Welkomsttekst


Welkom op mijn Borsato-log!
Super leuk dat je hier komt
kijken....Lees, lach, kijk,
verwonder & geniet.

 With  Linda

Missing you !!


If tears could build a stairway
And heartache make a lane
I'd walk the path to heaven
And bring you back again


Fotoshoot by MB


"Photography is a way of feeling, of touching, of loving. What you have caught on film is captured forever...It remembers little things, long after you have forgotten everything."




Klik voor het logje
Die ene dag op 29 juli 2011...

Een grote verrassing!
G12 les van Marco.

Unforgetable...



Klik * hier* voor de log

Mijn laatste foto's met Marco


8 februari 2013



15 februari 2013



20 april 2013



25 juni 2013
Super filmpje van Marco voor mij, heel bijzonder!


10 juni 2009
Weblog v/d week!
De engel van mijn hart!
 




Ik hou van jou = voor Twan!
Mijn gastenboek!
 
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
E-mail alert
Laatste Reacties
Via deze weg wil ik jou... 19:25
Via deze weg wil ik jou... 16:02
Gefeliciteerd lieve... 21:12
Via deze weg wil ik... 17:28
Wat een prachtigelog heb... 20:02
Wauw wat een log, heb hem... 20:00
Zo ik ben er eens evenjes... 16:41
Geweldig als je zulke... 22:47
Wowwww prachtig... 23:00
Dank je wel dat je ons... 10:44
Ik ken zuid-afrika. Heb... 14:33
Wauw! Het lijkt wel een... 12:49
Wat een onwijs gaaf... 12:34
Wow, wat is dat gaaf zeg... 09:59
echt een heel mooi... 22:53
Baie Dankie dat je dit... 20:56
Waaaaaaaaaaaaaaaauw, wat... 16:05
Oh.... ademloos! Wat kun... 11:09
Wat een mooi filmpje... 22:37
Een genot om naar het... 22:30
Ohhh Linnie, wat een... 22:26
Wow wat gaaf! Geweldig... 22:15
Wat een ontzettend mooi... 22:02
Door deze log krijg ik... 09:30
Wauw wat een geweldige... 22:37
Super gave foto's! 22:27
Zo, hallo hee, de foto's... 17:18
Suuuuupermooi!! Inderdaad... 17:11
Ik vind hem echt... 12:31
HIHIHI Ellen, ik ben ook... 15:14
Ja, oke, ik geef het... 14:59
In one word: marvellous!... 13:50
wauwww wat een... 09:44
Een groot woord kan ik er... 18:52
Waauw prachtige foto's... 11:57
Waauw, prachtig!... 11:45
Via deze weg wil ik jou... 17:26
Dit is een super mooie... 09:24
Deze is wel heel erg... 00:35
Hij is super geworden...... 22:50
Tjee Linda wát een... 22:28
Wauw wat gaaaf en wat een... 21:38
Waaauw mooooie foto... 21:34
Voor jou heb ik heel veel... 16:12
Hij is super, maar ik ben... 14:20
Hihi, mee eens Martine !!! 14:18
Nondeknetter wat 'n... 14:16
Ze zijn echt te gek,... 12:50
Hij is te gek! Maarre..... 12:40
Wauw! Hij is super... 11:49
 
Laatste 100
Profiel
Naam: Linda (kleine-lindie)
Leeftijd: 33 jaar
Uitgebreid profiel
Zoeken
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoekers ;
en 1 gast bezoekers .
Archief
Africa it is!
Africa it is!

Voor ons in ieder geval wel. Al zes jaar weet het continent ons volledig in te pakken.
Het heeft zoveel moois te bieden, qua natuur, mensen, cultuur en wildlife. De afwisseling van natuur kan per kilometer verschillen, op sommige wegen is het onwijs druk en op sommige wegen kun je drie maanden niemand tegen komen, de gemsbokken bij de waterhole en de leeuw die 10 meter verderop in de schaduw ligt te slapen. De verschillen die het continent te bieden heeft maakt dat het nooit verveeld denk ik. 

Deze zomer zijn we weer door het prachtige Afrikaanse landschap getrokken.
Met twee 4x4's hebben we Zimbabwe & Botswana bezocht.
4650 kilometer in 2,5 week is pittig, maar daardoor hebben we heel veel gezien. Van de Victoria Falls tot de Kalahari woestijn, van Chobe tot Tuli Block, van Hwange tot Khama Rhino Sanctuary, van Kubu Island tot Matobo Hills. Ieder plekje heeft zijn charme en ieder plekje is uniek. 

Eén ding is zeker, dit was zeker niet de laatste keer dat wij naar Afrika gingen.

Als je onderstaand filmpje bekijkt snap je misschien waarom...



Dit filmpje is gemaakt door Nathalie, die zo ontzettend lief is om in deze roerige en inmens drukke tijden een hele zondag vrij te maken voor ons om dit filmpje samen in elkaar te zetten  Geheel in stijl, op z'n Afrikaans: BAIE DANKIE!   

With Linda
Pimp it up!
In deze *klik* log kun je alles lezen over de fotoshoot door en met Marco, deze foto's wilde ik natuurlijk dolgraag verwerken in een nieuwe header. Maar welke foto('s) ga ik hiervoor kiezen?

Zo gebeurde het dat ik vorige week Ellen een noodkreet via Whatsapp stuurde. Ik had haar hulp dringend nodig!
Ellen reageerde meteen, ze dacht aan de foto met de gitaar. Cool, we dachten hetzelfde en wilden graag verwijzen naar de muziek , want ik had zitten denken aan de foto met de koptelefoon.

Ellen gaf aan dat het misschien een idee was om wat foto's te sturen en me te laten verrassen. Nou dat kan ik wel dacht ik...Ik kon het ook, maar het duurde gewoon wat langer voordat ik alsnog een keuze had gemaakt en de foto's doorstuurde.

Diezelfde avond had ik al vijf (!!) verschillende headers in mijn mailbox. Ze had de foto met de gitaar én de koptelefoon gebruikt en wat waren ze gaaf. Zo kritisch als ik ben, op mezelf, wilde ik toch net een andere foto gebruiken. En zo had ik de dag erna weer allemaal nieuwe headers in mijn mailbox. Ik voelde me helemaal schuldig, maar vroeg toch of ze nog wat kleine dingetjes aan kon passen.

En toen...stuurde ze zonder te overleggen, het te vragen of mij überhaupt te waarschuwen een hele andere header. Niks muziek, maar een rode Mustang.



Deze was het helemaal! De header knalde van mijn scherm af!
Er hoefde niks meer aangepast te worden, ik vond alles mooi en leuk, in 1x.

Wie weet gaan we de andere header nog eens gebruiken, maar voorlopig pronkt deze boven aan mijn log.

Thanks lieve Ellen voor je creativiteit, je tijd en geduld!

With Linda
Fotoshoot by MB
En dan wil je die ene dag op 28 juni 2013 gaan beschrijven maar tja…
dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want waar begin ik?

Begin ik bij die ene dag op 17 augustus 2012 dat ik nietsvermoedend heel gezellig zat te lunchen met Nathalie, toen ze me haar telefoon toeschoof en zei dat ik maar even moest luisteren. Voor ik het wist luisterde ik naar een audioberichtje van Marco en nog wel eentje speciaal voor mij. Het was iets met een fotoshoot en wat daarop mijn antwoord was. Ik doe heel stoer, maar die tekst kan ik natuurlijk dromen, ik hoef jullie niet te vertellen dat ik deze audio minstens 100 keer geluisterd heb. Ook hoef ik jullie niet te vertellen wat daarop mijn antwoord was.
Ik was zo enorm blij, het was niet te bevatten en ongelofelijk. Ik reed niet, maar stuiterde naar huis later die dag. Ik vertelde het in geuren en kleuren aan Twan en mijn lieve vriendinnen, je kunt het (of mij) hysterisch noemen en ik denk dat het (ik) dat ook was.
 
   
 
Of begin ik bij alle voorbereidingen, of beter gezegd de voorpret, zoals het zoeken naar locaties bij ons in de buurt. Het zoeken wierp al snel z’n vruchten af, want ik vond een te gekke oude & vervallen houtzagerij, een mooie zandverstuiving en een oude Ford Mustang uit 1966 die we ergens op een zandpad neer zouden zetten. Een zondag met Marcha proefmake-uppen, heerlijk keuvelen over wat komen zou en kleding doorpassen hoorde ook bij de lijst met voorbereidingen. Dit was natuurlijk de uitgelezen kans om te shoppen en ook dat deed ik.
 
 
Op 2 oktober deed ik met Nathalie een proef shoot met alle kledingsetjes en op de verschillende locaties die ik had uitgezocht. Behalve dat het een hele leuke middag was, was dit ook heel erg fijn. Ik had nog nooit een fotoshoot gedaan, ik vroeg me af hoe het zou gaan, zou dat poseren wel lukken, zou de kleding leuk genoeg zijn en welke kleding doe ik waar aan?
Het gaf me vertrouwen dat het wel goed zou komen.

 



 
Ik maakte lijstjes, zocht ideetjes voor een pose of type foto, stuurde ze naar vriendinnen of bewaarde ze. Ik ging regelmatig onder de zonnebank,
ik liet op tijd m’n wenkbrauwen epileren (stel je voor dat het een last-minute shoot wordt) en tot slot deed ik 10 maanden aan de lijn. Voor het geval dát. Ze zeggen weleens “de voorpret is het leukst”. De voorpret was leuk, heel erg leuk, maar dat het het leukst is, is dus echt niet waar.
 











 

Of begin ik bij de week voorafgaand aan de shoot. Toen bleek dat het vrijdag 28 juni k*tweer zou worden. Op zich niet heel erg, maar wel als je die dag een fotoshoot gepland hebt met alleen maar buitenlocaties. Dus werd er druk gezocht naar een goede binnenlocatie bij ons in de buurt, hoe we ook zochten we vonden niks wat goed en ook nog eens vrij was. Het risico was te groot om het er toch op te gokken, dus weken we uit. Uiteindelijk vonden we een prachtige binnenlocatie in Houten, die we zouden combineren met het Henschotermeer en een andere Ford Mustang. De rest van die week regelde ik nog wat laatste dingen, streek alle kleding en haalde toch nog een paar knallende pumps die wel heel mooi bij dat ene jurkje kleurde.

 
 
 
Waar ik ook begin, beginnen bij 28 juni is natuurlijk het aller-leukst!

Mijn dag begon die vrijdag met de wekker die zorgde dat ik om 6.15 uur uit ons bedje rolde.
Na een douche pakte ik alle tassen en mijn trolley bij elkaar, het leek wel of ik 2 weken op vakantie ging, en stapte in de auto richting Marcha. Daar aangekomen stond March al op me te wachten om me onder handen te nemen.
 

 
M’n haren werden gedaan en de make-up werd zorgvuldig aangebracht of was het nou eerst de make-up en toen m’n haar? Anyway Marcha deed het prachtig, zo mooi had ik er nog nooit uitgezien. Ondertussen hadden we natuurlijk al heel veel voorpret en lol. Marcha is ervaringsdeskundige en stelde me gerust dat het allemaal goed kwam en dat ik een te gekke en vooral bijzondere dag ging beleven en dat ik heel hard moest gaan genieten.


 

 




 
Toen ze klaar was met poederen en touperen moest Marcha gaan werken. Ik mocht bij hun wachten totdat
ik naar het Henschotermeer ging, erg lief en ook fijn want buiten goot het.


 



 



 
Ik stuurde Nathalie een foto met de mededeling dat ik er klaar voor was. Toen ik alleen was namen de zenuwen flink toe, vanalles spookte er door mijn hoofd......”saved by the bell”, Nathalie belde dat ze er waren en dat ik ook die kant op mocht komen. Stuiter!

 



 
Niet veel later reed ik de parkeerplaats op, ik parkeerde mijn auto bij de auto’s van Nathalie en Marco, ontvouwde een paraplu en liep richting Nathalie en de Ford Mustang, die nog mooier was dan ik dacht wauw! Ik kreeg een kus van Nathalie en ze vertelde dat ik meteen in de auto mocht springen, Marco zat er al in en was wat aan het meten enzo. Ik nam plaats achter het stuur,
Marco en ik kusten elkaar gedag, hij zei even wat te gaan proberen. Marco zat naast me op de bijrijderstoel en eigenlijk begonnen we meteen.
 
 

 
Het was zo relaxed, ik was bang dat ik heel de dag zou hyperen en niet zou kunnen ontspannen, maar dat was na een minuutje al over, gelukkig. We probeerden wat verschillende dingen en Marco zei ondertussen dat we een hele gezellige dag gingen hebben, ik dacht alleen maar
“Hell yeah”! Marco kroop op de achterbank, inderdaad een hele leuke dag ;-)

 
 

Al kijkend via de achteruitkijkspiegel naar hem, naar buiten kijkend en starend voor me uit schoot hij erop los. Ondertussen had hij Nathalie erbij geroepen om mee te flitsen. Wij zaten lekker droog in de auto, maar Nathalie stond daar in de stromende regen, wat een ellende. Gelukkig bedacht Gerrit, de eigenaar van de Mustang, dat hij wel een paraplu boven haar hoofd kon houden. Toen Marco weer een keer aan Nathalie vroeg of ze zich wilde verplaatsen keek ik hem aan met grote medelijden voor Nathalie die daar in de regen stond, hij reageerde met dezelfde blik. Ondertussen wisselde we van plaats en nu zat ik op de achterbank. Hij had hier zo lang naar uitgekeken zei hij en ik kon dat alleen maar beamen. Ook Marco ging naar buiten om foto’s van buiten naar binnen te maken en niet veel later stond ook ik buiten op m’n slippers onder een paraplu voor nog meer foto’s.
 






 
We besloten dat ik een ander setje kleding aan ging trekken. We kozen voor een zwarte short, een zwart colbertje, pumps en een laag kippenvel.
Nee!
Dat laatste was niet de bedoeling!
Dus wisselde we de short voor een spijkerbroek met scheuren.




De auto was zo gaaf, zo stoer en zo sexy dat we daar bij nog meer foto’s schoten.

 








 

 

 
Complimenten moet je kunnen incasseren op zo’n dag,
want ze vlogen me om de oren van zowel Marco als Nathalie. Zo lief!
Omdat ik de pumps na de shoot eigenlijk terug wilde brengen besloot Nathalie dat ze me best van ene plek naar de andere plek kon dragen, te leuk was het en we moesten er erg om lachen. Ik denk dat het anderhalf uur later was toen we klaar waren met deze set.

 


Op naar de volgende set, het water. Het enige wat we hier nodig hadden waren een oude stoel en drijvende lelie’s, oh en water. Het water voelde verrassend genoeg niet koud aan,
dat was het natuurlijk wel aan de laag kippenvel op mijn lijf te zien.



 

Ik naam plaats op de stoel en Marco en Nathalie gingen als een perfect op elkaar ingespeeld team aan de slag.
De adrenaline gierde door mijn lijf, dit was zo gaaf.


De ene foto naar de ander werd gemaakt.
Marco en Nathalie riepen dat het heel goed
ging en hun gezichten bevestigde dat,
zo fijn om te zien.
Niet langer dan nodig was lieten ze me in het water,
deze set was ook meer dan geslaagd.







 
  
 

De volgende locatie lag een stukje verderop en was binnen, in hotel Houten. Met drie volgeladen auto’s gingen we die kant op. Nadat we alle spullen naar boven hadden gesjouwd, we hoefde heus niet twee keer met een volle kar en nog losse tassen en koffers te lopen, gingen we eerst wat eten. Het was inmiddels middag geworden dus we konden wel wat lekkers in onze magen gebruiken. Marco was eerder klaar dan Nathalie en ik en stond te trappelen van ongeduld.
 
Omdat de hotelkamer vrij neutraal was, hadden ze heel veel accessoires meegenomen
voor de afwisseling. Zo begonnen we met een goudvis in een vissenkom, helaas werkte Fred niet zo goed mee en zat hij steeds onder in de kom.

 
 

De setting met de luchtbuks daarentegen was te gek, net als die met de bloemen,
de gitaar, het hoedje, de oude Rolleiflex en de koptelefoon.

 

 
  


 
  
 




De vijftig tinten grijs setting
was ook erg….
uhm leuk!
 























 

Ik in handboeien geslagen hét boek lezend en het moment dat Marco mijn handen bij elkaar bond (een hele leuke dag!) met een grijze stropdas staan op mijn netvlies gebrand.

 

 
Er werd hard gewerkt, als je dat zo mag noemen, maar tegelijkertijd was het ook erg relaxed. Het was enorm gezellig, we hadden plezier en met enige regelmaat werd er even geknuffeld.

 
   
 
Toen we op de klok keken was het al zes uur geweest, de tijd was voorbij gevlogen. “Stop de tijd” schreeuwde ik in gedachten. Het was gewoon onmogelijk om alles wat we wilden ook echt te doen. Marco is zo creatief en zit vol ideeën, onwijs leuk was dat om te zien,
te horen en onderdeel van uit te maken.
 

 
Marco en Nathalie overlegden wat hij nog heel graag wilde doen, dat waren de foto’s met de gitaar maken. Ik kleedde me voor de laatste keer om en ging boven op het bed staan met de gitaar op m’n schouder. Marco stond, zat en lag voor me op de grond, nog steeds een héle leuke dag! Ik hoor Nathalie nog zeggen “Sorry Lin, ik kan nu niet filmen, dit moet je even op je harde schijf opslaan.”. Het is maar goed dat ik een hele goede harde schijf heb want mijn hoofd staat vol met shots en filmpjes van die dag. En mocht mijn harde schijf ooit crashen,
dan zitten al die momenten gelukkig ook veilig in mijn hart.

 











 
En toen was het einde van deze
onbeschrijfelijk bijzondere dag toch echt
in zicht. We pakten alles weer in, we moesten nog steeds twee keer lopen om alles
beneden te krijgen, er werd uitgecheckt
en Fred kreeg een nieuw thuis.
 




 
En dan moet je afscheid nemen… ik bedankte, knuffelde en kuste Nathalie, die mijn steun en toeverlaat was geweest die dag. Marco stond ook al klaar, we knuffelden, hij overspoelde me met lieve woorden, en we knuffelden nog meer. Marco, mijn eigen fotograaf die dag.
Hell yeah dat het een leuke dag was!!!!

 

 
"Photography is a way of feeling, of touching, of loving. What you have caught on film is captured forever... It remembers little things, long after you have forgotten everything."
 
 
Lieve Marco, hoe kan ik je ooit bedanken voor al dit moois…
niet alleen voor de dag zelf, ook voor de meer dan geweldige foto’s die je hebt gemaakt.
Je bent bijzonder, bijzonder lief en leuk ook en bijzonder getalenteerd!
Dank dank dank je wel!
 
Aye Aye Captain!
Hoe kun je je verjaardag beter vieren dan met lieve vrienden, lekker eten, het strand, een ondergaande zon, fijne muziek, de zee en vuurwerk?
Nou dat kan dus niet.....


Afgelopen zaterdag vierde Patries en ik samen onze verjaardag in het altijd mooie Zeeland. We nodigde onze liefste vrienden uit, zorgde voor heel veel (lees: veel te veel) eten en bestelden mooi weer.

Aan het einde van de middag was iedereen gearriveerd bij Tim & Patries. Zo lief dat iedereen het hele land door crosste om samen onze verjaardagen te vieren.  We weten heus wel dat ze eigenlijk voor het lekkere eten kwamen en de zonsondergang op het strand
Al vrij snel werd de BBQ aangestoken om de verrukkelijke saté á la Ruud & Jet te bereiden. 
Ondertussen aten we een taartje, we kletste, sommige van ons werden door onze knapper Mars geknipt, we knuffelden en lachten. 
Patries en ik werden enorm verwend met verjaardagscadeaus. Ik kreeg onder andere hele gave fotoblokken met foto's van de shoot   (waarover zeker nog een log komt). 
Tegen de tijd dat de saté's klaar waren rammelde iedereen van de honger en ze gingen dan ook als zoete broodjes over de toonbank. En zelfs als niemand honger had gehad zou dat gebeurd zijn, want die saté's zijn om te smullen.





Na dit voorgerecht besloten we richting het strand te gaan. Alle spullen werden ingeladen en niet veel later stonden we voor aan de duinen. Het was nog een heel gesjouw met alle spullen over de hoge duinen, over het strand tot bij het strandhuisje. Zelfs Naat op haar krukken overleefde de barre tocht.

Ik spoel nu even een paar weken terug.......We hadden voorpret op de groepsapp voor dit feestje. Ineens kwam er iemand met het briljante idee om matrozenfoto's te maken. Ik noem geen namen, maar het was iemand die helemaal niet van op de foto gaan houdt  We zouden immers op het strand zijn en waar kun je deze beter maken dan op het strand, met bootjes op de achtergrond? Nou dat kan dus niet.....
Zo gebeurde het dat er streepjes uit de kast werden getrokken en matrozenhoedjes werden gekocht. 

We zijn weer terug bij 10 augustus. De mannen zette de windschermen op en de vrouwen maakten foto's, van zichzelf en elkaar. De wegwerp BBQ's werden aangestoken door de mannen en de vrouwen maakten nog meer foto's, van zichzelf en elkaar. 
De zon ging bijna onder en dat was de perfecte sfeer voor leuke matrozenfoto's. 














Ik zeg mission completed!  

De rest van de avond werd er gezellig gekeuveld, onder een dekentje en achter de windschermen want er stond een erg fris windje. Er speelde muziek op de achtergrond en soms op de voorgrond, we smulde van de rest van het eten en wederom lachten we heel veel. Als afsluiter keken we naar het vuurwerk voordat we alle spullen weer inpakten en terug gingen naar de andere kant van de duinen.

Het was een beachparty zoals die hoort te zijn, met veel zand en vooral veel plezier.....







"Some people make your laugh a little louder, your smile a little brighter and your life a little better." 



With  Linda

p.s. we hebben allemaal ons zwemdiploma ;-)

It's working baby!
Ik weet het nog heel goed, op 30 januari 2008 was mijn eerste werkdag bij Accessio. Een bedrijf in beheer van vastgoed en investments. Ik ging daar aan de slag als directiesecretaresse.

Op mijn eerste werkdag en de twee weken daarna was Peter, de directeur, op Bali omdat we daar een Aloe Vera plantage en fabriek hadden. Eigenlijk was dat wel fijn, want zo had ik de mogelijkheid om alles rustig te ontdekken en was er tijd om mij in te werken.



Het is altijd even wennen een nieuwe baan, ik weet nog dat ik dacht "Waar ben ik aan begonnen? Waarom ben ik van baan veranderd? Dit ga ik nooit allemaal leren!" Maar niets was minder waar.....Na een paar weken vond ik mijn draai, ik had ontzettend leuke collega's en al snel kwam ik om in het werk. Heerlijk!

Ik ben iemand die het niet een beetje druk moet hebben, maar die het heel druk moet hebben op het werk. Anders ga ik me snel vervelen. Daar was bij Accessio gelukkig nooit sprake van.



Ook de collega's waren ontzettend leuk! Vooral diegene met wie ik nauw samenwerkte: Ramona, Lieke en Inge. Ontzettend veel lol heb ik met die meiden beleefd! Met alledrie heb ik nog regelmatig contact en daar ben ik heel blij mee.




Eind 2012 merkte ik dat ik het plezier in het werk verloor, doordat ik 2 functie's in 1 deed stapelde het werk zich op en bleven veel dingen liggen en de onzekerheid van het bestaan van het bedrijf maakte dat ik me inschreef bij twee uitzendbureau's.

Ik was niet niet heel erg op zoek maar in januari liep ik tegen een functie aan die me erg leuk leek. Bij het uitzendbureau vonden ze me geschikt, ze stelde me voor en het bedrijf wilde me graag op gesprek hebben. Het gesprek was heel leuk, heel gewoon, heel relaxed ook. Ik had er een goed gevoel bij en dat gevoel klopte, want de dag daarna kreeg ik te horen dat ze me graag wilde. Ik moest het even laten bezinken, nu kwam het wel heel dichtbij, ik had de mogelijkheid om ergens anders te gaan werken en dat in deze tijd. Eigenlijk had ik de keuze al heel snel gemaakt, maar raar was het wel.

Zeker omdat ik op 30 januari mijn 5 jarig jubileum had bij Accessio. Ik trakteerde mijn collega's op een zelfgemaakte Monchou taart en zelf werd ik verwend met een enorme bos bloemen. Een heel dubbel gevoel! Want ik had de keuze al gemaakt, maar op mijn werk wisten ze nog niks. Ook omdat mijn baas die dag in het en buitenland zat en ik het hem persoonlijk wilde vertellen en ik vond dat hij het als eerste moest weten.
 


De dag erna moest ik toch echt mijn ontslag indienen. Makkelijk en leuk was het niet, maar het was wel een opluchting toen het hoge woord eruit was. Iedereen was verrast, maar ook blij voor mij. Mijn baas moest het even verwerken, wat logisch is, dit was het laatste wat hij had verwacht.

Vorige week heb ik mijn laatste werkdag al bij Accessio gehad. Voor alle collega's had ik een zakje oud Hollands snoep met een hart waarop ik een persoonlijk berichtje had geschreven. Door mijn collega's en bazen werd ik ook flink verwend met cadeautjes en hele lieve woorden.



Inmiddels heb ik al een aantal dagen bij Advanced achter de rug. Het is een bedrijf in koel- en vriesapparatuur voor de voedselindustrie en ik ga daar de projectdirecteur en projectleider ondersteunen. Een soortgelijke functie, maar een totaal ander bedrijf. Het is wennen en ik moet nog heel veel leren, maar ik heb weer een uitdaging en het ontzettend naar mijn zin. De collega's zijn heel leuk en aardig, heel gewoon ook. Ik wordt in het diepe gegooid en dat gaat best goed (tot nu toe), ik heb al wat werkzaamheden en er komen er steeds meer bij.



Het was een lastige en grote stap, maar ik ben zo blij dat ik 'm genomen heb.


En waar ik ook (nog steeds) blij van wordt is in het favorietenlijstje van Marco staan.......Dank je wel lieve Marco!


With  Linda

Waar is dat feestje?
Op 18 januari in Ahoy was dat feestje!!

De kaarten voor Vrienden van Amstel Live waren al lang geleden besteld en eindelijk was het 18 januari. Marcha kwam eerst naar mij toe om mijn haren te knippen en te kleuren. Daarna reden we saampjes gezellig naar Rotterdam, waar Kelly al op ons stond te wachten.



Het was nog helemaal niet druk, ook niet gek met die kou en sneeuw. We besloten even binnen te kijken, naar het toilet te gaan en extra langzaam te doen zodat we niet zo snel weer naar buiten hoefde. Op het toilet was er nog iemand die vroeg of ze met ons mee mocht, schijnbaar vond ze ons erg leuk, dat zijn we natuurlijk ook gewoon :p We aten nog wat bitterballen en andere vette hapjes en voor we het wisten was het half zeven. De deuren gingen open......dachten we. De beveiliging dacht daar anders over, mijn voeten waren inmiddels aan het afsterven toen de deuren open gingen. Het naar binnen gaan verliep verder allemaal soepeltjes en we hadden mooie plekjes vooraan. 



Iets na kwart over acht begon het dan en hoe? Marco opende deze geweldige editie van #VVAL samen met Paskal Jacobsen! Een super start van de avond. De hele avond was één groot muzikaal feest. Van Gers Pardoel tot aan Rowen Heze, van Ilse de Lange tot aan Nielson en van Rob de Nijs tot aan Di-rect. Een absoluut hoogtepunt waren toch wel de Flying Dutchmen Roel, Paskal, Jeroen en Marco op de vliegende pianobar. Ik genoot van iedere artiest, van de een wat meer dan van de ander, maar ieder optreden was een feestje. We werden aan het einde nog ontzettend verwend door Marco met een paar knallers en een prachtig duet met Nick & Simon.



De avond sloten we af in de verschrikkelijke kou, maar met een soort van warme chocolademelk mét slagroom in de vorm van Marco.



Ik was nog nooit bij de Vrienden van Amstel Live geweest, maar 1 ding is zeker, dit was zeker niet de laatste keer!




En op 8 februari in de HMH was ook een feestje! Afgelopen vrijdag was de "Evers reikt uit" award show.

Deze kaartjes waren nog niet zo heel lang in the pocket, maar dat maakt het niet minder leuk. Niet heel vroeg, maar mooi op tijd waren Twan en ik bij de HMH. Kel, Mars, Juul en meer bekenden waren er ook al en het was meteen gezellig.

Bij de HMH is het naar binnen gaan bijna altijd vervelend met een hoop geduw en getrek. Ook nu weer, helaas. Aangezien ik mijn high heels aan had zou ik tassen dragen en de anderen gingen rennen voor een mooi plekje. Gelukt! We hoefde niet heel lang te wachten tot het programma begon, tot die tijd schoten Kel, Mars en ik wat foto's met z'n drietjes.



Er stonden die avond (bijna alleen maar) leuke artiesten op het podium en het was weer een muzikale afwisseling en dus erg leuk. Natuurlijk kwamen we voor Marco en al zong hij maar drie nummers, het maakt de hele avond tot een topavond. Eigenlijk zong hij maar twee nummers, maar Nicolette van Dam was zo briljant om ervoor te zorgen dat Marco met  "je hoeft niet naar huis vannacht" als cadeautje door de HMH klonk. GE-WEL-DIG!
Alle artiesten die optraden gingen met een award naar huis. De meest gekke en onzinnige awards. Edwin en Niels zijn geweldig grappig en dat kwam overal naar voren. Marco won, zoals iedereen wel weet, de 500-38 prijzenkast, te leuk!






En natuurlijk konden we het niet laten om na afloop buiten in de kou te wachten op Marco. We waren met een hele bende, maar Marco ging met iedereen op de foto en maakte een praatje. Het blijft bijzonder als je de avond zo af kan sluiten.






Ik zeg: snel weer!

With  Linda

Linda meets Linda
Eigenlijk zouden we niet gaan, maar dan komt het dichterbij en begint het toch te kriebelen en er waren nog kaarten te koop. Dus op 18 november gingen we op het laatste moment toch naar het Linda. Kippenvelconcert!

Twan en ik combineerde het concert met vooraf een bezoekje aan een lieve vriendin.
En tegen kwart over vier kwamen we bij de HMH aan, het weer was niet al te best en het was helemaal nog niet druk bij de ingang. Dus besloten Ine, Mars en ik ons op te warmen met een warme chocolademelk met slagroom bij het café aan de overkant. Nadat we weer lekker opgewarmd en een beetje bijgekletst waren gingen we weer naar buiten. De tijd vloog voorbij, we aten een vette hap, maakten wat foto's, kletsten en lachten.



Voor we het wisten gingen de deuren al open. Omdat het niet heel erg druk was, ging het naar binnen gaan deze keer prima en we hadden fijne plekjes voor aan het podium. Marcha en ik ontdekte dat ze fotohokjes hadden en daar hebben we dan ook  gretig gebruik van gemaakt. Een te gek idee!



Om kwart over acht ging het programma van start, nadat Linda een welkomswoordje had gehouden en de 100e Linda had onthuld, begon het muziekale deel van de avond. De Edwin Evers Band, Glennis Grace, Ben Saunders, Ruben Hein, Giovanca, Anita Meijer, Charly Luske, Tania Kross, de Boy Band van Linda, een aantal rappers, een gospel koor en als afsluiter trad Marco op. Een geweldig leuke, afwisselende, swingende en gezellige avond was het.









Natuurlijk gingen we na afloop naar buiten naar ons vertrouwde backstage plaatsje.
Twan ging met de groep rappers op de foto en ook met Tessa. De vrouwen lieten de kans niet schieten om met Louis Talpe op de foto te gaan, in no time stond er een hele groep vrouwen om hem heen.






Marco kwam als snel naar buiten en zo lief als hij is nam hij weer de tijd voor iedereen. Een knuffel hier, kletsen daar, lachen zus en een foto daar. Iedereen genoot ervan!







Marcha, Ine, Twan en ik sloten de avond af bij de Mac D. die eigenlijk al gesloten was. Op de terugweg was het ineens ontzettend mistig, we moesten de snelheid wat matigen, maar gelukkig zijn we veilig en heelhuids thuis aangekomen.

Weer een dag om aan mijn mooie & fijne herinneringen-lijstje toe te voegen!

With  Linda


Super inhaalslag!

Dat mijn laatste log van 4 juni is vergeten we maar snel......
Tijd voor een update en niet zo maar een update, nee een hele grote & lange update!
Want ik heb tussen 4 juni en nu zoveel leuke dingen meegemaakt en beleefd.

Ik graaf in mijn geheugen en ik vind Goes een mooi begin.
Op 14 juni kwam Marco met zijn band naar Goes voor Dichtbij on tour. Het was geweldig mooi en warm weer, we waren er al op tijd en we genoten volop van alles en iedereen. Marco was er ook op tijd en kwam gezellig naar buiten om uitgebreid met iedereen te kletsen, te knuffelen, op de foto te gaan en met onze mannen een biertje te drinken (heerlijk moment!).








Het optreden zelf was, als altijd, spetterend en energiek. Het was een topavond en de sfeer zat er goed in.



Tim en Patries wonen vlakbij dus bleven Twan en ik samen met Marcha en Thijs in Koudekerke slapen. Hier ging het feestje gewoon door en na diverse lachstuipen kropen we veel te laat ons bed in.



 

Twee dagen later stond daar ineens Kerkrade al voor de deur. Kelly was de dag ervoor al gearriveerd en bleef gezellig slapen. Zaterdag deden we samen boodschappen en heel erg op tijd vertrokken Kel en ik richting het Limburgse. Het mocht dan juni zijn volgens de kalender, maar aan het weer was dat niet te merken. Het was koud, het waaide en het regende zo nu en dan. Maar dat mocht de wachtpret niet drukken.....Binnen ging de pret gewoon verder.



Ieder optreden van Marco heeft iets speciaals, iedere keer denk ik dat het niet overtroffen kan worden, maar Marco overtreft het iedere keer weer met gemak.



Juni stond behoorlijk in het teken van Marco want die woensdag waren Marcha en ik onverwachts en heel erg last minute bij de tryout in het Ziggodome. Ik geloof dat ik pas tegen half acht of acht uur het Ziggodome inliep. Het onverwachte is de mooiste prijs......dat bleek wel weer. Een super gezellige en leuke avond kon ik weer aan mijn lijstje toevoegen.






Vier dagen laten op 24 juni waren we weer bij het Ziggodome, maar nu voor de echte, grote opening. Het eerste concert dat werd gegeven in het Ziggodome en dat door niemand minder dan onze Marco, hoe gaaf is dat! Wij waren er bij!! Ook Twan en Stefan waren deze keer gezellig mee. De opening van het Ziggodome was groots, Marco heeft de fundering flink getest en het dak ging ervan af. Wat een show!





 


Ook ging ik nog een aantal keren naar the Voice. Als eerste naar de blind auditions van de the Voice Kids. Vorig jaar was ik daar niet geweest, maar wat ben ik blij dat ik dit jaar wel ben gegaan, want wat waren de kids goed, er was zelfs één meisje wat me de tranen over de wangen bezorgde! Marco had een topavond en haalde heel veel talenten binnen.
Ook was ik nog twee keer bij de blind auditions van de volwassenen, een meer dan gezellige dag met lieve en gekke vriendinnen. Wat een lol hebben we gehad.







7 juli had ik al een poosje geblokt staan in mijn agenda, want Nathalie en ik zouden die avond naar Madonna gaan. Kelly was zo lief om ons weg te brengen, zodat we niet hoefde te parkeren enzo. We streken neer op een terasje, kletste gezellig bij en aten wat lekkers. We hadden alle tijd want we hadden zitplaatsen. Op ons gemakje liepen we richting het Ziggodome en ik keek me ogen uit naar alle mensen. Niet veel later gingen de deuren open en zochten we ons plekje op. Martin Solveig stond in het voorprogramma, op zich leuk maar daar waren we niet voor gekomen. Als een echte diva liet Madonna lang op zich wachten, heel lang, maar om tien uur werden de lichten gedoofd en ging ze van start.....en hoe!!! Wat een show, wat een inmens podium, wat een dansers, wat een entourage en bovenal wat een geweldige zangeres! Madonna gaf een fantastische show weg waar ik vanuit mijn tenen van heb genoten. Geweldig om weer mee te mogen maken!





Eind juli kregen Twan en ik vakantie en die ging goed van start, want Tim, Patries, Sanne en Lieke kwamen een nachtje bij ons logeren. Het weer was prima, dus we zochten de kinderboerderij op, aten frietjes bij Jan de frieteman en aten een ijsje in het dorp. Een heel gezellig avondje volgde en veel te laten doken we ons bedje in. De dag erna waren we, zoals meestal, erg lui en deden we vrij weinig, hihi. Tim, Patries en de meisjes vertrokken 's middags richting het vakantiepark hier in de buurt waar ze de rest van de week zouden verblijven.





En toen was het zover, we hadden er zo lang naar uitgekeken.....we gingen op vakantie! De laatste drie vakanties gingen we met z'n drietjes: Stefan, Twan en ik. Deze keer gingen Twan en ik met z'n tweetjes. Vrijdagochtend landde we op Johannesburg, haalde onze auto op en het avontuur kon beginnen.....ik had een relaxte route gepland voor de komende 13 dagen. We reden eerst naar Nelspruit, een grote plaats die op de weg ligt naar het Kruger Park, daar deden we boodschappen en overnachtte we in een hele mooie bed & breakfast Utopia in Africa.



De volgende dag doken we het Kruger Park in voor zes nachten. Wat zijn we verwend met ontzettend veel mooi wild. Het blijft iedere keer weer geluk hebben met wat je te zien krijgt, maar ons ontbrak het absoluut niet aan geluk.



Na het Kruger Park hebben we ons twee nachten laten verwennen in een luxe game lodge en ook hier was het geluk aan onze zijde. De luipaard met het jong van vier maanden en de troep leeuwen met welpjes van 2 en 6 maanden, op een paar meter van de auto, waren een absoluut hoogtepunt. En als afsluiter verbleven we twee nachten in een lodge van Nederlanders, erg gezellig en leuk.



We zijn overduidelijk besmet met Afrika virus!



Na de vakantie stond er vrij snel alweer iets anders leuks op het programma: the battles van the voice! Een avond vol muziekaal talent, lol, gezelligheid, vriendinnen, wachten, foto's maken, taartje eten voor mijn verjaardag en Marco natuurlijk.



 






 



Het weekend dat volgde beleefde we in Oostburg en Knokke met Marc en Nancy. In Knokke zijn ieder jaar vuurwerk wedstrijden en Marc en Nancy hadden ons uitgenodigd om bij hun te logeren en naar het vuurwerk te gaan kijken, super lief! In Knokke zijn we uit gaan eten om daarna het vuurwerk te bewonderen. Een heel gezellig avondje! De volgende dag werden we verwend met een ontbijtje, we luierde een beetje binnen en buiten en 's middags maakte Marc en Nancy Twan zijn lievelingskostje: Mosselen. Hij heeft er van gesmuld!






Eind augustus was ik ook nog jarig en begin september vierde we Twan zijn verjaardag. Als verrassing stonden Tim, Patries en de meiden op de stoep, zo ontzettend leuk! Het was die zondag prachtig weer en iedereen stond gezellig buiten. Mars en Thijs kwamen ook spontaan nog langs, echt te gek!





Het was een zeer geslaagd feestje!



Een ander onverwacht leuk uitje was de premiere van de film Ruben in Vlissingen.
Bij deze premiere zouden Leontine, Marco en de kids ook aanwezig zijn. Het was hartstikke dichtbij Tim en Patries en dus een perfecte combinatie. Patries had kaartjes voor de premiere weten te regelen, wat achteraf helemaal niet de bedoeling was en dus hadden we grote mazzel. Twan en Thijs gingen ook mee naar de premiere en ook Nancy en Bernadette waren er gezellig bij. De film is een korte film die gaat over het pesten van homo's.







Na de premiere konden we nog een hapje en drankje doen in de speciaal daarvoor ingerichte tent. Ook o.a. alle acteurs, de producent, de schrijver en Marco en Leontine waren daar aanwezig. Marco kwam met regelmaat gezellig bij ons tafel staan en de sfeer was heel gezellig en ontspannen. Na afloop zijn we bij Tim en Patries neergestreken voor nog meer gezelligheid. Marc van Nancy sloot wat later ook aan, hij kwam rechtstreeks uit Frankrijk van zijn werk. Nadat we met z'n alle frietjes hadden gegeten, vertrokken Marc en Nancy richting Zeeuws Vlaanderen en wij bleven nog even hangen. We twijfelde nog even of we spontaan zouden blijven slapen, maar besloten toch naar huis te rijden. Ik weet niet hoe laat, maar volgens mij tegen twaalven reden we ons eigen Zeeland weer binnen. Wat een fantastische dag weer!


 




29 september had ik een date met Ine in mijn agenda staan. We zouden gezellig samen gaan lunchen om weer eens bij te kletsen, want dat was alweer even geleden. Ine had een lunchplek geregeld en om iets over twee kwam ze mij ophalen. Het was meteen hartstikke gezellig en onze monden stonden niet stil. We gingen bij de Brabantse Hoeve high tea´en en dus vertrokken we richting Volkel. Na een bijna dood ervaring reden we de parkeerplaats op en liepen we naar binnen. En ineens.......uit het niets......zaten daar gewoon mijn lieve vriendinnetjes! SURPRISE! Nou dat was het zeker, want dit had ik echt niet verwacht! Ik was tot tranen toe verrast.....zo lief en leuk! Martine zat op één of ander eiland in de zon, maar ze hadden een foto van haar meegenomen en dus was ze er toch een beetje bij. Nadat ik was bijgekomen gingen we high tea´en en dit was niet zomaar een high tea maar een boerinnen high tea, tja ik ben nou eenmaal een boerinneke. Het was heerlijk, maar nog lekkerder waren die lieve, gekke meiden. Wat een lol hebben we gehad! Als wij bij elkaar zijn dan gebeurt er iets........................zo ook die bewuste zaterdag. Ook werd ik nog verwend met een hele mooie ketting en twee munten, heel erg lief! Nadat iedereen met elkaar, op elkaar, onder elkaar, naast elkaar op de foto was geweest sloten we het feestje af. Love my girls!



 


 


 

In ditzelfde weekend werd mij gevraagd of ik het moderator-team zou willen versterken. Of ik wat?! Ik vond het zo gaaf en een enorme eer dat ik hiervoor gevraagd werd. Ik vond het heel moeilijk in te schatten of ik er qua tijd mee uit de voeten kon en ik ben niet overal even goed in, zoals in headers maken bijvoorbeeld. Na overleg met Nathalie hebben we besloten dat ik stage ga lopen voor ongeveer drie maanden en dat we bekijken hoe het gaat. Samen met Ellen en Kimberley loop ik nu dus stage bij het moderator-team.


 



En toen stond daar ineens het weekend van 13 en 14 oktober voor de deur. Het weekend van het jaar! Hier had ik zo lang naar uitgegeken......ik ga het proberen kort te omschrijven.
Iets over drie uur kwam ik aan bij Papendal, de rest van de meiden was er al en Marcha had net voor ons ingecheckt. We liepen met al onze spullen richting de kamer toen we Nathalie en Marco tegenkwamen, na drie zoenen van allebei en " hoe is het?" " Ja goed, met jou?" liepen we stralend naar onze kamer. Nadat we onze spullen hadden gedropt gingen we naar beneden om te kijken of we konden helpen voor de bingo. De rest had zo hard gewerkt dat het al klaar was. De rest van de middag verliep heel relaxed, we kletste heel wat af, we werden omgetoverd door Marcha, we dronken een Rivella of iets anders en toen was het tijd om te eten. Na een hele snelle hap gingen we terug naar de zaal om de laatste voorbereidingen te treffen voor de bingo. De deuren konden open en binnen no time was het hartstikke druk. Hartstikke gezellig! De bingo zelf was een geweldige avond, zo enorm genoten van alles en iedereen. De avond vloog voorbij en voor we het wisten waren we alweer dingen aan het opruimen voor de volgende dag. Na een afzakkertje in de vorm van bitterballen en snacks kropen Mars en ik iets na twee uur ons hotelbedje in. Van slapen kwam natuurlijk niks terecht, we hadden zoveel stof om over te kletsen, om kwart over vier besloten we dat we gewoon onze mond moesten houden. Een poosje later viel ik eindelijk in slaap en weer een poosje later, lees 1,5 uur later, ging de wekker. 








Maar ik had nergens last van, ik had vooral heel veel zin in de dag die zou komen. Om half negen werden alle vrijwilligers in de zaal verwacht en stipt op tijd stond iedereen binnen. Na een welkomstwoordje door Nathalie en Tamara ging iedereen van start. Ook Marco was al vroeg uit de veren en hielp waar nodig. Toen de deuren open gingen deed ik de kaartcontrole bij de zaal, zo leuk om iedereen zo enthousiast en blij te zien. Om half twaalf liep ik richting mijn kraampje waar ik Iris Kroes zou helpen. Iedereen kon met Iris op de foto, je kon haar cd kopen en natuurlijk meteen laten signeren en als je vragen had kon je die stellen. Super leuk! Iris is erg populair want er heeft bijna heel de tijd een rij gestaan en haar cd's vlogen als zoete broodjes over de toonbank. Iris deed ook mee aan "Ik hou van Marco" en dus bracht ik haar naar de zijkant van het podium. Mijn Twan en Tim van Patries deden ook mee aan dit spel, samen met Ine, Bianca, Krystl, Rob en Ferry. Omdat ik in de tussentijd geen taken had en er op dat moment nergens hulp nodig was, kon ik het spel meekijken. Zo leuk! Tijdens het optreden van Marco konden we gezellig met z'n alle en onze mannen meegenieten. Aan het einde ben ik alvast naar de uitgang gelopen omdat ik daar posters uit zou delen. De posters waren zeer gewild en dus was het flink aanpoten, maar heel erg leuk omdat iedereen met een lach op zijn of haar gezicht naar huis ging. Wij gingen in de zaal verder met opruimen en binnen de kortste keren was de zaal opgeruimd en netjes. 



Marco sprak alle vrijwilligers nog even toe en bedankte iedereen, waarna we allemaal met Marco op de foto gingen. Een hele leuke en fijne afsluiter van het leukste weekend van het jaar!


 


 

Kort omschrijven is dus niet gelukt.....doe ik hier een nieuwe poging:
Het vrijwilligersetentje was namelijk een week later.







Laat ik het met steekwoorden proberen, anders is het gedoemd te mislukken......
Almere, lol, Waar is de mol, make up, hold up's, koffers, friends, Porsche, eten, Marco, foto's, karaoke, Bailey's, zingen, Lido, dansen, pijnlijke voeten, plezier, hamburger, knuffelen, genieten, eitjes. Zie je ik kan het wel.








Het was een feestje om nooit te vergeten, zo speciaal!
 



Last but not least: varen met Marco! Die steekwoorden bevielen me wel:
31 oktober, moderaters, Lido, lunchen, afscheid Martine, veel sla bij de salade, broek, parkeerplaats,gezelligheid, naamsticker, lol, Almere, high five, aan boord, welkomstwoordje, nog meer lol, foto's, grappen, fotoalbum Afrika, fans, nootjes, schildpaddden, hapjes, zonnetje, steiger, filmpje voor Twan, boot, Halloween, kat, zelfontspanner, drankje, instagram, bittergarnituur.















Deze middag was zo gezellig en knus, het was heel fijn hier bij te mogen zijn.....
 



Volgens mij is het me gelukt, ik ben weer bij!
En nu ga ik echt proberen het bij te houden.......beloofd.

Dus tot snel!

With  Linda
Olifant loves hond

Twan en ik hebben allebei onze harten verloren aan Afrika




Vanaf onze eerste vakantie in Kenia wisten we dat dat zeker niet ons laatste bezoek zou zijn aan dit geweldig mooie continent. Het heeft zoveel te bieden:
bijzonder lieve en gastvrije mensen, een mooie natuur en een indrukwekkend wildlife.
Deze combinatie maakt het iedere keer weer een fantastische ervaring.
Twan en ik zijn verknocht aan de wilde dieren en dit is dan ook altijd een
belangrijk onderdeel van onze rondreizen.

Vorige week wees iemand mij op een bijzondere ontmoeting tussen
een olifant en een hond.
Al vaker heb ik zo'n soort ontmoetingen gezien op tv of internet zoals bijvoorbeeld tussen een leeuwin en een jonge antilope. Dit blijft speciaal, heel speciaal ....

De ontmoeting tussen de olifant en de hond is genomen in Cecil Kop Nature Reserve in Zimbabwe. De hond blaft niet en komt terug na een eerste angstreactie. De olifant blijft volstrekt rustig en laat zich zakken om op ooghoogte (horizontaal en verticaal) te communiceren met de hond. En denk niet dat een olifant zich zou laten tegenhouden door een dergelijk hek van kippengaas. Als de olifant zou willen, zou hij het zo omver lopen.
Beide dieren communiceren met gepast respect voor elkaars "personal space".
Kijk mee:
 

 
 
 
 


With  Linda
Inhaalslag deel II : Las Fallas Valencia
Mijn inhaalslag gaat niet zo snel als ik gehoopt en gedacht had en alleen ikzelf ben daar debet aan. Maar ik heb gelukkig weer wat tijd gevonden om een log te maken. Deze keer van onze vakantie naar Valencia alweer 2,5 maand geleden.

Het is een traditie geworden waar we, en in het bijzonder Twan, heel erg van genieten. We hebben weleens een jaartje overgeslagen, maar de afgelopen jaren zijn we ieder jaar rond 19 maart in Valencia te vinden. Afgelopen keer gingen we een week van 14 tot 21 maart.
We verbleven, samen met vrienden uit Nederland die we in Valencia hebben leren kennen, in een fijn en leuk appartement midden in de stad.



Ieder jaar zijn er zo ongeveer dezelfde Hollanders, veel mannen en heel weinig vrouwen. Het weerzien is altijd leuk en gezellig! We zien elkaar iedere middag op onze vaste plek op het plein bij het gemeentehuis waar om 14.00 uur de masceletta wordt afgestoken. Ook 's avonds treffen we elkaar allemaal bij de Ierse pub The Black Sheep. Waarna we ook weer ons vaste stekkie hebben in het park voor de avondshow. De avondshow is alleen de laatste vijf avonden en deze begint de eerste avond om 00.00 uur en verspringt iedere dag een half uur naar 00.30 uur, 01.00 uur etc. Het zijn dus vaak lange dagen en avonden en korte nachtjes om te slapen. 





Het was een hele leuke, gezellige en mooie week. Het weer was fantastisch met alle dagen zon, temperaturen rond de 24 graden en zo nu en dan een uitschieter naar 28 graden. Niks moet en alles mag, nou ja niks moet......naar het vuurwerk moeten we, maar verder moeten we niks. Heerlijk tapas eten in het park in de zon, 's avonds doen we dat gewoon dunnetjes over, middagdutjes, boek lezen, bier drinken, wandelen, Fallas bewonderen, poolen, naar het strand, optochten bekijken. Had ik al gezegd dat het genieten is?








Maar waar ik het allermeeste van geniet is dat Twan zo geniet. Dit is echt zijn ding, hier geniet hij zo enorm van. Tijdens een mascaletta maakte ik een foto van hem, hij had namelijk kippevel tot achter zijn oren.



"Ik geniet wanneer ik zie dat jij geniet"


Met onze Fallas-traditie hebben we een aantal vrienden aangestoken en zoals het er nu uitziet gaan we volgend jaar met maar liefst 14 personen Fallas beleven. Dat wordt een dolle boel!




With   Linda

"Ik leg mijn ziel en zaligheid
Uit liefde in je schoot"