WEBLOG VAN DE MAAND!
YESSSSS, IK BEN WEBLOG VAN DE
MAAND JANUARI 2014!! 


Gastenboek
Hoi, hoi, welkom bij mijn gastenboek!!!

Als je wat kwijt wil, meldt het mij!!
Een gezellige krabbel vind ik altijd leuk!!
~klik~ op het boek








Mijn lieffie
Recentste foto met Marco
Duizend Spiegels Tour 
Nijmegen

18-04-2014 Nijmegen


 
Bijzondere avond
Oktober 2012, Vrijwilligersfeest!!
Ik word zo blij als ik deze foto zie...



"ons" Valentijnsconcert
 

Intens genieten  14 -02-2011
 
IK weblog v/d week!!!
Een heel lief filmpje van Marco speciaal voor mij!!!!

Genieten in Canada
Niek & Marco!!


Zo lief
Foto album
Word FRIEND van WARCHILD
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Archief
Mijn laatste reacties
Zo he wat een nieuws!!...
16:24, 8 mrt 2017
Zo onwijs trots op hem...
09:29, 7 apr 2015
Ik ben natuurlijk...
05:56, 30 nov 2014
Leuk, leuker,...
11:12, 26 jul 2014
Hoi Annelies, Dank je wel...
11:58, 2 jul 2014
Lieve, lieve Maris,...
21:22, 4 jun 2014
Heerlijk zoals jij altijd...
19:27, 12 mei 2014
Het was met recht een...
20:10, 11 mei 2014
Nou meis, dat is echt een...
19:59, 11 mei 2014
Nou het is je gelukt...
19:53, 11 mei 2014
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Kalender
November 2018
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
Profiel
Naam: Klavertje
Leeftijd: 50 jaar
Uitgebreid profiel
Zoeken
E-mail alert
De N van....Nostalgie
Hier dan mijn N.... toen wij zo'n drie jaar gelden verhuisden werden er een behoorlijk aantal verhuisdozen,zo'n 30 stuks, naar de vliering getransporteerd met de opmerking dat die als laatste uitgepakt konden worden.
Zelf had ik daar hele andere gedachten over ...... mijn gedachten waren dat er in de dozen allemaal dingen zaten die we helemaal niet nodig hadden en dus ook helemaal niet uitgepakt hoefde te worden.
Dat ze bewaard moesten worden .... tuurlijk... maar uit de dozen....... waarom??..... het resultaat is dan ook dat ze nog steeds keurig op de vliering staan.
Dus toen Nathalie haar logje over de N online gooide.........had ik natuurlijk een probleem. De vliering opgaan was niet zo'n moeite, maar in welke verhuisdozen moest ik zoeken...... kreeg natuurlijk nog een opmerking van mijn eega naar mijn hoofd dat het nu ineens wel mogelijk was om in die dozen te duiken...... ja tuurlijk schat ..... Nathalie vraagt er toch om!!!!!

Dus na een behoorlijke zoektocht op de vliering naar oude foto's in allerlei verhuisdozen, vond elke foto leuk en bij elke foto zoveel herinneringen... kan ik dan eindelijk mijn N logje online gooien..... het zoeken had al heel wat voeten in aarde maar daarna wilde het scanapparaat niet meewerken... maar na wat stoeien is het me toch maar mooi gelukt!!!!!



Er is mij verteld dat ik als baby lekker makkelijk was..... ik was een nakomertje en werd door mijn grotere zussen lekker verwend... eigenlijk had ik drie moeders maar wel hele lieve... dus dat zat helemaal goed. Heel veel van die tijd kan ik me niet meer herinneren maar het zal vast en zeker goed zijn geweest want nare herinneringen heb ik niet .










Uit deze tijd is voor mij Nostalgie dat ik samen met mijn vader, hij had toen nog z'n eigen groentewagen waar hij mee door het dorp toerde en nadat de hele route gedaan was gingen we op de markt een heerlijke makreel halen, daarna maakte we hem samen schoon, om hem vervolgens heerlijk op te eten...niets vond ik zo fijn als dit als 5/6 jarige op zaterdag samen met mijn vader te doen.









Ook ging ik met veel plezier naar de peuter en kleuterschool.
Hier een foto toen ik 5 was en een klassefoto van de peuterschool, ik ben het meisje 3e van linksboven in het witte truitje.....over deze foto is het laatste woord nog niet gezegd.......


Vakantie vierden we eigenlijk altijd in Nederland op 1 keertje na.... in juli 1978 gingen we met het hele gezin naar Tunesie... voor die tijd iets geweldigs... maar we hadden dan ook wat te vieren... mijn vader was helemaal clean verklaard van kanker (helaas kwam het 2 jaar later toch terug) Aan deze foto heb ik zulke goede herinneringen, ik had een oogje op die leuke ober maar ja die keek natuurlijk alleen maar naar mijn grote zussen...
maar hij vond me wel als klein zusje erg schattig.... nou ja daar deed ik het dan maar mee.


Deze twee foto's zijn van een vakantie in Nederland meestal trokken we richting Maarseveense plassen of richting friesland.



Ook is Nostalgie de jaren dat ik heel wat uren in het zwembad doorbracht... trainen, trainen en nog eens trainen...maar wel met heel veel lol, gezelligheid en leuke wedstrijden. Ik heb me rotgezocht naar foto's en ze zijn er zeker maar waar?????.. dus daar geen foto van

Als meisje van 7 verhuisden we naar een andere woonplaats zo'n 10 km verderop... daar heb ik mijn lagere en middelbare school doorlopen. Nostalgie is voor mij het heerlijke spelen op het schoolplein met mijn vriendinnentjes en een lol dat we hadden, ook is voor mij Nostalgie, het lekker logeren bij mijn vriendinnetjes, tot s'avonds laat kletsen, te weinig slaap maar oh zo gezellig........ ik was geen lastige puber... probeerde eigenlijk niet veel gekke dingen uit...maar genoot met volle teugen van het leven, liep gelukkig niet in zeven sloten tegelijk. Een zwarte periode was wel het overlijden van mijn vader toen ik 15 was... waardoor ik eigenlijk snel volwassen werd...
Werd daardoor ook erg vrij gelaten... ik ging gewoon lekker mijn gangetje.




Hier nog een foto toen ik bij de carnevalsvereniging zat als dansmarieke, oei wat was ik trots dat ik daar bij zat....!
Ik ben de derde van links.




Maar over Nostalgie gesproken ......
toen ik een paar jaar verkering had met Ruud, kwam mijn schoonmoeder met een foto van de peuterschool aanzetten, ..... leuk, zei ik.... ik keek er eens goed naar..... en zei, zo'n foto heb ik ook, van mijn peuterschool todat ....... ik heel goed keek.... ik stond er zelf ook op....op dezelfde foto als waar Ruud op stond. We hadden gewoon dezelfde foto!!!
Wij wisten wel dat we vlakbij elkaar in dezelfde buurt gewoond hadden maar dat we op dezelfde peuterschool hadden gezeten, notabene bij elkaar in de klas....... dat wisten we dus niet.....
toeval ...............of voorbestemd ...... in ieder geval Nostalgie!!!

Ik ben dus die derde van linksboven met dat witte truitje en Ruud is dat schattige jongentje die onder mij staat met dat rode truitje met die puntboordjes, zo lief!!!



ps voelde me vandaag gelukkig wel weer wat beter, heb nog wel rustig aan gedaan, hoofdpijn is er nog wel maar houdbaar. Bedankt voor jullie lieve berichtjes
Important: voor iedereen die naar de commercial gaat!!!

Voor iedereen die morgen naar de commercial gaat:


Heeeel veeeeel plezier,
zet je meest stralende gezicht op
( zal niet moeilijk zijn haha)
en  draaaaaaaaien maar die camera's!!




Mijn lieve Mannen
Het heeft even geduurd.... mijn M logje.......maar hier is hij dan..

Mijn vader was de eerste man in mijn leven, ik ben een nakomertje en scheel 10 en 12 jaar met mijn oudere zussen. Als nakomertje had ik altijd het idee dat ik mijn vader veel meer zag als mijn zussen toen ze klein waren. Mijn ouders hadden toen ze trouwden de wens van een eigen groentekar Die kwam er ook maar betekende gelijk hard werken, heel hard werken. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Hij stond altijd klaar voor z'n klanten al was het na sluitingstijd en moest een hotel of particulier toevallig die avond nog wat hebben, hij reed er gewoon even heen met z'n groetenkar. Toen kon dat nog maar goed mijn vader ( lees ouders) waren altijd bezig, echter hoe ze het deden, deden ze het mijn zussen hebben nooit geklaagd over tekort aan aandacht!!
Toen ik op de wereld kwam was dat een toetje voor mijn ouders......wat niet betekende dat ik bij voorbaat verwend werd! In de loop der jaren werd de groentekar omgeruild voor toch maar een vaste baan wel ook weer in de groente en fruit.
Al snel ontdekte ik dat zwemmen geweldig was en met 6/ 7 jaar had ik al mijn diploma's toen nog A, B, C, D, E en ook F!! Ik werd gevraagd om mee te doen met wedstrijd zwemmen en dat zag ik wel zitten. Daar ging ik.... s' morgens om 05.00 ging de wekker om vervolgens om 05.30 uur in de auto te springen op weg naar het zwembad! Om 06.00 uur lag ik dan in het zwembad en ik was echt niet de enige, met een hele grote groep trainden we iedere ochtend van 06.00 tot 07.00 uur! Mijn vader ging altijd met me mee, overal waar ik heen moest daar bracht hij me, in het weekend hadden we wedstrijden en trouw ging hij altijd mee. We waren maatjes, vriendjes, gek op elkaar!!!! Toen ik 8 was werd er voor het eerst kanker bij hem geconstateerd, ik was klein en begreep toen nog niet dat dat heel erg was. Mijn vader zag er in mijn ogen gezond uit en dat hij ziek was, was natuurlijk vervelend maar op dat moment had ik er geen erg in. Het was niet iets tastbaars. Hij bleef de vrolijke vader die hij altijd was. Hij werd geoppereerd en werd na een jaar clean verklaard.
Ik herinner me nog dat we dat groots vierden, we gingen voor het eerst met het hele gezin op vakantie naar Tunisie, het mocht wat kosten. Mijn zussen hadden al verkering maar we gingen alleen met het gezin. Het was geweldig en nog steeds staan me er dingen van bij. Helaas een paar maanden daarna ik was inmiddels 11 kwam de kanker terug. Een domper, een ramp... ik was 11 en begreep nu wel dat het heel erg was ook al was er niets te zien. Toen begon het grote gevecht, in vijf jaar tijd werd alles uit de kast getrokken om de ziekte onder de knie te krijgen. Moerman therapie, operaties, pillen, drankjes, morfine van kwaad tot erger. Het waren in mijn ogen 5 tropenjaren, voor mijn vader maar niet te vergeten ook voor mijn moeder. Hij bleef vrolijk, had humor, zag in de kleine dingen de vreugde en putte daar veel energie uit. Het mocht allemaal niet baten mijn lieve, zorgzame, maar bovenal vrolijke vader stierf op 15 maart 1985. Deze dag vergeet ik nooit meer. Inmiddels is er gelukkig veel, heel veel vooruitgang geboekt in de genezing van kanker en is de overlevingskans vele malen groter!!
Hij heeft me veel meegegeven, zijn altijd blijvende optimisme, zijn vrolijkheid ook in moeilijke tijden heb ik, zeggen ze van hem geerfd. Mijn vader was de beste vader die ik me wensen kon , mijn kameraadje en vriendje die altijd voor me klaar stond. Oh, wat zou ik graag willen dat hij even om een hoekje kon kijken, 1 klein minuutje maar, naar mijn kids, maar ik hoop dat hij dat vanaf een prachtige wolk doet en dat hij tevreden is.
Helaas kan ik er geen foto van hem opzetten, ons scanapp. werkt niet zoals die zou moeten werken...


Dan mijn tweede M..... dat is Ruud.
Eigenlijk ken ik hem al vanaf mijn vierde.... we hebben op dezelfde peuterschool gezeten daar kwamen we achteraf pas achter toen we een hele oude foto vonden. Helaas kan ik die momenteel niet vinden maar die houden jullie tegoed (het scanapp.doet het toch ook niet)
Toen ik 15 was werden we verliefd. We zaten op dezelfde middelbare school.
Ik weet nog goed dat ik met mijn zus liep te winkelen en dat we hem tegenkwamen. Mijn zus had het in de gaten, ik werd rood, knalrood en zei alleen maar, daar loopt ie....., daar loopt ie......, als ik dit nu schrijf kan ik me dat gevoeld nog zo goed herinneren.... het meest hilarische was dat we elkaar voorbij liepen en elkaar heel schuchter gedag zeiden.
Maar ik vond hem leuk, hij mij ook maar hij was erg, wat zeg ik heel erg verlegen. Ik ook, maar goed dat schoot niet op en ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of hij op mijn verjaardag wat wilde komen drinken. Jaaa tuurlijk dat vond hij leuk!!
Zo is het aan gekomen, we waren er vroeg bij, onze verkering is toen we 19 waren 1 keer uit geweest....nog geen 24 uur, toen stond hij alweer op de stoep, zo ..... 
We hebben het goed samen, hij is een harde werker en gaat helemaal op in z'n werk, toen de kinderen nog klein waren sliepen ze s'morgens nog als papa naar zijn werk ging om s'avonds tegen 20.00 uur weer thuis te komen en de kids ook weer slapend in bed te vinden,
Sinds we zijn verhuist is mijn reistijd toch echt wat langer geworden met als resultaat dat ik nu degene ben die al vroeg vertrekt op de maandag, dinsdag en vrijdagmorgen, in huis is het dan nog heerlijk rustig, alleen J. is wakker, die is altijd erg bijtijds, Ruud verzorgt de kids en daarna vertrekt hij naar z'n werk.
Op dinsdag heeft hij altijd z'n vrije dag en dan geniet hij met de kids, het is zijn dag en hij vult hem in zoals hij het wilt. Ik ben dan werken en hij kan dus heerlijk z'n gangetje gaan. Lekker in det tuin bezig zijn, druk met z'n vijver die in z'n ogen nooit helder genoeg kan zijn. Ruud is eigenlijk altijd bezig, op zich natuurlijk een goede eigenschap maar ik vind het ook wel eens lekker om rustig koffie te leuten, gezellig even te zitten, maar als ik de koffie heb ingeschonken, komt hij echt niet hoor.... z'n visie is de koffie is nog heet... ik kom zo.......meestal zeg ik dan, he hallo... even gezellig zitten is ook leuk hoor, het antwoort dat dan volgt is meestal oh ja, tuurlijk.
Hij heeft dus geen rust in z'n kont.
Ruud is iemand die in gezelschap echt op z'n praatstoel kan zitten, heerlijke kan ouehoeren over van alles en nog wat! Soms is het wel eens zo dat als ik dinsdag's thuiskom hij ineens alle nieuwtjes van onze straat weet, dan heeft ie fijn staan kletsen met de buurman, die ook altijd alles weet. Zo grappig is dat.
Hij kan ook behoorlijk eigenwijs zijn en wil eigenlijk altijd gelijk hebben ( of eigenlijk denkt hij dat hij altijd gelijk heeft, en dit brengt dan weer " heerlijke" discussie's met zich mee.
Ruud is mijn maatje, mijn grote liefde, hij kan mij laten relativeren, wij vullen elkaar aan en in moeilijke periodes zijn we er voor elkaar en samen hebben we twee prachtige lieve kinderen.


Dat brengt mij ook bij mijn derde M..... mijn heerlijk lieve knuffelkont.

Hij is 9 en heeft in z'n korte leventje al heel wat moeten doorstaan.
De bevalling van J. liep gesmeerd, waar de eerste lang op zich liet wachten was hij binnen een paar uur op de wereld. Hij was een heerlijke rustige, lieve baby, alles het tegenovergestelde van zijn zus, die moeilijk dronk en 's avonds veel huilde. We hadden ons dus voorbereid op een zware tijd maar niets was minder waar hij was de rust zelve. Heerlijk was dat!!
J. is een heerlijk kind, is stapel op knuffelen en heel erg makkelijk in omgang, heeft humor, doet gek, is altijd in voor een grapje, is verslaafd aan z'n Nintendo ds, als het aan hem ligt staat hij ermee op en gaat hij ermee naar bed, maar daar steek ik dus echt elke keer een stokje voor. De computer kan hem dan weer gestolen worden daar is hij echt
niet druk mee. Hij speelt met heel veel plezier hockey en heeft veel vriendjes.

De afgelopen twee jaar heeft hij het niet makkelijk gehad, de meeste die mijn logjes lezen weten dat inmiddels, hij heeft een harde strijd moeten voeren om weer terug te komen zoals hij nu is.

Als je als gezonde jongen geboren wordt en dan op je 7 de jaar van het een op het andere moment niets meer kan en 4 maanden in een revalidatiecentrum moet vertoeven dan komt dat bij een kind heel hard aan. Gelukkig is hij makkelijk in omgang en heeft een enorme positieve houding waardoor hij zich een weg teruggevochten heeft vanuit een rolstoel naar wat hij nu weer allemaal kan!! En dat is veel, heel veel, bijna alles weer, alleen het verwoorden van dingen blijft moeilijk voor hem. De logopedie die hij nog steeds volgt werpt nog steeds zijn vruchten af. Z'n rechterarm vertoont sporen van het infarct en hangt er soms op bepaalde momenten bijvoorbeeld bij vermoeidheid doelloos bij. Maar hij kan er alles mee en dat is het allerbelangrijkste.
Emoties laat hij niet graag aan anderen zien.... kropt hij op om het vervolgens alleen aan mij, vaak 's avonds bij het naar bed brengen als ik altijd lekker bij hem lig, aan mij te vertellen. Meestal heb ik overdag al door dat er iets speelt .... maar krijg dan geen echt duidelijk verhaal van hem. Als hij de rust gevonden heeft komt het er wel uit. Dat is gelukkig heel fijn.
Hij voelt de geborgenheid die er heerst..... dat is belangrijk. Hij is 9 maar vind elke nacht  blindelings de weg naar ons bed... tegen 02.00 uur stapt hij in en nesteld zich tegen me aan en droomt hij heerlijk verder. Hij heeft dit nodig om energie op te doen, we hebben hem wel eens terug gelegd maar dan wordt hij onrustig en is hij vaak wakker, nee laat hem dan maar lekker bij ons liggen en rustig slapen..... dan lig ik wel wakker, met liefde!!!!
Ik hoop voor hem dat hij voorlopig zijn portie verdriet in z'n leven wel gehad heeft maar wat de toekomst zal brengen is ook voor hem, net zoals voor iedereen een ?????

Het is weer een lange log geworden, sommige dingen die in je leven gebeuren staan op je netvlies geprint en als je daar dan over gaat schrijven is het moeilijk het kort te houden.......wie weet bij de volgende letter lukt het me

Maar mijn M'en zijn voor mij geweldig

De L van...Lekker Lijf

Lekker Lijf...... dat is best een moeilijke, voor je over jezelf zegt : "ik heb een lekker lijf"  ..... ben je wel een tijdje verder....(geldt natuurlijk niet voor iedereen maar als ik heel eerlijk ben denk ik wel veel personen)

Laten we met Lijf beginnen...... vroeger was ik al niet de slankste, deed  vanaf mijn zesde jaar aan sport, lag elke dag om 06.00 uur in de morgen in het zwembad maar een strakke buik en een echt sportlichaam had ik niet en kreeg ik ook niet. Wel kreeg ik enorme brede schouders (tja dat heb je als je een kei bent in vlinderslag) en een behoorlijke spierontwikkeling. Maar op de een of andere manier kende het geen juiste proporties.
Toen ik eigenlijk op mijn twaalfde van de een op de andere dag moest stoppen doordat mijn vader ongeneeselijk ziek  werd, kwam dit mijn puberfiguur natuurlijk niet ten goede.
Ondanks dat ik ging hockeyen, aerobicen, hardlopen en meer van dit soort geweldige sporten bleef ik tobben met mijn figuur.
Toen ik op mijn 24e ging trouwen woog ik 58 kilo was van 68 afgekomen en ik voelde me goed maar om nu te zeggen dat ik mezelf slank vond, nee, dat woord heb ik nooit gezegd.
Als ik daar nu achteraf aan terugdenk, kan ik volmondig zeggen ja ik was slank, maatje 38 !!!! Perfect, maar heel gek op de een of ander manier zag ik dat niet.

Na mijn trouwen ging ik weer jojo'en, nooit ben ik meer op die 58 gekomen,  10 kilo erbij, 5 ervanaf en zo ging het door. Toen ik zwanger was van de eerste vlogen dan ook de kilo's eraan, geloof zo'n 18 kilo kwam ik aan. Iedereen zei, och geeft niets joh, als je straks borstvoeding gaat geven ben je het zo weer kwijt... ja, duhhh, niet dus, 8 kilo..... maar daar hield het op Ik ging Montiac volgen en de rest, 10 kilo dus vloog eraf in zo'n 10 maanden, keurig!!! Maar in de loop der jaren en na een tweede zwangerschap bleef het jojo'en, wel niet heel extreem maar voor mij voldoende om niet tevreden te zijn. Volgens mij ben ik op mijn zwaarst geweest zo'n 2 jaar geleden.... 74 woog ik. Had geen makkelijke tijd achter de rug met een ziek kind en kon heel moeilijk mijn balans vinden.
Maar ook voelde ik me heel moe, zat niet veel pit in maar alles bij elkaar vond iedereen dat helemaal niet vreemd. Toch moest er wat gebeuren vond ik zelf , naarmate iedereen weer opkrabbelde in het gezin.... besloot ik dat ook ik maar eens goed de bezem erdoor heen moest halen.
Het Sonja Bakker boek werd gekocht en ik ging er weer voor, zoals ik ben, als ik iets doe doe ik het goed. Rigoreus ging ik aan de slag en het lukte, ik vond het zelfs na de eerste twee weken doorgekomen te zijn.... makkelijk. Heerlijke gerechten, het gezin vond het ook lekker en ik was blij, want het ging me lukken. Inmiddels heb ik mijn eetgewoonte aangepast en kan ik goed leven zoals ik er nu uitzie. Ben tevreden met mijn lijf, soms zit er twee kilo aan (na een heel gezellig weekend) maar kan dan toch weer heel snel mijn balans vinden.  Of dit blijvend is, ik weet het niet maar ik blijf ervoor gaan. De L van lekker Lijf zal ik dan ook niet snel zeggen maar wel van dat ik in een goed lijf zit.
 
Een lijf dat gezond is en wat ik echt en dat zeg ik heel oprecht het allerbelangrijkste vindt!!!

                                           

De K van ......
Het heeft even geduurd, gelukkig gunde Nathalie ons even een rustpauze, maar hier mijn K!

Over deze letter kan ik kort zijn... met Karaoke heb ik me eigenlijk nog nooit bezig gehouden wat niet wil zeggen dat ik er niet voor in ben!!
Het is nog nooit op mijn pad gekomen.... twee jaar terug hadden we van mijn werk een bedrijfsuitje, ik kon daar niet bij zijn, maar de bestemming bleek Amsterdam te zijn en een van de onderdelen
was een bezoek aan de Karaoke bar! Ik heb de foto's en filmpjes terug gezien en het was hilarisch om te zien. .
Ik genoot van de lol die ze hadden, het zag er gezellig uit en je zag collega's ineens op een heel andere manier!! Achteraf vond ik het dus wel jammer dat ik er niet bij was geweest.

Want in voor een geintje ben ik wel en vind het best leuk om af en toe gek te doen! Dus als we ééns een bar gaan zoeken dan ben ik als het even mogelijk is van de partij!!
Wel moet ik jullie even waarschuwen want de kwaliteit van mijn "zangvogelstem" is nou niet om over naar huis te schrijven. Ik zing graag, onder de douche, meeblèren in de auto, onder het stofzuigen,
op de fiets maar ik hoor toch regelmatig de opmerking "nou als je voor mij zingt mag je best ophouden hoor", met daarachter aan, GRAPJE ..... het is leuk je zo blij te zien!!
Maar meestal zing ik dus gewoon lekker als ik helemaal alleen thuis ben!!

Nu, jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik dus geen filmpje heb uit het verleden! Maar ook uit het heden heb ik er geen gemaakt, ik ben niet zo'n type die dit thuis zelf of door manlief laat opnemen.... dus ik laat dit lekker aan me voorbij gaan, maar als we t.z.t in een Karaoke bar zijn zal ik in ieder geval een poging wagen, het liefst wel samen met iemand anders..... en hoop jullie dan niet teleur te stellen!

Één ding is zeker LOL zullen we in ieder geval hebben en daar gaat het toch om!!!!

mmm mijn J....
Oh, oh, oh, tussen al mijn inpak- opruim- schoonmaakwerkzaamheden door schiet het elke keer weer door mijn hoofd dat ik mijn J logje nog moet maken.... nou ja, niks moet natuurlijk maar eigenlijk wil ik het wel heel graag want ik vind het een hele leuk letter!!!
Nou daar komt hij dan!!!

De vraag tegen wie ik zou zeggen "je hoeft niet naar huis vanacht" tja... eigenlijk heb ik dat nog nooit tegen iemand gezegd, maar zou ik het wel tegen iemand willen zeggen...... dat is dan ook weer een vraag.... ja en nee!
Ik begin maar met de nee, ik ben heel gelukkig getrouwd in augustus 2009 alweer 17 jaar, mijn mannetje is mijn alles, we hebben het super gezellig, we liggen bijna altijd op één lijn, hij is trots op mij (al zegt hij het niet zo vaak, maar liever één keer wat recht uit zijn hart komt als tien keer wat niet gemeend is), we zijn gegroeid en heel gelukkig met elkaar..... tuurlijk is er wel eens wat maar hè waar niet?? Als je dit dus zo leest dan hoef ik dus niet tegen iemand te zeggen"je hoeft niet naar huis vanacht"!

Wanneer zou ik dat dan wel zeggen, nou als ik ongebonden zou zijn, dan zou ik dit wel ééns willen zeggen tegen Hugh Grant of Pierce Brosnan maar ook tegen Marco... maar tegen deze mannen dan ook wel weer alleen als ze geen relatie zouden hebben want stoken in een goede relatie of goed huwelijk.... daar moet je bij mij niet mee aankomen!!


Hugh vind ik gewoon een onweerstaanbare look hebben, zoals hij kan kijken, zoals hij zich soms beweegt maar goed dat heb ik natuurlijk alleen uit de films want een beschuitje heb ik tot op heden nog nooit met hem mogen eten.....









Pierce is ook al zo'n heerlijke man..... als 007 vond ik hem al leuk maar bij de film Mama Mia heeft hij wel een hele leuke indruk achtergelaten.... toen hij op een gegeven moment in de deuropening stond en z'n bloes half open trok...mmmmmmm... ik zei toen direct tegen Ruud... moet jij ook eens doen, moet je kijken wat er dan gaat gebeuren..... helaas tot op heden heeft hij het niet gedaan... hij weet niet wat hij mist ha,ha maar goed ik hou dus wel van mannen die humor hebben, open zijn en dus iets van zichzelf laten zien, ook op emotioneel gebied niet dat ze de hele dag hun emoties hoeven te tonen, maar als iets ze raakt mag dat best getoond worden


Tja en dan komen we bij Marco, in de beginjaren vond ik alleen zijn muziek heerlijk om naar te luisteren, sympathiek en oprecht is hij mijns inziens altijd geweest, dus ook dat trok mij altijd erg aan, verliefd ben ik nooit op hem geweest, vond hem meer een lieve jongen .... de laatste jaren, lees zo'n a 8 à 10 jaar terug begon ik hem ook aantrekkelijk te vinden, hij kreeg een volwassen look, sinds hij vader is eigenlijk en die extra kilo's maken hem charmant, maar dan het hele totaal plaatje.... ik vind Marco niet knap, geen spetter maar Marco zijn uitstraling, warme symphatieke houding, zijn twinkeling in z'n ogen die zijn echt onweerstaanbaar..... en natuurlijk z'n humor waarin ik mij kan vinden doen mij besluiten dat alleen als ik ongebonden zou zijn tegen hem zou zeggen , Marco je hoeft niet naar huis vanacht!

Maar gelukkig hoef ik deze mannen helemaal deze vraag niet te stellen en  waarschijnlijk zitten ze er ook helemaal niet op te wachten ha,ha want ik ben heeeeeel gelukkig getrouwd en in ieder geval twee van deze drie mannen zijn ook heeeeel gelukkig getrouwd, dus ik zou met deze mannen liever eens een heerlijke gezellig kopje thee drinken of een heel gezellig etentje hebben waarin we gewoon hele gezellige gesprekken zouden kunnen voeren over alles wat in het leven gebeurd.

En de nachten ........ die deel ik met heel mijn hart het liefst met mijn eigen mannetje  !!!!!  En daar ga ik volgende week heerlijk mee skien....
                    
mijn I van Irritant!!
De I van irritant, ik vind het een super letter om te schrijven......
Er is veel irritant en er bestaat veel irritatie, de vraag is alleen doe je er wat mee?
Voor mezelf kan ik antwoorden dat ik als ik de kans krijg en er personen zijn die bij mij irritatie opwekken ik inmiddels zo ver ben (hoe ouder hoe wijzer) en ja, Nathalie sinds de 4 ervoor staat durf ik ook meer, dat ik die personen aanspreek en confronteer...... en ja dat kan dan wel eens niet goed uitvallen..... tegenwoordig denk ik dan, pech gehad, ik ben het kwijt!

Het komt niet veel voor dat ik me zo irriteer aan bepaalde personen, ze blijven me wel bij en ik vergeet het niet meer. Meestal denk ik, mens erger je niet..... maar vorig jaar had ik een akkefietje met een ouder van de sportvereniging.... de meiden regelden onderling welke ouders er wekelijks naar de training zouden rijden..... echter het kwam erop neer dat twee van de vijf meiden waaronder die van mij
elke week bijna 30 minuten aan het bellen waren om de rijders te regelen, dan kon die niet,dan kon weer een ander niet.... totdat Lanique mij een keer heel boos en verdrietig opbelde op mijn 06 dat er geen ouders waren om te rijden.
Ik had zelf al twee keer achter elkaar gereden en was het zat dat mijn kind hier wekelijks mee opgezadeld werd....als oplossing dacht ik dat als ik een mail naar de ouders zou zenden waarin ik een schema schreef wie wanneer reed, zou iedereen één keer in de vijf weken aan de beurt zijn.... volgens mij heel goed te doen want als je niet meedeed zou je mijns inziens elke week zelf je kind moeten brengen. Vind ik ook geen probleem maar sommigen blijkbaar wel, bij mij rijst dan de vraag waarom doe je je kind dan op een sport???
Maar goed, kreeg van alle ouders op één na, mailtje terug dat ze het een prima plan vonden...... echter één ouder had er vreselijke problemen mee, kon zich niet vinden in het schema, en kon nooit van te voren aangeven wanneer het uitkwam, hij was van mening dat de meiden het best zelf konden regelen (lees, zijn eigen dochter regelde nooit wat...)
letterlijk schreef hij, het werk gaat bij ons voor het kind.........grrrrrrrrrrr nou dan wek je bij mij echt irritatie op.... nu ik dit typ kook ik weer......
Ik heb deze ouder een hele boze mail terug gezonden met als resultaat dat hij bijna een half jaar geen gedag meer zei, daar zat ik overigens niet mee, maar om maar aan te geven hoe de situatie lag. Wat dan wel weer grappig was is dat zijn vrouw een week daarna mailde dat ze toch wel wilde mee doen want dat was toch wel handiger, tja anders was ze elke week aan de beurt ............. zegt dit genoeg?????

Voor de rest irriteer ik me aan veel dingen die in het dagelijkse leven voorkomen:

- als net mijn ramen gezeemd zijn en er gigantische niet voorspelbare buien losbarsten....
- als ik net gedweild heb en toby de hond, moet overgeven.....
- als ik in huis lekker heb opgeruimd en manlief komt thuis en legt op de ene stoel zijn stropdas neer, vervolgens hangt hij zijn jas op de andere stoel (woord kapstok kent hij dan niet), schoenen worden bij de bank uitgetrokken terwijl die in de gang horen.......
- mensen die enorm lopen te klagen over van alles en nog wat, de kleinste heel onbenullige dingen, waaraan je kan zien dat deze personen nog weinig mee gemaakt hebben in hun leven, want anders zou je je daar niet zo druk om maken .....
- dat als ik de koffiemelkpoeder wil pakken, ik merk dat hij leeg is.... ik vul altijd eerst netjes als iets leeg is zodat een ander niet naast grijpt.....
- dat als ik al een boodschappenlijstje maak ik dit keurig klaar leg maar het dan toch nog presteer om dit lijste thuis te laten liggen.....
- zo ook dat als ik mijn boodschappen karretje al aardig vol heb ik me halverwege bedenk dat ik mijn geld thuis heb laten liggen...... (komt gelukkig niet meer heel vaak voor, oefening baart kunst)...
- dat alles zo enorm duur is geworden, de lol gaat er echt af....
- aan dokters, die op zo'n huisartsenpost zitten, daar rijd je dan 15 km voor in het weekend, om vervolgens met een kluitje in het riet gestuurd te worden..... van het weekend nog met dochterlief meegemaakt!
- mensen die voordringen
- als ik in de auto zit en ik rijd achter een auto die 50 rijdt terwijl je 80 mag, je wilt opschieten want je wilt op tijd op het werk zijn....
- als ik haast heb dat dan alles juist mis gaat......
- als ik op mijn werk kom en hup aan het werk wil, mijn computer zo enorm traag is dat ik na 35 minuten nog bezig ben met inloggen, grrrrrrrr, zo zonde van die kostbare tijd.....(heel misschien staat er van de week een nieuwe voor me geinstalleerd)...
- aan alle belastingen die we hier in Nederland betalen....
- aan het hele rechtssysteem hier in Nederland..... enorme processen worden er gevoerd waar enorme belachelijke bedragen voor worden uitgegeven, terwijl al is bewezen dat die persoon de moord heeft gepleegd, ik vind dat onnodige processen....

Ik kan zo denk ik nog héééél lang doorgaan, maar dat wordt dan denk ik ook weer irritant.......... ik denk dat jullie een aardige indruk hebben van mijn irritaties, klein dingen zoals dop op de tandeborstel ofzo daar kan ik me tegenwoordig niet meer druk over maken..... verspilbare moeite, ha,ha!
Mijn H van .....huilen
Over deze letter van het alfabet weet ik niet zo goed hoe ik het moet omschrijven..... misschien weet ik het wel maar vind ik het moeilijk..........maar ik ga een poging wagen.

Om maar even met iets grappigs te beginnen... huilen doe ik ..... vooral als ik de uien snij !!

Ik huil niet zo snel, eigenlijk huil ik bij hoge uitzonderingen..... dat wil niet zeggen dat ik een koele kikker ben......... verre van dat..... waar een ander het met een fikse huilbui oplost...... kan ik met iets dagen lopen.  Als mensen, vrienden of familie mij iets vertellen waardoor ik diep geraakt wordt  door  bijv. een ernstige ziekte, scheiding of whatever dan leef ik ontzettend met ze mee maar zal niet snel in tranen uitbarsten maar neem ik dit mee en zal dit mijn gedachten voor de komende tijd niet meer loslaten. Ik blijf er dus heel erg mee bezig en voel me ontzettend betrokken....

Als kind huilde ik wel natuurlijk, als ik viel of me pijn deed, huilde ik, ik werd getroost en kreeg een knuffel, dat heerlijke beschermde gevoel. Toen mijn vader overleed, was ik 16, mijn zussen waren erbij zij waren 26 en 28 jaar. Ik was er niet bij mijn moeder vond mij toen te jong, achteraf snap ik daar niets van maar op dat moment wist ik niet beter. Mijn moeder verborg haar tranen voor mij,de echte tranen van verdriet, ze wilde niet dat ik het zag, ik wist wel dat er tranen waren maar ik zag ze niet ...... het resulteerde erin dat ook ik mijn tranen verborg, want het hoorde blijkbaar niet om te huilen. Ik wilde dus niet dat iemand mij zag huilen..... en huilde dus, als ik al een keer wilde huilen alléén als ik alleen was.
Ik heb mijn moeder nooit iets kwalijk genomen, zij dacht dat ze het goed deed en ze wist niet beter en dus ook ik wist niet beter of het hoorde zo!

Bij moeilijke films had ik het dus soms best moeilijk maar huilen dat probeerde ik dus altijd zoveel mogelijk te voorkomen.

Een aantal jaren later kreeg ik door dat huilen helemaal niet zo erg was, dat het goed was om je emoties te laten zien, dat het mensen duidelijk maakt  wat  en hoe je gevoel is op een bepaald moment..
Dat je best  eens een traantje kan  wegpinken bij een enorme emotionele film.
Doordat het mij vroeger zo is vergaan probeer ik dit bij mijn kinderen anders aan te pakken.
Juist wil ik graag dat ze hun gevoel laten spreken en dat ze best mogen huilen als ze zich niet prettig voelen, als er iets gebeurd is wat ze raar vinden of als ze niet lekker in hun vel zitten. Dan mag je best huilen maar het hoeft niet, alles is goed en niks is gek is ons motto!
Huilen omdat je gevallen bent of je hoofd gestoten hebt is prima, een knuffel en een aai en iets lekkers dan is het vaak alweer goed. Dat vind ik het andere soort huilen, huilen met een snelle oplossing denk ik altijd!

Toen wij die enorme heftige periode met J. hebben meegemaakt kon ik eerst niet huilen, de onzekerheid maakte mij gek, toen ze niet konden vertellen wat het was en je je kind steeds verder van je zag  afglijden. Maar huilen kon ik niet omdat ik in het ongewisse zat . Ik merk tijdens het schrijven van dit logje dat ik het moeilijk vind om het op te schrijven ga er dan ook niet te diep op in maar toen eenmaal bekend was wat er aan de hand was kwamen de tranen. We hebben ze laten gaan....ook L. werd erin meegesleurd en zag wat verdriet was. We huilden niet heel veel maar onze tranen zorgden ervoor dat ook zij haar tranen kon laten zien, zo kon zij haar gevoel laten spreken ...... iets wat ik dus vroeger gemist had.  Het is volgens mij goed als kinderen zien dat ook volwassenen  kunnen en mogen huilen.

Dan heb je ook nog het huilen  om onrecht wat ik toch wel meerdere malen op het werk heb meegemaakt........ ik kan heel veel hebben, kan heel veel aan maar als mij echt onrecht wordt aangedaan dan kan ik woedend worden. Het duurt lang maar dan gooi ik alles eruit en de tranen volgen dan vanzelf, heb mezelf niet meer in de hand en kan dan heel moeilijk uit mijn woorden komen. Het gevolg is, als het dan eens een keer gebeurd de ander heel snel doorheeft dat hij te ver is gegaan maar het leed is al geschied......... er is iets kapot, ze zijn met mijn oprechtheid en goedgelovigheid aan de haal gegaan en dat raakt mij diep, heel diep........gelukkig komt het weinig voor maar die enkele keer dat het voorkwam zijn mij wel bijgebleven maar hebben mij ook oplettender gemaakt. 

Maar het huilen van geluk is in dit geval het mooist wat er is, gelukkig hebben we momenteel veel van dit soort momenten, o.a. bij elke mijlpaal die ons mannetje doet voel ik tranen opkomen......... tranen van geluk dat dit ons weer werd gegeven.
Tranen van geluk op welk moment en voor wie dan ook zijn kostbaar en zou je moeten koesteren, wij doen het in ieder geval wel!
De G van Geld

                                        


In gedachten had ik zitten bedenken wat de G zou worden en in 1e instantie dacht ik het wordt de G van Gelukkig of de G van Gezondheid........ maar nee, het werd de G van Geld....... leuke G omdat deze G toch een belangrijke sleutel is in onze maatschappij!

Bij ons thuis was geen armoede, er werd niet met geld gegooid en zeker niet over de balk gegooid. Al vroeg werd mij duidelijk gemaakt dat je zuinig moest/kon zijn met geld. Dat je het maar één keer kon uitgeven en dat je het eerst in je spaarpot moest hebben voordat je het kon uitgeven.
Naar mijn mening hele belangrijke prio's die ik nu ook aan mijn kids leer. Tuurlijk verwen ik ze wel eens als ze in een speelgoedwinkel staan, lees tegenwoordig in een kledingwinkel met Lanique  en zeg ik koop het maar.... maar regelmatig krijg ik dan als antwoord, nee mam, eigelijk heb ik het niet nodig... en moet ik soms toch echt hele goede redenen inbrengen dat ze het toch koopt.  Soms heb je gewoon twee stuks van iets nodig, altijd handig een t-shirt erbij en zo maar verder.
Maar het geeft mij een goed gevoel dat ze erover nadenken als ze iets uitgeven.
Regelmatig laat ik van hun eigen geld wat kopen, geld wat ze van familie voor hun verjaardag hebben gekregen. Als ik het voorheen kocht waren ze blij en keken ze niet naar de prijs, tegenwoordig zeggen ze bij iets onbenulligs als ze de prijs zien, oh, laat maar zitten....

Ik heb altijd diverse bijbaantjes gehad toen ik op school zat, toen spaarde ik al, maar eenmaal een vaste baan en nog thuiswonend, ging het sparen in een rap tempo voort.
Toen wij trouwden hadden we dan ook een aardig centje om te beginnen. We kochten een leuke eensgezinswoning en woonden daar met veel plezier. Toch hadden we in de gaten dat we iets groter wilde en kochten een nieuwbouw woning met als achterliggende reden dat je het met je huis het snelst kon verdienen. Achteraf is dat ook gebleken, zo snel als de waarde van je huis steeg konden we het niet verdienen.
We verhuisden naar een prachtige mooie nieuwbouwwoning.  Ook daar hebben we met heel veel plezier gewoond en hebben we leuke herinneringen aan. Het huis was perfect, alleen het was zo ingebouwd..... en wij wilde graag vrij wonen... dat was onze droom!
Na veel wikken en wegen hebben we toen de knoop doorgehakt en zijn we verhuist naar ons huidige stulpje, een vrijstaand huis met 600 m2 grond. Helemaal vrij en geen achterburen meer, alleen bomen een weg en bos, heerlijk wij genieten elke dag en zijn zo blij dat we toen de knoop hebben doorgehakt.

Maar nu, de vraag van Nathalie... wat zou je doen met een miljoen..... met één miljoen, blijf ik heerlijk in ons huis wonen, dat was onze droom..... maar Ruud heeft nog een droom en dat is een mooie zeilboot. Wij hadden er vroeger eentje maar die hebben we verkocht toen de kids klein waren, nog steeds zegt hij dat hij dit nooooooit had moeten doen... spijt als haren op z'n hoofd heeft hij daarvan...... maar om nu zomaar een nieuwe lees tweedehands boot te kopen is niet niks! Het is niet alleen de boot maar ook het onderhoud en het liggeld, verzekering en ga zo maar door. Maar met een miljoen gaat die boot er zeer zeker komen, al is het alleen maar om mijn mannetje een plezier te doen.
Zelf heb ik eigenlijk niet zoveel wensen...... nou ja, ik zou graag naar mijn zus in Canada gaan, zien in het echt hoe zij erbij zit maar dat gaat ook wel zonder dat miljoen gebeuren hoor....... en als ik echt een miljoen zou winnen zouden ook wij best een sabbatical jaar willen, oh wat lijkt dat mij heerlijk!!!
Tja, en wat me ook wel leuk lijkt is om een keer heerlijk te gaan winkelen, in de P.C. Hoofdstraat (ben er nog nooit geweest, dus misschien valt het wel vreselijk tegen ) zonder dat ik op het prijskaartje hoef te letten.... en als ik wil gewoon een keer in mijn leven 3 paar laarzen tegelijk kan kopen, dit is geen echte droom maar lijkt me wel een keertje heel cool om te mogen beleven. 
En ja dan staat ook niets me meer in de weg om ongestoord naar alle 8 of 10 hoeveel hij er ook geeft, concerten van Marco te gaan, nu krijg ik bij twee keer al zo'n opmerking .......
weet je wel wat dat kost, ja duhhhh, en of ik dat weet maar ja met een miljoen houd niemand mij meer tegen!!!

Maar goed om deze G te beeindigen wil ik toch nog wel kwijt dat 
GELD NIET GELUKKIG MAAKT ZOALS VELEN INDERDAAD ZEGGEN MAAR DAT HET JE WEL IN STAAT STELT MAKKELIJKER GELUKKIG TE KUNNEN LEVEN, DAT GEZONDHEID HELEMAAL BOVENAAN STAAT EN MET GEEN ENKEL GELDSTUK TE KOOP IS!!!


 

Hier ook mijn A....anrechtkastje!
Op verzoek van Nathalie hier dan ook mijn AANRECHTKASTJELA........

Is het heel erg????? Ik kan gelukkig altijd alles vinden



"Zonder jou
Kom ik er nooit meer bovenop"