Welkomsttekst


WvdM
Klokje
Het Praethuys (gastenboek)
Het Posthuys (email)
Twitter - JuulvanGils
Volg mij!
Regen of Zonneschijn?
Het weer op Vlieland:


Buienrader Nederland en vooruitzicht

 

 
Mooie woorden
Juul
"Stalende jongeling" Grieks

Zij is geboren op
zondag 6 Maart 1977

U wilt anders zijn dan de anderen en uw eigen levensstijl bepalen. U bent de baanbreker en komt in opstand tegen gezag van anderen.

Uw sterrenbeeld is VISSEN

De kleur behorende
bij Uw naam is Rood.
Rood is krachtig, vooruitstrevend, vibrerend, creatief en strijdlustig. Het is moedig, levendig en een gangmaker. Straalt macht en betrouwbaarheid uit.

Uw planeet is Zon
Vuur, leven en schepping.
Dat is de spil waar alles om draait.
De zon is het begin en daardoor bijzonder rijk aan energie.
Geneeskrachtig en geeft straling aan de aarde.

Uw favoriete edelsteen is
Robijn en/of Granaat,
en uw favoriete klank is "C".

Harde woorden
Gevoelloze, harde zinnen
worden soms gedachtenloos uitgesproken
In plaats van er iets mee te winnen
Is er weer een hart gebroken
Fantasie, sensatie en zelfs leugens
De vertellers voelen zich even de held
Je vraagt je af, waar blijven ze het halen
Achterloos wordt er weer iemand gekweld
Sommige mensen zijn zo hard
Ze raken je met hun roddels recht in het hart
Want ook al zeggen ze: "woorden doen geen pijn"
ze kunnen soms net zweepslagen zijn............
 

STAPJE VOOR STAPJE

Schuifel ik langzaam de toekomst tegemoet
Blijf ik alsmaar denken……
Ooit komt mijn tijd en komt alles weer goed!!

Soms een stap naar voren
En dan weer twee groten passen terug
Maar ik geef het alle tijd
Het wil nou eenmaal niet zo vlug……

Wanneer ik mijn dag heb……
En alles mee zit
Zet ik geen stap naar achter,
Maar naar voren twee!!

Regelmatig wil het allemaal niet lukken
En val ik weer helemaal naar waar ik was……
Maar dan sta ik op……
En zet gauw een grote pas!!

Stapje voor stapje
Schuifel ik nu langzaam de toekomst tegemoet……
Gewoon omdat ik weet……
Op een dag……komt alles goed!!!


OP DE DIJK....

Zittend op de dijk
Kijkend naar de schepen
Heerlijk de wind in mijn gezicht
Voel ik mij de koning te rijk.

Het geluid van het golvende water
Geeft mij weer innerlijke rust
Na een dag van hard werken
Nee dan ben ik echt geen prater.

De vuurtoren achter mij
Wegturend over het water
Zie ik alleen maar water
Een eindeloos gezicht voor mij

De zon wil me nog verwarmen
Maar de wind waait koud
Genietend van de rust
Blijft dit gevoel me omarmen


Leuke momenten
Weblogjes 5 jaar


Waterkant


Weblog van de week 8-9-2009: 


Dol fijn


Lief vogeltje


E-mail alert
Kalender
Juni 2017
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
Zoeken
Filmpjes
Marco en Ralph "De Speeltuin" actie Haīti


Clip "Zij" M|B


Afscheid @tjes chatbox M|B
Onze strijd
Het begon allemaal in mei/juni. Ik werd gevraagd om als lotus-patient bij de brandweeroefeningen te zijn. Na een paar keer begon er een stemmetje in mijn hoofd iets te fluisteren. Bij de laatste oefening werd dit een duidelijke stem  waar ik ook naar ging luisteren.
Deze oefening was een auto-ongeluk en ik was de gelukkige die in een auto mocht springen die op zijn kant lag. Ik vroeg al direct bij aankomst hoe ik in die auto ging komen en er werd een trapje geregeld, zodat ik eerst op de auto die nog op zijn wielen stond kon klimmen en daarna met wat handjes kon ik op de andere auto klimmen. Toen werd er vrolijk gezegd "En nu eerst met je hoofd naar binnen", dacht het niet heren, ik laat me er wel soepel in zakken, dan moet het goed komen. Gaandeweg de oefening werd ik door een ambu-verpleegkundige en een brandweerman uit de auto geschoven en toen kwam die stem die zei "Juul dit kan echt niet meer, dit kun je de mensen niet aandoen met je bijna 100 kilo...".


 

De knop was om en ik besloot een dag later te bellen naar Consulinn om een afspraak te maken. Deze afspraak stelde ik nog een week uit, omdat mijn zus en nicht met partners nog naar Vlieland kwamen en ik nog even wilde genieten van alles wat we de komende tijd niet meer zouden eten. 

19 juli was de dag dat ik een afspraak had. Johan had een paar dagen van te voren besloten om ook mee te gaan doen als stimulans voor mij en vol goede moed gingen we de stijd aan met de overtollige kilo's. Een heel fijn gesprek gehad met onze cunsulente van Consulinn en onze doelstelling werd bepaald. Ik had mijn doel gesteld onder de 80 kilo en Johan had geen doel, maar ging gewoon gezellig meedoen. 
Na 2 weken was Johan gewoon al 11 cm buikomtrek kwijt en veel kilo's, echt een stimulans voor mij (NOT). Maar we gingen gewoon door en door en door.
Johan had het regelmatig moeilijk, maar hij ging zo hard dat hij tussendoor af en toe zondigde, wat niet zo erg was, hij ging zo hard. De laatste week was ik er ook klaar mee, ook al had ik mijn doelstelling nog niet behaald. 3 maanden lang streng aan het dieet gehouden, maar het verschil mag er zijn. Trots op onszelf dat we dit gedaan hebben en weer lekker in ons vel zitten. De michelin gezichtjes en armen zijn helemaal weg 




 
NS & Pijnkliniek
Gisteren was het weer zover, ik mocht me weer melden op de pijnkliniek in Sint Niklaas (België. Maandag was mijn reis naar het zuiden al begonnen en die reis verliep niet zoals verwacht. De oorspronkelijke reis zou zijn:
12.00 uur boot naar Harlingen
14.15 uur trein naar Leeuwarden
14.44 uur trein naar Utrecht
16.53 uur trein naar Eindhoven
17.44 uur trein naar Deurne
18.09 uur aankomst Deurne

Het werd:
12.00 uur boot naar Harlingen
14.15 uur trein naar Leeuwarden
14.44 uur trein naar Utrecht
Extra tussenstop in Harderwijk ivm onwelwording
Trein wordt vervolgens uit de dienstregeling gehaald, waardoor ik strandde op Amersfoort. Daar de intercity genomen naar Utrecht. Net voor Utrecht een wisselstoring, waardoor ik de aansluiting naar Eindhoven weer miste, maar uiteindelijk.....
17.38 uur trein naar Eindhoven
18.32 uur trein naar Deurne
18.49 uur aankomst in Deurne.

Ipv 6 uur reizen, werden het er bijna 7. Ik zeg:"Dank je wel NS, nu weet ik zeker dat ik dit traject niet meer vaak zal gaan reizen".

Op dinsdag vervolgde ik mijn reis naar Sint Niklaas, dit keer met de auto en mijn vader. Na 1,5 uur parkeerde ik deze netjes in de parkeergarage van het AZ. Na het inchecken (lijkt de NS wel....inchecken, uitchecken...) nog even snel een kop soep gegeten voordat ik naar de pijnkliniek ging. 13.50 uur mocht ik me melden en netjes op tijd gebeurde dat ook (13.49 uur). Ik kreeg direct mijn relaxstoel aangewezen en mocht het operatieschort aantrekken. Daarna begon het wachten....Normaal gesproken hangt er na 10 minuten al een infuus aan mijn arm, maar nu duurde het bijna een uur. Eindelijk om 15.00 uur lag ik op de OK, waar ik nog even een powernap kon doen voordat ze begonnen. Daarna ging het in een sneltreinvaart (Intercity ook wel genoemd), verdoving, inspuiting, verwarmen, electroden. 15.25 uur was ik weer terug in mijn stoel en mocht ik nog een half uur "uitslapen". Na 10 minuten werd mijn bloeddruk gemeten (111/70), infuus afgekoppeld en mocht ik weer gaan. Ik denk dat ik de Belgen nog even klok moet leren kijken .
De terugreis verliep net zoals bij de NS, met vertraging dus . Maar na 2 uurtjes waren we dan toch weer veilig geland in Deurne. En nu kan het herstellen beginnen. De eerste nacht is altijd het ergste, omdat je niet weet hoe je moet gaan liggen. De dag erna begint de pijn toe te nemen (verdoving is uitgewerkt) en wordt de beweeglijkheid van de arm minimaal. Dit komt in de komende dagen wel weer goed en na een weekje ben ik meestal zo goed als hersteld. Nog wel voorzichtig zijn met tillen en onverwachte bewegingen, maar uiteindelijk kunnen we er dan weer voor een jaar tegenaan.

Medische week
Een weekje vol medische dingen.
Afgelopen vrijdag nam ik een trapje in het hotel, wat ik dagelijks vaak neem en een pijnscheut trok door mijn kuit. Niet zeuren, gewoon doorgaan, ook al ging dit niet van harte.
In de avond kon ik bijna niet meer lopen en na wat nachtrust was het niet veel beter geworden. Zaterdagochtend toch maar even de dokter gebeld en hij bevestigde mijn vermoeden dat het een zweepslag is (scheuring van de kuitspier). Ik werd vakkundig ingezwachteld en strompelde rustig aan door in het hotel, ook al was me rust voorgeschreven. Zondag toch maar even krukken gehaald, zodat ik nog een beetje mobiel was voor zover mogelijk.


Vanavond hadden we weer bijscholing van de Sigma en na 1,5 uur theorie over het hart, hartstilstand en fibrilerend hart met alle symptomen en medicatie erbij mochten we daarna nog medicatie gaan optrekken. We oefenen altijd met water wat er in de ampullen zit, maar altijd leuk en hylarisch wat we ervan maken.

 

 
Het laatste flesje bevat echte medicatie, deze vonden we kapot in een medicatiekoffertje, wat we open hebben gemaakt om te kijken wat er nu daadwerkerlijk inzit. Joke heeft op het flesje EHBO uitgeoefend door het vakkundig weer aan elkaar te plakken. Hiervan wordt ook melding gemaakt, want alle medicatie staat geregistreerd.

En dan morgen mag ik nog even een brandje gaan blussen voor verlenging van mijn BHV. Hoe ik dat ga doen op mijn krukken moet ik nog even gaan bekijken, maar het zal wel loslopen. 


Het zit er dan weer even op voor 2 weken, want dan gaan Johan en ik de kofferkennis op peil brengen. Dus voor ons nog wat voorbereiding om de les zo goed mogelijk te laten verlopen.



Wat doen we??
Sommige mensen vragen zich af wat wij allemaal doen bij de Sigma.
Bij grootschalige incidenten worden wij ingezet, waarbij meerdere slachtoffers zijn gevallen.
Vanavond hadden we een oefenavond planken en spinnen. Over 2 weken komt er een docent en een lotus, waarbij we het nogmaals in de praktijk kunnen brengen. Zo'n oefenavond ervoor is het altijd fijn om eens te oefenen bij elkaar, zodat je weer de "oja's" krijgt. Iedereen weet het wel, maar soms vervagen dingen toch als je het niet regelmatig doet.

Vanavond dus planken en spinnen. Een slachtoffer die nog staat, maar door letsel aan nek en rug toch ineens geplankt moet worden. 
Aangezien ik op dit moment niet kan tillen, speel ik graag als slachtoffer!

Eerst een nekkraag om, dan de plank er tegen aan en dan zakken maar.


Daarna komt het ultieme samenwerken. Slachtoffer recht op de plank leggen en met de spin alles goed aansnoeren.


En natuurlijk kan er tussendoor gegijnd worden met de headblocks tijdens de oefeningen, terwijl het slachtoffer geen kant meer op kan.




Jaarlijks onderhoud
Afgelopen vrijdag was het weer tijd voor mijn jaarlijks onderhoud in het ziekenhuis in België.
Donderdagavond reisde ik al naar Deurne toe, want vrijdagochtend om 8 uur mocht ik me al melden in het ziekenhuis. Na 4 uurtjes slapen liep mijn wekker weer af voor vertrek. Even snel Facebook en Twitter doorlezen en tot mijn schrik zag ik het bericht van Nathalie. Het bericht drong nog niet zo goed door zo vroeg op de ochtend, maar uiteindelijk komt zoiets toch erg hard binnen.
Om half 6 vertrok ik samen met mijn moeder naar Sint-Niklaas. 
Om 8 uur had ik al een infuus en om 8.05 lag ik al op de OK. Dat ging enorm snel, net zoals de behandeling. Voor de 1e keer hadden ze ook de zenuw in 1 keer aangeprikt en hoefde er niet meer gewiebeld of opnieuw geprikt te worden. En uit ervaring kan ik nu zeggen dat dit enorm veel napijn scheelt. Om 8.55 uur was mijn bloeddruk ook in orde en kon ik me terug aankleden en naar huis. Een rustig weekend ging ik tegemoet, de enige afspraak die ik had dit weekend was op zaterdag bij de kapper en voor de rest kon ik lekker rusten en bijkomen van de ingreep. Mijn jaarlijks onderhoud zat er weer op.
Met hazenslaapjes tussendoor toch nog wel wat gedaan. Even op de koffie bij mijn "oud" collega's op de Rabobank, geshopt voor ons nieuwe huis, boodschappen gedaan met mijn moeder, gegeten bij mijn zus en naar een verjaardag. Ik heb me dus niet verveeld en alles op mijn gemak gedaan.
Zondag mocht ik de reis naar het noorden weer gaan maken en ik merkte wel dat deze erg vermoeiend was. Ik wilde op de boot nog even gaan slapen, maar ik raakte aan de praat en dan is 1,5 uur zo voorbij. Johan hoefde niet met de avondboot te werken en haalde mij op bij de boot. Erg lief van hem en zo konden we al kletsend terug naar huis lopen, ieder een trolley in onze hand.
Vandaag kon ik nog een dagje rustig aan doen. Alleen ff de bestelling gemaakt voor het hotel en de rest van de dag vrij. Morgenvroeg mag ik nog even herhaling doen van BHV en daarvoor hoef ik maar van 8.30-9.45 uur. Voor de Eerste Hulp heb ik vrijstelling gekregen, dus kan ik de rest van de dag samen met Johan genieten. 


Bankhangen
En zo ben je ineens een bankhanger en een snotneus.
Vorige week dinsdag inentingen gehaald voor onze vakantie naar Marokko die niet doorgaat, maar daar later meer over, en vanaf woensdag was ik een beetje lala, niet fit, zat mezelf een beetje in de weg. Maar ach dat zal wel van de inentingen zijn. Helaas bleef het aanhouden en zaterdagmiddag was het klaar voor mij. Ik stond achter de bar, maar mijn hoofd bonkte als een gek, advilletjes erin en gewoon gaan tot 18 uur en toen snel op de bank onder mijn dekentje. Zondag een dagje vrij genomen, zodat ik rustig aan kon doen, maar een hele dag bankhangen mocht niet baten. Maandag was ik nog niet opgeknapt, maar ik ging toch maar even naar het werk voor een overleg. Na 2 uurtjes dook ik weer snel op de bank. Dinsdag en woensdag is weekend voor mij, dus nog even 2 dagen om verder op te knappen. Dinsdagavond begon het!!! Yeahhhh het einde is in zicht!!!! Het gesnotter, naja gesnotter.....het leek wel of de Waddenzee leeg liep hahaha......en na 24 uur is het einde in zicht. Het snottert nog wel, maar ipv iedere 2 minuten een vloedgolf nu 1 keer per uur 


Niks aan
Zo ben je nog topfit en dan ineens na het brigdeweekend voel je je ineens belabberd.
Toch ging ik naar het werk toe, waar ik eigenlijk direct naar huis werd gestuurd. Maar zo eigenwijs als ik groot ben heb ik toch nog eerst wat noodzakelijke dingen gedaan. Op woensdag ging het precies hetzelfde en na een goede dosis antigrippine en hotcoldrex denk je dat het wel weer gaat.....niet dus, donderdag de gehele dag plat gelegen, maar vrijdag vond ik het wel welletjes en begon ik rustig aan weer met werken voor een paar uurtjes. Zaterdag, zondag en maandag leken goed te gaan, maar maandagavond ging het weer helemaal mis. Ik kreeg hoestbuien. Dinsdag besloten we toch een wandeling te gaan maken en zodra ik buiten was, waren de hoestbuien over en had ik weinig tot geen last. De nacht hierop ben ik na 10 minuten in bed te hebben gelegen op de bank gekropen, zodat Johan kon slapen en ik verder kon bulderen. Dit ging er zo heftig aan toe, dat ik blij was dat we niet in een grote villa wonen, maar in ons kleine juttershuisje, want de toiletpot was ineens hard nodig. Dit was de druppel voor mij en in de ochtend heeft Johan voor mij de huisarts gebeld. 
Na onderzoek kon ze uitsluiten dat het geen kinkhoest was, maar een leuke infectie op de luchtwegen en ik mocht naar huis met een flinke dosis antibiotica. Morgen ben je weer een stuk fitter!! Eerst zien dan geloven.....
De avond ging wel redelijk, weinig hoesten, maar toen ik eenmaal wilde gaan liggen begon het weer. Slokje water, rustig ademhalen, liggen, een uurtje slapen en dan weer wakker worden. Zo ging het door tot 5 uur vanochtend, 2 advilletjes genomen en toen heb ik heerlijk geslapen tot 8.30 uur. Johan ging werken en ik ging nog een paar uurtjes proberen te slapen en dat lukte waarempel tot 12 uur. Nu maar hopen dat deze lijn zich doorzet en ik vannacht gewoon in bed kan slapen en niet op de bank hoef te liggen. Hij ligt overigens heerlijk!! 
Hier is niks aan.....ik ben geen thuiszitter.......ik wil gewoon weer werken, maar dit keer zal ik wel even een klein beetje naar mijn lichaam luisteren en niet te snel gaan beginnen, net zoals vorige week, want dan zit ik volgende week weer thuis en daar heb ik helemaal geen zin in.


Goed gekeurd!
Vanochtend mochten we vroeg uit de veren, want het half jaarlijks bezoek aan de tandarts stond op het programma.
Johan mocht als eerste in de stoel plaatsnemen en was binnen 2 minuten weer uit de stoel. Lekker snel, geen bijzonderheden en een goed gebit!
Ik nam snel plaats in de stoel en vertelde dat ik wel dacht dat ik een gaatje zou hebben, maar bij controle bleek dit niet het geval. Mooi!! Een beetje aanslag werd nog weggepoetst en ik was na 5 minuten ook weer uit de stoel. Wow!! Moet ik niet de krant bellen??
Normaal gesproken mag ik altijd 4 keer per jaar plaatsnemen in de stoel bij de tandarts, 2 x controle en 2 x reparaties en nu.....nu mag ik gewoon niet meer komen dit jaar . We zijn goedgekeurd!!!

Verder vandaag weer heerlijk gewerkt en ook nog een goede daad verricht. Gisteren kreeg ik via Twitter een oproepje tegen dat iemand zijn kat kwijt was. Ik wist dat er bij ons in het hotel sinds vorige week een kat steeds kwam aanlopen. Ik wist niet dat onze aanloper van hen was en twitterde vanochtend dan ook een foto of iemand wist van wie deze lieve en aanhankelijke kat was. Het bleek dus de vermiste kat te zijn die al 17 jaar oud is en doof, maar zo lief en aanhankelijk. Ik kreeg binnen 5 minuten dan ook een telefoontje dat de eigenaar eraan kwam en het was een mooie emotionele hereniging van beide kanten.
Moeder (zoals de poes heet) is goed verzorgd door alle medewerkers in het hotel. Brokjes, water, een dekentje en zelfs een geīmproviseerde kattenbak had ze tot haar beschikking. We zijn erg blij dat Moeder weer terug is bij de eigenaren!


Uitgeteld
Jeetje wat kan een mens ineens in elkaar storten als de boog niet meer gespannen staat.
Zaterdagavond viel er een grote last van de schouders na het optreden met de fanfare. Zondagochtend had ik me verslapen voor het ontbijt in het hotel. Ik had mijn wekker om 7.30 uur gezet ipv 6.30 uur en schrok me een hoedje toen ik dat zag. Binnen 10 minuten was ik op het werk, gelukkig was de eigenaar die eigenlijk om 9 uur zou beginnen te vroeg en zo konden we ervoor zorgen dat het ontbijt toch om 8.30 uur gereed stond voor de gasten. Maandagochtend was ik niet meer vooruit te branden. Ik deed mijn werk, maar de ene voet wilde niet meer voor de andere leek wel. De tijd vloog voorbij en in de avond besloot ik maar eens polshoogte te gaan nemen om even een uurtje te relaxen bij WaddenGevoel.
Ik kon dinsdag om 17.30 uur terecht en liet me 2 uur lekker verwennen. Gezichtsbehandeling, massage van rug, nek en schouders. Wat een heerlijk gevoel en ik ging daarna ook rozig naar huis. Lekker een relaxed avondje bankhangen en in de ochtend nog een uurtje terug voor een voetmassage. Ondanks dat ik om 7 uur al wakker was, wilden mijn ogen niet echt open, de vermoeidheid kwam er nu echt uit en na een uurtje dutten met de voetmassage kon ik zeggen dat ik me weer mens aan het voelen ging. De hele dag heeft het eigenlijk geregend hier op Vlie, wat goed is voor de natuur, want het was inmiddels alweer aardig droog aan het worden. Voor mij dus geen wandeling door de bossen of over het strand vandaag, maar een uitgelezen kans om weer eens goed door het huis heen te gaan. Ramen aan de binnenkant wassen, stoffen, stofzuigen en badkamer een grote beurt geven. Helaas is het nog niet gelukt om de was weg te werken, maar dat komt morgen wel. 
Zo moe als ik afgelopen dagen was, zo levendig ben ik op dit moment. Wat kan een mens opknappen van een massage, dit moet ik vaker gaan doen.


Geen zuurkooltijd voor mij
"Ik mag alles eten van de dokter behalve zuurkool!!" 

Dat is wat de orthopeed te melden had vanmiddag toen hij me belde met de uitslag van de MRI.
Ik hoef niet onder het mes gelukkig, maar mag het voorlopig nog rustig aan doen. 
Onder het genot van maagbeschermers en diclofenac (3x daags) mag ik de komende tijd verder hobbelen op mijn krukken. Als dit niet beter wordt kan ik nog een spuit gaan halen voor pijnstilling. 
Mijn meniscus is gekneusd waardoor ik zoveel pijn heb en niet goed kan lopen. Dit kan dus nog even gaan duren, maar ach wat heb ik te klagen. Ik mag alles hebben, behalve zuurkool. Daar valt mee te leven toch?!


"Hoe zou het zijn als je weer in mijn armen lag
Hoe zou het zijn als ik je mooie ogen zag"