Welkom

Wat gezellig dat je mijn weblog bezoekt!

Laat je een
berichtje achter?
Vind ik leuk!

Liefs

 

Raquel

Laatste foto met Marco

   Almere, 5 november 2016
Weblog van de week!

Lees HIER meer over het filmpje van Marco

Steun War Child
Gastenboek
Weblog van de maand!
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Proost
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Foto album
E-mail alert
Profiel
Naam: Ine
Leeftijd: 55 jaar
Uitgebreid profiel
Wil je me mailen?
Zoeken
Samen
Boven, in haar zacht bedje, iets wat ze al die maanden niet had en onder een dakje vol liefde voor haar, daar slaapt ze nu. En ik zit me hier zo blij en trots te zijn op mijn meisje....

Ze is weer thuis! Vanmiddag rond half twee landden ze op Schiphol, Maartje en Raquel. Zes super lieve vriendinnen van Raquel waren ook op het vliegveld en samen met hun, de ouders en zusjes van Maartje stonden we allemaal zo enorm blij maar ook huilend van de spanning en enthousiasme hun op te wachten.

Het weerzien was fantastisch, de blije tranen vloeiden, we konden elkaar weer stevig vasthouden en knuffelen. Wat een heerlijk fijn moment. Ze is weer thuis!

Verhalen, belevenissen, foto's, een rugzak vol! Binnenkort meer. Ik ga slapen nu, naast het kamertje waar onze dochter weer ligt in haar heerljk zacht bedje. 

       

                                                   


Wat is ze mooi!
 
Lieve Bianca

Vorige week zei je dat je het fijn vond als ik langskwam. Je gaf aan alleen niet van tevoren me te kunnen garanderen of je wel gezellig zou zijn en sloot af met de woorden; "En..... wacht niet te lang..." 

Die laatste woorden kwamen hard binnen, juist omdat ze van jou kwamen. 

Samen met Linda en Martine ben ik je op komen zoeken. Je lag op bed, was de hele dag al beneden geweest, had veel visite gehad, je was heel erg moe. Toch liet je daar weinig van merken, je was hartstikke gezellig en eigenlijk fleurde je ook steeds meer op. We hebben ontzettend veel gelachen samen en ook heel veel gepraat. Je vroeg je ineens af wat je mee moest nemen... Je moest ook nog zoveel doen en had nog heel veel plannen. Je gaf te kennen dat, als het zover is.., je beslist iets van je zou laten horen vanaf daarboven, want daar geloof jij in, en dat doe ik ook. Dus hebben we allerlei momenten zitten bedenken hoe en waar.  Daarover kwamen bijzondere momenten naar voren maar die houden we mooi voor onszelf.

Ik meende en geloofde het oprecht toen we elkaar gedag zeiden dat ik je gauw weer op zou zoeken maar toen je zo buiten adem was van alleen maar het even opstaan uit jou bed om ons een knuffel te geven, schrok ik enorm.

Vanavond, precies een week geleden zaten we op jouw bed lieve Bianca en vandaag ben je er ineens niet meer. Ik kan het niet bevatten en ik mis je nu al zo!

 
We praatten veel, veel over de ziekte, ook vanwege Ramon. Wij voelden elkaar aan en dat gaf ons beiden veel steun. Uiteraard gingen onze gesprekken niet alleen maar daarover en hadden we het natuurlijk ook best veel over Marco. Via hem hebben we elkaar tenslotte ook mogen leren kennen. Ik weet nog zo goed dat jij een leeg fotolijstje op je log had staan. Daar moest die eerste foto van jou en Marco in komen. Ik zei dat die heel gauw zou volgen, dat geloofde je nog niet zo maar het was wel zo. En binnen no-time had je er veel meer, de ene nog mooier dan de andere en kon je de lijstjes bijna niet meer aangesleept krijgen ;-)

 
Ik kende je al iets langer maar in september 2008, op mijn werk in Berghem, toen jij bij Marja op visite was zijn jullie me op komen zoeken. Toen hebben we elkaar voor het eerst ontmoet. Het klikte meteen, het was leuk en gezellig wat zorgde voor nog vele leuke ontmoetingen samen.


Begin 2010 kreeg je te horen dat de borstkanker waarvan je eerder genezen was verklaard zich uitgezaaid had naar de botten. Dat bericht sloeg in als een bom. Chemo's en bestralingen volgden al gauw en weer dapper ging jij de strijd aan.

Een aantal maanden later zijn we samen met Marja in Oss gaan lunchen. Jij kon het ook nooit laten om altijd weer iets kleins mee te nemen voor iedereen. Je gaf me die dag een boekje met de titel van jouw lijfspreuk; "Pluk de dag".. Dat boekje, jouw boekje, ligt hier naast me en heeft nu nog zoveel meer betekenis gekregen. Ik pluk al iedere dag lieve Bianca, dat deed ik al langer, want ik weet, en dat besef ik me vandaag weer des te meer, dat iedere dag een geschenk is en gevierd moet worden.

In november 2011 vroegen we je voor een vrijwilligersbaantje als moderator op Borsatoweblog, dat leek jou ook ontzettend leuk om te doen en je werd mijn collega. Je was vanaf het begin af aan zo gedreven en enthousiast, niets was teveel, je zat er bovenop en deed het met zoveel plezier. Dat plezier straalde je ook uit en dat merkte ook iedereen. Toen Nathalie een jaartje later bij me kwam polsen of ze je voor de fanclub mocht inpikken dacht ik niet aan ons moderators maar aan jou, onze Bianca, die zo geknipt was voor dat baantje en wie ik dat zo gunde. Natuurlijk vond ik het jammer, vond het vreselijk heb je ook zo gemist en dat laatste heb ik je ook regelmatig laten weten. Maar helemaal weg was je natuurlijk niet, we hadden nog regelmatig "zakelijk" contact ook.

Natuurlijk moesten we wel even stilstaan bij het afscheid als moderator en daarom hadden we een leuk feestje bij je gebouwd. Niets ontbrak, ook zeker die overheerlijke sushi van jou niet. Zo stom, die ga je gewoon nooit meer voor me maken....

Bianca, ik kan nog zoveel verhalen vertellen maar ik weet het gewoon even niet meer want ik vind het zo oneerlijk allemaal! Ik heb zoveel respect voor jou. De manier zoals jij gevochten hebt, de manier hoe jij met deze ziekte omging. Mijn medeleven en gedachten gaan uit naar jouw lieve man Teun, je prachtige kinderen Nicole, Denise en Tim en je familie en vrienden. 

Je vertelde vorige week dat je altijd mee zult kijken, dan heb je vandaag beslist ook gezien dat je vele kranten hebt gehaald en zelfs op tv was. Ik had dat eigenlijk liever onder andere omstandigheden gezien maar het maakt me wel trots. Trots dat ik jou gekend heb en dat ik zoveel met je heb mogen delen.

Rust zacht lieve dappere schat!



Koningsgezind
Versierde straten, vlaggen, Oranje, Rood, Wit en Blauw. Winkels vol gadgets en merchandise, de gekste dingen waarmee we ons kunnen kleden ofwel versieren op 30 april.  Acties, reclames, Wuppies en ga zo maar door!

Een Koningslied, Ik vind dat John Ewbank iets prachtigs heeft neergezet! Iedere keer weer als ik er naar luister krijg ik weer kippenvel en voel ik trots! En ja, ook tijdens de rap en die heerlijke trommels. Nederland is Oranje, huizen en straten zijn versierd, Nederland is er zichtbaar heel erg mee bezig en pakt goed uit, écht Hollands en daar hou ik dan ook zoveel van!

Koningin Beatrix was een hele fijne Koningin, een echt mensenmens. Ik vind dat ze het  fantastisch gedaan heeft deze afgelopen 33 jaar. Brigitte Kaandorp heeft een prachtige tekst geschreven op de melodie van 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel. Een tekst waar ik me helemaal in kan vinden en onderschrijf.



Ik ben een Hollands watje... Krijg nu al een brok in mijn keel als ik aan 30 april denk, de dag waarop de troonswisseling zal plaatsvinden. Ramon snapt niet dat ik het persé live op tv wil zien. "Je kunt het toch opnemen!?" Voetbal kijk je toch ook live! Nee, op dat moment zit ik voor de buis (te snotteren). 

Later die dag zullen we in Ahoy Rotterdam bij het meezingconcert 'Samen voor Oranje' met z'n allen hét Koningslied gaan zingen. Mijn manier om mijn trots te laten bijken dat ik een Hollandse ben en ook Koningsgezind. Ik draag net als aan Koningin Beatrix, Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima een heel warm hart toe!


 



100 dagen!
Bijna dagelijks hebben we contact met Raquel. Meestal via Whatsapp, steeds vaker via FaceTime en soms via Skype of e-mail. Zo fantastisch dat al deze mogelijkheden tegenwoordig bestaan!

Vorige week lag er een brief op de deurmat, dat was zo'n geweldige verrassing! Echte post!

Hij ruikt lekker, is handgeschreven en met woorden die mijn moederhart enorm raken en ontroeren.

Ben zo blij voor haar en ik ben ook zo trots! Want ze doet het toch maar!
Mooie landing!
En toen kwam het moment dat de klok aangaf de rugzakken in de auto te zetten en naar Schiphol te rijden. Van de poezen en het huis werd afscheid genomen, in de auto werden nog wat belangrijke telefoontjes gepleegd, bespraken we nog wat dingen en vielen er ook wel wat stiltes. 

Op de radio kwamen, wel zo toevallig, achter elkaar allemaal lievelingsliedjes van Raquel voorbij. We zongen mee en lieten onze gedachten en tranen ook maar lekker gaan. Het idee om straks afscheid te moeten nemen voor zo'n lange tijd, dat raakt je ziel, dat doet gewoon pijn. 





Nog 2 dagen...
Raquel studeert ‘International Lifestyle’ aan het Fontys in Tilburg en zit nu in haar derde jaar. Het afgelopen halfjaar heeft ze stage gelopen bij MAX24-7, een heel leuk Marketingbedrijf in Den Bosch.

De stage zit erop, blijft op afstand nog wel voor hun werken maar er zijn grootse plannen.

Tijd voor haar Minor nu!

In eerste instantie wilde ze deze graag in Zweden doen maar na wat speur- en rekenwerk is ze uiteindelijk helemaal gevallen voor Zuid Korea, Seoul. Een land wat behoorlijk verwesterd is, enorm in opkomst en daarom ook zeer interessant om daarheen te gaan voor haar studie.
Nummer 1
De klok is verzet en daar ben ik gevoelig voor, moet altijd een paar dagen wennen. Nu hebben we het geluk dat we een uurtje langer mogen slapen maar dat ook doen is natuurlijk weer wat anders. Vanmorgen om 7.00 uur was ik klaarwakker en om 7.15 uur, dat prachtige tijdstip, ben ik er maar uit gegaan.

Eigenlijk ben ik heel erg gevoelig, trek me heel veel aan, wil (de dingen) goed doen. Soms, als er iets gebeurt wat niet goed is gegaan, kan ik daar zelfs overgevoelig op reageren en er echt ziek van zijn. 

Gisteren, voordat ik slapen ging, dacht ik er ook weer over na. Ik moet natuurlijk ook aan mezelf denken, moet me eraan vasthouden dat het allemaal goed komt en dat ik me minder gevoelig en kwetsbaar op moet stellen. Vanmorgen moet ik onbewust wat gevoeld hebben om zo vroeg wakker te worden en op te staan. Iets of iemand stuurde me ook meteen naar mijn pc om me iets te laten zien. 

 
 

 
Dank je wel voor de bevestiging lieve Marco, nummer 1, deze week in ieder geval!
 
 
Naďef Positief Optimistisch

En dan bel je toch even om de uitslag van de M proteďne alvast te weten. Die zo belangrijk is, die de stand van de ziekte aangeeft. Deze is al bijna twee jaar stabiel en dat is ie gelukkig nog steeds, alleen ietsje gestegen en dat na het medisch onderzoek waar Ramon aan meegedaan heeft.

En dat deze hoger zou zijn, dat hadden we nou totaal niet verwacht. Waren we dan zo naďef of misschien gewoon heel positief en optimistisch? Het was even een flinke klap en weer het besef dat die rotziekte, die onze vorige arts steeds 'hardnekkig en onvoorspelbaar' noemde, er 'gewoon' echt nog steeds is.

En als dat besef er dan weer is denk je; schouders eronder, beide beentjes op de grond en ondertussen, genieten, genieten, genieten, iedere dag!


 

We zijn er nog niet
Er moest "geopereerd" worden want ik had hele nare klachten. Tijdens die gecompliceerde "operatie" was ik volledig verdoofd. Heel langzaam raakt die verdoving nu uitgewerkt en voel ik de pijn maar ook een stukje opluchting. Het was helaas niet mijn eerste "operatie" en ik denk dat er nog een paar zullen volgen.

Maakt niet uit, als we er maar komen!

Update;
Ik stond onder de douche toen Ramon naar boven kwam gerend. 'Ine, Nicole belt net en vraagt naar je operatie! Welke operatie!?' Ook las hij de reacties hier. Ik heb voor de duidelijkheid het woord operatie tussen aanhalingstekens gezet. Wat er staat klopt, het is alleen fictief bedoeld. Mijn excuses voor de verwarring

 

Gewoon omdat jij, jij bent...
Toen ik thuis kwam vanuit Brussel lag er een grote enveloppe op mijn bureau. Ik maakte hem open en erin zat een doosje met een begeleidende brief, zonder afzender...

Zelfs al na wat gevis en een oproepje op Twitter weet ik nog steeds niet van wie dit lieve gebaar afkomstig is.
"Al mijn gedachten
Ze dansen als bladeren mee met de wind"