Welkomsttekst


Hey! 

Wat leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn logje!
Kijk gerust even rond! En een berichtje achterlaten... dat mag altijd!

 Kristel
Mama (l)

4 september 1955 - 14 december 2016

(l)
Er zijn geen woorden voor een zieke, 
van wie je weet zij redt het niet.
Ik streel haar wang, ik zie haar ogen,
ik ben bevangen van verdriet.
Toch ben ik dankbaar voor haar einde,
dat na zoveel moedig strijden kwam,
omdat het niet alleen haar leven,
maar ook haar lijden overnam.
(l)
Klokje
Weblog van de Week!!
19 t/m 26 december 2007!

Zo vlak voor de kerstdagen hebben we weer een nieuwe weblog van de week. Deze keer is Kristel1985 aan de beurt. Kristel’s logje is me opgevallen door haar leuke layouts, ze gebruikt werkelijk alle opties die een platinapakket bezit en dat vind ik natuurlijk erg leuk om te zien.

Momenteel is het ook kerst op haar logje, maar het zal me niets verbazen als dat strakjes weer helemaal anders is. Ik hou het in de gaten hoor! Speciaal voor Kristel ben ik voor mijn open haard gaan zitten en heb ik een filmpje ingesproken.


Marco, nogmaals super bedankt!
Weblog van de Maand
Lip Dub


 
E-mail alert
Marco en ik!
Tegelen, 27 september 2008


Westerpark Amsterdam, 9 juli 2010




Fanclubdag Nijkerk, 7 november 2010




Dichtbij Utrecht, 13 februari 2012


Ziggodome Amsterdam, 24 juni 2012


Opening Sportweek Tilburg, 20 april 2013


Borsatobingo Hoofddorp, 12 oktober 2013


FCD Hoofddorp, 13 oktober 2013


Workshop Explosieboekje, 23 maart 2014


De Vereeniging Nijmegen, 18 april 2014


013 Tilburg, 2 oktober 2014


Borsatobingo Nijkerk, 18 april 2015




Fanclubdag Nijkerk, 19 april 2015
Speeddate



Borsatobingo Egmond aan Zee, 
29 oktober 2016









High Tea Almere, 
20 november 2016



Workshop Maarsbergen,
20 mei 2017


Borsatobingo Egmond aan Zee,
14 oktober 2017


Pizza eten met Marco,
27 oktober 2017
Gastenboek

Ik mis je... (L)

14 augustus 1921 - 7 januari 2009
Je was een man van weinig woorden
Duidelijk herkenbaar voor degenen die bij je hoorden
Een man, vader en opa waar je op kon bouwen,
met een woord waarop je kon vertrouwen

Achter je ligt een leven van werken en plicht
En juist dat bepaalde in alles jouw gezicht
Zo bescheiden als je hebt geleefd
Zo bescheiden ben je gestorven...

Opa, God heeft een schuurtje voor je klaar staan zodat je in de hemel verder kan timmeren!

 


             
 
                 
                   

                   

 
26 maart 1959 - 23 november 2009
 
Het noodlot heeft je weggenomen.
Het was een ongelijke strijd.
Je bent alleen nog in mijn dromen
dicht bij mij

ik mis je!

 
Foto album
Zoeken
Dag lieve Oma

Lieve Oma,

Wat een mooie tijd hebben we samen gehad. Vele mooie momenten samen ingelijst  Gezellige uitjes hebben we samen met Marjolein gemaakt. Wat genoot je hier iedere keer intens van. En wij, wij genoten met je mee. 

Wat ga ik je ontzettend missen! 

Geef je mama* een dikke knuffel van mij?


In de schijnwerper!


Vanochtend kreeg ik op Facebook een berichtje van Anja dat er wat leuks op weblog stond voor mij. Nieuwsgierig als ik ben ging ik kijken en zag ik dat ik in de schijnwerper sta!! Wat ontzettend leuk!!

Dank je wel Marco voor de gelukswensen!















 
 
In love!


Het gevoel van dit liedje heb ik heel vaak gehad. Zeker de afgelopen maanden had ik regelmatig het gevoel wat te missen in mijn leven. En dus begon het te kriebelen en heb ik iets gedaan waarvan ik altijd heb gezegd dat ik het niet zou doen  Uit nieuwsgierigheid ging ik kijken op Lexa, maar om dat te kunnen doen moest je een profiel aanmaken. Dit profiel werd door de members van Lexa gezien en dus werd er gereageerd. Tsja nieuwsgierig als ik ben wilde ik weten wie er wat gezegd had, maar dan moest ik dus ook member worden... 
Veel leuke dingen!
Op zaterdag 20 mei was het dan eindelijk zover, de workshop van de Tifosi! Ik had al vroeg mijn foto's besteld en in de week voorafgaand aan de workshop begon ik met het bij elkaar zoeken van de rest van de spullen. Tijdens het ontbijt las ik het trieste bericht over de moeder van Leontine. Ik had dan ook niet verwacht dat Marco zou komen en dus was de verrassing des te groter dat hij er wel was. Wat een enorm respect heb ik hiervoor... Hij ging geduldig met iedereen op de foto en later liep hij ook door de zaal om bij verschillende tafeltjes even te kletsen. Ondertussen werd er druk geknutseld en was het aan de tafels erg gezellig! 

Na een middag knutselen was mijn boekje nog niet helemaal klaar en dus ben ik er thuis mee verder gegaan. En dit is het resultaat:
 
Ik ben weer tevreden met het resultaat en het lijkt me heerlijk om zo nog meer van deze boekjes te maken! Ik zeg op naar de volgende workshop!
De weblog betekent voor mij...
Wat betekent de weblog voor mij... Nou eigenlijk heeft het best veel betekent voor mij. Via de weblog heb ik vele leuke en lieve mensen leren kennen. Vooral in de beginjaren van de weblog was het de ideale manier om in contact te blijven met anderen. Later kwam daar facebook en die heeft de taak van het onderhouden van contacten wel wat meer overgenomen. Maar evengoed vind ik het nog steeds erg leuk om te loggen!



Ik begon met loggen op 25 mei 2007. Dat is dus al weer 10 jaar geleden!! Een paar maanden later was er VTM Live waar ik samen met een klasgenootje (Imke) naar toe ging. Wij zouden overnachten op een camping en Imke had contact gelegd met Martine en Sanne, die op diezelfde camping zouden logeren. Eenmaal op de camping waren daar ook Steffie, Mariska, Ivo en Antoinette. Al snel was er een goed contact en werd er besloten om de volgende dag gezamenlijk naar het festivalterrein te gaan. De avond was erg gezellig en ook het festival zelf was super! Ook na dat weekend bleef het contact en werd er besloten om een keer weer wat af te spreken. Zo zijn we nog een keer gaan schaatsen in Den Bosch en hebben we heerlijk genoten van de kookkunsten van Ivo. In de zomer hebben we een erg leuk weekend mogen beleven bij Antoinette en haar man Marco! Ook nu is er nog steeds contact met een aantal van deze groep en wordt er al weer gesproken om weer een gezellige dag/weekend te plannen!
 
Rare Moederdag...

Vandaag is het moederdag. Voor mij dit jaar de eerste keer na het overlijden van mama*. Wat een ontzettend rare gewaarwording... Al dagen, maanden zag ik tegen deze dag op. Vanochtend werd ik dan ook wakker met een raar gevoel en al snel waren daar de tranen en het besef dat ik ze niet even een knuffel kon gaan geven  
Vandaag is het 5 maanden geleden dat ze overleed en het gemis is nog iedere dag aanwezig 


 
Mijn header in Italiaanse sferen
Afgelopen vrijdag kwam er een mail in mijn mailbox met daarin de informatie over het leukste weekend van het jaar, namelijk het Fanclubweekend! Ik was nog niet lang wakker, zat nog lekker aan mijn ontbijt. Mijn ontbijt werd spontaan opzij geschoven en werd de tablet erbij gepakt om het hotel te boeken en de kaarten voor de bingo en de FCD te bestellen. Het hotel wilde via de tablet niet lukken, dus toch ook maar snel de laptop erbij gepakt Ondertussen wilde ik alles tegelijk doen, dat ging natuurlijk niet zo goed prima haha. Uiteindelijk was alles gelukt! De kamer is geboekt, de kaarten voor de bingo en de FCD zijn besteld en dus kan het aftellen beginnen!!
 
In memoriam lieve Opa*

Lieve Opa*,

Vandaag is het alweer 8 jaar geleden dat we zo plotseling afscheid van je moesten nemen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Zeker zo net na het overlijden van mama*, jouw dochter, doet het net een beetje meer zeer Gelukkig weet ik dat mama* nu bij jouw is.

Ik mis je Opa*!




 
Bedankt!

Ik wil jullie heel hartelijk bedanken voor alle lieve woorden die ik mocht ontvangen na het overlijden van mijn moeder. Het doet me goed te weten dat er zoveel mensen meeleven via deze log, facebook, whatsapp en met een kaartje Het is voor jullie een kleine moeite, maar voor mij een groot gebaar waar ik ontzettend veel steun uit haal.

 



 
Rust zacht lieve mama...
Pff wat is dit snel gegaan... Een maand geleden namen we gezamenlijk de moeilijke beslissing dat mama geen verdere behandeling meer wilde. Al snel ging het hard achteruit met de gezondheid van mama. Iedere week was er wel weer wat veranderd. Vorige week nog kreeg ze er een lichte TIA bij, waardoor haar mond wat ging hangen aan een kant. Afgelopen maandag kwam ik bij mama en wat schrok ik toen enorm... Mam lag in bed te slapen met een snurkende ademhaling en flink zweten... Ik vertrouwde het niet helemaal, maar volgens mama was er weinig aan de hand. Een dag later kreeg ik telefoon van papa of we 's avonds konden komen, want mama had een longontsteking en de huisarts kwam voor een gesprek. Nadat ik klaar was met werken ben ik thuis snel wat gaan eten en daarna met lood in mijn schoenen naar mijn ouders. Mama had 's middags nog aangegeven dat ze wel behandeld wilde worden voor de longontsteking en dus was er een antibioticakuur opgestart. Een gesprek voeren met mama werd al steeds lastiger, omdat het mama veel te veel energie kostte. Op woensdag ben ik na mijn werk nog weer even naar papa en mama gegaan. Mama was wakker, maar toch kreeg ik nog nauwelijks echt contact.... 's Middags belde papa.. de huisarts was geweest en samen met papa hadden ze het besluit moeten nemen om mama een slaapmiddel te gaan geven. Er was geen contact meer te krijgen met mama en aan alles kon je merken dat ze op was, ondanks dat ze het nog niet wilde en keihard knokte om erboven op te komen. De huisarts zou 's avonds terugkomen, zodat mijn vader, broer en ik nog even een moment samen met mama zouden hebben. Mama heeft al die tijd geslapen, totdat de huisarts er was. Deze probeerde contact te krijgen met mama, om zo zeker te kunnen zijn dat er een goede beslissing genomen was. Terwijl ze alles aan het klaarmaken was konden wij afscheid nemen van mama, omdat het in slaap brengen van mama zou betekenen dat ze niet meer wakker zou worden en zo langzaam zou overlijden. Papa gaf mama nog een kus en meteen deed mama haar ogen open! Ze reageerde heel moeizaam op wat papa zei en ook ik heb nog goed afscheid kunnen nemen en mama kunnen vertellen dat het goed was zo, dat ze lekker mocht gaan slapen en dat ze nauwelijks pijn meer zou hebben op dat moment. Ook heeft de huisarts toen ze terug kwam van het klaarmaken van de spuiten, nog aan mama kunnen vragen of ze het goed vond dat we ze in slaap gingen brengen. Heel moeizaam knikte ze ja en kon de huisarts de middelen toe gaan dienen. Nadat we merkte dat mama rustiger werd zijn we gaan eten en na het eten besloot ik even naar mijn eigen huis te gaan, zodat ik mijn slaapspullen kon gaan halen. Ik was nog niet lang in mijn eigen huis, toen papa belde... Kristel, zei hij, ik denk dat het al gebeurd is, ze ademt niet meer.... Pffffff wat was dat ff schrikken en flink balen... ik had zo graag bij het moment willen zijn, maar helaas... Eén uur na het toedienen van het slaapmiddel is mama rustig ingeslapen  Voor haar is het goed, ze hoeft geen pijn meer te lijden, maar oh wat ga ik haar ontzettend missen 


 
"De liefde ziet geen zwart of wit
Ze kent geen dag of nacht"