WEBLOG VAN DE MAAND!
YESSSSS, IK BEN WEBLOG VAN DE
MAAND JANUARI 2014!! 


Gastenboek
Hoi, hoi, welkom bij mijn gastenboek!!!

Als je wat kwijt wil, meldt het mij!!
Een gezellige krabbel vind ik altijd leuk!!
~klik~ op het boek








Mijn lieffie
Recentste foto met Marco
Duizend Spiegels Tour 
Nijmegen

18-04-2014 Nijmegen


 
Bijzondere avond
Oktober 2012, Vrijwilligersfeest!!
Ik word zo blij als ik deze foto zie...



"ons" Valentijnsconcert
 

Intens genieten  14 -02-2011
 
IK weblog v/d week!!!
Een heel lief filmpje van Marco speciaal voor mij!!!!

Genieten in Canada
Niek & Marco!!


Zo lief
Foto album
Word FRIEND van WARCHILD
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Archief
Mijn laatste reacties
Zo he wat een nieuws!!...
16:24, 8 mrt 2017
Zo onwijs trots op hem...
09:29, 7 apr 2015
Ik ben natuurlijk...
05:56, 30 nov 2014
Leuk, leuker,...
11:12, 26 jul 2014
Hoi Annelies, Dank je wel...
11:58, 2 jul 2014
Lieve, lieve Maris,...
21:22, 4 jun 2014
Heerlijk zoals jij altijd...
19:27, 12 mei 2014
Het was met recht een...
20:10, 11 mei 2014
Hieper de piep hoeraaaaa!...
20:01, 11 mei 2014
Nou meis, dat is echt een...
19:59, 11 mei 2014
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei klavertje? Groetjes, Marco
Kalender
Mei 2017
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
Profiel
Naam: Klavertje
Leeftijd: 48 jaar
Uitgebreid profiel
Zoeken
E-mail alert
Hallo daar :-) !!
Waar zal ik eens beginnen… Het is in ieder geval lang geleden dat ik hier was. Veels te
lang geleden naar mijn gevoel. Ik krijg ook telkens van die lieve berichtjes en vraagjes  hoe het nu met me gaat. Ik heb al een paar keer wat in concept geschreven maar telkens had ik het idee niet de juiste woorden te kunnen vinden maar ook het feit dat er zoveel vraagtekens waren maakte het moeilijk. Maar alle lieve berichtjes hebben mij toch doen besluiten om wat openheid te geven.

We zijn inmiddels zo’n 16 weken verder, de lente en zomer zijn we gepasseerd en de herfst doet tot grote teleurstelling van mij al 2 weken zijn intrede. (Oké deze week komt de zomer gelukkig weer een beetje terug :)) 
Weken waarin best veel  gebeurd is waar ik over zou kunnen loggen maar het simpelweg niet kon opbrengen.

De aanleiding dat ik er zolang niet ben geweest is mijn rugprobleem.
Na heel veel geduld, veel onderzoeken en een kijkoperatie verder zijn de artsen er inmiddels achter waar de hevige pijn in mijn onderrug precies vandaan komt.
Waar ze ook achter kwamen is dat de onderste tussenwervelschijf zo versleten is,  dat waar ze normaal lendewervels vastzetten door middel van staalplaatjes, als er een tussenwervelschijf versleten is, dit bij mij niet meer nodig was want de onderste lendewervel  is door de slijtage al uit zichzelf helemaal vast gaan zitten aan mijn heiligbeentje. Operatie overbodig  . Das dan weer een voordeel :-)) .  De tussenwervelschijf  (4e)daarboven en ook de 3e  veroorzaakt nu de hevige pijn. 
Een heel medisch verhaal waar ik jullie niet mee zal lastig vallen maar waar het op neer komt is dat iets wat versleten is niet meer kan genezen.  Simpel als wat! 

Voor de duidelijkheid dat witte is bij mij dus helemaal
verdwenen 

Kun je er dmv een operatie iets nieuws in zetten? Nee, helaas niet. Op het gebied van tussenwervelschijven is hier nog niets voor. Het enige wat ze voor me kunnen doen is de pijn proberen weg te nemen en ook dat is nog niet zo makkelijk blijkt.

Waar ik dacht oké, jas er een injectie in en hupsakee, resultaat. Nee, helaas niet. Een normale pijnblokkade gaat in mijn geval niet werken. Dus werd er een ander medicijn geopperd.
Het medicijn wat ze hiervoor gebruiken is nog in een testfase hetgeen betekent dat de artsen dit niet zomaar direct mogen toedienen bij een patiënt. Je komt in een studiegroep met ongeveer 80 onbekende medepatiënten.
40 (door een computer aangewezen ) patiënten krijgen een placebo en 40 krijgen het echte medicijn.
Arts die het toedient weet ook niet wat hij inspuit, de placebo of het medicijn. Alles gaat achter slot en grendel en na 6 maanden kan de code evt. opengebroken worden als je geen resultaat voelt.
Blijkt dan dat je het placebo hebt gehad, krijg je alsnog het medicijn toegediend. Blijkt dat je wel het medicijn hebt gehad, dan heeft het geen effect op jou lijf en blijft de pijn.
Voel  je na 6 maanden wel verbetering dan blijft de code gesloten tot een jaar na toediening. De resultaten vanuit de studiegroep in China die daar inmiddels is afgerond zijn heel erg positief. Kijk en daar wordt ik dan blij van :d
Resultaat na 2 jaar of langer is nog onbekend.
Gistermorgen heb ik mijn handtekening onder een contract gezet.  En binnen nu en 2 weken zal ik middels een dag opname en onder narcose de injectie krijgen.
Voorlopig mag ik gelukkig dan nog 8 weken gebruik maken van de medicatie die ik nu slik tegen de pijn en daarna moet ik stoppen om te gaan kijken wat de injectie gaat doen.

Van dit alles werd ik niet echt vrolijk.  Vanaf 1e week mei ben ik al thuis. Natuurlijk heb ik niet stil gezeten. Ik deed mee aan een speciale rug therapie op Papendal.  2x per week was ik daar een hele middag zoet mee. Daarnaast moest ik de geleerde oefeningen elke dag ook thuis uitvoeren en daar was ik wel een uurtje of anderhalf pd mee bezig. 
Maar in samenwerking met de pijnstillers die ik kreeg voorgeschreven voelde dit best goed.
Ik heb er veel geleerd. Vooral hoe ik mijn rug dus moet ontlasten en mijn buikspieren moet gebruiken. Nu zie ik gelijk iedereen denken ohhh die heeft vast een strakke buik  gekregen… nou nee, helaas moet ik jullie die illusie ontnemen. Maar wellicht komt het nog .

Nou ben ik van mezelf altijd erg positief ingesteld maar in al die weken ging mijn humeur op en af.
Als ik niet al te veel nadenk en leef van dag tot dag gaat het allemaal best.  Geniet ik van mijn kopje koffie enz.. Maar ga ik wel nadenken dan valt alles me best zwaar. Want ja, wat als.....En als je de hele dag thuis zit ga je automatisch meer piekeren maar wordt je ook met je neus op de feiten gedrukt.
Zo zit, laat ik eens wat noemen, een dagje ‘gewoon’ even winkelen met je dochter er niet meer in. Gewone alledaagse kleine dingen in en om het huis lukt niet meer. Samen de tuin doen en onkruid wieden,  even snel stofzuigen of een vaatwasser leeghalen, het duurt allemaal wat langer :-)

Natuurlijk heb ik de pijnstillers maar die geven me niet de vleugels dat ik een hele dag voort kan nu.
Maaaaaaaaar ik heb gewoon erg goede hoop dat het allemaal nog goed komt .
Dat straks als de injectie aanslaat mijn pijn tot een laag niveau zal dalen (of misschien wel helemaal weg is, oehoeee dat zou het beste zijn!!!! ) waardoor ik weer veel meer dingen kan gaan doen.
Mijn werk weer fijn kan oppakken en weer onverwachts iets leuks kan plannen en weer  ‘gewoon’ onbezorgd een hele dag voort kan.
In oktober ga ik naar Marco in Tivoli en zal dan gaan zitten samen met een vriendin maar ik ga ervoor dat ik daarna gewoon weer kan dansen en springen 

Ik ga nu dus nog een paar maanden heerlijk geduldig  wezen en heel erg hopen dat het aanslaat.
En wat ik ook ga doen is proberen hier weer wat meer te gaan loggen. Das een goeie hè 

Oh ja en heel belangrijk mijn steun en toeverlaat, die vast wel eens gek van mij wordt, die me rijdt als het mijzelf niet lukt,
die me veel uit handen neemt is gewoon de liefste  


 
Doei, doei, tot gauw!

Beterschapsknuffel!
                     
 
Wat een vreselijk rot bericht las ik vanmorgen vroeg op mijn Phone.
De schrik zat er goed in en mijn eerste reactie.... neee, niet lieve Marco...

Ik las door en begreep dat hij in goede handen is en dat er goed op hem gelet wordt en geen reden is tot directe paniek, pfieuwww..
'De hersenen" liggen in ons gezin nogal gevoelig... en ik weet dan ook als geen ander wat dit allemaal kan veroorzaken helaas.

Lieve, lieve Marco, ik wil je heel veel beterschap wensen.
Pak vooral de rust die je nu zo hard nodig hebt.
Wij zien je graag knallen op het podium maar voor nu is je gezondheid echt het allerbelangrijkste!!
Neem vooral de tijd, maak je niet druk om de komende concerten...
jij bent nu het belangrijkste.

Dikke knuffel voor jou en natuurlijk heel veel sterkte ook voor je lieve gezin en familie

En verder ...
De vakantie zit er weer bijna op! Zo jammer want wat hebben we genoten van de rust, het niets doen of juist wel doen... de dingen die we dus gewoon alleen leuk vonden. 12 dagen ben ik zelf vrij geweest en vooral het lang op bed liggen met koffie was heerlijk! De kids gingen op nieuwjaarsdag uit logeren. Voor anderen natuurlijk een beetje rare dag maar voor ons niet. Ons neefje werd 1 jaar en dat gingen we natuurlijk vieren!! Wat een heerlijk jong is dat toch, echt een plaatje!!! En daarna bleven ze lekker daar twee nachtjes slapen. Lekker tutten met de kleine, rommelen en naar het zwembad!
"Ečn zorg minder " ...
Aankomende juli is het alweer 4 jaar geleden dat onze Jer door een herseninfarct werd getroffen. Na 4 weken van onzekerheid in het ziekenhuis werd ons verteld dat hij stabiel was. Wat waren wij opgelucht, het mooiste en fijnste nieuws dat er was.
Wat ons toen nog allemaal te wachten stond wisten we niet maar deze strijd had hij gewonnen en de rest zou volgen.

Verlamd aan zijn rechterzijde gingen wij, maar vooral onze bikkel de strijd aan van revalideren. Dat dat geen makkelijke klus was daar kwamen we al snel achter... maar door de geweldige opvang en inzet van het revalidatiecentrum leerde hij weer behoorlijk praten, lopen, fijne en grove motoriek, fietsen enz, enz. van therapie naar therapie ging hij maar bijna altijd met een vrolijke glimlach op zijn gezicht.

Na 4 maanden mocht hij weer terug naar zijn oude klas, de klas met kinderen die er allemaal bij waren toen hij het infarct kreeg... massaal hadden ze de periode meegeleefd, want ook bij hun had het gebeuren een grote impact gehad.
Wat was hij blij dat hij weer terug mocht in zijn oude klas bij zijn eigen vriendjes. De weg terug was moeilijk.... maar ook op school kreeg hij veel hulp, niet alleen van de kinderen uit zijn klas maar ook van de school.
Er was een "rugzak" ( een leerlinggebonden budget) voor hem aangevraagd.... maar de procedure liep nog, maar wat er ook uit de procedure kwam gelijk stond al vast dat hij extra hulp zou krijgen en werd hij al direct bij de RT lessen betrokken.
Er werd overlegd hoe de hulp het meeste resultaat had, op welk tijdstip van de dag zodat hij niet te vermoeid was. Het was voor ons als ouders erg geruststellend dat buiten de rest van de dingen die we allemaal moesten regelen.... dit alvast zo fijn door school geregeld werd.

Uiteindelijk werd de "rugzak" toegekend en kreeg hij de afgelopen 3 jaar ,buiten de andere therapieën, de extra hulp van school. De school pakte dit uiterst behoedzaam aan. Er werd goed overleg gepleegd en nauw gekeken of het een bij het ander aansloot. Dit alles resulteerde erin dat hij ondanks dat hij 4 maanden weinig school had gehad.... toch overging naar de volgende klas. De wil was er, de positiviteit van ons als ouders en school gaven hem vertrouwen dat hij het kon.
En hij kon het!!!

De afgelopen bijna 4 jaar zijn geen makkelijke jaren geweest .... maar wel jaren waarin we veel hebben geleerd. Dat we vertrouwen moeten hebben in de toekomst hoe moeilijk dat soms ook is... en tuurlijk heb je ook je terugslag dagen... maar de positieve dagen winnen het telkens weer. Ons manneke heeft geknokt om te komen en te staan waar hij nu is. En daar zijn wij trots op. Met zijn humor overwint hij zijn angst, want angst zit nog steeds in dit kinderkoppie maar met vertrouwen en begrip proberen we hier aan te werken.

Wat er achter onze gevel allemaal schuil ging .... gooiden wij niet de buitenwereld in... waardoor het idee wel eens bestond dat alles toch zo goed ging.... tuurlijk.... want op een feestje kon hij toch heel goed meedoen, en op school hield hij het toch goed vol... maar na het feestje of na een schooldag... stortte hij volledig in en was aan ons de taak hem op te vangen, hem te troosten en hem de weg te wijzen welke wij dachten dat het beste voor hem was. Keuzes maken daar draait het om in zijn leven, geen keuzes van wat wordt ik later maar ....doe ik mee aan de hockeywedstrijd.... dan kan ik 's middags niet naar een heel leuk feestje van een vriendje.... twee van dit soort dingen op een dag is net even teveel. En dat te beseffen voor een jongen van 11 is best heel naar. Want eigenlijk wil je alles op deze leeftijd. Alles is leuk en je wil vooral niets missen.

Toch zal hij deze keuzes moeten blijven maken... want na een intensieve hockeywedstrijd waarin hij zich volledig geeft ... is het lontje van zijn kunnen behoorlijk opgebrand maar langzaam maar zeker weet hij dat zelf ook en dat hij dan 's middags beter even niet meer af kan spreken.
Het is wel moeilijk voor hem om te zeggen dat hij dan moe is ..want de meeste kids zijn niet moe overdag en bruisen van energie maar hij leert met de dag en dat is heel fijn om te zien.

Over 3 maandjes loopt zijn "rugzak" af en er moest dus een herindicatie worden aangevraagd. Geen gemakkelijke klus in deze tijd van bezuinigingen. Overal wordt gekeken waarop bezuinigd kan worden en dit raakt ook het passend onderwijs en de leerlinggebonden financieringen. In onze ogen natuurlijk geheel niet terecht want elk kind met welke oorzaak dan ook, die hulp nodig heeft verdient dit in onze ogen.
Het is de laatste maanden natuurlijk een "hot item" bij de regering en de laatste woorden / beslissingen zijn er dan ook nog niet over gesproken ben ik bang.

Maar ondanks wat er allemaal speelde hebben wij de herindicatie aangevraagd. De revalidatiearts, de school, kinderpsycholoog vulden de gevraagde rapporten in. Ook ons als ouders werd gevraagd een heel pakket vol met papieren in te vullen en een toelichting te geven op het hele gebeuren. Het heeft best even wat tijd gekost maar uiteindelijk was het hele pakket compleet.
Vorige week maandag werd hij besproken... en ik had een hele vervelende week. Ik voelde me erg onrustig, tranen zaten hoog, Jantje lacht Jantje huilt, gelukkig bracht mijn werk de juiste afleiding en heb ik hele lieve vriendinnetjes die weten wanneer ik er even echt doorheen zit en mij opfleurde met een telefoontje.

Eigenlijk was mijn verwachting dat ik wel twee weken moest wachten op het definitieve advies maar donderdags opende ik argeloos mijn brievenbus en wat zat er in...... een brief van de instelling.
Met kloppend hart maakte ik hem open... en las hem twee keer.... en daarna maakte ik een vreugde dansje..... de "rugzak" was opnieuw toegekend voor de aankomende drie jaar.

Wat was ik blij, wat ben ik blij, wat zijn WIJ blij.

Want mede dankzij deze rugzak houdt onze lieve Jer zich staande, net dit extraatje heeft hij nodig, even de rust buiten de klas, het vertrouwen wat hij 1 op 1 afgeeft bij de leraar buiten de klas, de
extra uitleg die hij krijgt omdat soms net even te vermoeid is in de klas waardoor hij dingen mist.... het houdt hem staande!!

Volgend jaar gaat hij naar groep 8 en dan de 1e twee jaar middelbare school heeft hij hem ook.... het geeft mij als moeder een gerust gevoel dat bij de start van de Middelbare hij ergens op kan terugvallen, hoe dat er precies uit gaat zien weet ik nog niet.... daar mag ik me ook nog niet druk om maken van het thuisfront maar het idee, dat hij extra hulp krijgt daar ben ik zo blij mee!!

Het is voor ons voorlopig even zorg minder .


Bijna "boven Jan"!!

Kan wel zeggen dat ik behoorlijk afgekickt ben van het loggen...... lag ik vorige week bijna de hele week met hoge koorts in bed.... leek het het weekend van de FCD wat beter te gaan, en dacht ik toen al " boven Jan" te zijn.... werd ik toch zondagavond weer opnieuw ziek.... geen koorts dit keer maar zware hoofdpijnen, oorpijn en een hoest daar kan een zeehond niet tegenop, een wedstrijdje zou leuk zijn geweest
ware het niet dat ik me er te ziek voor voelde....

Maandagmorgen de telefoon gepakt en de dokter gebeld..... kreeg een assistente, vertelde mijn klachten en haar antwoordt was "uitzieken" ja, zeker zei ik, maar dit trek ik niet meer.
Kon mijn ogen niet openhouden van de pijn in mijn hoofd. Ik mocht komen, eenmaal bij de dokter werd het snel duidelijk dat ik dit niet op eigen kracht ging redden......
Ik had een infectie aan mijn luchtwegen en een voorhoofdsholteontsteking!!
Voor het eerste kreeg ik een antibiotica en die slik ik nog steeds.... en voor het tweede 4 X per dag 2 paracetamols slikken.
Wat en hoeveel ik de afgelopen twee weken allemaal geslikt heb weet ik
niet precies meer maar ik voel me in ieder geval een stuk beter al ben ik nog niet de oude......

Geen enkel logje, geen mail heb ik gelezen maar ga in ieder geval mijn best doen om de komende dagen van ieder wat bij te lezen hoor !!!
Ik hoop toch echt dat ik maandag weer kan zeggen dat ik helemaal
"boven Jan ben"!!!!!!
                                





Joeehh, een teken van leven!

Vrijdag bijna een week geleden, bij ons toen de laatste dag van
de herfstvakantie moest ik werken.
Wist dat het een hele lange dag ging worden maar voelde me al beroerd.
Ziek melden was geen optie..en ik sleepte me naar kantoor om 07.00 uur.
Met wat van die witte molletjes kwam ik de dag aardig door
en tegen 17.30 uur stond alles goed in het systeem en
konden 's nachts alle premies gedraaid worden.

Zaterdag leek het of er iemand met een hamer op mijn kop had geslagen
en nadat ik de boodschappen in huis had kon ik niets anders meer
doen dan mijn bed opzoeken. Ik had koorts, hoge koorts.... zondag liep hij
op tot 40.5 C. De enige weg die ik aflegde was de weg van mijn bed naar de wc en weer terug. Liggen, liggen, liggen en oh, ja, koorts meten.....
Al die verhalen over "de" griep doen je ook geen goed als je daar in je mandje ligt en je blijft je lichtelijk zorgen maken van heb ik het????? Alle symptomen die Ruud op internet had opgezochthad ik en de koorts bleef gewoon hoog.
Tv,pc en mijn telefoon, niets kon me bekoren.... en had dan ook een paar lieve sms'jes gemist van lieve loggers die het zo stil vonden bij ons.

Zondagnacht maakte Niek mij wakker en ook zij voelde zich echt niet goed. Koorts gemeten, tjakka, ook 40 graden. Maandagmorgen de huisarts gebeld. De koorts was toen iets gezakt voor diegene die van cijfers houden onder ons... naar de 39.
De assistente gaf aan dat het een goed teken was dat de koorts iets gezakt was. Dat we het goed in de gaten moesten houden en uitzieken.... ja... dat begreep ik ook nog wel... met dit geweldige energieke lijf kon ik nog geen 5 minuten op mijn benen staan dus uitzieken leek mij een goede optie.
Inmiddels zijn we bij de donderdag beland en heeft Niek zelfs de 41 graden gehaald op dinsdagavond. We zien er samen uit als twee spoken zoals Niek het zo leuk omschrijft... nou als ik voor mezelf spreek een spook is er nog mooi bij.
Onze nachtkastjes zijn omgetoverd in twee medicijnkastjes.... neusspray's, hoestdrank, pijnstillers, honingdropjes enz, enz, alles is hier te vinden.
Gister de huisarts zelf gesproken en we hebben niet "de" griep volgens haar, mooi als je dat door de telefoon kan zien, blijf ik knap vinden, maar ze was wel heel lief, die griep schijnt nog explosiever en sneller te gaan qua koorts.
Ze nam de tijd en gaf aan dat we echt een hele zware griep te pakken hebben en dat we die goed moeten uitzieken. Dat ik precies een maand geleden ook een week met griep op bed heb gelegen, heeft blijkbaar te maken dat ik te weinig weerstand heb. Het is een aardige huisarts en ze vertelde me ook dat er nog meer griepvirussen in de lucht hangen dus dat het maar zo kan zijn dat ik die de volgende keer weer meepak... zo leuk om dat alvast even te weten... kan ik mijn tijd er al even op inrichten ..

Nee zonder dollen, we zijn gewoon goed beroerd geweest en zijn gelukkig elke dag een beetje beter maar het gaat heel langzaam en dus heb ik inmiddels tegen Niek al gezegd dat de kans bestaat dat we er zondag dus niet bij kunnen zijn.
Hoe vreselijk balen het ook is......alleen als we ons goed fit voelen komen we!!

Ik wil geen risico's nemen voor mij niet maar zeker niet voor haar... ze heeft nu al een week op school moeten missen en ze gaan daar in een razend tempo. Elke dag wordt ze op de hoogte gehouden van haar huiswerk.. welke ze toch niet kan maken omdat ze te ziek was maar in haar agenda van volgende week staat gewoon voor elke dag minstens 1 repetitie.

Maar gelukkig hebben we nog 3 hele dagen om beter te worden, we gaan in ieder geval enorm ons best doen, ga zo eerst verse jus uitpersen voor diegene die morgen al afreizen naar de Eemhof, geniet en heel veel plezier!!!!!
Mijn emailbox staat helemaal vol... het gaat me echt niet lukken om ze te beantwoorden, sorry, maar als ik beter ben begin ik weer met een schone lei!

dikke knuffel van ons beidjes

baaaahh ziek!
Gistermorgen (zondag) was ik al vroeg wakker, gek eigenlijk want ik lag er laat in, we hadden gezellig vrienden gehad, was best laat geworden maar ja, als het gezellig is....
Iedereen lag dus nog in diepe rust en ik besloot maar eventjes naar beneden te gaan... de prachtige pioenrozen die ik had gekregen wilde graag mooi in een vaas gezet worden, ik reageerde nog eventjes op wat logjes en bedacht met toen dat het pas 07.30 uur was, voor de zondag nog best vroeg en aangezien iedereen nog te ruste lag kon ik ook nog wel eventjes terugduiken in bed!

Ik stapte in bed en toen sloeg alles ineen keer om... ik zag alles duizelen, de lamp in onze kamer zag ik in vijf voud en alles dolde rond... ik dacht eerst nog dat ik te enthousiast in bed was gedoken maar later bleek dat toch niet te kloppen.
Rustig blijven liggen bedacht ik me... en terwijl iedereen ontwaakte, bleef ik maar liggen en draaide alles in het rond... ik hou wel van een rondedans maar deze viel toch niet zo goed.
Ik ben toch ziek geweest... de afstand van de slaapkamer naar het toilet die ik toch al wel heel vaak heb afgelegd, schatte ik verkeerd in en ik kwam telkens net te laat mij het toilet.... gelukkig had ik de wasbak nog.. maar ik kan je vertellen allemaal geen pretje.

De hele dag heb ik in bed doorgebracht en maar stil liggen oh wat erg. We hadden zulke leuke afspraakjes staan... rond middaguur zou oma komen met mijn grote neef die over was uit Canada om zijn vriendinnetje hier te bezoeken en hier zijn stage loopt, we zouden een heerlijke middag hebben en lekker bij ons bbq. De ijskast lag vol maar ik zag het toch echt niet zitten...(liggend dan) dus alles afgebeld.... zo balen...
Vanacht toch best goed geslapen, maar vanmorgen weer met gigantische koppijn waker en overal pijn... ook vandaag hadden we eenzelfde afspraak staan.... maar ik voel me nog steeds niet opperbest en nog steeds heb ik last van duizeligheid en misselijkheid... dus ook deze afspraak heb ik met pijn in me hart moeten afzeggen...
De ijskast ligt nog steeds vol te wezen... gelukkig ligt het vlees in de vriezer maar met z'n viertjes (ahum drietjes , voorlopig tel ik nog even niet mee) eten we wat er in de gewone koeling ligt echt niet op....
Ik merk nu ik aan het typen ben dat ik nog steeds moe ben.... moe van het liggen.. gelukkig voel ik me wel ietsiepietsie beter vandaag, maar veel verdraag ik nog niet.

De rest heb ik nu toch echt even naar het strand moeten sturen want ze wilde niet.... Lanique had met de halve klas daar afgesproken, dus die ging echt wel maar de andere twee mannen moest ik toch echt even overtuigen dat ik gewoon heel rustig in mijn bedje lig en dat het dan dus niet uitmaakt of ze beneden zijn of lekker aan het strand zitten.

Ik trek nog even naar boven, hoop dat ik me snel beter voel, moet morgen eigenlijk gewoon werken dus ik hoop dat dat weer gaat lukken... reageer vandaag nog niet op de logjes hoor.... voor iedereen nog een hele fijne dag!!

renovatie klaar!!
Vanmiddag reden we naar Leusden voor een bezoek aan .... ..de tandarts. Het hele gezin kon opdraven, heerlijk dat je altijd zo gezellig verwacht wordt bij deze man.
Drie van de vier gingen voor controle alleen ik....... ik zou heel fijn onder handen genomen worden. Zo'n 8 weken geleden was ik ook al aan de beurt geweest en hij ging nu een volgende vulling vervangen..... de vorige vulling die hij vervangen had deed echter nog steeds pijn en ik nam me in de auto voor dit dan toch ook maar te melden .

Ruud ging rechtstreeks vanuit z'n werk en we zouden elkaar dus bij de tandarts treffen.


Eenmaal aangekomen bij de lieve tandarts werden we direct geroepen, en echt, hij riep : Lichting Zeewolde kan aantreden!! Hoe thuis voel je je dan!! Deze lieve man maakt altijd eerst een praatje en weet dat ik niet zo bijster enthousiast wordt van een bezoekje aan hem. Ik zei hem dan ook dat voor mij de week maandag niet begonnen was maar dat deze pas na het bezoekje aan hem kon beginnen. Een hele gevate opmerking volgde, nou dan kom je toch op zondagavond, dan kan de week gewoon voor jou op maandag beginnen.....leuk!

Eerst ging Ruud liggen, hup wat tandsteen verwijderen en ja hoor, klaar! Toen was Lan. aan de beurt, zij had wel even een vraag maar durfde hem zelf niet te stellen, heerlijk dat ze dan ineens toch weer verlegen zijn, ze vindt haar tanden wat aan de gele kant, en heel eerlijk moet ik bekennen dat dat ook zo is, als je het vergelijkt bij haar vriendinnetjes. Aan het  kan het niet liggen..... maar de tandarts stelde haar gerust. Het klopte inderdaad, hij vroeg of ze met haar mond openslaapt, tja dat kon zij natuurlijk niet beantwoorden, maar ik wel, gniffff, ja hoor zei ik en je zag haar kijken, ja hoor, mam 1 april. Nee echt gaf ik aan. Het schijnt dat als je met je mond openslaapt je er iets niet goed gaat met je glazuur, hele theorie.... maar goed hij heeft haar tanden gepolijst of zo iets en ze waren gelijk een stuk witter!!! Daarna Jerm. nou die was helemaal zo klaar........ tja toen moest ik.

Ruud gaf heel leuk aan dat mama wel eventjes gezellig bleef en dat ik vast de laatste klant was voor de tandarts, ahum, het was 15.00 uur!!! Hij stopt om 17.00 uur, dus reken uit. Grapje zei ik zolang duurt het helemaal niet. Maar goed, het ging in ieder geval wel een uur duren, dus ze besloten gedrieen alvast terug naar huis te gaan zoals we ook afgesproken hadden.
Jerm. gaf me een dikke kus, altijd zo lief en zei sterkte...... Ruud maakte ook nog een gezellig grapje, zo leuk altijd, op het juiste moment... maar Lanique had ineens helemaal geen last meer van verlegenheid.... en zei met een knipoog, doeiii mam, we zien straks wel of je het overleeft hebt!!!!! De tandarts schoot in de lach en zei, is dat jouw dochter???? Nou nee, ik dacht het niet, toch !

Iedereen was vertrokken en het feest kon voor mij beginnen..... er werd wat gekeken, gevraagd waar het pijn deed, weer gekeken en toen werden spuiten aangerukt. Twee verdovingen en het feest kon beginnen. Boren werden gepakt en gebruikt ook niet onbelangrijk en het renoveren kon beginnen. Na ongeveer 3 kwartier zat het erop en kreeg ik mijn mond bijna niet meer dicht, maar het was klaar.
Mijn week kon dus nu pas echt beginnen.........en dat voelt goed!
Ik heb wel direct een afspraak gemaakt voor een volgende gezinssessie, gelukkig pas in oktober..... dat is nog heeeel ver weg!
Zo sneu voor Niekkie
Dat is het echt!!!  Te ziek voor de cito toets...
L. is afgelopen vrijdag opnieuw ziek geworden, nu geen hoge koorts maar alleen maar hoofdpijn...... heftige hoofdpijn, hele heftige hoofdpijn.
Pijn dat de tranen bijna over je wangen lopen, je je bijna niet kan bewegen want anders heeft ze het idee dat haar hoofd uit elkaar spat.... en dat bonkt als je opstaat want soms moet je toch echt naar de wc!

Twee weken geleden was ze ook 9 dagen ziek, 7 dagen met hooge koorts en 2 opknapdagen... met alle berichten over de griepepidemie, was mijn advies, gewoon uitzieken..
heel vervelend natuurlijk maar het was niet anders..... na 4 dagen liggen had ze het wel gezien maar gezien de koorts was ze toch niet in staat om van de bank af te komen..
Uiteindelijk knapte ze weer op en kon ze weer naar school. Ze had best een hoop gemist maar ja ziek is ziek, daar ben ik dan weer heel makkelijk in.

Na een volledige week school was het vrijdag weer raak.... nu dus hele erge hoofdpijn..... dus maar weer dekbed naar beneden en op de bank, die normaal toch wel heerlijk ligt maar
nu toch echt heel vervelend werd.
De nacht van vrijdag op zaterdag bleef de hoofdpijn zo aanhouden dat ik me zorgen maakte, wat resulteerde dat ik zaterdagmorgen vroeg al bij de huisartsenpost zat. Ik had gebeld en kon
direct komen, dat was dan wel fijn, echter de arts die we kregen, argggggg, ronduit een @#@@$R$, tegenwoordig met mijn "kennis"laat ik me niet meer zo snel weg sturen, en ik kreeg toch een klein
beetje het idee, dat hij dat doorhad.... affijn we gingen weg met het idee, dat ik voor deze diagnose ook best dokter kon worden. Het was een virus en dat was dat, geen advies in medicijnen, geen prognose, geen advies
als de klachten zouden verergeren, de arts kwam gewoon niet geruststellend over ..... Stiekem had ik gehoop op een antibiotica of zo dit omdat ze dinsdag (morgen inmiddels dus) aan de Cito moet beginnen.....

Zondag ging het nog net zo slecht als zaterdag en vrijdag....
Vanmorgen ging het ietsiepietsie beter maar ik heb toch opnieuw mijn eigen huisarts gebeld, aangegeven hoe het was gegaan en wat hij ervan dacht....... hij gaf aan dat ik als ik het niet vertrouwde best langs mocht komen
maar dat hij toch het idee had dat het een virus was en geen voorhoofdholtontsteking wat ik in mijn gedachten had.... en dat echt uitzieken heel vervelend maar echt noodzakelijk is...met andere woorden voor L.even
GEEN CITOTOETS.

Ben net naar school geweest en heb even overlegt, juf was weg met de klas, dus maar even naar de directeur gegaan. Hij vond het heel vervelend voor haar, maar ze moest zich geen zorgen maken over de Cito, die mag ze
inhalen als ze zich weer goed voelt.... een hele geruststelling maar L. is door deze hele situatie heel verdrietig.... ze wil geen uitzondering zijn en apart in een klein kamertje haar Citotoets maken...... tegen de Cito zag ze helemaal niet op maar op dit moment is het een heel teer punt en maakt het dat ze er juist tegen op ziet.

Ik heb echt met haar te doen........voorlopig zal ze nog moeten uitzieken..
GEWELDIGE UITSLAG!!!

Vandaag was voor ons een spannende dag.....de uitslag
van de MRI scan van ons manneke!
Na een toch wat onrustige nacht, ik lag nogal veel te draaien werd er gezegd, ben ik gewoon naar mijn werk gegaan.
Rond 11.15 uur werd ik opgehaald door Ruud. Samen vervolgden we onze weg naar het ziekenhuis. We waren ruim op tijd, maar dat had achteraf niet gehoeven.............want ons geduld werd aardig op de proef gesteld ........
Wachten, wachten en nog eens wachten maar na ruim 1 uur wachten werden we geroepen!
Hoe je je in zo'n situatie voelt is altijd moeilijk te beschrijven maar het voelt nooit prettig, hoe aardig en lief ze ook zijn ik heb toch elke keer weer het idee dat ik naar het slagbankje ga......
Gelukkig stak de neuroloog direct van wal en bracht goed nieuws, wat heet geweldig nieuws!!!!!!!!



Na een uitgebreide uitleg ( zal ik jullie besparen) werden ons beide hersenscans getoont. Eentje van vorig jaar en eentje van nu. De verschillen waren groot!!
Bij de recente scan waren er bijna geen vernauwingen meer zichtbaar terwijl op de oude scan heel duidelijk de vernauwingen te zien waren....
De neuroloog gaf aan dat dit dus een heel gunstig teken was en dat het dus erg goed hersteld was!!!! Het gedeelte wat door het infarct is aangetast zal natuurlijk nooit meer herstellen maar Pffff, de opluchting die ik voelde...... alles wil je voor je kind doen als het  zo ziek is geweest, ik wilde de pijn, ik wilde in die rolstoel zitten en ik wilde dat ik naar het revalidatiecentrum had gemoeten maar het lot wilde anderhalf jaar geleden anders...

Onze bikkel gaat goed vooruit en hoeft volgend jaar niet direct weer onder de scan!! Alleen op controle en dan weer bekijken hoe het allemaal gaat!
Hoe blij ben je dan als ouders????  Dat kunnen we jullie niet vertellen en uitdrukken maar wij zijn zielsgelukkig.....

Al zijn de golven nog zo hoog
de liefde sleept ons er wel doorheen
ik voelde het nog nooit zo sterk als nu....






"Dat mooie rood was ooit voor mij
Een kleur van passie en van wijn"