Welkom door Marco
Welkomsttekst



Hey, wat leuk dat je even een kijkje komt nemen op mijn weblog.

Ik ben Jolanda, (bijna) 50 jaar, woon in Hoogezand samen met Richard (54), onze zoon Patrick (23) en dochter Loraine (19) en onze Oud Duitse Herder Caine (2).

Ik werk 3 dagen op kantoor en nog een halve dag thuis als secretaresse voor de bovenschoolse directie van een scholenvereniging met 20 basisscholen 

Naast werken en huishoudelijke verplichtingen hou ik van lezen, computeren, leuke uitjes, sauna en gezelligheid. Daarnaast doe ik nog verschillende vrijwilligersklusjes.
 
Profiel
Naam: Jolanda
Leeftijd: 50 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
AGENDA



Gastenboek
Mijn laatste reacties
Beste weeklog - wk 43
Marco's favoriet - wk 19/ mei 2011
Voor m'n lief
Marco Momenten
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Kalender
November 2018
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
E-mail alert
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Borsaties ;
en 2 gast Borsaties .
Foto album
Zoeken
Yes... nieuwe baan !!
Vorige week schreef ik al in mijn blog dat het ff niet zo lekker gaat op dit moment.
Ik schreef ook dat ik keuzes had gemaakt, maar dat er nog niet genoeg duidelijkheid was.

Die duidelijkheid is er nu !  Ik heb een nieuwe baan, ik word collega van Ina.
Op dit moment huurt de organisatie waar ik nu nog werkzaam ben 2 kantoorruimtes van een Zorg en Welzijninstelling waar Ina werkt.. Inmiddels zit ik daar al 5 jaar. Aangezien ik veel contact heb met Ina tipte zij me laatst dat er een vacature vrij kwam bij hun in de organisatie. De vacature sprak mij erg aan en ik heb haar gezegd dat ik er wel oren naar had. Zij heeft dit teruggekoppeld naar haar leidinggevende en die kwam op een gegeven moment bij mij en had gehoord dat ik wel interesse had. We hebben een fijn gesprek gehad en ook mijn huidige werksituatie besproken. Na het gesprek gaf hij aan dat hij het wel met mij zag zitten. Hij "kende" me inmiddels 5 jaar en wist wat mijn instelling was.
Dat deed me goed te horen.

Zij moesten echter wachten op meer duidelijkheid wat betreft financiële ruimte om mij aan te kunnen nemen. Vorige week bleek in eerste instantie dat het nog wel een tijdje zou duren voordat die duidelijkheid er kwam.

Tot afgelopen dinsdagochtend.
Toen kwam hoofd bedrijfsbureau bij me of ik nog steeds geïntresseerd was en of ik donderdagmiddag (vanmiddag dus) voor een sollicitatiegesprek wilde komen. Natuurlijk wilde ik dat !! Per e-mail werd mij eind van de middag gevraagd of ik mijn CV wilde meenemen naar het gesprek of alvast wilde opsturen. Heb dat 's avonds gelijk geregeld.

Vanmiddag om half 1 had ik het gesprek. Het was een goed en open gesprek, het voelde als een warme deken. Voor de vacature die er is moet nog een nieuwe functieomschrijving komen. Het betreft een baan aan de balie/receptie en die gecombineerd wordt met de boekhouding en personele administratie. Het is een functie waarbij je eigenlijk een beetje het spin in het web bent.  Aan het einde van het gesprek werd duidelijk dat ze het wel zagen zitten met me en dat ik wat hun betreft aangenomen was. Of ik het zelf zag zitten? JA ZEKER zie ik het zitten, heb er enorm veel zin in !!!
Een "nieuwe" omgeving, collega's en onder de mensen.

Na het gesprek helemaal blij naar huis. Het moeilijkste kwam nog.
Ik moest m'n huidige werkgever op de hoogte stellen. Gisteren had ik een goed en fijn gesprek gisteren met de verzuimmanager. Zij vond dat ik een hele verstandige keuze had gemaakt. Ik was gewoon ziek van de huidige werkomstandigheden en het zag er niet naar uit dat daar op korte termijn verandering in kwam. Ik had wat haar betreft er goed aan gedaan om voor mezelf te kiezen.

Eenmaal thuis, na mijn mannetje en mijn ouders op de hoogte te hebben gebracht, de stoute schoenen maar aangetrokken. De telefoon gepakt en de interim opgebeld. Zoals gewoonlijk steeds zijn voicemail ervoor. Een keer ingesproken en daarna herhaaldelijk gebeld. Om 20 voor 5 eindelijk contact. Ik heb hem gezegd dat ik graag een gesprek met hem wilde en of hij morgen tijd voor me had. Hij vertelde dat hij op dat moment in de auto zat op weg naar Hoogezand. Hij zou er rond half 6 zijn en morgen rond een uur of half 2 's middags. Direct maar doorgepakt en gevraagd of het goed was dat ik gelijk om half 6 een gesprek kon hebben. Dat was geen probleem.

Ohhhhh..... ik was zo zenuwachtig, had er gewoon buikpijn van.
Hoe ging hij reageren? Om half 6 was ik er en met klamme handen ging ik naar binnen. Direct maar met de deur in huis gevallen en verteld dat ik mijn ontslag indiende. Dat ik gesolliciteerd had en was aangenomen voor een andere baan. De interim reageerde er heel goed op, pffff.....  Hij vond het een verlies voor de organisatie, maar vond het een hele verstandige en goed keuze. Ik heb ook aangegeven dat ik van de huidige situatie alleen maar ziek werd en dat ik niet langer aan anderen wilde denken, maar nu voor mezelf had gekozen. Dat mijn gezondheid belangrijker is. Ik werd gefeliciteerd en hij hoopte dat ik straks mijn plezier weer terug vond.

Er is een last van mijn schouders gevallen. Ik ga nu heerlijk genieten van 2 week kerstvakantie. In het nieuwe jaar gaan we om de tafel om te kijken op welke manier en hoe zo'n termijn we afscheid gaan nemen.


IK BEN ZO BLIJ !!
Ik loop gewoon te stuiteren ......kan het nu gewoon van de daken schreeuwen en hoef niet langer m'n mond te houden.






't gaat ff niet....
Vorige week maandag schreef ik al dat het momenteel weer niet zo lekker met me gaat.
Grootste oorzaak hiervan zijn de omstandigheden op mijn werk.

Ik werk al 8 jaar als secretaresse  bij een vereniging van 5 basisscholen. Deze vereniging wordt gestuurd door een algemeen directeur (AD), die mijn leidinggevende is. Ik werk 3 dagen en we waren dan ook meestal samen op kantoor. Bespraken een hoop met elkaar, zakelijk maar ook privé dingen. Ik ging altijd met plezier naar het werk. Mijn werk was gewoon mijn eigen ding. Daar was ik gewoon Jolanda, ipv degene die altijd alles in banen moet leiden om het voor iedereen thuis zo overzichtelijk mogelijk te maken.

Tot begin 2009 !  Wat er toen gebeurde kunnen jullie lezen in mijn 1e blog.
Ik schreef dit blog eind oktober 2009. Zat toen voor 50% in de ziektewet. Door coaching en later de hulp van een psychosomatische fysiotherapeut ben ik stukje bij beetje weer omhoog geklommen uit het dal. De band die ik had met mijn oude AD miste ik wel erg.
Ik moest het doen met de interim, alleen deze was er vaker niet dan wel. Ik zat veel alleen en daar kan ik erg slecht tegen . Dit probleem ook besproken met de bedrijfsarts en het advies naar de werkgever was dan ook dat daar een verandering in moest komen.
Of ik een stagiaire wilde van het MBO vroeg de interim. Pffff..... waar haal ik de tijd en energie (die ik amper had op dat moment) vandaan om iemand te begeleiden? Op een gegeven moment kwam hij met een HBO'er aan die mij zou gaan ondersteunen op kantoor. Deze jongen kwam in januari en vanaf dat moment ben ik ook weer begonnen met uren opbouwen. Ik had weer aanspraak, kon weer dingen overleggen en neerleggen bij iemand. Hoewel er ook dagen waren dat hij er niet was omdat hij dan opdrachten voor zijn studie had ging het gelukkig beter met mij. In april was ik weer 100% inzetbaar. Ik zat weer beter/gelukkiger in mijn vel, kon weer van dingen genieten en ook dingen loslaten.

Eind juni vertrok de stagiair. Jammer, vanaf dat moment moest ik het weer "alleen" doen, maar ik ging ervoor! Had me zo ellendig gevoeld, dat zou me niet weer overkomen.
De zomervakantie kwam en ik verheugde me er echt op. Doordat echter alles op mijn "schouders" neerkomt bij het organiseren van een vakantie (zoals jullie wellicht ook in mijn 1e blog hebben gelezen heeft mijn man ASS - Autisme Spectrum Stoornis) waren de 1e dagen op de camping helemaal k*t. Kon er niet van genieten, kwam niet tot rust. Ook de kids konden hun ei niet kwijt en die heb ik ze in de 2e week naar opa en oma gebracht en hadden wij nog 2 daagjes met z'n tweeën. Gelukkig had ik bij thuiskomst nog 2 weken vakantie, dus ik kon nog even weer bijtrekken.

Op 23 augustus begon de 1e werkdag weer. Ik begon met goede moed.
De interim was ook nog steeds in beeld, maar hij had intussen van het bestuur minder uren gekregen vanwege de hoge kosten. Samen met de 5 MT leden moest hij de organisatie "draaiende" houden. Na verloop van een paar weken bleek dat hij toch erg weinig op kantoor was. Vaak was hij er op maandagochtend en moesten we snel-snel de agenda en de lopende zaken die afgehandeld moesten worden doornemen .  Verder ging alles via de e-mail, briefjes of voicemail. Van de 3 dagen die ik werk zit ik dus 2½ dag alleen. Voor de herfstvakantie heb ik al aangegeven dat ik dat niet trek. Er is zo weinig overleg, alles moet snel-snel. En die 4 muren....... 
 Hij zou kijken wat daar aan gedaan kon worden. Maar jullie raden het vast al..... er veranderde niets !!

In de loop van november werd de irritatie en ergenis steeds groter. Ik voelde me zo alleen !! Merkte dat ik weer op m'n tenen liep en dat mijn lijf weer protesteerde. Ook het hoofd werd weer een chaos, de concentratie 3x niets en een klus waar ik normaal 10 min. overdeed duurde nu wel weer 2x zo lang. Ik "zat" alleen maar in m'n hoofd en sliep weer slecht 's nachts. Had af en toe een heel duizelig gevoel, maar had de bloeddruk al laten meten en daar was niets mis mee.

Thuis was er ook onrust door het klussen op de kamer van de oudste. Mijn lief kan daar erg slecht over omdat hij dan geen overzicht heeft over de dingen. In het weekend van 27/28 november flipte ik. Ik kon niets meer verdragen. Ik was alleen maar boos op alles en iedereen. Flinke ruzie hier in huis. Gelukkig werd ik snel weer rustiger en besefte dat het zo niet langer kon. Ik moest maar weer naar de huisarts, daarover schreef ik ook al in m'n vorige blog.

Vorige week donderdag ben ik bij de huisarts geweest en heb daar m'n verhaal verteld en ook aangegeven dat ik weer onrust in m'n lijf voelde net als vorig jaar. Hij adviseerde me rust te nemen en toch weer medicatie te gebruiken op de momenten dat ik voel dat de onrust weer opkomt. Ook gaf hij aan dat de situatie zwaarder is doordat ik thuis (bijna) geen steun krijg van mijn lief op emotioneel vlak door zijn ASS. Er is niemand die me dan even tegen zich aantrekt en een arm om te toe slaat. Niemand die even tegen je aanpraat.

Afgelopen vrijdag heb ik samen met een vriending gezellig een dagje sauna gedaan. Dat was even genieten!! Lekker relaxen, eten & drinken en nergens aan hoeven denken. Zaterdagmorgen met m'n mams het bed+ombouw & bureau weer in elkaar gezet op Patrick zijn kamer. Echter 's middags vloog de griep me aan. Oh wat had ik het koud, lag met 2 dekens op de bank te klappertanden . Heb me de hele zaterdagavond ellendig gevoeld, dikke koorts en erge hoofdpijn. Zondag gelukkig geen koorts meer, maar nog wel erge hoofdpijn. Zondagavond rond een uur of 10 op bed gegaan. Ik wilde kijken of ik maandagochtend naar kantoor kon want dan kon ik een gesprek met de interim hebben over mijn inzetbaarheid. Maar ik kon de slaap niet vatten, lag te draaien en woelen in bed en sliep om 23.30 uur nog niet. Richard had middagdienst en kwam rond 23.45 uur thuis. Even naar beneden geweest en toch maar medicijnen ingenomen. Weer  terug in bed en het donker vloog het me weer aan en kreeg een enorme huilbui. Gelukkig was Richard er toen wel voor me en zei dat hij niet wilde dat ik maandag aan het werk ging, zo kon het niet langer!
't was net alsof ik dat even nodig had, dat er iemand tegen me zei: : Ho, stop tot zover en niet verder" .  Daarna ben ik in slaap gevallen en werd om 7 uur weer wakker.

Maandagmorgen om 8 uur direct de telefoon gepakt en naar kantoor gebeld.... geen gehoor. Dan maar het mobiele nummer van de interim.... ook geen gehoor, dus voicemail ingesproken. Een uur later weer geprobeerd en toen werd er wel opgenomen. Heb doorgegeven dat ik het weekend griep had gehad en dat ik me nog niet fit voelde en dat ik donderdags naar de huisarts was geweest en het advies had gekregen dat ik het even rustiger aan moet doen. Kreeg ik de vraag of hij vervanging voor mij moest regelen? Vervaning? Nu al? Er waren helemaal nog geen afspraken gemaakt/uitspraken gedaan over hoe en wat. Ik heb gezegd dat ik dat niet wist en dat ik eerst een gesprek met de verzuimmanager wilde.

Zij was maandag vrij dus kon haar gisteren pas telefonisch bereiken. Ik heb haar kort uitgelegd waar ik de afgelopen tijd weer tegenaan gelopen ben en zij wilde in eerste instantie dat ik thuis bleef. Heb heel duidelijk aangegeven dat ik dat niet wil. Dat lost het probleem niet op. En een uurtje per dag naar kantoor dan? Nee, wat doe ik nu in een uurtje? Ik heb aangegeven dat ik het eerst van 9.00 - 12.00 uur wil proberen. Dat was wat haar betreft akkoord. Woensdag heb ik een afspraak met haar en zal ik het hele verhaal op tafel leggen. Dit is voor mij geen werkbare situatie.

Wel staat er binnenkort een verhuizing voor de deur. Het kantoor gaat verhuizen naar een school. Men denkt dat mijn problemen daar wel mee "oplossen". Ik zal daar wel wat meer mensen tegen komen, maar dat zijn toch niet mijn directe collega's. Kan toch moeilijk met de juf van groep 3 overleggen waar een rekening op geboekt moet worden??? Snappen ze het nu niet of.......

De plannen tot verhuizen liepen al een poosje maar werd door een gemeentelijke beslissing die genomen moest worden steeds uitgesteld. Na de herfstvakantie hoorde ik tussen neus en lippen door dat het door ging. Dus ik vroeg aan de interim wanneer hij de verhuizing gepland had. Nou het liefst per 1 januari. Ja hoor...... met alle drukte en voorbereidingen van de kerstpakketten en de eindejaarsborrel ook nog even een verhuizing regelen? En dan ook nog 2 weken kerstvakantie? Oké dan de huur per 1 februari maar opzeggen. Daarmee was voor hem de kous af en werd er nadien niet meer met me over gesproken. Maar wie gaat het nu regelen? Ik heb vorige week aangegeven dat ik de zaken even niet op een rijtje kan krijgen en een verhuizing voorbereiden al helemaal niet zie zitten. Ben benieuwd hoe dat nu verder opgepakt gaat worden....

De organisatie is ook bezig met een onderzoek naar een fusie met een grotere partner. Wat dit voor mij gaat betekenen? Ik weet het niet. Weet wel dat het kantoor van de andere organisatie waar nu gesprekken mee zijn zeker een half uur met de auto hiervandaan is . Nu ben ik binnen 5 minuten op kantoor en als ik geen auto bij de deur heb kan ik op fiets.

Allemaal onduidelijkheid dus en dat put me zo uit!
Onlangs heb ik een keuze gemaakt voor mezelf, maar daar is op dit moment nog niet genoeg duidelijkheid over. (ja beetje geheimzinnig hè? Maar kan daar op dit moment nog even niets over kwijt, moet eerst even wat dingen op een rijtje hebben).

Straks een eindejaarsetentje van het werk met de bestuursleden, de interim, de MT leden en nog een paar anderen. Heb besloten daar wel heen te gaan, ben ik tenminste even onder de mensen. Kijken of ze me wat te vertellen hebben..... Daarna staat er kerstpakketten inpakken op de planning. Ik laat jullie weten hoe het was




Het is wel een lang verhaal geworden, maar wel heerlijk om het even van me af te schrijven.
"Wat is er meer
Meer nog dan dit"