Welkomsttekst
Welkom!

Gezellig dat je mijn logje hebt weten te vinden. Met heel veel plezier hou ik mijn logje bij met mijn dagelijkse beslommeringen en gedachtes. 
Ik vind het heel erg leuk als je een berichtje achterlaat!

Hopelijk tot snel!
X Marijke
Weblog van de maand!
Filmpje van Marco
Gastenboek
Foto album
Klokje
E-mail alert
Profiel
Naam: Marijke
Leeftijd: 49 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Zoeken
Dag lieve Kayleigh
Woensdagmiddag haalde ik de medicijnen bij de dierenarts op voor Kayleigh en haar baarmoederontsteking. Het vloeien stopte, ik was blij, het leek te werken! Twee maal daags bleef ik die pillen geven. Moest af en toe wel een plas opdweilen, maar dat had ik graag voor haar over.

Vanmorgen werden we echter wakker gemaakt door Luuk om even voor 8 uur. Kayleigh had de hele gang onder geplast en zat zielig te piepen. Ries is eruit gegaan om de boel op te ruimen. Kayleigh is op haar vaste plekje onder de eettafel gaan liggen.

Ik dacht me nog even om te kunnen draaien, maar niet lang erna werd ook ik door Luuk geroepen, ik moest maar even bij Kayleigh kijken, het ging niet goed. Ik sprong mijn bed uit en liep naar beneden. Normaal gesproken als Kayleigh me ziet, gaat haar staart enthousiast heen en weer. Vandaag bewoog er helemaal niets.



Ik ging bij haar zitten en zag dat ze erg ziek was. Ik knuffelde haar, aaide haar, had het met haar te doen. Ik gaf haar haar medicatie, maar dat ging moeizaam. Normaal gesproken maak ik haar bek open en duw die pil achterin haar keel, nu moest ik echt moeite doen om haar bek open te krijgen.

We besloten het even aan te kijken, maar naarmate de tijd vorderde verslechterde de situatie. Ze voelde eerst kil aan, later weer erg warm. Ze begon ook te piepen en haar buik krampte samen. Ze had pijn! Dit was voor mij de limit, ik sprong snel onder de douche en trok mijn kleren aan. De dierenarts moest gebeld worden, maar wellicht was het slim om te proberen of ze een plas kon doen.

Ik trok haar voorzichtig onder de tafel vandaan. Ik zag dat naar buiten brengen niet meer nodig was, ze lag in haar eigen urine. Snel pakte ik de telefoon en belde de dierenarts. Hij vertelde dat hij nog in de praktijk was, we mochten er nu aankomen.

Ik tilde Kayleigh op. Verzette ze zich daar altijd wel een beetje tegen, dus lag ze als was in mijn armen. Totaal overgegeven. Ik legde haar in de achterbak van de auto en ging er zelf bij zitten. Aan Luuk en Lotte gaven we de keuze of ze mee wilden. Uiteraard wel al voorbereid over het feit dat ze misschien niet meer thuis zou komen. Ze waren stellig, ze wilden beide mee. Aaiend over haar bol reden we naar de dierenarts.

Het voordeel van de dierenarts bezoeken op een zondag is dat er niemand voor je is. We mochten gelijk doorlopen naar de spreekkamer waar ik Kayleigh op de behandeltafel neerlegde. De dierenarts stelde vragen en onderzocht haar. Hij stelde vast dat ze 40,6° koorts had, haar ogen ingevallen waren en ze heel erg ziek was.



We bespraken de mogelijkheden. Hij zou haar nog een shot antibiotica kunnen geven en pijnstilling, maar we kwamen tot de conclusie dat dit eigenlijk tegen beter weten in zou zijn. Ik keek Ries aan, hij knikte. We gingen Kayleigh uit haar lijden verlossen. In de auto had Lotte al gezegd dat de dierenarts haar beter 'dood kon maken', want dit was zielig voor haar. We waren het met zijn vieren over eens.

De spullen werden gepakt en klaargelegd. Ondertussen namen Luuk, Lotte, Ries en ik afscheid van haar. Gekust, geknuffeld, we kregen alle ruimte. De dierenarts gaf Kayleigh de eerste spuit waardoor ze in een diepe slaap kwam. De tranen rolden bij de kids en mij over mijn wangen. Godsamme, wat was dit moeilijk!

Ries, Luuk en Lotte gingen naar de wachtkamer, ik wilde er bij blijven tot het laatste moment. De dierenarts en ik draaide Kayleigh om op de behandeltafel. Hij scheerde haar pootje zodat hij haar huid kon zien. Een ader werd gezocht en daarin spoot hij een exotisch blauw goedje. Na ongeveer een halve minuut stopte haar ademhaling.

Op 31 januari, om 12 uur 's middags sliep Kayleigh in na een heerlijk leven op veertien jarige leeftijd. Gelukkig is haar een lang lijden bespaard. Allemaal feiten die helemaal waar zijn en het een beetje goedpraten. Een klein beetje, want het voelt gewoon ronduit kut.

Kayleigh was echt mijn meisje, ik had een mooie band met haar. Altijd was ze blij om me te zien. Kwam ik 's nachts laat thuis, lag iedereen al op bed, zij begroette me altijd enthousiast. Was ik verdrietig, Kayleigh troostte me, was ik blij, dan was zij het ook.

Ik ken veel hondjes, er was er geen één zo lief als Kayleigh....




Vakantie geboekt!!!
Vorig jaar zomer werden we door mijn zwager en schoonzus uitgenodigd om hun te komen vergezellen tijdens hun vakantie in Frankrijk. Dat is ons allemaal zo goed bevallen dat we besloten hebben om het nog eens dunnetjes over te doen.

Gisteravond hebben we onze vakantie geboekt!! De laatste twee weken van juli zitten wij met onze derrière in het mooie Frankrijk. Het is niet zo gek ver van vorig jaar af, we zitten vlak bij Bergerac in de Dordogne.

Zin innnnnnnnnnnnnn!!!!



Op wie lijkt 'ie nou?
De hele serie Popstars heb ik niet gevolgd, ik denk alleen de laatste drie uitzendingen. Ik vond Wesley meteen leuk, maar had bij hem het gevoel: jij lijkt op iemand... Weken lang dacht ik er over na, maar kwam er niet op. Best frustrerend, haha!

Vandaag was de finale en weer kwam die gedachte op. Op wie lijkt die gozer nouhou! Bijna op het eind van de uitzending wist ik het ineens!!

Jaren terug heb ik de film The Cutting Edge gezien. Deze film gaat over een ijshockeyer die dit vak niet meer uit mag oefenen, hij ontmoet een kunstschaatser en wordt opgeleid tot haar partner. Een onwijs leuke film! En die acteur die die ijshockeyer speelt, die lijkt op Wesley vind ik.

Wesley, winnaar Popstars 2009

Ken je de film ook? Ben je het met me eens?

Love Over Healing, acoustisch!
Soms hoor je een lied wat ineens raakt. Dan wordt plots die gevoelige snaar geraakt, dat had ik zeker bij het volgende nummer. Prachtig! Maar als je 'm dan ineens acoustisch hoort... het kon bijna niet.. wordt hij nóg mooier!!

Kane heeft een super album afgeleverd, waar dit nummer prachtig tussen past.

Ik ben de rotste niet, ik hou 'm niet voor mezelf, geniet je mee?



Baarmoederontsteking
Onze hond Kayleigh is in oktober 14 geworden. Een zeer respectabele leeftijd voor een Schotse herdershond, maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat we haar kwijt willen. Ieder jaar rond de loopsheid kunnen we op een baarmoederonsteking wachten en zo nu dus ook.

Vanmorgen stond ze op en jawel, een plasje lag er op de grond en een spoor van druppels roodachtige drap. Dat is natuurlijk geen goed nieuws, mijn conclusie werd gelijk getrokken.

Ik belde net de dierenarts om te vragen naar een antibioticakuurtje. De vorige keren sloeg dat heel goed aan. De assistente gaf aan dat het wel vaak gebeurd. Uiteraard kon ik dat alleen maar beamen en of het geen optie was om haar te steriliseren. Als dat de enige uitweg zal zijn, willen we dat wel doen, maar de vorige keren lukte het met een pilletje, dus dat wil ik eerst geprobeerd hebben.



Plus een hond opereren die veertien en een half jaartjes jong is... Da's best een risico! Daarbij komt het feit dat collies zeer gevoelig zijn voor narcose, een druppeltje te veel en het kan al fataal zijn, dus daar zit ik eerlijk gezegd niet op te wachten. Plus, heel eerlijk, het brengt ook een kostenplaatje met zich mee.

Eind van de middag mag ik de antibiotica ophalen, ik hoop maar dat het gewoon weer aanslaat en we haar nog een poosje onder ons houden!

Spreekbeurt
Als kind had ik ook regelmatig een spreekbeurt te houden. Ik vond dat doodeng om al die ogen op mij gericht te hebben en was dan ook al dagen van te voren nerveus. Internet bestond toen nog niet, dus ik moest het van kennis van de mensen om me heen en boeken hebben. Het voorbereidende werk vond ik altijd wel leuk, maar het moment supreme mocht van mij gestolen worden.

Intussen zijn we een aantal jaar verder en heeft Luuk zo nu en dan een boekbespreking of een spreekbeurt. Vandaag had hij het laatste. Al weken geleden wist hij dit al, maar uiteraard werd al het werk tot het aller, allerlaatste moment uitgesteld.

Het onderwerp werd gekozen, hij zou over Lego gaan praten. Vorige week zat ik 'm al achter zijn broek aan en er werden toen een paar woorden op de laptop geschreven. Ik wist dat hij deze week de spreekbeurt had, maar niet precies wanneer, dus ik vroeg gisteren wanneer de exacte datum nou was. Stamelend kwam eruit dat vandaag dus al was.

Je zou denken dat hij gelijk nerveus werd en in actie ging. Niets was minder waar, hij bleef heerlijk op zijn rug voor de tv liggen. Ah joh, hij zou vanmiddag wel beginnen. Dacht het niet! Werken jij!!! Mopperend en zuchtend ging hij aan de slag, googlede wat, zuchtte nog eens een keer en toen zei hij toch echt dat hij niets meer wist.

Ik had me nog zooow voorgenomen na de laatste stress bij zijn werkstuk dat ik me er niet meer mee zou bemoeien, maar het lukt me gewoon niet om hem finaal op zijn bek te laten gaan, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen...

Ik breidde de zoekwoorden wat uit in google en zo vonden we al snel meer info. Ik liet het aan Luuk zien, hij was er blij mee, ik liet 'm weer even darren tot hij na een minuut of tien toch echt klaar was. Weer bekeek ik wat hij gedaan had. Hij had het zich niet moeilijk gemaakt, kopieren en plakken kan iedereen...

Ik bekeek de tekst en voor ik het wist zat ik zijn tekst aan te passen. Toen ik klaar was vond ik dat hij best nog wat aanvulling kon maken, want op de gevonden websites stond meer info. Hij begon te typen, maar datgene wat hij schreef, stond allang in de bovenste tekst. Hij had het dus nog niet eens gelezen. Mijn bloeddruk steeg beetje bij beetje naar ongekende hoogte.

Op een gegeven moment was hij toch echt klaar vond hij, nou, dat vond ik ook. Ik had me er lang genoeg druk om gemaakt. Dus ik zei dat hij de tekst maar uit zijn hoofd moest gaan leren. Hij keek me aan alsof hij water zag branden. Dat ging hij toch echt nu niet doen hoor! Ach ja, doe het volgende week een keer, maar dan ben je wel te laat!

We gingen naar een verjaardag. Bij thuiskomst moest hij van mij zijn tekst nog maar eens goed lezen. Dat deed hij één keer, hij zou de dag erna er tussen de middag nog wel naar kijken. Ik opperde het idee om een sfeerboard te maken met plaatjes van Lego, dat deed hij zonder te mopperen.

Vanmorgen om 8 uur bedacht hij dat het misschien leuk was om een filmpje op You Tube te zoeken wat over Lego zou gaan. Tuurlijk Luuk... De spreekbeurt was 's middags, dus dat bekeken we tijdens de lunch wel. Thuisgekomen vertelde hij dat dat niet kon omdat de laptop stuk was.

Ze aten een broodje en gingen languit voor de tv. Geen enkel spoortje nerveusiteit te vinden, daar heb ik dan weer wel bewondering voor. Om 5 voor 1 kwam hij in actie, moest het nog gelezen worden en oh ja, hij wilde ook wat Lego meenemen.

Ik was met mijn gedachte op school. Hoe zou mijn ventje het eraf brengen? Thuisgekomen na school was dan ook mijn eerste vraag hoe het gegaan was. "Oh goed hoor mam..." was zijn reactie. Ik informeerde naar een cijfer, jawel, die had hij gekregen. Hij ruimde zijn tas nog even op, hij had geen haast mij te informeren. Uiteindelijk kwam eruit dat hij een 6,5 had gekregen. Het was op zich wel goed, maar hij las het voor en dat is nou juist niet de bedoeling!

"Maar mam, dit jaar moet ik nog een spreekbeurt houden, dan haal ik het wel weer mee op!" Waattttt.... nog één??? Ik neem me bij deze voor me er dan niet mee te bemoeien... echt.... denk ik..........

Vet!
Vroeger waste ik zo'n twee keer in de week mijn haar. Dat was genoeg, want ik heb me altijd laten vertellen dat je haar veel wassen niet zo goed is. Braaf als ik kan zijn, luisterde ik daarna.

Echter werd ik toen overspannen. De weken ervoor merkte ik dat mijn haar een dag nadat ik het gewassen had, alweer vet was. Ik moest echt iedere dag, soms om de dag mijn haar wassen. Het is natuurlijk geen wereldramp, maar als je anders gewend bent, is het wel vervelend. Ik vind het niet leuk om met vet haar rond te lopen.

Nu ben ik van het overspannen zijn volledig hersteld, gelukkig! Maar het haarprobleem is gebleven. Is dat een erfenis van deze nare periode? Ik wil er eigenlijk wel vanaf, maar weet niet hoe. Ik heb al verschillende tips gekregen. Zo zou ik af en toe van shampoo moeten wisselen. Heb ik gedaan, zonder resultaat. Ik zou ook mijn haar weer in mijn oude schema moeten wassen, maar dan lopen ik dagen met een vette kop rond, dat doe ik echt niet!

Hebben jullie misschien goede tips? Kappers, haarspecialisten onder ons, sta op en reageer!

De OV-chipkaart
Enige tijd geleden, toen het er toch wel ernstig naar uitzag dat ik met enige regelmaat Almere zou gaan bezoeken met het openbaar vervoer, heb ik een persoonlijke OV-chipkaart aangevraagd.

Appeltje, eitje, formulier ingevuld, pasfoto erop, opgestuurd en wachten maar!

Dat ging ik redden! Ik was blij toen hij op mijn deurmat plofde. Ik maakte de envelop open, bekeek 'm, hij zag er prima uit. Ik kwam er achter dat je 'm bij de Primera en AH op kon laden, dus dat deed ik.

Ik moest naar Gouda met de bus en ik gebruikte 'm. Helemaal goed! Maar ik bedacht me tegelijkertijd dat het wel heel erg handig zou zijn als mijn saldo automatisch bijgeladen wordt, zodra hij zakt, zo heb ik er geen omkijken naar. Dus dat vroeg ik via het internet aan.

Appeltje, eitje, formulier ingevuld, verzonden en wachten maar!

Op een gegeven moment kreeg ik weer post van de OV-chipkaart. Een brief waarin stond hoe ik het automatisch opwaarderen kon activeren. Ik zou een nummer moeten bellen of ik moest naar een treinstation. Bellen is sneller, dus ik belde een dame in zo'n kippenhok op. Zij wist me te vertellen dat het niet telefonisch kon, dat was een foutje in die brief... Nou ja, stom!

Ik belde de Primera op met de vraag of ik het niet bij hun kon activeren. Tot mijn grote vreugde zei ze dat het kon, dus die middag sprong ik op mijn fiets en reed ik er naar toe. Daar aangekomen ontkende ze het doodleuk weer, ik kon er alleen opwaarderen. Dat deed ik maar, want ik wilde er toch mee kunnen reizen.

De volgende dag moest ik in Gouda zijn met Luuk, dus toen we daar aankwamen en we een beetje tijd over hadden, liepen we het station binnen en vroeg of ze het automatisch opwaarderen konden activeren. Dat kon, dus dat deed ze. Ik blij!

Tussen neus en lippen door vroeg ze waarvoor ik die OV-chipkaart wilde gaan gebruiken. Nou met name bus en trein. Ze keek me met een scheef oog aan, want met de trein ermee reizen kon echt nog niet. *Zucht!*

Ik zou weer een formulier op het internet in moeten vullen en dan... jawel... op een treinstation activeren. Toen ik de bevestigingmail ontvangen had, besloot ik om dat vandaag dan maar eens op het CS in Utrecht te gaan doen. Ik had een kleine 10 minuten over voordat ik op de trein zou stappen, dat moest lukken. Ik had goed gekeken hoe ik het moest doen.

Op het ticketverkoopapparaat zit onderin een OV-chipkaart logo, daar moest ik 'm voor houden en dan het menu volgen. Dat zou me wel gaan lukken... Ware het niet dat er een stickertje op dat logo geplakt zat met de tekst dat dit niet te gebruiken was. Nonderju! Ik liep naar een infobalie en vroeg om hulp. Ik zou naar de grote ticketbalie moeten, daar konden ze me helpen. Ik liep er heen en zag een rij van hier tot aan Jericho! Als ik daar achteraan zou gaan staan, dan miste ik mijn trein dus.... Ik kocht maar weer een kaartje.

Aangekomen in Almere liep ik het station af langs zo'n ticketverkoopapparaat... zonder sticker! Ik deed wat de bedoeling was en... als het goed is werkt het... Helaas had ik een retourtje voor vandaag, dus volgende week dinsdag ga ik 'm uitproberen!

Leuk detail is dat ik mijn OV-chipkaart helemaal niet heb hoeven gebruiken vandaag. Het apparaat waarmee je je aan- en afmeldt deed het niet. Ik heb dus vandaag gratis in de bus gezeten.

Een OV-chipkaart? Zooow handig!

Mooi!
Jeugdsentiment, maar nog steeds zo mooi!



Mijn eerste dag
Mijn eerste schooldag zit erop. Het was een heftige, zwaar vermoeiende, intensieve, maar oh zo'n leuke dag! Het klinkt misschien wat beladen, maar dit vind ik toch wel de eerste stap naar een nieuwe toekomst! Ik zal de dag met je doornemen...

Om kwart voor 7 ging mijn wekker, maar uiteraard was ik er voor al wakker. Ik sprong gelijk uit mijn bed, haalde brood uit de vriezer, kleedde me aan, maakte de kids wakker, poetste mijn tanden, maakte me op, spoorde de kids aan, maakte lunchpakketjes en... was nerveus!

Het was 10 over half 8 toen ik Luuk en Lotte kuste en knuffelde en het huis verliet richting bus. Dit vond ik het rotste stukkie van de dag, loslaten en vertrouwen dat de kids dit best zelf kunnen. Luuk zou de honden nog even uitlaten en Lotte zou naar Monique gaan als ze haar boterham op had. Monique woont een straat verderop, zij zou Lotte op sleeptouw nemen naar school. Een prettig idee!

Ik zette mijn fiets bij de bushalte en zag dat de bus er al aan kwam rijden. Toch wel even te vroeg, dus ik stapte snel in en hij reed weg. Herken je het gevoel dat je iets vergeten bent? Dat had ik dus, maar gelukkig hoefde ik niet lang na te denken voor ik er achter was wat ik vergeten was. Ik had niet onbeten... Dom, dom, dom! Ik werd steeds misselijker, ik probeerde mezelf wat af te leiden. Ik twitterde wat, maar gaf vooral mijn ogen de kost. Ik kan zo genieten van het mensen kijken. Twee jonge meiden zaten te kletsen, een andere met haar mobiel te spelen, een oude man keek alleen maar naar buiten en zo kwamen we aan in Utrecht.

Jemig wat een drukte daar! Het leek wel een mierennest. Ik wurmde me als een volleerd OV-er er tussen door, kocht een zak krentenbollen en een kaartje en zocht perron 3 maar eens op. Er stond al een trein, maar die zat dicht en reed  niet veel later zomaar weg. Gelukkig kwam er eentje voor terug waarop Almere stond. Geen twijfel over mogelijk dat ik die trein moest hebben! Ik zocht een plekje onderin de trein.

Al snel reden we het Centraal Station af en zo werd het landschap steeds witter. Prachtig om te zien. Ook hier twitterde ik wat om de tijd te doden. Daar was ik niet alleen in, ik heb heel wat ringtones gehoord in dat half uurtje. Door de speakers hoorde ik zeggen dat de rit wat langer geduurd heeft omdat ze niet de snelheid als anders mochten gebruiken. Dat betekende dat ik ook iets later in Almere aankwam.

Ik liep het station uit en had geen idee welke kant ik op moest lopen. De eerste beste jongen die daar stond sprak ik aan en vroeg hem of hij wist waar de Marktmeesterstraat was. Haarfijn legde hij me uit hoe ik moest lopen. Appeltje, eitje!

Om kwart voor 10 liep ik het gebouw binnen. De leraar, de medecursisten en nog wat personeel stond daar een bakkie te doen. Gelukkig, ze waren nog niet begonnen. Ik stelde me voor, pakte snel een kop thee en zo gingen we het leslokaal binnen.

Samen met drie mannen nam ik plaats. Alle drie de heren komen uit Almere, ik ben de enige die van ver komt. De leraar begon met vertellen. We kregen een boek, een schrijfblok, pen en een usb-stick. Ik startte de pc op, mijn buurman de Mac en anderen ook de pc, de leraar deed het ook met een Mac. Indesign werd geopend en daar gingen we mee aan de slag.

Het was nogal verwarrend dat ik de Nederlandse versie had en de leerkracht de Engelse, maar we kwamen er wel uit. Een stortvloed aan info kwam over ons heen, totdat om 11 uur mijn telefoon ging. "Hoi mam, met Luuk... Ik voel me niet zo lekker, mag ik naar huis gaan?" Tja, daar zit je dan met je onderdrukte moedergevoelens die ineens door je lichaam gieren. Hij klonk absoluut niet ziek, maar het is moeilijk oordelen. Hij overtuigde me van het feit dat hij het niet erg vond om alleen thuis te zijn en ik besloot te vertrouwen op het oordeel van zijn juf om hem te laten bellen. Ik was helemaal uit het verhaal en het kostte me ook best wel moeite om het los te laten.

Om half 1 hadden we een uur pauze en ik at mijn boterhammen op. Ik keek naar buiten en zag daar een lunchroom zitten. Ik beloot ter plekke dat ik geen bammetjes meer mee ga nemen, haha! Ik liep even naar Frans toe om te horen wat precies de bedoeling is. De komende 9 weken zit ik iedere dinsdag in Almere deze trainingen te volgen en ik hoor nog over het administratie gedeelte. Oké, duidelijk!

Ook de middag werd gevuld met enorm veel informatie. Gelukkig herkende ik wel het één en ander van Photoshop wat ik regelmatig doe, dat maakt het wel wat makkelijker te begrijpen. We mochten een pdf maken, klooiden wat, probeerden wat. Leuk! Ik had lol met mijn buurman, altijd leuk om er een beetje humor in te gooien, gelukkig werd dat gewaardeerd.

Tegen half 5 hadden we hem allemaal wel zitten geloof ik en besloten dan ook om af te sluiten. Ik keek nog even hoelaat mijn trein zou gaan en na een babbeltje nam ik afscheid voor een week. Liep weer naar het station terug, belde even naar huis om te horen hoe het daar verlopen was. Ik kreeg een enthousiaste Lotte aan de telefoon die me gelijk honderduit vertelde over haar dag. Om 10 voor 5 reed ik weer met de trein terug naar Utrecht. Ik liep het mierennest weer in en werd aan alle kanten geplaagd door de heerlijke luchten. Pizza, shoarma, patat... ik rook het allemaal, maar liep stoïcijns er langs, want ik wist wat me thuis te wachten stond.

Helga had een bakje zelfgemaakte erwtensoep gebracht waar Luuk en ik van gingen smullen! Ries zou er verse pistoletjes bij bakken, daar wonnen die pizza's, shoarma en patat het mooi niet van, haha! Bij de bussen aangekomen stond mijn bus al klaar. Stapte in en reden weg, prima timing. Een klein uur later was ik weer in Schoonhoven aangekomen en sprong ik op mijn fiets naar huis.

Thuis aangekomen werd ik platgeknuffeld door twee blonde schatjes. Luuk was al snel klaar, maar Lotte heeft me nog een tijdje achtervolgd. Ik kreeg van haar een prachtige tekening waaruit bleek dat ze me enorm gemist had. Uiteraard was dat wederzijds! Ze was wel een beetje teleurgesteld toen ik vertelde dat ik de komende dinsdagen hetzelfde ging doen, maar ik wist haar wel te overtuigen van het feit dat het vast snel zou wennen.



Knockout lag ik op de bank na een overheerlijke maaltijd. Moe, maar zeer voldaan! Het was een intensieve, maar zéér leuke dag!! Volgende week weer!

"Hoe vaak ben ik niet bijna bij je weg gegaan
Of jij bij mij!"