Welkom

Wat gezellig dat je mijn weblog bezoekt!

Laat je een
berichtje achter?
Vind ik leuk!

Liefs

 

Raquel

Laatste foto met Marco

   Almere, 5 november 2016
Weblog van de week!

Lees HIER meer over het filmpje van Marco

Steun War Child
Gastenboek
Weblog van de maand!
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Proost
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 bezoekers ;
en 2 gast bezoekers .
Foto album
E-mail alert
Profiel
Naam: Ine
Leeftijd: 55 jaar
Uitgebreid profiel
Wil je me mailen?
Zoeken
FANtastisch!!

Het laatste concert alweer.. altijd weer bijzonder. En ik moet zeggen dat op de avond na dat ik met Ramon geweest ben dit toch wel de mooiste was! Ik was gewoon heerlijk ontspannen en kon er heel goed van genieten.

Rond 12 uur stapte ik in mijn auto op weg naar
Isabel en Nathalie. Een reisje van 2 uurtjes had ik voor de boeg maar wetende dat ik naar die twee geweldige dames ging vond ik dat helemaal niet erg. Ik zwaaide naar het Sportpaleis, werd door mijn Tommy binnendoor naar Gooik verwezen waar ik overigens wel enorm genoot van het Vlaamse landschap. Het is zo dichtbij maar ook weer zo anders. Ik werd spontaan blij toen het wat heuvelachtig werd, ik heb toch wel wat met heuveltjes en bergen.

Het gaat fantastisch!
Ramon voelt zich goed, geweldig toch!

De pijnbestrijding voor zijn been leek in het begin niet te werken maar op soms een wat slaperig gevoel onder de knie na is de pijn helemaal verdwenen.

Marco heeft er zeker weten ook een steentje aan bijgedragen, kan niet anders!

Afgelopen woensdag hadden we een telefonisch consult met deze arts. Hij belde om te vragen hoe het ging en was uiteraard ook heel enthousiast dat het geholpen had. Ik gaf aan dat de pijn in de rug er nu nog was en of hij daar ook iets aan kon doen. Hij dacht eventjes wat hardop en zei toen dat we gewoon nog een keer langs moeten komen. We hebben meteen een datum geprikt, 14 april  zijn we weer op Dekkerswald te vinden. Dit is zo fijn, dit is weer leefbaar. Ramon zijn wereldje wordt weer wat groter, hij kan weer lekker wandelen en erop uit.

Vandaag zijn er weer een hoop onderzoeken gedaan. Longfunctie, long- rug- en schedelfoto's. Voor zover onze arts het kon zien was het allemaal in orde. Hij schrok zelf enorm van de rugfoto, je kunt bijna niet meer zien dat er een wervel tussen gezeten heeft. Die 3e wervel is zo goed als weg. Wij schrokken er niet van, wisten het al, hadden deze beelden bij de neuroloog en orthopeed al gezien. Dit is ook een zaak voor later, straks als de transplantatie achter de rug is en de ziekte onder controle is.

De datum van opname is nog hetzelfde, de arts gaf aan dat het zomaar veranderen kan. Alle onderzoeken zijn gedaan, wat dat betreft is ook het ziekenhuis er ook klaar voor. Ligt gewoon aan de bedden die vrij komen. De ene patiënt heeft 3 en de andere weer 7 weken nodig, net als Ramon straks, dat is gewoon afwachten. Mocht het toch nog veranderen krijgen we dat minstens 1 week van tevoren het te horen. Ik heb het Ramon nog niet gevraagd maar zelf vind ik het toch wel fijn als het de 23ste zou worden. Het gaat nu zo lekker, nu kunnen we nog even genieten en leuke dingen doen. Even lekker de batterijtjes opladen voordat het allemaal gaat beginnen.


 

Zo ontzettend leuk!!

Mijn zus Rian vierde vorige maand haar 60ste verjaardag. We gaan regelmatig samen naar het theater en voor haar verjaardag vonden wij het leuk haar te verrassen met een heerlijk avondje in het Efteling Theater waar momenteel de musical The Sound of Music te zien is. Gisterenavond was het zover!

Om 17.00 uur werden we verwacht. Normaal gesproken kom je bij de Efteling en staat dat hele parkeerplein vol met auto's. Het park is nu dicht dus het was zo lekker vooraan parkeren. Muziek klonk uit de boxen, het magische kwam ons alweer tegemoet.

Na dit prachtige gebouw al van buiten bewonderd te hebben mochten we over de rode loper naar binnen. Bij de ingang van het restaurant stond ons een heuse gentleman op te wachten en vroeg mijn naam. Jaja, we stonden op de gastenlijst en werden netjes naar onze tafel begeleid. Het was een prachtige locatie en we hadden een superleuk plekje gekregen. We kregen uitleg over het buffet en dat we in de pauze onze drankjes ook al konden bestellen en dat weer mochten nuttigen aan hetzelfde tafeltje. Helemaal top geregeld dus.

Het buffet was geweldig! Soep uit een pompoen, veel verschillende salades, heel veel variëteit bij de hoofdgerechten en enorm lekkere toetjes. Voor de kinderen, waar wij overigens ook gebruik van mochten maken, stond er een heuse chocoladefontein waar je lekkere spekjes in mocht dopen. Minihamburgertjes, worstjes, frietjes, echt alles wat kinderen én grote kinderen ook lekker vinden!

Er was een klein podium wat een klein meisje al gevonden had, helemaal alleen stond ze een geweldige show te geven. Niemand keek dacht ze, mijn zus en ik wel hoor, we genoten enorm van haar optreden.

Een hele leuke echte Sound of Music theaterbel ging af, we mochten naar binnen. Nog nooit was ik daar geweest, een prachtig theater! Bij de reservering had ik goede plaatsen gevraagd en die hebben we ook gekregen hoor, rij 2, precies in het midden en niemand voor ons. Lekkere beenruimte! Alleen voor de artiesten moest ik ze af en toe intrekken omdat ze regelmatig door de zaal lopen.


De musical begon, ik had me er eigenlijk door alle drukte nog niet zo'n voorstelling van gemaakt maar oh, wat hebben we genoten! Wat daar op het podium stond, de zang, kleding, het decor, echt kippenvel! Als je de film kent dan weet je hoe mooi hij is! Nou, op het podium lijkt het werkelijk net zo echt, we zaten er middenin. Kreeg op een gegeven moment gewoon een brok in mijn keel!

Ben al naar verschillende musicals geweest en deze staat echt bovenin mijn top 3 hoor, ik zou zo nog een keer willen, een heuse aanrader voor jong en oud!

Nog een keer!
Ongeveer op de tijd dat we afgesproken hadden stond Marijke helemaal bepakt en bezakt op de stoep. Ze zou een nachtje blijven slapen en had ook even bij de bloemist het wekelijkse Borsatovrienden-boeketje opgehaald. Een pracht boeketje weer en nu met een heel mooi fout vaasje erbij wat Marijke er zelf bij gekocht had. Zo lief, zo fout, zo helemaal zoals ik het leuk vind! Het is alweer bos nummer 22, nog 4 weken te gaan, dat wordt straks afkicken geblazen ben ik bang.
Foto's!!
Ik bespaar jullie niks, zelfs niet die ene foto waar ik mijn ogen dichtknijp.... (van genot!!!)








Dank je wel Marco en Nathalie!!

 Ramon & Ine

Vrij drukke vrijdag
Vanmorgen na een 'weekendje' Antwerpen was het weer een ochtend werken geblazen. Deze ochtend had ik zo ingedeeld dat ik het assessment zou gaan maken, dat is een test om te kijken waar je staat. De bank heeft een reorganisatie waardoor wij, onze afdeling, allemaal een tijdelijke nieuwe benoeming hebben gekregen en voor hebben moeten tekenen. Nu moeten we ons nog waarmaken...

Best een spannende tijd en vooral voor mij, heb nog wel meer aan mijn hoofd dan alleen mijn werk. Ik begon heel enthousiast aan de test echter kreeg ik na een paar vragen al een soort van blackout. Normaal gesproken ben ik heel goed in logica maar ik zag het gewoon niet, werd er helemaal gestressed van, liet de tijd aflopen en bakte er helaas heel weinig van. Even dacht ik de rest van de test maar te stoppen maar toch ging ik door. De volgende oefening ging weer wat beter, gaf me ook weer moed. Misschien was het toch niet het moment, de dag om dit te doen maar voor a.s. maandag 'moest' ie gemaakt zijn. Op het einde van test kon ik een opmerking plaatsen, dat heb ik dan ook maar gedaan. We zien wel weer waar het schip strandt...

Om 13.00 uur was ik klaar, at thuis een boterhammetje, kleedde me om en ging samen met Ramon naar het ziekenhuis. Daar aangekomen werd Ramon al gauw geroepen om bloed te prikken. Normaal ga ik altijd mee maar omdat we dat ondertussen wel kennen besloten we samen dat ik wel zou wachten. Ik had wel oogcontact met Ramon, zag alles wat er gedaan werd. Ramon was altijd heel makkelijk te prikken maar zijn aders liggen sinds een tijdje wat dieper, de verpleegster kon ze niet vinden en prikte een er paar keer langs. Ze riep een collega die gelukkig meteen goed zat. Ook werd zijn bloeddruk gemeten, iets wat wel vaker gebeurt en daarna zag ik hem spoelen en iets terugspugen in een bakje. Toen wilde ik toch wel polshoogte gaan nemen, dit was anders dan we gewend waren.

Ik werd al tegemoet gelopen door Ramon en de verpleegster, er zou namelijk ook nog een hartfilmpje gemaakt worden en monsters bij de lies, oksel en neus zijn er afgenomen. Allemaal voorbereidingen en controles voor de opname.

Dit was allemaal klaar en konden we door naar het intakegesprek voor de transplantatie. Een hele pak papieren lagen er klaar voor de huisarts, tandarts en natuurlijk voor onszelf. Een heel spannend moment was toen er opgezocht werd wanneer de opname zou zijn, de voorlopige datum is 23 april. Dit viel even heel erg tegen, na al die onderzoeken dachten/hoopten we dat het al veel sneller zou zijn. Het kan nog veranderen, we wachten maar af.

Heel, echt héél veel werd er besproken, de opname, waar we rekening mee moeten houden, hoe we het gaan opvangen, wat er precies gaat gebeuren. Een ding is heel duidelijk, we wisten dat het heftig ging worden en dat werd vandaag des te meer bevestigd. De dag van opname krijgt Ramon een CVK (Centraal Veneuze Katheter) ingebracht. Je moet het zien als een infuus maar dan ingebouwd op hoogte van zijn schouder ongeveer. Diezelfde dag wordt er middels een röntgenfoto gecontroleerd of het goed ligt. Dag 2 en 3 krijgt Ramon extra vocht en Melfalan (een hele zware chemo) toegediend. Dag 4 is een rustdag en dag 5 dé dag van de transplantatie.

De opname zal tussen de 3 en 7 weken zijn, ligt aan de complicaties die erbij komen en aannemelijk zijn helaas. Vooral in zijn mond schijnt deze chemo nogal wat infecties achter te kunnen laten. Het is afwachten, de voorbehandelingen die hij gehad heeft, of hij daar nu goed of slecht doorheen is gekomen, deze chemo kan zich zo weer anders uiten.

We bespraken ook het psychische gedeelte, ze begrijpen in het ziekenhuis natuurlijk ook dat het niet alleen een medisch iets is maar ook zeker op allerlei manieren je leven wel op zijn kop zet. Had het af en toe ook best wel moeilijk ermee, het is niet niks wat ons te wachten staat. Ramon die 3 tot 7 weken in een kamertje moet doorbrengen, gelukkig, of misschien helemaal wel niet, met een medepatiënt. Hij mag er niet uit in ieder geval. Visite mag maar dat moet goed afgestemd worden. Laptop mag, tv en telefoon is aanwezig op de kamer. We mogen lekkere dingen meebrengen, er is een koelkast maar op elk sapje of wat dan ook gaat een sticker, producten die langer dan 24 uur in die koelkast staan mag Ramon niet meer consumeren.

Als Ramon eenmaal ontslagen wordt is het belangrijk dat ons huis helemaal schoon is, de badkamer, het toilet moet constant gereinigd worden, een vaatdoekje mag 1 dag gebruikt worden. Onze poezen mogen we houden maar hij mag er geen contact mee hebben. Bloemen mogen maar het water moet dageliijks verschoond worden en ga zo maar door...

We zijn duidelijk goed voorbreid, het was even behoorlijk slikken af en toe maar we doen het stap voor stap. Daarna een gesprek gehad met de arts. Hij was blij te horen dat de pijn in het been zo goed als weg is na de behandeling. Hij wil ook nog graag zien dat er iets aan de pijn in de rug kan gebeuren. Dit nemen we bij het telefonisch consult wat we binnenkort met die arts hebben mee. Onnodig pijn hebben is niet nodig horen we steeds maar roepen...

Volgende week vrijdag worden we weer verwacht, dan worden er foto's gemaakt van de longen, voorhoofdholtes en ik weet niet nog wat. Daarna weer een afspraak met de arts, hopelijk komt ie met het bericht dat het nog eerder gaat gebeuren. Wij zijn er namelijk wel klaar voor.

Ik was met deze log bezig en kreeg ondertussen een sms van Nathalie dat onze foto's online stonden. Dat maakte onze dag natuurlijk weer helemaal goed! ZIE MIJN VORIG LOGJE!!!!

Het komt allemaal wel goed, daar houden we ons aan vast!


 

Met Ramon naar Marco!
Woensdagmorgen werd ik wakker en schoot ik even in de stress, mijn legitimatiebewijs was verlopen. Iets wat ik al een paar maanden geleden moest gaan verlengen maar waar gewoon niks van komt. Lastig als je in een buitenlands hotel wilt overnachten natuurlijk. Ik belde de gemeente om te vragen of ik diezelfde ochtend nog een nieuwe kon krijgen. Helaas, dat ging niet lukken. Ramon opperde om te bellen naar het hotel maar ik dacht daar anders over, ik had mijn best gedaan. Mochten ze ernaar vragen dan zou ik wel doen alsof ik het niet wist of een heel verhaal ervan gaan maken. Je kent het wellicht wel. Maak je je druk, beeld je je al allerlei toestanden in. Heb de laatste jaren wel geleerd maar af te wachten hoe het zal lopen, er was toch niets meer aan te doen, komt wel een oplossing.

We hadden een voorspoedige reis, parkeerden de auto in de garage van het hotel en gingen inchecken. Ik trilde wel een beetje hoor. Maar voelde al meteen een grote opluchting toen de dame achter de balie vroeg om een paspoort of rijbewijs. Wat had ik dat laatste gauw uit mijn portemonnee getoverd!

We hadden een hele mooie kamer, bad, tv, barretje etc. Na ons opgefrist te hebben zijn we het centrum ingelopen waar we na wat heen en meer ge-sms Sonja troffen. Zoekende naar nog een leuke pet voor Ramon, wat niet lukte want Ramon heeft gewoon geen hoeden/pettengezicht, zijn we een terrasje op gaan zoeken, heerlijk in het zonnetje.

We namen voor even afscheid van Sonja want haar zouden we later op de avond weer treffen. We wilden graag bij een tapas restaurant gaan eten. Helaas?.die was ?s woensdags gesloten. We zochten wat verder en kwamen bij een leuk restaurantje terecht wat ons beiden wel aanstond. We namen allebei een heerlijke garnalencocktail vooraf en als hoofdgerecht Ramon een steak met pepersaus en ik kabeljauw met spinazie. Geen toetje, wel nog een lekkere espresso.
 

We gingen weer terug naar het hotel om ons weer op te frissen/tutten en de kaartjes te halen en zijn met de metro naar het Sportpaleis gegaan. Ging allemaal super met Ramon! Precies op tijd namen we plaats en mochten we genieten van een super concert van Marco. Bij de eerste toon moest ik al flink slikken, hier zat ik dan samen met Ramon, GEWELDIG!!! Regelmatig gingen we staan, lekker zwaaien, klappen etc. De vliegkunsten van Marco waren weer geweldig, zoals ik al verwachtte vloog hij precies over ons heen, echt gaaf!! Het publiek was enorm enthousiast, Ramon en ik hadden een topavond!
 
 

Helaas vloog de tijd... Eenmaal weer naar buiten heb ik me heel goed ontfermt over Ramon. Hij ziet er dan wel heel stoer uit in verband met zijn 20 kilo die hij is aangekomen en zijn kale hoofd maar hij is natuurlijk heel teer. Een flinke stoot of por kan hem toch heel veel schade aan de rug toebrengen. Het ging op 1 stoot na gelukkig allemaal goed. We liepen naar de merchandise en kochten een echte WLMB pet voor hem. Die vrouw vertelde me dat ze het zo speciaal vond. ?Normaal staat hier de man die iets koopt voor zijn vrouw?.

We gingen met de auto van Sonja terug naar ons hotel waar we even later ook Marco, Armando, Mary en nog anderen troffen. Marco zag ons, was zo aangenaam verrast dat Ramon erbij was en liep enthousiast op ons af. Een heerlijke knuffel voor Ramon volgde, je begrijpt wel? *SLIK*, dat was wel zo mooi déze 2 mannen samen! Sonja en ik kregen ook een heerlijke knuffel en Marco kwam gezellig bij ons zitten. Niet heel veel later kwam ook Nathalie, het was zo leuk, hebben gepraat over van-alles-en-nog-wat onder het genot van een drankje en een nootje. Marco werd af en toe weggeroepen maar kwam gezellig steeds weer terug. Op een gegeven moment was het bedtijd, Marco gaf het voorbeeld, de bar ging niet heel veel later ook sluiten. We namen afscheid van Sonja, die nog een hele lange reis voor de boeg had en van Nathalie die we waarschijnlijk de volgende dag nog zouden treffen.

Ramon was erg moe en dook meteen zijn bed in, ik nam nog een heerlijke douche, we praatten wat na over deze geweldige dag en al gauw hoorde ik hem zachtjes snurken. Ik heb nog een hele lange tijd wakker gelegen, nagenietend van alles wat we samen meegemaakt hadden. Het was een behoorlijk kort en gebroken nachtje maar ik voelde me heerlijk toen ik wakker werd. We gingen ontbijten, de spullen bij elkaar zoeken en checkten weer uit. De auto mochten we in de garage laten staan, dat was wel heel fijn. Toen we net goed en wel richting het centrum liepen voelde ik een tikje op mijn schouder, het was Nathalie die gezellig een stukje met ons mee liep. We babbelden wat en niet veel later namen we weer afscheid, werk aan de winkel voor Naat. Ramon en ik deden een rondje centrum maar de vermoeidheid en pijn speelde nu toch wel zijn parten. Regelmatig moest hij even stoppen of zitten. De planning die we hadden hebben we omgegooid. We zijn langzaam terug naar het hotel gelopen, daar hebben we nog een drankje genomen en daarna lekker naar huis gereden.
 
In de auto bleven we ook steeds maar momenten ophalen die we meegemaakt hadden. Ons uitje was super, heel bijzonder, onvergetelijk!!!

Dank je wel Marco voor al je lieve woorden, knuffels, gezelligheid, gewoon alles!


 

Foto's met Marco komen nog van Nathalie, wordt vervolgd!!
 

Kale broederliefde!
Als je bestraald wordt of chemo krijgt weet je dat de kans enorm groot is dat je op een gegeven moment haaruitval krijgt. Ramon had een aantal maanden geleden een paar dagen dat dit heel hevig was maar het zette gelukkig niet door.

Zijn haar was wel veranderd, wat doffer geworden en moeilijker handelbaar. Afgelopen vrijdagmiddag toen ik thuiskwam van mijn werk en me klaar ging maken voor Antwerpen vertelde hij dat het weer heel heftig was. Naast dit zat er ook een belangrijke brief bij de post van de arbodienst, deze bagage werd stiekem toch wel meegenomen naar het concert.

Zondagmiddag kwam Ramon onder de douche vandaan en riep me erbij. Hij wist even niet wat te doen, zijn hele lichaam zat onder de haren. Ik adviseerde hem nog een keer onder de douche te stappen, alles van hem af te spoelen en heel even met een handdoek zijn haren te drogen en er niet meer aan te komen. Het werd nu wel duidelijk, dit was een serieuze zaak.

We hebben altijd gezegd dat als er gaten vallen dat dan maar alles er meteen af moet. Vandaag dus Nicole onze kapster gebeld, die heeft altijd aangegeven dat als het zover is dat we meteen mochten bellen.

Edwin, ons allerliefste vriendje heeft altijd geroepen dat als Ramon kaal wordt dat hij zijn hoofd ook kaal scheert. Ik zag Nicole online en meldde dat het zover was. Kreeg van Ed een reactie; ?Wat zeg je me nou, moet er dus ook aan geloven? en ja hoor?. Nicole en Ed konden niet meer wachten, wij zaten nog op onze kapster te wachten maar bij hun was het knip- en scheergebeuren al begonnen. Ed wilde laten weten hoe het voelde voordat het voor Ramon zover was. Na heel veel lol op msn, hun dochter Silke die zei dat mama niet meer bijkwam en papa oerlelijk was, kregen we de melding van Ed dat het gewoon voelt alsof je je baard net geschoren hebt. Even daarna volgde de foto?s, ze hebben het echt gedaan en ik vind dit zo stoer, lief en bijzonder!!!

Nicole heeft er ook een logje van gemaakt, zie hier -> KLIK

Onze Nicole, vriendin en kapster kwam bij ons en Ramon werd direct onder handen genomen. Het is even wennen maar moet je zeggen dat het toch wel wat heeft zo?n kale man. Juul, heb eventjes Johan niet meer nodig hoor hihi!

Eigenlijk zouden we moeten balen maar we zien het positieve ervan in. Ramon heeft heel lang zijn haren mogen houden. Ed die dit samen met ons geklaard heeft, Nicole die altijd meteen heeft geroepen dat als het nodig was we haar mochten bellen. Prachtig toch!

Ramon is kaal, een paar leuke petjes zijn al gekocht want nu zomaar naar buiten lopen is toch wel koud. Binnenkort spreken we af Ed en Nicole, die twee kale hoofdbroeders moeten nodig even samen komen!

Wat een bijzondere avond!!!



Gefeliciteerd Marco!
© www.borsato.nlVind het echt fantastisch dat je op de dag dat de dvd uitgekomen is al platina uitgereikt hebt gekregen!

Enorm verdiend en zeker weer een kroon op jouw prachtig werk! Dat er nog maar veel van die mooie dvd's mogen volgen!
 
Dit keer sta ik er ook op, dus misschien een reden temeer voor diegene die hem nog niet heeft hem toch maar heel gauw aan te schaffen 


We zijn er bijna, we zijn er bijna!!

Maar nog niet helemaal.....

Eerst nog even naar bed, morgenvroeg werken, naar huis, douchen, aankleden, opmaken, alles bij elkaar rapen, in de auto naar Antwerpen onder het genot van de CD die ik vandaag heb mogen ontvangen bij de DVD waar ik al enorm van genoten heb vanmiddag, sms-sen naar de vriendinnetjes, elkaar opzoeken, knuffelen, genieten van elkaar en de voorpret, naar binnen gaan, goede plek zien te bemachtigen en dan mag Marco héél gauw opkomen wat mij betreft!

En wat roepen we in Antwerpen!?
Marrrrrcoooo Borrrrrsaatoooo!
We gaan springen en lekker veel lawaai maken joehoe!

Volgens mij ben ik er aan toe en klaar voor....



 

"Liet jij me achter
Met teveel vragen"