Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 47 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 bezoekers ;
en 3 gast bezoekers .
Zoeken
Zestien
Vandaag in 1993 was het 30 graden. De mussen vielen één voor één van het dak, de drank vloeide rijkelijk, het zweet liep met pareltjes naar beneden. Het was een mooie stralende dag!

Vandaag, zo'n zestien jaar verder is de temperatuur een stuk lager, maar ook nu schijnt het zonnetje. Inmiddels lopen er twee kinderen rond, hebben we wat rimpels en heeft Ries, ik natuurlijk niet, er een aantal grijze haren bij.



29 April 1993 traden Ries en ik in het huwelijk, we zijn vandaag dus zestien jaar getrouwd!

Bloemen voor Ine en Ramon
Zesentwintig weken, een half jaar lang zijn Ine, Ramon en Raquel in de bloemen gezet door ons. Dat het gewaardeerd werd was wel te zien aan het wekelijkse fotootje op Ine's log. De mooiste creaties kwamen voorbij!

Maar het begint nu toch wel een beetje aan zijn eind te lopen. En stiekem baalde ik daar van. Ik bedoel, ze hebben er van genoten, maar Ramon zit nu in een hele heftige periode en kan iedere vorm van steun uitermate goed gebruiken.

Daarom heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben rond gaan mailen. Er waren veel mensen die bij de inzameling nog niet logde of het aan hun voorbij gegaan was. Ook waren er velen die gewoon nog een keer doneerden.

Ja, Ine en Ramon... jullie lezen het goed...

 Jullie krijgen het aankomende half jaar gewoon weer iedere week een prachtige bos bloemen!





Grote zorgen *update*
Vannacht werd ik wakker en dacht: "wat is het hier toch donker..." Ik kon het even niet verklaren, draaide me om en sliep weer verder. Tegen vijf uur (bleek later) werd ik weer wakker en toen viel het kwartje... Onze wekkers deden het niet, de stop was er blijkbaar uit. Ik maakte Ries wakker, hij ging in het donker naar beneden en zorgde er voor dat het weer iets lichter werd in onze slaapkamer.

Ik zette mijn wekker goed en probeerde weer verder te slapen. Luuk werd ook wakker, kwam naar me toe om te zeggen dat zijn wekker knipperde. Tja, dat klopte dus. Het duurde wel erg lang voordat Ries weer naar boven kwam. Luuk kwam weer naar boven met de vraag om even naar beneden te komen, want Kayleigh deed raar.

Badjas en sloffen werden aangeschoten en ik liep twee trappen af. Onder de tafel lag onze Kayleigh. Ik ging bij haar zitten, aaide haar en voelde dat ze warm was. Ze lag ook te kreunen... ze had duidelijk pijn.

Ik spoorde haar aan om even te gaan staan, maar verder dan zitten kwam ze niet. Ik temperatuurde haar, 39,2... Iets verhoging dus. Tja, wat moet je zo in het donker. Luuk stelde voor om de dierenarts te bellen, maar ik vond dit niet nodig om dat 's nachts te doen, dat kon wel een paar uur wachten.

Ik gaf haar een paracetemol, ik dacht dat dat nooit kwaad kon en hopelijk haar pijn wat minder maakte. Met zijn drieën gingen we weer naar boven, lieten een klein lampje voor ze aan en we gingen nog even slapen. Het duurde wel even voordat ik de slaap weer vatte.

Eigenlijk moest ik van 9 tot 11 werken, maar toen ik om even over half 9 de dierenarts belde en mijn verhaal deed, besloot hij dat hij vanmorgen langs zou komen. Tussen 10 en 11 uur komt hij. Ik belde mijn werk op, we verschoven het een dag.

En ondertussen maak ik me grote zorgen... Ik zette net de kliko langs de kant van de straat. Houston huppelde achter me aan en ik weet dat Kayleigh dat ook het liefste had gedaan. Toen ik terug kwam zag ik Kayleigh in de tuin staan. Met haar achterpoten wijd en vooral niet stabiel. Ik liep naar haar toe, ze kwispelde. Na een aai over haar bol liep ik weer naar binnen en keek hoe Kayleigh achter me aan kwam. Echt zwalkend alsof ze een flink borreltje te veel op had. Zo zielig, ze viel ook een paar keer om.....

Straks komt zogezegd de dierenarts........ ik maak me zorgen...



*Update*

De dierenarts is net vertrokken. De dierenarts kwam binnen, Houston kwam gelijk op hem af en Kayleigh nam ook gelijk de moeite om hem te begroeten. Dat ging zeer moeizaam, zo kon de dierenarts direct zien wat het probleem was.

Hij betastte haar, zette haar achterpootje verkeerd neer, dubbelgeklapt op haar teen zeg maar. Normaal gesproken moet ze dat direct herstellen, maar dat deed ze dus niet. Hij concludeerde dat Kayleigh een ouderdomskwaaltje heeft. Hij stak een verhaal af over beenmerg en een beschermstof die daar omheen moet zitten. Deze stof zou minder geworden zijn waardoor Kayleigh geen controle meer heeft over haar achterkant.

Hij gaf haar een spuit in haar bil en vertelde me erbij dat ik vanmiddag vloeistof op mag gaan halen bij de praktijk, dit moet ik iedere dag in haar bek spuiten. Niet zomaar even, maar volgens de dierenarts, voor de rest van haar carrière.

Ook heeft hij haar baarmoeder gecontroleerd omdat ze hier al een paar keer mee getobd heeft de laatste tijd, maar die voelde goed. Daar ben ik blij om! Hopelijk gaan de medicijnen haar helpen, want als dit niet gaat helpen, dan ziet het er somber voor Kayleigh uit...

Mijn duimen draaien!
Fotoshoot met Marco en Judith!
Donderdagochtend stond ik om kwart voor 7 al naast mijn bed. Ik had de auto nodig en moest daarom Ries naar zijn werk brengen. Daarna moest ik de kids naar school toe brengen om daarna snel mijn spullen in te laden om vervolgens naar Utrecht te rijden om mijn passagiers op te halen.

Toen ik afslag Utrecht nam stond ik al stil. Het was druk, erg druk! Ik zat me wel een beetje op te vreten, want er stond nog een flinke rit op het programma. Tien minuten te laat kwam ik bij de gesproken plaats aan waar niet veel later Judith en haar broer Ruud instapten.

Bram werd ingesteld op Schoorl en met zijn drieën kletsten we er vrolijk op los. Broer en zus waren duidelijk wat gespannen en dat is natuurlijk niet meer dan terecht. Ik bedoel, het is natuurlijk geen dagelijkse kost om een dag gefotografeerd te worden door de grootste artiest  van Nederland, Marco Borsato!

Tijdens de fanclubdag werd er een wedstrijd uitgeschreven. Eén van de logjes die in die maand of de maand erna zou worden gestart zou worden uitgepikt voor een fotoshoot, gemaakt door Marco. Van deze foto's worden verschillende layouts gemaakt waaruit de gelukkige winnaar mag gaan kiezen. Die bofkont is Judith geworden!

We moesten om half 11 in Schoorl zijn, maar dat gingen we niet helemaal redden. Een kleine drie kwartier later kwamen we aan. We reden het straatje in en ik zei dat ik Marco zijn auto al zag staan, er werd gelijk gehyperd in de auto, haha! We zetten de auto neer en toen we uitstapten liep Marco ons al tegemoet. Hartelijk werden we begroet.

Bepakt en bezakt liepen we het huis van de vader van Nathalie binnen. We kregen wat te drinken, maar omdat we al wat later waren begon ik snel met het opmaken van Judith. We kozen voor aardetinten, het doel was om Judith haar ogen eruit te laten springen. Ik hoop dat dat gelukt is.

De kleding werd op de bank uitgestald en uitgekozen. Marco koos voor een spijkerbroek en een rode blouse, een beetje western stijl. We liepen naar buiten, naar een weide met paarden erin. Bij het hek werden foto's gemaakt terwijl Ruud, Nathalie en ik ook een taak kregen. Wij mochten met een reflectiescherm het licht in Judith haar gezicht kaatsen. Iets wat helemaal nog niet makkelijk was, omdat de zon het aardig af liet weten.

We liepen terug naar het huis om daar om te kleden, extra kleding mee te nemen om daarna Schoorl in te gaan. Bij de eerste locatie werd Marco gebeld, hij kreeg te horen dat de film Wit Licht naar Cannes gaat. Wauw!! Dit is zoow bijzonder, dit is echt heel gaaf! Dat Marco blij was, héél erg blij was, dat was heel goed te zien. En terecht!! Bijzonder moment was dat!

Het klimduin werd bezocht en een kerkje, maar misschien was het toeval... Als we van de ene locatie naar de achtere liepen, scheen de zon volop, werd er geshoot... dan was de zon achter de wolken gekropen. Best zwaar irritant, haha!

Mensen die langsliepen en Marco herkende, stootten elkaar aan. "Ja, volgens mij is het 'm hoor... Ja, het is 'm! Hij fotografeert... dat is vast zijn hobby..." hoorde ik mensen zeggen. We zochten een terrasje op om te lunchen. Grappig om te zien dat de serveerster flink nerveus werd, haha!

Inmiddels was het half 3 geworden, we gingen terug naar het huis van de pa van Nathalie. Wederom kozen we kleding uit en ik paste de make up weer aan. Ik keek op mijn horloge en zag dat het 3 uur was. Voor mij, helaas, de hoogste tijd om te gaan. Ik belde Ries nog of hij misschien met een collega naar huis kon rijden, maar jammer genoeg ging dat niet lukken. Toch wel een beetje balend pakte ik mijn spullen bij elkaar. Zegde iedereen gedag en reed naar Ries.

Het was druk op de weg, zo druk dat ik bij Vinkeveen de snelweg maar af ben gegaan om binnendoor mijn besteming te bereiken. Een klein kwartiertje te laat kwam ik bij Ries zijn werk aan om hem op te pikken. Ik hoef jullie vast niet uit te leggen waar mijn gedachten waren tijdens de twee uur durende rit.

Ik vond het heel gaaf dat ik mijn steentje bij heb kunnen dragen bij deze bijzondere dag! Marco en Nathalie, bedankt voor de uitnodiging! Ruud, ik heb heel erg met en om je moeten lachen. Judith, je bent een schatje!!!

Wist je dat...
... ik geniet van het heerlijke zonnetje!
... ik baal dat mijn nieuwe boek De Verbouwing van Saskia Noort bijna uit is.
... die kaneelkussentjes te lekker zijn!
... ik heel veel zin in morgen heb!
... ik zondag met Kelly ga lunchen.
... we zondag ook nog een verjaardag hebben.
... mijn orchideeën overleden zijn.
... de boeken van de kids terug moeten naar de bibliotheek.
... het zwemabonnement voor Luuk en de zwemles voor Lotte moeten gaan betalen bij het zwembad.
... er vandaag een pakket afgeleverd wordt en we dus niet weg kunnen.
... Houston blaft om niets.
... de kaneelkussentjes inmiddels op zijn.


Nee? Dan weet je het nu! 

Paul en Adele
Hier hoeven geen woorden aan vuil gemaakt te worden... Zoooow mooi!!!



Voor weinig...
Vol enthousiasme vertelde Helga me daarstraks dat ze naar Sam Sam geweest was om kleding in te leveren en ze weer zulke leuke kleding gekocht had voor haar meiden voor weinig.

Ik ben een rasechte Schoonhovenaar, maar in dat winkeltje, wat er toch al 30 jaar zit, was ik nooit geweest. Mijn moeder kwam er wel eens, maar ik zette nooit een stap over de drempel. Stom van me, want Helga is niet de eerste die ik er zo enthousiast over hoorde.

Samen stapten we net op de fiets om Sam Sam een bezoek te brengen. Het is een winkeltje waar ze tweedehands kleding verkopen. Als je daar kleding brengt en ze keuren het goed, dan krijg je de helft van de opbrengst, sam sam dus.

Ik kocht er een rood linnen topje, een kanariegeel vest, daaronder een legergroene jurk met een print, twee haltertopjes en een rokje en ik was ? 14,50 kwijt. Daar word je toch blij van?

Nu Lotte nog.... Hihi!

Naar het museum
Van de week stond ik op het schoolplein om Lotte naar school te brengen toen haar juf naar me toe kwam om me te vragen of ik donderdagochtend iets te doen had. Een blik in mijn agenda zei dat die ochtend nog leeg was, niet voor lang.

Juf Irene vroeg of ik zin had om mee te gaan naar een museum in Gouda. Deze week hebben ze projectweek met het onderwerp 'Kunst' en dan met name met dieren. We zouden daar naartoe gaan met de bus, dus dubbel spannend voor alle kinderen. Lot heeft de luxe om in een klasje van slechts twaalf kinderen te zitten, dat is met twee begeleiders goed te doen.

We komen aan bij het museum Een verrekijker is zeer interessant!
Ontdek de dieren op het schilderij In de tafelpoten waren allerlei dieren verwerkt.

Alle kids hadden een strippenkaart bij zich en ze waren toch wel een beetje nerveus. Wiebelend stonden ze bij de bushalte te wachten tot het groene gevaarte eraan kwam. Ze mochten zelf afstempelen bij de chauffeur en een plekje uitzoeken. Uiteraard zaten ze allemaal achterin. Het werd steeds drukker, er moesten zelfs mensen staan.

Het was mooi om te zien hoe iedereen een glimlach op het gezicht kreeg toen de kinderen spontaan een liedje gingen zingen. Het was gewoon gezellig! Al snel kwamen we in Gouda aan en mochten we op het knopje drukken, ook al zoiets spannends, hihi!

De juf liep voorop, daarachter twee aan twee de kinderen en aan de hand van de achterste kinderen liep ik. Prima geregeld. Langs de Sint Jan kerk wandelden we zo naar 'museumgoudA'. Vriendelijk werden we ontvangen, mochten onze jassen ophangen. Een dame zou onze gids zijn voor die ochtend. Na een plaspauze gaf ze alle kinderen een verrekijkertje, een potloodje en een boekje en werd er uitgelegd hoe het allemaal werkt in een echt museum. Dat er bijvoorbeeld dingen stonden waar je alleen maar naar mocht kijken en vooral niet aankomen.

Met de handjes op de rug liepen we achter de mevrouw een zaal in. Ze vertelde dat het museum vroeger een ziekenhuis geweest was en dat daar de bedden instonden. Niet veel later liepen we door naar de vroegere apotheek. In iedere ruimte mochten de kinderen de dieren opzoeken die daar verborgen waren en vertelde vervolgens een verhaal erbij.

In het boekje stonden vragen die ze gezamenlijk beantwoordden wat ze met het potloodje weer op mochten schrijven. Geweldig om te zien hoe die kleintjes al kunnen schrijven en hoe letterlijk ze het allemaal nemen. Zo moesten ze 'neushoorn' schrijven, een jongetje maakte er 'neusoren' van, geweldig!

Leg de tegeltjes op de juiste plaats terug. "Ik kan het niet ziehien!"
Ademloos Tot ziens! Het was leuk!!

Zo liepen we heel wat zalen door en we keken onze ogen uit. Het was écht interessant en de mevrouw kon heel goed met de kinderen overweg. Op een gegeven moment haalde ze zelfs een papieren zakdoekje uit haar zak en snoot bij één van de kids de neus, haha!

Teruggekomen bij de garderobe trokken we de jassen weer aan, werden de nodige plasjes gepleegd. We liepen weer terug naar de bushalte waar ze van de juf een Sponce Bob koek kregen en een pakje drinken. Niet lang erna kwam de bus er al aan en konden de strippenkaarten weer gestempeld worden.

Deze chauffeur had er duidelijk zin in, de kids vonden het prachtig toen er hard over de hobbels en bobbels gereden werd. Ze kwamen zowat los van hun stoelen. Wederom werd er hard gezongen, het leek wel een schoolreisje!

Stijve nek
Vanmorgen had ik nergens last van, ik haalde Lot uit school, we liepen even naar de supermarkt om een boodschapje te doen toen ik het al aan voelde komen. Omkijken deed zeer en inmiddels doet iedere beweging pijn.

Ik heb al een sjaal om mijn nek gedaan, een paracetemol ingenomen en ik probeer toch zo nu en dan te bewegen omdat het naar mijn idee anders nog stijver wordt. Ik zal zo boven eens kijken of ik er nog een smeerseltje voor heb, maar voor de rest zou ik niet weten wat te doen...

Hebben jullie nog een briljante tip zodat ik hier weer zo snel mogelijk vanaf ben?

Mijmeren in de zon
Vanmiddag lag ik heerlijk in mijn tuin. Kussens op de stoelen, voeten op een ander, zo lag ik te mijmeren over het paasweekend die ik beleefd had. Zo dacht ik aan de paasbrunch die ik verzorgd had voor Helga, Collin, Selena, Yara en natuurlijk mijn gezinnetje. Wat hadden we lekker gesmuld van o.a. de fruitsalade van verse ananas en aardbeien, de hapjes van filodeeg met geitenkaas en prei/zalm, de croissantjes, de hartige taart met spinazie en brie, de witte en bruine bolletjes, de kruidenmuffins, de slagroom, de zalm... Het water liep me weer in de mond!

Ik bedacht me hoe gezellig het 's avonds geweest was. We hadden een feestje, want Ries zijn broer, zijn vrouw en nog een schoonzus vierden hun verjaardag gezamenlijk in een hal van de Utrechtse Veemarkthallen. Het was zo leuk dat de kids meekonden, ze lekker konden skeeleren, fietsen, skateboarden, badmintonnen, film konden kijken in een echte filmzaal terwijl wij aan de statafels een drankje dronken, lekker kletsen met iedereen die er was en zelfs nog even dansten. Ook herinnerde ik me hoe ik me vanmorgen voelde nadat ik die fles Bailey's nagenoeg leeg had gemaakt, hihi!

Met mijn blouse een stukje open genoot ik van het heerlijke paaszonnetje, ik zag twee duifjes op de nok van het dak samen tortelen. Ik las een lekker tijdschrift terwijl er ondertussen visite binnen kwam. Ook Helga kwam nog even snel binnenwippen terwijl de kids buiten speelden. Ik warmde minisauzijzenbroodjes op, deelde ze uit om me daarna weer in de zon te installeren.

De visite bleef gezellig eten, ik kookte de maaltijd en aten we 't buiten ook op. Toen werd het toch wel wat frisser, maar we lieten ons natuurlijk niet kennen. Na het toetje zochten we de warmte weer op en deden we een lekkere kop thee/koffie.

Dit is weer zo'n dag waarvan je denkt: "wat hebben we het toch slecht hè...."

"Al lijken je kleurrijke vleugels voor eeuwig gevangen
Ja, toch op een dag vlieg je weg"