Marco's Rood!
Zo'n lief filmpje!


Marco met Mariska!
Beste vriendinnen

Mijn moeder en ik
Welkomsttekst
Welkom op Lunarda's weblogje.
Klokje
Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 Zon ;
en 3 gast Zon .
Mijn laatste reacties
Terwijl ik deze log lees...
00:32, 11 feb 2017
Hoi, ik heb wel intresse...
17:42, 20 feb 2016
Ja, natuurlijk kom ik!...
14:00, 13 feb 2016
Hihi, wat een ontzettend...
21:41, 20 jan 2016
Wat fijn om te lezen dat...
21:10, 20 jan 2016
Wat een lieve...
12:27, 3 jan 2015
Ja, prachtig met die...
23:39, 15 nov 2015
Dat is weer eens een heel...
23:37, 15 nov 2015
Zonder internet kan niet...
23:35, 15 nov 2015
...
23:32, 15 nov 2015
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
E-mail alert
Foto album
Spanje-filmpje
Profiel
Naam: Lunarda
Leeftijd: 50 jaar
Uitgebreid profiel
Dichtbij in Kerkrade
Vlag Curaçao
Kalender
Mei 2019
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  
Zoeken
Stem
Sommige liedjes die vind ik gelijk mooi. Ik hoor het de eerste keer en kan me onmiddellijk verplaatsen in het gevoel van het liedje. Zo'n lied was bijvoorbeeld Rood en Muziek
Bij de eerste tonen borrelde er al een juichstemming in me op.

Dichtbij heb ik aan moeten wennen en geleidelijk aan was ik om, Marco kwam ook daadwerkelijk dichtbij.
Het album Duizend Spiegels heb ik meermaals per week opstaan. Omdat ik van Marco's muziek geniet, ik natuurlijk alle teksten uit mijn hoofd wil kennen voor de tour, zodat ik me alvast kan opwarmen en om te luisteren of ik me kan herkennen in de teksten.

Nu ben ik recent naar Soof geweest en daarin kwam ' De Weg terug ' in voor. De wanhoop van het langs elkaar heen leven en wel weer terug naar t oude vertrouwde gevoel willen, kwam heel goed tot zijn recht in deze film. Hoewel t een scenario was met veel hilarische lachmomenten, moest ik bij t horen van Marco's stem toch een traan laten.

En nu kom ik op diezelfde stem terug!
Op t lied Stem, wat me wel raakte, maar waar ik niet zo goed raad mee wist. Waar ik geen duidelijk beeld van wat het met me deed.




Afgelopen vrijdag ging de clip online van Stem.
Het lied van Marco en Gers Pardoel!
En zomaar ineens zag ik een stukje mezelf, iemand die de lat graag hoog legt voor zichzelf , aan alle verwachtingen wil voldoen, maar eigenlijk diep in haar hart weet, dat mensen haar moeten nemen zoals ze is. Met haar eigen Stem.
Een clip die t lied duidelijk aanvult, eigenlijk meer complimenteert.
Prachtig, ik hoop dat ie veel beluisterd en bekeken wordt , want we hebben allemaal een Stem toch? 


 
10 jaar geleden.
Inmiddels is het 10 geleden dat ik mijn vader voor t laatst sprak.
Ik weet nog waar we het over hadden die keer.

Je lag in t verre Curaçao in het ziekenhuis en t was carnavals dinsdag.
Je wachtte op mama om met je mee te gaan naar Miami, waar je in de eerste instantie gedotterd zou worden aan je hart.
Ik belde je om je op datzelfde hart te drukken vooral naar de dokters te luisteren en je succes te wensen.
En dat viel niet mee, omdat je 9 uur vliegen van mij vandaan zat! 
Jij zei nog dat bellen zo duur was. Altijd bezorgd om mij.
En ik zei dat dat natuurlijk niks uit maakte en jouw kleindochter Mariska wachtte met leren lopen totdat jij haar eerste stapjes zou zien.
Maar ik hoorde aan je stem, dat je dat wel zou willen, maar dat t niet zou lukken.



En dat klopte, 24 dagen na je 69 ste verjaardag had ik geen vader meer............

En nu vraag ik me af, wat er gebeurd was, als je was blijven leven.
Je had met Ricardo vast over politiek gesproken , koken en je geliefde Curaçao.
Met Angelo over wiskunde en meegezocht naar een passende opleiding voor hem.




 Sandro, je had hem niet altijd begrepen, maar hij had kunnen rekenen op je onvoorwaardelijke steun en liefde.
En je enigste kleindochter Mariska, geboren op jouw verjaardag , je had genoten van haar vrolijkheid , een kleine Luna erin gezien. En met al je geduld haar geholpen met leren. 



Mijn papa en ik

Vast zo trots als een Pauw op alle 5 de kleinkinderen . Want de toen nog ongeboren Sam, waarvan jij op gevoel al wist dat t een jongen werd, is geboren , op jouw eiland.




Op Otti enorm trots, die uit zoveel pers was uitgekozen om aanwezig te zijn bij de inhuldiging van Koning Willem - Alexander en Máxima.
Niet zo maar iets.

Mama, ze mist je en ik weet zeker dat jij haar ook mist.




Je bent er nu niet meer...
Het doet ( gelukkig ) niet meer elke dag pijn.
Met zoveel drukte om me mee heen, een leven dat doorgaat , is dat ook goed.

Op eerste jaar na, maak ik elke kerst ' jouw ' kalkoen met aanverwante gerechten. Zo is onze familie toch weer een beetje compleet.



Ik hoop dat je vanaf boven even meekijkt.
Want vandaag staat er een kaarsje te branden, alleen voor jou papa.





 
"O ja ik weet wel dat jij niet vrij bent
Maar ik heb geduld en ik zal wachten tot jij van mij bent"