Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes.
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 48 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Zoeken
Laatste rode minuten...
De laatste minuten van april tikken weg, dat houdt in dat ik geen weblog van de maand meer zal zijn over een kleine 10 minuten. Ik moet zeggen dat ik er erg van genoten heb, mijn log heeft weer een boost gehad en ik hoop dat mijn rode logjes gewaardeerd werden.

Nogmaals, bedankt voor dit hele mooie gebaar!!
En natuurlijk heel veel plezier aan de weblogger van de maand mei!



Lekkerr!
Van de week opperde ik het idee om gezellig met zijn vieren uit te gaan eten om onze trouwdag te vieren. Ik vroeg of er nog suggesties waren voor het restaurant. Nou dat had Lotte wel...

Ze wilde heel graag naar Lekkerr hier in Schoonhoven. Ik vroeg me verbaast af waarom, want het enige wat zij overal bestelt is een bord patat met een frikandel. Daar hoef je naar mijn idee geen topkok voor te zijn. Giechelend zei ze dat ze de mayonaise daar zo lekker vindt, haha!

Lekker ding die dochter van mij!

18 jaar getrouwd
Op 29 april maar dan in 1993 trouwden we. Dat betekent dat we vandaag alweer 18 jaar getrouwd zijn. Dat houdt ook in dat William en Kate op een hele bijzondere dag gaan trouwen, hahaha!

We doen er nooit iets aan eigenlijk, geen kamer vol visite, maar vanavond lekker met zijn viertjes een restaurantje op zoeken. Wel zo gezellig en lekker.

Een fijne dag!!

Bobbie
Lotte op BobbieIedere woensdagmiddag ben ik om half 2 klaar met werken, dan sjees ik direct naar huis. Als ik geluk heb, dan ben ik een half uur thuis om daarna met Lotte, Helga en Yara naar de manege te gaan. Lotte heeft van half 4 tot half 5 paardrijles, iets wat ze erg graag doet en ik tegelijkertijd erg leuk vind om naar te kijken. Zo kletsen Helga en ik weer lekker bij, een win-winsituatie.

Gisteren verliep echter iets anders. De bedoeling was als hiervoor beschreven, maar dat lukte niet helemaal. Ik was druk bezig op mijn werk en dat moest eigenlijk die dag wel af. Ik belde Ries met de vraag of hij Lotte naar de manege kon en wilde brengen. Dat was geen probleem, dus ik maakte mijn klus af.

Samen met mijn baas waren we aan het bikkelen, hij waardeerde dat ik langer bleef. Tot ik ineens om kwart voor 3 besefte dat niet alleen Lotte?s paardrijdspullen zoals haar cap, zweep en poetskist, maar ook Yara?s spullen in mijn auto stonden. Als een malle raapte ik mijn spullen bij elkaar en croste niet veel later naar Vlist waar de manege is.

Ik had toch wel een beetje stress, want ik vond het lullig als die meiden niet konden rijden door mij. Maar dan zal je net zien? Een slak voor me, toen een tractor, de slagbomen van de metro sloten net voor mijn neus, druk waar het anders nooit druk is, verkeerslichten allemaal op rood, eigenlijk moest ik tanken, maar ik heb het gered!

Een minuut voor half 4 reed ik het erf op waar twee meiden al op me stonden te wachten. Pfiew! Lotte moest op een andere pony dan de bedoeling was, want helaas.. de oudste pony van de manege was de nacht ervoor overleden. Hij was oud, aan n oog blind, maar zo lief. Alle meisjes (en jongens) die voor het eerst gaan paardrijden begonnen op Bobbie.

Ik hoef je niet te vertellen dat dit een verdrietige aangelegenheid was. Bobbie lag nog met een kleed over zich heen in de binnenbak. Degene die het wilde mocht gaan kijken, Lotte deed dit ook aan het eind van de les. De sfeer in de auto terug naar huis was somber, ik merkte dat Yara en Lotte aangeslagen waren. En terecht!

Thuis kwamen de tranen. Bobbie is niet meer?


We love the 90's!
Een paar weken geleden belde Helga me lacherig op, ze had via www.vakantieveilingen.nl twee kaartjes voor We Love The 90's gescoord voor een fabelachtige bedrag van vijf euro. Er kwamen nog wat euro's kosten bij, maar onder de tien euro waren we klaar. Het leek me wel leuk, dus ik zei dat ik wel mee wilde.

De line up was leuk, terug in de tijd. Namen als T-Spoon, Captain Hollywood en Robin S kende ik wel, echter van Double Vision had ik nog nooit gehoord. Gijs Staverman zou er ook zijn, ik had wel zin in dit avondje.

De Brabanthallen in Den Bosch zou om 19 uur open gaan, om 20 uur zou het feest beginnen. Rond half 7 reden we van huis weg, toen we aankwamen was het nog erg rustig. We liepen de zaal binnen, kochten muntjes en keken wat rond. Om kwart over 8 besloten we naar voren te lopen en vonden doodleuk een plekje vooraan bij het hek. Dat zijn we anders gewend, haha!

De muziek uit de jaren 90 knalden uit de boxen, er was veel herkenning, leuk! Maar het leukste van zo'n avond vind ik toch mensen kijken. Allerlei soorten en maten kwamen langs. Er stond een vrouw vlak naast me, ze had qua leeftijd mijn moeder kunnen zijn en er liepen er ook rond die amper de 90's meegemaakt konden hebben. Een meisje die haar neglig nog aan had, volumieuze vrouwen met strakke shirtjes waar hun buik onder vandaan kwam. We hebben het allemaal gezien!

Optredens volgden elkaar op. Je mocht er, net als toen, gewoon binnen roken. Op zich had ik daar niet zo'n last van, maar die rookmachine die vlak voor ons stond, die had wel een tandje minder gemogen. De ochtend erna had ik het gevoel dat ik een pakje zware shag weg gepaft had.

T-Spoon was erg leuk! Zo ook captain Hollywood. Robin S liet zien hoe goed ze kon zingen, maar over Double Vision heb ik me alleen maar staan verbazen. Dat mens was gewoon gestoord, haha! Ze bleef maar roepen: knock, knock, knocking, knock, knock, knocking on the back of my door.. Als ik aan haar terugdenk, verschijnt er weer een glimlach op mijn gezicht, haha!

Al met al heb ik een erg leuke avond gehad. Zomaar een leuk avondje uit voor weinig!

JAH6

Afgelopen week werd bij Evers Staat Op de band uitgekozen die bij Guus Meeuwis in het Eindhovense stadion het voorprogramma mag zijn. Wat een eer is dat en naar mijn idee heeft Guus de terechte winnaar uitgekozen. Een heerlijke versie van Zij Gelooft in Mij!Kijk maar! JAH6!



Spruitjes?
Toen ik vanmiddag uit mijn werk kwam, hadden Luuk en Ries min of meer een weddenschap afgesloten om mijn reactie als ze me zouden vertellen dat we vanavond spruiten zouden eten. Ries had voorspeld dat ik een vies gezicht zou trekken, dat je met deze temperaturen geen spruitjes eet en Luuk dacht dat ik dit wel lekker zou vinden.

Ries kent me goed, ik trok inderdaad zo'n gezicht.. Spruiten zijn lekker, maar wintergroenten vind ik. Vroeger had je in de zomer niet eens spruiten in de winkel en geloof me, dat had een reden.

Ik moest maar iets anders gaan halen, vondt hij en dat deed ik dan ook.. Ik kwam thuis met een heerlijke Griekse salade met geitenkaas, dressing en bleekselderij. Stukken beter!

Ries vindt het maar raar dat ik zo denk. Hem maakt het niets uit, sterker, als de mussen van het dak vallen, eet hij gerust een stamppot of zoiets dergelijks. En nu ben ik eigenlijk toch wel benieuwd of ik zo apart hierin ben of ligt het aan mijn ega??

Wat vind jij?



Yess!!!
Heel even schrok ik toen de weegschaal daarstraks weer aangaf dat ik n ons afgevallen was. Voor het sporten op woensdag sta ik op die fijne weegschaal die alles in je lichaam scant. Ik was inderdaad slechts honderd gram afgevallen, maar toen ik verder keek zag ik op het bonnetje wat eruit rolde dat mijn vochtgehalte met 2,2 kilo was gestegen.

En... het allerbelangrijkste... Mijn vet-massa (iewl, eng woord!) is afgenomen met drie komma twee kilo... 3,2 kilogram minder vet in mijn lichaam... Daar worden we weer blij van!

Dat vocht piesen we wel weer uit, dat heb ik altijd met dit warme weer, dat is geen probleem.

Ik weet weer waarvoor ik nagenoeg alles mijn neus voorbij zie gaan. Ik ben een blij en trots mens!!

Yessssss!!!!!!


Opening Sportweek in Schiedam
Ik was al bijtijds uit de veren, want er stond genoeg in de agenda deze dag. Allereerst mochten we naar het Bergambachtse zwembad omdat Yara, dochter van Helga, voor haar B-diploma af mocht zwemmen. Uiteraard deed ze dit fantastisch en had ze ruim een uur later dit fel begeerde papier in haar handen. Top gedaan wijfie!!

Yara is de derde van links.

Ik had even getwijfeld of ik nog wel naar Schiedam zou gaan, omdat ik eigenlijk samen met Helga zou gaan, maar zij wilde logischerwijs bij haar dochter blijven om volgens mij vooral te vieren dat ze niet meer iedere zaterdag naar het zwembad hoeft, haha! Maar bij de belofte dat Marco Borsato een roze shirt aan zou hebben en ik er niet alleen zou zijn, was ik overgehaald.

Gelukkig hoefde ik toch niet alleen, want mijn bloedjes Luuk en Lotte wilden wel mee. Luuk bekeek het programma en zag ook Hans Klok daarop staan. Dat wilde hij wel zien! In de auto vroeg ik of ze het leuk vonden om, als het mogelijk was, op de foto te gaan met Marco. Eigenlijk verwachtte ik een negatieve reactie, maar dat wilden ze wel. Dat zou toch gaaf zijn!! Bedacht ik me.

We kwamen aanlopen, er stonden veel Borsaties, we vingen nog net een glimp op van een paar krullen van Marco, hij liep net naar binnen. Wat een timing, haha! Ik zei een aantal mensen gedag waarop Lotte riep: "Jemig mam, jij kent veel mensen!" Haha!


We liepen met zijn drietjes naar het podium en wachtten tot het programma zou gaan starten. Na zes keer gevraagd te hebben hoe laat het was, kwam er eindelijk rook op het podium en daar was dan Hans Klok. Lotte zag weinig, dus hebben we een plekje aan de zijkant gevonden waar ze op het hek kon zitten. Zo zag ze alles prima en hebben we ons flink staan verbazen over de trucs van Hans.

Vlak voor het einde van de show van Hans werd het akelig druk om ons heen. Even later begrepen we dat achter ons de signeersessie was. Wij bleven dus nog eventjes zitten, dan konden we het goed zien allemaal. Marco kwam als eerste, was weer lekker eigenwijs door aandacht aan de mensen op en voor het hek te geven. Zo ontving ik een knipoog en een "H lieverd!" en hadden Luuk en Lotte al een handtekening te pakken met daarbij de woorden: "Die hebben jullie vast nog niet!" Haha!

Toch wilden ze nog wel een fotootje scoren, dus we liepen naar die hele lange rij waar een tijd lang geen beweging in zat. Op een gegeven moment liep het gelukkig wel door, maar helaas, vlak voor wij aan de beurt waren, liep Marco weg. Hans Klok stond er nog wel, daar wilden ze ook wel even mee op de foto.

Daarna liepen we snel naar achteren in de hoop dat we Marco daar nog even zouden zien. En ja hoor, daar stond hij nog. Ik vroeg hem of hij met mijn kids op de foto wilde en gelukkig wilde hij dat wel. In een stevige greep hield hij mijn bloedjes vast en ik maakte foto's. Ik vind het altijd superleuk om met Marco op de foto te kunnen, maar dit voelde honderd keer beter. Volgens mij stond ik letterlijk te gloeien van trots. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!


Ondertussen hadden we toch wel trek gekregen en zochten we waar we een broodje of patatje konden scoren. We aten lekker iets om daarna weer terug te lopen naar het plein. Lotte wilde nog erg graag in de klimtoren klimmen. Stond in de rij en kreeg zo'n tuigje aan. Daar ging ze de hoogte in. Dat wilde Luuk ook wel, dus ook hij klom de hoogte in. Lot vond het zo leuk, ze ging nog een keer.

Inmiddels was het de allerhoogste tijd om weer naar huis te gaan. We zochten mijn autootje op en reden naar huis. We waren er unaniem over eens, we hebben een heerlijke dag gehad. Top!!

Frustrerend
Al een week of drie ben ik serieus bezig met lijnen en sporten. D combinatie naar het schijnt. Twee keer in de week doe ik onder begeleiding oefeningen. Ik voel spieren waarvan ik het bestaan niet wist. En keer in de week, toevallig vandaag, sta ik er op een weegschaal om te bekijken of het zin heeft wa'k allemaal uitspook.

Nu heb ik thuis een weegschaal waar ik regelmatig op sta, daarop zag ik wel dat ik de laatste week nagenoeg niet afgevallen was. Ik heb appeltaart met verse slagroom langs zien komen, patat, kapsalon, overheerlijke broodjes van de Surinamer, zelfgemaakte monchoutaart... en ik? Ik sloeg alles resoluut af.

Fruit, gezonde bruine boterhammen, licht beleg, ik ben akelig gezond bezig en dan zou het toch wel leuk zijn als je dan afvalt, dan weet je waar je het voor doet. "Spieren zijn zwaarder dan vet!" riep mijn collega enthousiast. De weegschaal waar ik vanavond op mocht, meet alles door. Het vochtpercentage, het vetgehalte, BMI en zelfs je weerstand meet dat ding.

Weet je... ik ben gewoon n ons afgevallen. En onsje.. De hoop dat het vetpercentage afgenomen was en de vocht omhoog geschoten was, was onterecht. En dat is verdomd frustrerend. Ok, zeggen alle positivelingen onder ons zoals ik: "Er is toch een ons af..." Ja, duhhhhh!!

Het positieve aan het hele verhaal is wel dat mijn weerstand flink omhoog gegaan is. De waarde is van 500 naar 550 gegaan, ik heb me laten vertellen dat dat hoog is. En dat voel ik ook, ik zit lekker in mijn vel. Ik voel me sterk en als ik dat de volgende week nou ook eens op de weegschaal ga zien, dan ben ik blij!

Zo, die frustratie ben ik kwijt!

"Bind mijn handen langs mijn lichaam
En dan nog hou ik je vast"