Welkom door Marco
Welkomsttekst



Hey, wat leuk dat je even een kijkje komt nemen op mijn weblog.

Ik ben Jolanda, (bijna) 50 jaar, woon in Hoogezand samen met Richard (54), onze zoon Patrick (23) en dochter Loraine (19) en onze Oud Duitse Herder Caine (2).

Ik werk 3 dagen op kantoor en nog een halve dag thuis als secretaresse voor de bovenschoolse directie van een scholenvereniging met 20 basisscholen 

Naast werken en huishoudelijke verplichtingen hou ik van lezen, computeren, leuke uitjes, sauna en gezelligheid. Daarnaast doe ik nog verschillende vrijwilligersklusjes.
 
Profiel
Naam: Jolanda
Leeftijd: 50 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
AGENDA



Gastenboek
Mijn laatste reacties
Beste weeklog - wk 43
Marco's favoriet - wk 19/ mei 2011
Voor m'n lief
Marco Momenten
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Kalender
November 2018
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
E-mail alert
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Borsaties ;
en 1 gast Borsaties .
Foto album
Zoeken
Machteloos....
Het is al veel te lang geleden dat ik hier heb gelogd.
Er heeft zich in die afgelopen periode zoveel afgespeeld in mijn/ons leven dat ik helemaal geen zin had om te loggen. Snel een paar krabbels op Facebook waar ik mijn gevoel in probeerde te uiten dat was voldoende.

Op dit moment speelt er weer het één en ander en ik had heel sterk het gevoel dat ik het van me af moest schrijven en delen. Nu vind ik Facebook te openbaar om daar alles maar neer te zetten, zeker als het om m’n gezin gaat. In eerdere periodes luchtte ik wel vaker m’n hart hier op het weblog en dat gaf altijd een goed gevoel. Veel Borsato-fans zijn erg inlevend en meelevend en kunnen heel vaak de juiste woorden schrijven om je even een hart onder de riem te steken die je op dat moment heel hard nodig bent. En schrijven is zoveel fijner dan steeds maar weer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Ik heb dan het gevoel dat ik er in blijf hangen terwijl ik juist verder wil.

Het is geen vrolijk verhaal, maar wel de keiharde realiteit waar we ons momenteel in bevinden. Het is een lang verhaal geworden, maar moest het op deze manier even kwijt.


Vanaf de voor ons heftige zomer van 2012 was onze dochter Loraine aldoor heel erg moe, ze sliep veel, viel overdag ook gewoon in slaap en uit bloedonderzoeken werd steeds niet gevonden. In april 2013 bleek na het zoveelste bloedonderzoek dat ze ziekte van Pfeiffer had, op dat moment nog actief. We hoopten dat ze met wat voedingsadviezen en de nodige rust zich snel wat beter ging voelen. Helaas was het tegendeel waar. Ze bleef moe en veel slapen, maar ook zagen we dat dingen waar ze altijd veel plezier aan beleefde niet meer leuk vond. Zo besloot ze na de zomervakantie van 2013 om te stoppen met paardrijden en het leasen van haar pony.

Vorig jaar oktober gaf ze, tijdens een moeder-dochteruitje waar ik van hoopte dat ze er plezier aan zou beleven, maar wat eindigde in onverwachte terugreis naar huis, aan dat ze absoluut niet goed in d’r vel zat, zich niet gelukkig voelde, dat ze heel snel boos werd, zich overal aan ergerde, zich niet goed voelde worden in een drukke omgeving  en dat ze het leven soms niet meer leuk vond. Na een gesprek met de huisarts werd ze doorverwezen naar een psychologe. Deze gesprekken gingen moeizaam en ik merkte aan d’r dat ze iedere keer met tegenzin naar de gesprekken ging.

Begin 2014 ging het niet goed, ze was zeer opstandig thuis en op een dag dat het totaal niet ging deelde ze ons mee dat ze een poosje weg wilde. Ze ging wel een aantal weken bij een vriendin wonen, ze kon het niet meer aan thuis, ze wilde rust. Na veel strijd en met pijn in ons hart hebben we haar de ruimte gegeven maar wel met hele duidelijke afspraken. Gelukkig kwam ze na 1 nacht al weer naar huis. De rust die ze hoopte te vinden vond ze ook daar niet. Half januari kwam ze op een avond overstuur thuis. Ze vertelde dat ze dingen begon te zien die er niet waren en dat ze al een paar dagen het gevoel had dat er iets/iemand op haar kamer was. Ook gaf ze weer aan dat ze er liever niet meer wilde zijn.  We hebben direct contact opgenomen met de psychologe en werden toen in overleg met de huisarts doorverwezen naar een jeugdpsychiater.

Het werd duidelijk dat ze depressief was en na goed overleg werd besloten om met medicatie te starten. Ze zat zo op slot dat praten erg moeizaam ging en met het oog op haar naderende schoolexamen hoopten we dat dit de juiste weg zou zijn.

Na een paar weken zagen we enige verandering. Ze werd niet meer zo snel boos, had wat meer rust in d’r lijf en zagen haar af en toe weer lachen. Ze had gesolliciteerd bij de Action en werd uitgenodigd voor een solliciatatiegesprek en werd aangenomen. Het gaf wat andere afleiding en we hadden het idee dat ze het ook gezellig vond met de collega’s  Ook was er een knop(je) om gegaan wat betreft het schoolwerk, ze was wat serieuzer bezig en we kregen weer een beetje hoop.

In die periode moest ze ook op zoek naar een vervolg opleiding. Na bezoek van open dagen en praten over wat ze graag zou willen doen besloot ze zich in te schrijven voor de opleiding Medewerker Maatschappelijke Zorg, ze zou graag aan de slag willen met probleemjongeren of mensen met gedragsproblemen of beperking. Ze kreeg een uitnodiging voor een intake en na 5 minuten was voor de intakester al duidelijk dat er voor haar geen plek was. Dit alles op basis van de verzuimuren op haar huidige school waarop Loraine eerlijk uit gelegd had wat er aan de hand was. Ze kreeg niet eens de kans om te motiveren waarom ze voor deze opleiding had gekozen. Ze kon beter uit gaan zien naar een andere opleiding, want ze zo sowieso op de wachtlijst geplaatst worden en er waren ook niet voldoende stageplekken. Heel vreemd dat een vriendin/klasgenoot 3 dagen later bij de intake op dezelfde school en dezelfde opleiding wel werd aangenomen.

Ik heb nog aangedrongen op een verlengd intakegesprek omdat ik vond dat ze wel een eerlijke kans moest krijgen. Dit gesprek vond weken later plaatst nadat ik herhaaldelijk had geïnformeerd hoe lang het ging duren omdat deze onzekerheid niet goed was voor Loraine. Na afloop van dit gesprek waren de 2 intakesters van mening dat ze zichzelf goed “verkocht” had. Ze zouden dit meenemen in het advies gesprek van de toelatingscommissie en zouden binnen 1½ week horen wat er besloten was. Na 2½ week hadden we nog steeds niets gehoord en na een telefoontje van mijn kant had de intakester heel toevallig diezelfde middag nog willen bellen. Na enige aarzeling vertelde ze dat ze haar wel een kans wilden geven maar dat ze wel op de wachtlijst zou komen omdat de opleiding vol zat. Op dat moment kwam er zoveel boosheid in me op dat ik alleen maar meer wilde vechten voor ons meissie.

We gingen op zoek naar een andere school waar ook deze opleiding werd gegeven en schreven haar daar in. Ze kreeg een uitnodiging voor een intake en we besloten na overleg dat we maar niet direct gingen vertellen wat er aan de hand was. Gelukkig zat ze in een goede periode en kon ze goed motiveren waarom ze deze opleiding graag wilde doen. Direct tijdens het gesprek kreeg ze al te horen dat ze was aangenomen. Ik was erg blij maar deze blijdschap zag ik helaas niet bij Loraine.

Er was een speciale tekst van Bob Marley die voor Loraine erg belangrijk is en deze wilde ze graag als tattoo op haar arm. Dit wilde ze graag van ons voor haar 16e verjaardag. Ze is hier zo ontzettend trots op.


Alhoewel Loraine geen prater is liet ze me met moederdag weten hoe fijn ze het vind dat ik er constant voor haar ben. Dit deed me zo goed, want we hebben samen ook heftige periodes meegemaakt. Het nummer wat in deze tijd heel veel voor ons betekent is van Marco en dat heeft ze me d.m.v. het moederdagcadeautje nog duidelijker gemaakt.





De examens kwamen en hier sloeg ze zich goed doorheen. Ze was in die periode zelfs “vrolijk en ik zag weer wat lichtpuntjes.


Het moment dat wij dachten dat het wat beter ging.

Maar helaas toen de examens achter de rug waren en ze vakantie kreeg en daardoor het ritme kwijt raakte ging het toch weer slechter. Ze lag weer veel in d’r bed met de gordijnen dicht en kwam tot weinig.

11 juni kwam het telefoontje dat ze geslaagd was voor het VMBO en wat was ik trots op m’n meissie. Maar het was net alsof ze zelf helemaal niet blij en trots op zichzelf was. Ze stond me dan ook heel vreemd aan te kijken dat ik stond te huilen van blijdschap. Voor mijn gevoel konden we dit hoofdstuk van een school waar ze met tegenzin naar toe ging afsluiten en ons voorbereiden op een volgende die ging komen.


Diplomauitreiking

Omdat de kinderen dit jaar niet meer mee wilden op vakantie besloot ik samen met Loraine er toch nog even tussen uit te gaan en gingen we een weekje samen naar Turkije. .  Ik vond dat ze dit wel verdient had na het “vechten” de afgelopen periode We gingen terug naar het hotel waar we in 2008 ook met ons gezin waren geweest, ze vond dat fijn want dan wist ze tenminste waar ze terecht kwam zei ze. Eenmaal op plek van bestemming bleek dat ook dit haar enorm zwaar viel, de drukte van alle mensen en de vreemde omgeving deden niet goed. Na een paar dagen werd ze wel iets ontspannener maar ik zag ook hoe ze er naar toe leefde om weer naar huis te gaan. Ze gaf zelf ook aan dat ze zich nergens beter voelde dan thuis.



Aangezien we er met elkaar goed over hadden gesproken dat de kinderen niet meer mee wilden op vakantie en manlief en ik er ook echt even aan toe waren om wat quality-time met z’n 2-tjes te hebben, heb ik het er in de week vooraf ontzettend moeilijk mee gehad. Het was zo dubbel allemaal, m’n depressieve dochter “achter laten” en wetende dat manlief het heel hard nodig had om even rust te hebben in zijn vakantie . Hij heeft Autisme, ADD en zelf ook vaak last van depressieve stemmingen en had een turbulent jaar achter de rug op het werk. Alle stress m.b.t. Loraine zorgen bij hem voor nog meer prikkels dan waar hij normaal al last van heeft. Plus het feit dat hij zich bijna niet kan inleven in haar situatie maakt het extra zwaar. Dus ook voor onze relatie was het goed er even samen uit te gaan. Met de toezeggingen van familie en vrienden van Loraine dat ze goed op haar zouden passen gingen we 31 juli richting Kos. Ik moet zeggen dat het ons enorm goed heeft gedaan en dat we ook genoten hebben met z’n 2-tjes. We hebben de nodige energie op kunnen nemen en waren na 11 dagen ook wel weer blij naar huis te kunnen. Wat was ik trots op m’n meissie zoals ze zich gered had in die dagen. Thuis heeft ze haar verantwoordelijkheid genomen en toen we thuis kwamen was het huis spik en span.

Wat wel een enorme domper was wat het feit dat het niet lekker ging tussen haar vriend en haar. Een paar dagen na onze thuiskomst heeft ze het dan ook uitgemaakt omdat het haar teveel energie kostte. Het ging niet meer en ze had energie nodig om beter te worden vond ze. Ze had het er ontzettend moeilijk mee maar wist ook dat het beter was zo. En daar sta je dan als moeder en ziet dat je dochter zoveel verdriet heeft en het vertrouwen in de mens weer wat was kwijt geraakt.
We hebben een aantal avonden ’s avonds in bed geleggen met z’n 2-tjes, knuffelen en praten en ook momenten van stilte hebben we samen gedeeld.

Het einde van de vakantie naderde en ik merkte dat ze weer niet lekker in d’r vel zat. Tijdens één van onze gesprekken vertelde ze me dat ze eigenlijk helemaal niet naar de nieuwe school wilde, dat terwijl we in de weken ervoor wel samen haar boeken hadden besteld, een nieuwe tas en andere spullen voor school hadden gekocht en ze het toen nog nergens over had. Maar nu het dichter bij kwam benauwde het haar enorm. Ook zag ze enorm op tegen het introductiekamp, dat ze een nacht samen met voor haar vreemden in een ruimte moest slapen. Ze was boos en verdrietig. Ik besloot er niet teveel aandacht aan te schenken om het niet groter te maken en heb gezegd dat ze het in ieder geval een kans moest geven en dat als het niet zou gaan we dan altijd nog konden handelen. 

De dinsdag voor het introductiekamp moest ze naar school voor kennismaking met de klas, haar coach en kregen ze wat meer informatie. Toen ze thuis kwam zag ik al aan haar houding en gezichtsuitdrukking dat het niet fijn was geweest. Ze vertelde dat ze echt niemand kon en dat ze ook geen goed gevoel had bij de klasgenoten. Heb haar gezegd dat ze niet direct een oordeel moest vellen en dat het kamp ook bedoeld was om elkaar wat beter te leren kennen dus misschien viel het wel mee.

Op woensdag werd ze ziek. Heel erg verkouden, hoesten, benauwd, hoofdpijn en zere armen en benen. Het ging heel erg rond en toen ik er haar naar vroeg dat het voor haar wel op het “juiste” moment kwam gaf ze dat volmondig toe. Zo ging ze echt niet op kamp zei ze. Op donderdagmorgen, de dag van het kamp, voelde ze zich nog steeds zo ellendig dus heb ik haar jammer genoeg moeten afmelden.  In de dagen erna knapte ze snel op en ik merkte toch een soort van rust bij d’r dat ze dit niet had hoeven doen. Ik besloot verder niet over de 1e schooldag te beginnen en heb het een beetje op z’n beloop gelaten.

Het was duidelijk dat het nog lang niet goed met haar ging en dat er wat moest gebeuren want op eigen kracht lukte het haar allemaal niet. In de tussenperiode was ze wel voor medicijncontrole naar de psychiater geweest maar echte gesprekken waren er niet gevoerd omdat ze daar totaal niet voor open stond. Alles wat moest, daar zette ze zich tegen af. En zodra je ook maar ergens over begon wat dicht bij haar gevoel kwam dat klapte ze dicht en werd ze boos. Je voelt je als ouder zo machteloos dat je haar niet kunt helpen en dat ze uiteindelijk zelf moet inzien dat ze hulp nodig had.

Via Louise, die ik heb leren kennen via Facebook/Borsato fans en die niet zover hier vandaan woont, werd ik geattendeerd op een vrouw die hypnotherapie geeft. Dat is een vorm van lichte hypnose en daarmee gaat ze samen met je op zoek naar datgene wat je zo belemmerd en probeert dan de blokkades weg te nemen.  Het klonk allemaal wat zweverig maar na contact gezocht te hebben met de therapeute en elkaar telefonisch te hebben gesproken was ik overtuigd dat dit misschien wel bij onze Loraine zou passen. Er waren verschillende methodes waarmee ze zou kunnen achterhalen waar de blokkades bij Loraine zitten, zelfs als ze zelf niet zou willen praten.  En dat was nou juist datgenen wat ze liever niet wilde. Ze wilde niet praten met hulpverleners die de wijsheid uit een boek hadden gehaald zei ze telkens en totaal niet konden voelden en snapten wat zij voelde. Ik begreep haar zo goed, niets is fijner om met iemand te praten die hetzelfde al jou heeft meegemaakt. 

Na het telefoontje heb ik het besproken met Loraine en ze stond erg open voor deze therapie en wilde het graag proberen. Gelukkig konden we al heel snel heen en hadden we voor 1 september ’s middags al een afspraak.

Die ochtend, 1 september, is ze wel naar school gegaan. Ik was zo blij dat ze die stap nam, maar diep in m’n hart voelde ik ook een bepaalde onrust. Toen ik haar bij school weg hield om naar de afspraak te gaan zag ik al aan haar houding dat het niet fijn was geweest. Ik heb haar maar niet direct overvallen met vragen en haar eerst even rustig laten worden. Na een kwartiertje vroeg ik haar hoe het was geweest en het antwoord wat ik toen kreeg bevestigde mijn onrust. De lesstof had ze erg interessant gevonden, ze had lessen agogiek gehad en vol trots liet ze een schrijfblok zien waarop ze allemaal aantekening had gemaakt. Maar ze had tijdens de lessen en in de pauzes alleen gezeten en niemand had tegen haar gesproken. Ik zag het verdriet en de boosheid. Heb gezegd dat zo’n eerste dag misschien ook moeilijk was en dat er vast in de loop van de week wel verandering zou komen.

We kwamen aan bij de afspraak en ik zag aan Loraine dat ze het best wel spannend vond maar zag ook een bepaalde ontspannenheid en verbaasde me over het feit dat ze alles zo open vertelde. De therapeute vertelde haar welke methodes ze kon toepassen en Loraine koos uiteindelijk voor de hypnotherapie/regressie. Ik mocht er bij zijn en het was zo bijzonder om dat mee te maken. Ik hoorde dingen waardoor nog duidelijker werd hoe “zwart” het gat is waar ze in zit en dat het haar niet lukt om het licht te vinden en dat ze mensen om zich toe nodig heeft die ze vertrouwt.  De sessie duurde ruim een uur en tot teleurstelling van de therapeute kon ze niet de diepe ziel van Loraine bereiken waarmee ze de blokkades zou kunnen weg halen.

Ze voelde er zich zelfs een beetje schuldig over en stelde voor om het misschien bij een andere therapeute te proberen want ze voelde wel dat Loraine er voor open stond. Ze gaf ook aan dat ze een collega therapeute zou kunnen uitnodigen en dat ze samen een THOM sessie zouden kunnen doen. THOM betekent een Totale Heling Op Maat en die doen ze met z’n tweeën. Een van de therapeutes duikt in de energie van de cliënt en verwoordt wat er speelt en de andere haalt de energie van de blokkade weg en vervang die door ondersteunende energie, waardoor heling plaats kan vinden. In dat proces gaan ze heel diep, naar de basis, de oorsprong van de blokkade.  Tijdens zo’n sessie hoeft de cliënt zelf niet te praten maar komen de antwoorden via de therapeute.  Loraine koos voor zo’n sessie en ik vond het erg bijzonder om te zien dat ze hiermee verder wilde.

Na afloop van deze eerste sessie bracht ik Loraine naar haar werk (ze werkt bij de Action). Ik had verwacht dat ze wel moe zou zijn van de sessie maar ze was eigenlijk best opgewekt/vrolijk. Toen ze thuis kwam van het werk was ze ook nog best te spreken. We rookten nog samen een sigaretje en ze ging naar bed.

Dinsdagochtend moest ik zelf om half 8 de deur uit om naar het werk te gaan en ik hoorde haar boven in de badkamer en op haar kamer rommelen, ze was zich dus aan het klaar maken voor school. Om half 10 die ochtend kreeg ik een Whatsappje van Loraine dat ze naar huis wilde. Ik besloot niet direct te reageren, maar een half uur later kreeg ik weer een berichtje dat ze zich niet goed voelde en naar huis ging. Direct contact opgenomen met school, maar haar coach gaf les en was niet direct bereikbaar en zou me terug bellen. Na thuiskomst van Loraine had ik contact met haar en ze gaf aan dat ze zich in de overvolle trein en bus al niet goed voelde worden, dat het zweet haar aan alle kanten uit brak en dat ze op school zich weer heel alleen had gevoeld. Dit alles benauwde haar zo dat ze niet langer kon blijven. Ze vond het goed dat ik haar coach op de hoogte zou stellen en zou vragen om een gesprek. ’s Middags belde haar coach en de volgende dag konden we gelukkig al terecht. Loraine was zo moe van alles dat ze de hele middag heeft liggen slapen. Die avond heeft ze wel gewerkt en na thuiskomst was ze gelukkig wel wat ontspannener.

De volgende dag besloot Loraine besloot om open kaart te spelen en heeft haar coach alles verteld. Ook dat ze niet helemaal eerlijk was geweest bij de intake, dat ze gehoopt had dat ze zich nu veel beter zou voelen. Dat ze de lesstof wel heel interessant vond, maar de rest erg zwaar was. Haar coach had wel begrip voor de situatie maar zei wel dat het misschien toch verstandiger was geweest om eerlijk te zijn. Dan hadden ze misschien samen met haar kunnen kijken hoe ze haar hadden kunnen helpen, maar misschien hadden ook zij moeten besluiten dat ze er nog niet aan toe was. Ze vertelde dat ze de kwestie moest bespreken in het zorgteam en dat er snel een terugkoppeling zou plaats vinden. Het leek haar persoonlijk beter dat Loraine eerst ging zorgen dat ze weer beter wordt voordat ze verder gaat met een vervolgopleiding. Hoogstwaarschijnlijk zou er dispensatie voor haar aangevraagd gaan worden bij de leerplichtambtenaar. Dit is nog afwachten….

Bij thuiskomst hebben we samen een potje zitten huilen. Loraine vanuit een soort van opluchting leek het en ik zelf uit het gevoel van machteloosheid en onzekerheid. Ons meissie straks een jaar bij huis, hoe moeten haar dagen gevuld worden. Want voor ons is duidelijk dat ze een daginvulling moet hebben om ritme en structuur in haar leven te krijgen i.p.v. in bed te blijven liggen de hele dag met de gordijnen dicht.  Ook overviel me een soort van rust, een gevoel van : het is goed zo, ook hier komen we weer uit.
Ik ben ’s middags naar m’n werk gegaan en kan daar gelukkig heel goed m’n verhaal kwijt en krijg alle ruimte om er voor Loraine te zijn en met haar naar afspraken te kunnen. Ik vind m’n werk ontzettend leuk en dat geeft een goede afleiding voor mij. Op deze manier kan ik m’n hoofd even los maken van het gepieker. Wel krijg ik dagelijks de waarschuwing mee dat ik goed op mezelf moet passen, zo lief van m’n collega’s.

Afgelopen vrijdag had Loraine de 2e sessie met nu 2 therapeutes. De sfeer was direct heel ontspannen en het voelde direct bij binnenkomst goed. Er was eerst even ruimte voor kennismaking met de collega-therapeute en vervolgens werd er uit gelegd wat ze gingen doen. Loraine mocht kiezen wat ze wilde, of ze wilde blijven zitten, of ze wilde  of zelfs mocht staan. Loraine koos er voor om te gaan liggen en zo naar haar eigen “verhaal” te kijken.  De therapeutes gingen aan de slag en vertelden dat ze eigenlijk bij binnenkomst de energie van Loraine al hadden gevoeld en dat ze voelden dat ze die dag wel wat zouden bereiken. Ze voelden dat Loraine een kind van de Liefde was, een Nieuwetijds Kind, die teveel onder druk had gestaan van het Vissentijdperk. Dat ze open was en een goed hart had. Het klonk allemaal een beetje zweverig, maar ik mocht ook deze keer weer aanwezig zijn en het meebeleven.

Het was zeer indrukwekkend en erg bijzonder om mee te maken. Bijna niet uit te leggen wat er allemaal gebeurt, maar er zijn zoveel dingen benoemt die ik op één of andere manier herken. De therapeute die in Loraine haar energie stond gaf d.m.v. stil te blijven staan (nee) en  “achterover vallen” (ja) antwoorden op de vragen die werden gesteld. Er kwam tijdens de sessie ook een moment dat Loraine brak en in tranen uitbarstte.
Zo’n beetje aan het einde van de sessie werd gevraagd of Loraine wilde gaan staan en of ze het zag zitten om dit zelf te “doen”. Ze hoefde zelf helemaal niet te antwoorden, niets te doen. Haar diepste ziel zou haar lichaam aan sturen om antwoord te geven. En wat er dan gebeurt lijkt zo onwerkelijk maar gebeurde gewoon….er werd een vraag gesteld en Loraine ging heel snel “achter over”. Na afloop zei ze tegen me: ‘mam, dat voelde zo vreemd, maar ik deed echt niets zelf. Zo kreeg ze op een heleboel vragen een antwoord. Ook met betrekking tot haar opleiding, vrienden, haar pony en wat ze nodig had. Ook werd haar op deze manier gevraagd of er nog een vervolg sessie moet komen en daarop gaf ze d.m.v. het “achterover vallen” een bevestigend antwoord op.  Over 4 weken gaan we voor het vervolg. Ze heeft voor de komende weken tips meegekregen en we hopen dat ze zich wat beter gaat voelen.

Morgen hebben we een afspraak staan bij de psychiater en daar ga ik vragen of de medicatie afgebouwd mag gaan worden. De afgelopen weken gaf Loraine herhaaldelijk aan dat ze niet weet wat ze voelt. Ik heb het idee dat haar gevoel heel erg afgevlakt is door de medicijnen, dat ze er niet meer bij kan. Hopelijk door af te bouwen kan ze weer meer echt gaan voelen.

Verder is het wachten op het telefoontje van de school en dan pas kunnen we weer verder stappen ondernemen. In tussentijd ga ik me verdiepen in Nieuwetijds Kinderen en kijken of ik daar herkenning vind bij m’n dochter. De afgelopen was heftig, emotioneel maar heeft ook nieuwe inzichten gebracht.

Wordt vervolgd….

Liefs 

Jolanda


Af en toe hebben we ook even goede periodes,
daar put ik dan weer kracht en energie uit
1. Door: Renate op 07-09-2014 16:49:25
Lieve schat,
Met een brok in mijn keel heb ik deze log gelezen.
Heeft het wat geholpen om het van je af te schrijven?
Ik hoop van wel.

Meerdere keren ben ik begonnen met een reactie, dan haalde ik het weer weg en begon ik opnieuw.
Het is niet niks wat je allemaal meemaakt met Loraine op dit moment.
Je wilt je dochter gelukkig zien want dan ben jij ook gelukkig.
Je had me al veel verteld, dus ik wist ook al veel. Maar om het zo even achter elkaar te lezen.. pfffff Wat zal jij gedacht hebben help hoe moet ik verder ?

Ik vind het dapper van Loraine en ook van jou, dat jullie zijn begonnen met die therapie, wat je wat zweverig vindt. Toch ga je met haar mee en sta je ervoor open. Ik denk of ik weet zeker dat Loraine heel blij mag zijn met jou als moeder. Zoveel als jij voor haar doet. Ik heb geen kinderen dus ik weet niet wat het is dat je alles voor je kinderen wilt doet. Helaas heb ik zelf een andere ervaring. Daarom heb ik echt respect voor je dat je haar zo steunt en ook meezoekt naar oplossingen.

Ik kan alleen hetzelfde zeggen als je collega's (en heb het ook al eerder gezegt ) vergeet jezelf niet! Ga zelf ook ontspannen als het kan, en als het een aantal weken/dagen niet lukt. Ga het dan inplannen. Anders gaat het met jou ook niet goed. 

Als ik wat voor je kan doen, dan weet je me te vinden.
Jullie komen er wel, al is het misschien een lange weg, maar komt goed!


Renate
2. Door: Anno op 07-09-2014 17:35:05
Ik heb jou verhaal met veel bewondering gelezen, hoe jullie Loraine hebben opgevangen, terwijl zij niet lekker in haar vel zit. Jullie hebben het fantastisch gedaan als ouders, en daar mag Loraine trots op zijn. Wat jammer dat zij niet is aangenomen bij de Action, en een vriendin wel. Ik vind het een grote prestatie van Loraine, dat ondanks dat zij niet lekker in haar vel zat, toch is geslaagd voor de opleiding VMBO, zij is echt een doorzetter, respect daarvoor. Ik kan mij ook voorstellen, dat jullie behoefte hadden om met zijn tweeËn op vakantie te gaan, om de batterij weer te kunnen opladen. Lijkt mij wel lastig, terwijl jullie dochter in Nederland wil blijven. Ik hoop dat Loraine door middel van de hypnotherapie en verschillende gesprekken, waar helemaal kan genezen, en dat zij niet meer zoveel stress moet hebben. Heel veel succes met het verdere trajact waar Loraine en jullie doorheen moeten gaan.
3. Door: Sabina op 07-09-2014 19:16:28
Hallo

Ik ken je niet.. maar wat een verhaal zeg.
ik wil je sterkte wensen en veel kracht

sabina
4. Door: Fokje Visser op 07-09-2014 19:30:28
Wat een heftig verhaal. Ik wil jullie als gezin en vooral je dochter alle sterkte en kracht wensen voor de toekomst. En wat mag ze blij zijn met jou als moeder! Het is heel belangrijk dat ze iemand heeft om op terug te vallen. Ik hoop echt dat het straks beter gaat door deze therapieen.X Fokje
5. Door: Support op 07-09-2014 22:31:50
Jeetje Jolanda, wat een verhaal
In 1 stuk heb ik je log gelezen, wat hebben jullie ontzettend veel meegemaakt de afgelopen jaren.
Het is ook moeilijk om hier de juiste woorden neer te zetten.

Ik kan nu alleen maar zeggen dat ik veel respect voor je heb, dat je dit hebt willen/durven delen. Want dit is zoveel ellende, je stelt je zo open en kwetsbaar op. Echt heel knap dat je dit zo kan doen.

Heel veel sterkte gewenst. Voor zowel je dochter als man maar ook zeker voor jezelf! En dat je ook op jezelf moet passen, dat is ook 1 ding wat zeker is!

Ik hoop van harte dat de therpie die ze nu krijgt, haar helpt.
En dat ze zich snel weer beterder gaat voelen. Al zal het met kleine stapjes gaan, en vallen en opstaan.

STERKTE

Liefs,
Bernadette
Team Moderators
6. Door: paula op 07-09-2014 22:49:58

Jeetje Jolanda, wat knap dat jij je hier zo open stelt. Daar heb ik diepe respect voor. Er is niets ellendiger dan zien dat je kind ongelukkig is en worstelt met zichzelf en haar omgeving.

Ik hoop uit grond van mijn hart dat deze nieuwe therapie haar gaat helpen.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze vooruit mag gaan, al zal dit misschien met kleine stapjes of met vallen en weer opstaan zijn.

Ik wens je heel veel sterkte voor jou, je meisje en je gezin.

Liefs Paula
7. Door: Ness op 07-09-2014 23:20:52
Mag ik jullie heel veel sterkte toewensen en hoop op een positief vervolg op dit trieste verhaal. 
Repect hoe je hier mee omgaat, 
liefs Ness 
8. Door: Martine op 07-09-2014 23:21:50
Heel veel sterkte toegewenst.
Wat een heftig verhaal zeg.
Maar wat heeft ze geluk dat jij er als moeder voor haar bent.
Pas goed op jezelf want enkel zo kan ze helemaal op je leunen.

Groeten 

Martine

9. Door: Marjan(pukjem) op 08-09-2014 10:08:17
Lieve Jolanda,

ik heb je verhaal met tranen over mijn wangen gelezen.
Meid wat ben jij sterk en wat moet je sterk zijn!!!

Ik heb heel veel respect voor je en als je eens even wilt chillen, op dinsdag en donderdag werk ik altijd thuis en zou je graag eens mee uit willen nemen te lunchen.

Heel veel sterkte en liefs,
Marjan xxx

10. Door: Hillie op 08-09-2014 13:17:00
Jolanda,

wat een heftig verhaal! Wat ontzettend verdrietig dat je dochter zo worstelt, dat is voor een moeder zo moeilijk om aan te zien. Je kan je soms dan zo machteloos voelen. Respect voor hoe je er mee om gaat en hoe jullie samen naar oplossingen zoeken. Heel veel,sterkte samen en ik hoop dat er een tijd komt dat je meisje weer goed in haar velletje steekt en het leven weer zonder problemen aankan. 

Liefs Hillie
11. Door: RollingLeen op 08-09-2014 13:55:14
woooow wat een verhaal..
IK heb hem in twee keer gelezen..
twee keer aan toe kreeg ik kippenvel...

Respect dat je dit zo hier durft neer te zetten...
het is tenslotte toch iets heeeeeel persoonlijk....

Ik hoop dat je dochter zich snel beter gaat voelen..
en lekker kan genieten van alles... en niet meer hoeft te vechten..

Liefs Marleen.
12. Door: Jolanda op 08-09-2014 20:11:40
Allemaal ontzettend bedankt voor jullie lieve hartverwarmende reacties.
Het gesprek bij de psychiater vanmiddag was helaas wat teleurstellend. Wel gaan we kijken of de dosering van de medicatie iets omlaag kan om te kijken wat dat met haar gevoelens doet. Ook school heeft contact opgenomen en de loopbaanadviseur gaat een afspraak plannen om samen met de leerplichtambtenaar om de tafel te gaan om te kijken wat het beste is voor ons meissie.


13. Door: Anja van Wijk op 10-09-2014 13:33:34
Lieve Miranda

Ook bij mij lopen de rillingen over mijn lijf bij het lezen van je veraal, maar wat ben je een kanjer en wat ga je er goed mee om. Er is ook veel moed voornodig om het zo op papier te zetten.

Je hebt het voornamelijk over je dochter, maar met je man is het soms ook heel lastig. Ik hoop dat de sessies aanslaan, maar zo te lezen gaat het de goede kant op.

Heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd! En als het nodig is mag je me altijd eenberichtje sturen.
Loraine stelt zich heel goed op door open te staan voor de therapie!
Jullie zijn  KANJERS!



Het komt goed zoals het zijn moet, geef het een beetje tijd!

Liefs Anjaik denk aan jullie!

14. Door: Ria op 12-09-2014 15:09:46

Hallo Jolanda,

Ik las natuurlijk wel op FB dat het zo af en toe niet lekker loopt en ik begreep er helemaal niets van maar dit had ik niet kunnen vermoeden. Ik vind het heel erg voor jullie dat je dochter niet goed in haar vel zit en ik hoop vanuit het diepst van mijn hart dat jullie de juiste weg weten te bewandelen, want er is niets ergers dan wanneer je kind ongelukkig is. Ik vind je heel sterk en een hele lieve moeder voor Loraine.Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte

15. Door: henriettedeboer op 17-01-2015 15:29:16
Respect hoor om je ellende zo te kunnen vertellen, Hoop dat het nu wat beter gaat, ze mogen trots op jou zijn hoor ?
16. Door: Anno op 17-01-2015 15:53:50
Ik hoop dat Lorraine gauw weer zal herstellen, en zij zich snel weer beter zal gaan voelen. Dankzij de specialisten, en haar lieve ouders, zal het vast goedkomen. Ik wens jullie allemaal veel sterkte toe.
17. Door: Jolanda Dobbelaar op 19-06-2015 13:42:59
Jeetje wat een verhaal. Je staat er echt voor je dochter, dus zorg ook goed voor jezelf, zodat jullie de kracht blijven houden om jullie er goed doorheen te slaan.

Wens jullie, ook je man, heel veel sterkte toe de komende tijd en hoop echt dat het allemaal goed aanslaat en jullie weer van het leven kunnen genieten.

groetjes
Jolanda

 
Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
Problemen? Zet de javascripts uit
"Ik ben overbodig
Jij redt je wel alleen"