Marco's Rood!
Zo'n lief filmpje!


Marco met Mariska!
Beste vriendinnen

Mijn moeder en ik
Welkomsttekst
Welkom op Lunarda's weblogje.
Klokje
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Zon ;
en 2 gast Zon .
Mijn laatste reacties
Terwijl ik deze log lees...
00:32, 11 feb 2017
Hoi, ik heb wel intresse...
17:42, 20 feb 2016
Ja, natuurlijk kom ik!...
14:00, 13 feb 2016
Hihi, wat een ontzettend...
21:41, 20 jan 2016
Wat fijn om te lezen dat...
21:10, 20 jan 2016
Wat een lieve...
12:27, 3 jan 2015
Ja, prachtig met die...
23:39, 15 nov 2015
Dat is weer eens een heel...
23:37, 15 nov 2015
Zonder internet kan niet...
23:35, 15 nov 2015
...
23:32, 15 nov 2015
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
E-mail alert
Foto album
Spanje-filmpje
Profiel
Naam: Lunarda
Leeftijd: 50 jaar
Uitgebreid profiel
Dichtbij in Kerkrade
Vlag Curaçao
Kalender
Mei 2019
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  
Zoeken
Friends for War Child

Iedereen kent dat gevoel wel, dat als je terug kijkt op bepaalde gebeurtenissen in je leven, met de ervaring van nu, je dingen anders aangepakt zou hebben.
Omdat het zo'n groot verschil zou kunnen maken.



Toen ik op de lagere school zat, waren mijn dagen overwegend gekleurd met buiten spelen, waaronder knikkeren, touwtje springen en stoeprandje gooien. (We moesten met een bal de stoeprand raken, niet letterlijk met een stoeprand gooien)

Maar er zijn ook dingen gebeurd die minder leuk waren. En die vergeet ik nooit meer.
Er was een moeder wiens kinderen op dezelfde school zaten als ik.
En zij had een aparte opvoedingsstijl waar ik meermaals getuige van was.
Ze kwam met haar zoontje op bezoek bij een gezin waarvan ik met de dochter speelde. Haar zoontje luisterde niet goed, die moeder pakte een pollepel uit haar tas en haar zoontje stak 'vrijwillig' zijn arm uit om een paar flinke tikken met die lepel te krijgen op zijn handje! Ik was zo in schok, dat ik niks durfde te zeggen......

Een andere keer stond de desbetreffende moeder aan het hek van de school te wachten op haar kinderen. De juffrouw van haar dochtertje hield de klas wat op, zodat het meisje iets later naar buiten kwam dan normaal. Haar moeder begon flink aan haar dochtertje te rammelen en te schelden dat het meisje te laat was. Ze was ook niet voor rede vatbaar toen haar dochter probeerde uit te leggen dat ze er niks aan kon doen.
Ik heb het voor het meisje opgenomen, gezegd dat het de schuld was van de juf en niet van haar dochter. Die moeder die hield wel op met haar gescheld, maakte uiteraard geen excuses en fietste met haar nog nasnikkende kind weg.

Toen, en nu nog zie ik die blik van angst voor me van die kinderen. Ik vraag me af wat er van hun geworden is. Ook ouders die geweld toepassen, of hebben zij zich uit die neerwaartse spiraal kunnen onttrekken? Ik hoop het laatste. Destijds kon ik niet meer doen, ik was denk ik 9 of 10 jaar oud.

Hede ten dagen kan ik ook deze mensen niet helpen, ik weet hun namen niet eens meer. Ik kan helaas geen verschil maken in het verleden.



Maar ik kan wel andere kinderen helpen. Weliswaar ook kinderen wiens naam mij onbekend is, maar waar ik hun toekomst een beetje kan beïnvloeden.
Of misschien zelfs heel veel.
Wie weet worden deze kinderen psychologen om andere slachtoffers te helpen, schrijvers waardoor de verhalen vertelt en bewaard blijven. Of de onderhandelaren van morgen om de zinloze oorlogen te stoppen........
Angst en kinderen horen niet bij elkaar. In geen enkel geval.

In het tv programma Friends for War Child vorige woensdag werd gevraagd één van de verhalen mee te nemen.
Ik denk dus aan de kinderen die net als veel jongens en meisjes in Nederland naar school gingen, boeken lazen, een PlayStation hadden en zorgeloos buiten speelden. En nu in een huis van plastic wonen, zonder enige luxe en de trauma's op hun netvlies getekend. Ze horen een toekomstperspectief te hebben en kind te zijn.

Mede geinspireerd door Marco steun ik daarom War Child, ook voor de kinderen die ik in mijn jeugd niet kon helpen.
Ik kan de oorlogen helaas niet ongedaan maken, maar mijn kleine bijdrage zorgt wel samen met meerdere donateurs ervoor dat het beter gaat met deze kinderen en hun familie.


(foto's van War Child.nl)

En zo kan ik met de ervaring van nu tóch een verschil maken.

Friends for War Child #ikgeef


 
1. Door: Lisanne op 17-06-2015 08:57:09
Wat een heftige en indrukwekkende log ! Wel mooi dat je friend van Warchild bent. x
2. Door: Cin op 17-06-2015 11:07:10
Jeetje Luna, wat een log! Ik ben zwaar onder de indruk. Mooi, puur, heftig, en helemaal op zn Lunarda's geschreven.
2.1. Door: Lunarda op 17-06-2015 19:48:23
Wat onzettend lief gezegd van jou Cindy
3. Door: Support op 17-06-2015 21:22:18
Lieve Lunarda, eigenlijk vind ik dat jij bij de volgende actie van Warchild podiumtijd verdient. Zoals jij het hier beschrijft raakt het je daar waar het je moet raken, recht in het hart! Dit logje maakt verschil, jij maakt verschil

Liefs
Corine
Team Moderators
3.1. Door: Lunarda op 17-06-2015 22:36:10
Wat een ontzettend lieve reactie Corine, ik bloos ervan, dankjewel 
4. Door: Kim-Ashley op 17-06-2015 21:35:03
Ik sluit mij helemaal aan bij de woorden van Corine! Wat een prachtige log heb jij weer weten te schrijven lieve Luna... 
5. Door: Jolanda Dobbelaar op 17-06-2015 23:26:04
Wat heb jij het goed verwoord en dan zo goed ondersteund door je verhaal.
Je hoort en leest het ook wel van heel dichtbij. Het hoeft geen oorlog te zijn om kinderen met een soort van geweld mee te geven. Dit nemen ze ook hun hele leven mee. De kans bestaat dat ze dus ook gaan denken dat dat zo hoort.

Je hebt er inderdaad een heel mooi log van gemaakt.

alle kleine beetje helpen.........

liefs
Jolanda
xx

 
6. Door: Jolanda Dobbelaar op 18-06-2015 13:58:37
Hoi Lunarda, zie dat je geen gastenboekje hebt, dus doe het hier maar even.
Dank je wel voor je reactie en wat betekent "drumi dushi"precies. Heb wel een idee......

En oh, jij bent die woensdag nog op de foto gekund. Na het eindresultaat zijn we naar de auto gegaan. We zijn al langer gebleven dan dat de bedoeling was.
Om 2.10 zette mijn zus me voor de deur af.
Had het super gevonden. Marco stond op een gegeven moment onder aan de trap waar wij stonden. Op een kleine 2 meter van me vandaan.
Daar stonden een man en vrouw die hij kende. Toen hij onze kant op kwam kreeg ik het warm en koud en tsja wat nu.
Toen hij keek had ik eigenlijk willen zwaaien of zoiets, maar dacht dat is misschien niet gepast.

Hopelijk komt er nog kans en pak ik deze wel. 

liefs
Jolanda
xx

 
Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
Problemen? Zet de javascripts uit
"In jouw ogen wil ik zinken
In jouw zee van liefde wil ik verdrinken"