel heel goed zelf zijn mannetje moeten staan om daar niets van over te nemen. Geen goed plan dus. Het enige rest ons om hem zo goed mogelijk te begeleiden en dat doen we dan dus ook, maar zielig vind ik het wel.. 'Gelukkig' is hij al op leeftijd, slaapt veel en zingt zo zijn tijd wel uit. Je merkt dat hij nu wel een beetje aan gewend is om alleen te zijn. Het komt zoals altijd vast helemaal goed!


Zonder handen
Zojuist haalde ik Lotte bij een vriendje op waar ze deze middag aan het spelen was. Ze fietst al alleen van en naar school, maar dit was een andere route waar het om dit tijdstip best wel druk kan zijn. Lotte wilde wel alleen naar huis, maar dat vonden de moeder van het klasgenootje en ik niet zo?n goed idee. Ik sprong dus om 17 uur op de fiets om samen weer naar huis te gaan.

Vrolijk vertelde ze me dat het heel gezellig geweest was en dat ze heel goed zonder handen kon fietsen. ?Nou,? zei ik voorzichtig, ?dat hoef ik niet te zien hoor!? En voor ik er erg in had waren haar handvaten handloos. ?Kijk maar mam!? zei ze trots. Slingerend fietste ze verder om af en toe met één hand het stuur te corrigeren.

Ik voelde me er niet fijn bij, sterker, nu ik het typ heb ik nog steeds pijn in mijn buik. Ik vroeg haar dan ook herhaaldelijk of ze er mee wilde stoppen omdat ik bang was dat ze languit zou gaan. Lacherig wimpelde ze mijn opmerkingen weg tot ik echt boos werd. Ik wilde ze dat ze er direct mee ophield, ik vond het niet leuk.

Lotte schrok er een beetje van geloof ik, maar gelukkig stopte ze er gelijk mee. ?Je bent bezorgd hè mam?? vroeg ze. Ik kon dat alleen maar beamen. En weet je wat nou het gekke is? Vroeger toen ik de leeftijd van Lotte had, deed ik niets liever dan met losse handen fietsen?




Niels en Mathijs
Vijftien mei was een dag die al lang in mijn agenda aangekruist stond. Vandaag trouwden Niels en Mathijs, een bijzondere dag! Al vroeg stond ik vanmorgen naast mijn bed, sprong ik onder de douche, trok ik mijn netjes gestreken kleding aan.

Om kwart over 10 brachten we Luuk en Lotte bij Helga om daarna door te rijden naar de Mc Donalds in IJsselstein. Niet omdat we nog niet ontbeten hadden, maar om Ine op te pikken, waarom zou je achter elkaar aan rijden als je gezellig kunt carpoolen?



Om half 12 kwamen we aan bij Landgoed Duin & Kruidberg, waar we onze ogen uitkeken. Wat was het daar práchtig! We parkeerden de auto en keken rond, toen we Niels en Mathijs boven achter een klein raampje zagen staan. We zwaaiden hard naar elkaar. Grappig momentje was dat!

We liepen naar binnen en al snel vonden we de loungeset en de koffie en thee. Langzaam kwamen alle gasten binnen, al snel hoorden we de muziek uit de boxen komen en zagen we alle gezichten naar één richting kijken. Daar kwam het bruidspaar aanlopen. Prachtig! Ze hadden beiden een roomkleurig pak met paarse blousen aan. Hand in hand liepen we onze richting op... Het klinkt misschien wat vreemd zo, maar dat was zo'n mooie aankomst, prachtig!

Ze liepen nadat de paparazzi ze op de foto gezet had naar de trouwzaal en wij volgden allemaal. We vonden allemaal een plekje voordat de ceremoniemeester het woord nam. Niet veel later startte de plechtigheid. Eerst kwam Niels binnen met aan zijn arm zijn moeder. Zo werd hij naar voren begeleid en niet veel later deed Mathijs zijn moeder dat bij hem. Mooi momentje weer!



De ambtenaar van de burgelijke stand nam het woord en maakte er een zeer persoonlijk, humorvol en warm verhaal van. Er stond een doos tissues tussen de mannen in die daar niet voor de sier stond, als je begrijpt wat ik bedoel, haha! Maar toen Niels het woord nam en zijn trouwbelofte uitsprak was één doos bijna niet genoeg. Volgens mij had de doos rustig rond kunnen gaan, het was echt heel emotioneel en zeer mooi. Daarna nam Mathijs het woord en het was heel grappig, want de ambtenaar had net ervoor verteld dat ze zo vaak hetzelfde zeggen en denken, Mathijs zijn belofte begon nagenoeg hetzelfde als die van Niels, haha! Dat was heel grappig.

Mathijs sloot af met de woorden: Je bent de engel van mijn hart en daarna hoorde je de eerste tonen van dit lied die voor deze gelegenheid door Mathijs ingezongen was. De tissuebox ging nu richting Niels.

De ringen werden omgedaan, de handtekeningen gezet. Het was een feit: Niels en Mathijs zijn man en... uh... man, haha! Tijdens de plechtigheid hoorden we de kurken al ploppen, het was de hoogste tijd voor champagne en een stukje verrukkelijke taart.

Toen was het foto-time! Mathijs en Niels hadden aan Ries gevraagd of hij alle gasten met een grote zilveren fotolijst op de foto wilde zetten. Uiteraard wilde hij dat wel. De gasten reageerden daar hartstikke leuk op, er werden hele mooie foto's gemaakt. Met ons Borsato-groepje poseerden wij ook met de lijst en daarna bleef ik staan om te helpen.



De gasten waren ondertussen al naar de kelder van het landgoed gegaan waar de receptie plaats vond. Toen de laatste op de foto gezet waren, zijn wij daar ook naartoe gelopen waar we een drankje en een hapje kregen. We kletsen nog even gezellig na totdat het de hoogste tijd was om op te stappen.

Met zijn achten zijn we toen naar een restaurantje in Bloemendaal waar we heerlijk smulden van lekkere gerechten. Het was een mooie afsluiter van een zeer bijzondere dag. Een dag met een traan, een lach, maar vooral vol liefde! Ik voelde me een bevoorrecht mens dat ik hierbij aanwezig kon en mocht zijn.

Lieve Niels en lieve Mathijs,

Nogmaals gefeliciteerd! Ik wens jullie een super mooie reis op Bali toe! We maken er 12 juni een topfeest van tijdens de Just Married Beach Party!

Dikke kus!



Joseph
Nelleke twitterde vorige week de vraag wie er gratis naar Joseph toe wilde. Daar hoefde ik niet lang over na te denken, want toevallig had Lotte het die week ervoor nog over gehad. Ilse en Bianca waren er ook geweest en waren enthousiast, dus het leek haar ook wel wat.

Nelleke liet me snel weten dat de kaartjes voor ons waren. Ik was blij, Lotte euforisch, haha! Ze was blij dat het niet zo lang meer duurde voordat het zover zou zijn, dan hoefde ze niet zolang te wachten. Slim ding!

Zondag was het natuurlijk moederdag, maar mijn vader en Marga zijn op vakantie, dus daar konden we niet naartoe. De weg naar de hemel wil ik voorlopig nog niet weten, dus ook mijn moeder hoefden we niet met een bezoekje te vereren. Mijn schoonmoeder natuurlijk wel! Ries had 's morgens een afspraak, dus na mijn ontbijt op bed vertrok hij.

Tegen half 4 was hij weer thuis en vertrokken we direct naar Montfoort. Daar dronken we wat en aten een heerlijk taartje waarna Ries Lotte en mij naar Utrecht bracht. De Giro d'Italia was net afgelopen, maar alles was nog afgezet en zag roze, dus het laatste stuk liepen we naar het Beatrix theater.

Daar aangekomen haalden we eerst de kaartjes op. Heel even nam ik een andere naam aan, hihi! Had ik met Luuk gegaan, dan hadden we een restaurant op moeten zoeken, maar Lotte wordt al blij van een patatje. Toen ik de rij bij de Burger King zag, besloten we om te draaien en hebben we bij zo'n shoarmatentje een frietje voor Lot en een Turkse pizza voor mij besteld. Niets mis mee!

We liepen weer terug naar het theater en lieten ons op perfecte plekken in de rode stoelen zakken. Lotte was danig onder de indruk van de zaal. "WAUW!" riep ze bij binnenkomst. Op rij 16 zaten we in het midden van de zaal. We konden alles perfect zien. De show was nog niet begonnen, maar we genoten al van ons kleine teentje tot onze kruin.

Al snel startte de show. Ik moest even wennen aan het feit dat er alleen maar gezongen en niets gesproken werd, maar dat duurde niet lang. Ik vond het een leuke musical. Hij belandt niet op de eerste plek, maar was leuk.

Om kwart over 9 was het afgelopen, bezochten nog even de toiletten om daarna richting de bussen te lopen. Om 8 minuten over half 10 reed de bus weer naar Schoonhoven en om half 11 waren we weer thuis na een héérlijke avond. Super zo'n moeder-dochter-uitstapje, dat er nog maar vele mogen volgen!!

Ik heb je al vaker bedankt, maar doe het hier gewoon nog eens: dankjewel Nelleke!!

"Mam, ik wil...
... graag na deze vakantie alleen naar school gaan..."

Uhhh... wordt mijn meisje ineens groot ofzo? Of zag ik het gewoon niet, wilde ik het niet zien... Ze is acht en volgens mij erg wijs voor haar leeftijd, dus ik kon niet anders dan toestemmen. Loslaten heet dat. 

Tja, als ze dan toch al zo groot wordt, dan moet ik daar ook mijn voordelen maar uit gaan halen. Op het moment dat ik dit schrijf, sluit ze de poort van de achtertuin achter zich om boodschapjes te halen bij de Lidl, de supermarkt naast haar school.



Het klinkt misschien gek, maar ik geloof dat ik dat spannender vind dan zij, want toen ik haar diezelfde vraag stelde, keek ze me aan alsof ik ergens door bevangen werd. Als het goed is, ontvang ik straks:

  • 2 pakken melk
  • 600 gram kipfilet
  • 1 doos eieren
  • 1 zakje rucola

Kleine meisjes worden groot...

Schiet mij maar lek...


Schiet mij maar lek... Ik snap er helemaal niets meer van!

Vanmorgen ging de deurbel, Luuk deed open. Een buurmeisje stond voor de deur en wist hem te vertellen dat zijn fiets in de steeg stond. Huh?!? In pyjama rende hij naar buiten en jawel, daar stond zijn tweewieler. Hij stond zelfs nog op slot, dus hij pakte zijn fietssleutel en reed 'm de tuin in.

Al snel zag hij dat het stuur gescheurd was en er zat wat modder aan de fiets. Verder is er weinig aan te zien. We hebben hele grote vraagtekens boven onze hoofden staan, we snappen er werkelijkwaar helemaal niets van!

Gisteren ben ik met Lotte naar Julianadorp gereden, omdat Bianca nog een goede fiets in de schuur had staan. Deze mocht Luuk wel hebben, in ruil voor een fotoshoot. Deal! Lotte had een gezellige middag met Ilse, ik met Rob en Bianca. Een win/win situatie!

Ik geloof dat we nu twee fietsen in de schuur hebben staan... Hihi! Kan iemand mij uitleggen wie dit geflikt heeft en vooral: waarom?



"Zo ver weg van mijn handen
Maar met mijn ogen raak ik je aan"