Welkom

Wat gezellig dat je mijn weblog bezoekt!

Laat je een
berichtje achter?
Vind ik leuk!

Liefs

 

Raquel

Laatste foto met Marco

   Almere, 5 november 2016
Weblog van de week!

Lees HIER meer over het filmpje van Marco

Steun War Child
Gastenboek
Weblog van de maand!
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Proost
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Foto album
E-mail alert
Profiel
Naam: Ine
Leeftijd: 55 jaar
Uitgebreid profiel
Wil je me mailen?
Zoeken
Een heleboel momenten...

Het was even stil op mijn weblogje maar ondertussen ging alles natuurlijk gewoon door.

Vrijdag hadden we een gezellig etentje met de ouders van Simon. We hebben vooral heel veel gebabbeld, lekker gegeten en geborreld. We verlieten als laatste het restaurant en hebben bij ons thuis nog een slaapmutsje genomen. Ramon hield het ook perfect vol die avond, helaas was de volgende dag wat minder maar dat gezellige etentje mocht hij dan toch maar mooi meemaken.

Zaterdag een beetje aangerommeld, boodschappen doen, wat wassen, poetsen in huis en op zoek naar wat leuks voor het verjaardagsfeestje van Nathalie. Helaas, ik kon niet slagen. Vaak is het nog moeilijker zoeken als je weet wat je wilt. We kregen weer een prachtig boeket van de Borsato vrienden, dit blijft bijzonder! 's Avonds kreeg ik een sms van Nathalie, we hadden namelijk voor zondag afgesproken om er een gezellig en relaxed dagje van te gaan maken. Helaas kwamen er later wat minder goede berichten dat Asmara ziekjes was.

Zondag wat uitgeslapen en al gauw kreeg ik een berichtje van Nathalie dat het helaas nog steeds niet zo goed ging, na wat heen en weer sms-sen besloten we onze date af te zeggen. Iets waar ik gezien de omstandigheden helemaal achter stond. Uiteraard vond ik het wel heel jammer, had er enorm naar uitgekeken. Even dacht ik eraan om dan alleen naar de sauna te gaan maar Ramon vond dat niks, uiteindelijk ben ik met hem de koopzondag ingedoken. Kon weer niet slagen, erg gezellig werd ik er niet van, had eigenlijk ook helemaal geen zin om te shoppen.

Op de maandagmorgen ben ik altijd vrij dus ik kan dan rustig weer aan het werkweekje beginnen. Ik sprak Nicole op msn die vroeg hoe mijn dagje was geweest. Toen ik vertelde dat het helaas niet doorgegaan was vroeg ze of ik later die week nog tijd had, dan ging zij toch gezellig mee relaxen. Ik riep meteen; donderdag, dan ben ik vrij! Nee, helaas dan moest Nicole werken maar een keer 's avonds had ze ook wel tijd. Vanavond dan!? Ja, vanavond hahaha, dat ging wel lukken! Nicole regelde een oppas en ik kreeg spontaan weer een glimlach op mijn gezicht. Huppelde naar mijn werk en kon niet wachten tot het weer einde werktijd was. Ik was er gewoon echt, écht aan toe... Bij thuiskomst was Nicole er al, had er ook reuze veel zin in. We hadden een arrangement geboekt. Vanaf 18.00 uur waren we welkom, we mochten kiezen uit een weekmenu, een zonnebankje pikken en gebruik maken van alle faciliteiten. Het was super! Heerlijk bubbelen, zweten, scrubben, stomen en vooral veel rusten, lekker bijtanken! Nicole was er nog nooit geweest maar ik geloof dat ze nog wel vaker richting Oss komt nu. Ik ben er klaar voor lieve schat! En natuurlijk Nathalie, ik hoop dat we binnenkort onze 'schade' inhalen want had uiteraard die zondag heel graag met jou doorgebracht.

Dinsdagmorgen moest ik er extra vroeg uit vanwege een ontbijtvergadering van de bank. Mijn huid voelde heerlijk zacht en ik rook nog de geur van de lavendel, dit was natuurlijk super maar minder leuk was dat ik die nacht zo goed als geen oog dichtgedaan had. Ramon vindt het vreselijk, kan er ook echt niks aan doen maar zijn concerten 's nachts houden me wakker. Ben de dag redelijk goed doorgekomen maar 's avonds.. Raquel was niet te genieten, niet leuk! Ik was ook totaal afgebrand en ben vroeg mijn bedje ingedoken.

Woensdag... Helaas weer een hele slechte nacht gehad. Heb de oordopjes uitgeprobeerd die ik ooit van Martine heb gekregen, maar helaas, het hielp niet. Heb van alles liggen verzinnen, starend naar het plafond... Toch maar met een dekentje op de bank!? Nee, toch maar niet... Ben naar mijn werk gegaan, Ramon voelde zich echt niet goed, bleef in zijn bed. Mijn moeder was er al om half 9, de hulp zou ook komen. Belde nog naar huis met de vraag of ze ook de badkamer wilde doen en toevallig had de bouwvereniging ook gebeld dat ze de nieuwe toilet boven zouden komen plaatsen. Dat kwam wel heel goed uit, want dan kon dat meteen schoongemaakt worden, daar heb ik dus heerlijk niets van meegekregen. Hele dag weer gewerkt maar het was een andere dag dan anders. Het was Sandra's (mijn superleuke en lieve collega) laatste werkdag. We hebben haar een leuk drankpakket kado gegeven en hadden één spreekkamer omgedoopt naar een feestzaal hahaha! Ze wilde slingers dus die kreeg ze! Wel hingen er overal A4-tjes met trieste teksten hoor! We werden in theeglazen nog getrakteerd op witte wijn, geweldig! Die wijn wel maar dat ik mijn lieve maatje moet missen niet natuurlijk.... Uit het oog maar zeker niet uit het hart! Er komt nog een leuk afscheidsfeestje medio februari. Diezelfde middag had ik ook nog een gesprek met mijn leidinggevende, helaas ben ik niet voor de functie van receptioniste aangenomen. Jammer, heel jammer... 's Avonds weer op pad voor kleren voor het feestje van Nathalie en ja hoor, ik ben geslaagd, hoeraaaa!! Mijn zus vond het ook erg leuk en ik liep alweer helemaal te huppelen!

Vanmorgen heerlijk uitgeslapen en volgens Ramon heb ik me toch gesnurkt, hij zegt dat ie me beneden hoorde terwijl boven de slaapkamerdeur dicht was. Jaja, ik word gewoon teruggepakt hahaha! Morgen nog een dagje werken en dan weekend! Met Marijke heb ik afgesproken. We gaan carpoolen, eten en overnachten bij haar vader en zijn vrouw, ze maakt me op, we gaan Nathalie verwennen, feesten, gewoon genieten, heerlijk genieten! Ik kijk er naar uit!

Maar hopelijk eerst nog een paar nachtjes samen met Ramon snurken....

Ine

Mijn H

Een hele lastige dit keer, de H van huilen...

Al een hele tijd moet ik huilen maar ik kan het niet. Ik zit in een achtbaan van emoties maar het lijkt alsof ik steeds meer aan kan zonder te huilen. Soms word ik er wel eens bang van, het zit dan zo hoog maar het lukt gewoon niet, ik kan mijn emotie gewoon niet meer zo makkelijk kwijt.

Het is er zeker nog wel hoor, maar echt, heel echt flink huilen, nee. Een traantje bij een weblog, een kaartje of als iemand iets liefs doet of zegt, ik veeg het heel gauw weer weg, ik moet door, ik moet sterk zijn!

Een paar maanden terug heb ik wel een keer heel erg gehuild, dat luchtte enorm op. De volgende dag zag ik er ook niet uit, niemand die er iets van zei, terwijl mijn ogen gewoon nog rood en dik waren. Iedereen begrijpt het wel, huilen is natuurlijk ook niet iets om je voor te schamen. Aan de ene kant is het moeilijk voor mij mijn emoties te tonen hoewel ik aan de andere kant zo leeg kan lopen.

Begrafenissen, het maakt soms niet eens uit wie het is, ik krijg het vreselijk moeilijk en kan niet meer ophouden met huilen. Het wordt ook steeds moeilijker voor me om er eentje bij te wonen. Oud op nieuw, vooral afgelopen keer, het idee dat we om 12 uur elkaar een gelukkig nieuwjaar mochten wensen... Ik heb dat sowieso elk jaar hoor maar dit keer voelde het sterker, ik was er gewoon ziek van! Na een concert van Marco of een theatervoorstelling, iedereen staat enthousiast te klappen, ik doe mee en ondertussen sta ik me enorm in te houden om niet in tranen uit te barsten. Iemand wint iets op tv, een emotionele film, Hart in Actie, dat soort programma's, reken maar dat ik zit te snotteren.

Als ik naar Raquel kijk en zie wat een prachtige meid ze is ontstaan er soms ineens tranen. Ik zou zoveel meer voor haar willen betekenen, ze heeft het ook erg zwaar, uit zich moeilijk. Of Ramon, die kampt met zijn ziekte en pijn en zelf vaak, mede door de medicijnen, behoorlijk emotioneel is.

Ik heb van huis uit niet veel meegekregen over emoties. Mijn vader overleed toen ik 10 jaar was en ik kom uit een gezin van 7 kinderen waarvan ik de jongste ben. We houden enorm veel van elkaar, dat voel ik maar het zal niet gauw uitgesproken worden. Knuffels of een arm om je heen kennen wij niet, het lijkt bijna alsof het te dichtbij komt dan en niet mag.

Ik ben dan zelf ook niet iemand die gauw een arm om iemand heen slaat, ik heb daar moeite mee, ben ook helemaal niet zo knuffelig. Met Ramon en Raquel knuffel ik uiteraard wel. Raquel knuffelt vooral als ze iets nodig heeft en Ramon heeft ze momenteel meer nodig dan ooit. Er bestaat wel een uitzondering, hoe en wat het is weet ik niet precies maar met Marco kan ik enorm fijn knuffelen. Als we elkaar zien moet dat vaak van zijn of mijn kant gewoon even gebeuren. Effe knuffelen zeggen we dan, en dat voelt toch heel goed!

Foto's van een moeilijke dag...Een tijdje terug heb ik een training gehad over agressie in de bankhal, er was een acteur bij aanwezig die heel veel indruk bij me achterliet. Wat hij vertelde is zo waar. Je wordt als kind geboren. Als je boos of verdrietig bent uit je dat maar je mag niet altijd boos of verdrietig zijn van diegene die je opvoeden. Je krijgt regels mee, over hoe je je moet gedragen. Boeren en scheetjes laten bijvoorbeeld mag ook maar tot op een bepaalde leeftijd en eigenlijk is het gewoon allemaal aangeboren...

Huilen, lachen, knuffelen, het zijn emoties, hele belangrijke emoties. Ik lach toch liever dan dat ik huil...

Ine

De G van Geld
Alles draait om geld, daar kun je niet omheen. Eigenlijk heb ik niks met geld, hoewel ik er wel mee werk. Door mijn handen zijn al miljarden guldens en euro's gegaan, waarvan een paar ton uiteindelijk van mezelf in de loop der jaren. 

Het moment van de wissel van de gulden naar de euro hadden wij op de bank een giga voorraad uiteraard, toen hebben we er ook wel even mee 'gespeeld', zaten we daar tussen stapels en stapels geld. Was wel een bijzonder moment. 

Maar zoals ik al zei, ik heb niks met geld, ik geef het erg makkelijk uit, soms eigenlijk wel te gemakkelijk. Kan me nog van mijn uitgaanstijd herinneren dat ik met een pak sigaretten en 25 gulden op stap ging, een vriendin met een pak shag en een tientje, Ine kwam altijd leeg terug maar vriendinnetje had altijd wel wat over. Die had natuurlijk leren sparen...

Op een gegeven moment ben ik gaan werken, had een heel leuk salaris, ben op mezelf gaan wonen, alles ingericht. Ik had het allemaal prima voor elkaar. Ik leerde Ramon kennen, die ook een heerlijk salaris had, we hadden het echt heel goed.

We begonnen op een gegeven moment een eigen zaak in babyartikelen, die hebben we samen vierenhalf jaar gerund maar daar is helaas heel veel geld van ons in verloren gegaan. Ik wilde graag terug naar Nederland, Ramon zag die uitdaging ook wel en Raquel had er met haar bijna vijf jaar een prachtige leeftijd voor. Ramon bouwde alles in Spanje af en ik ging het in Nederland opbouwen.

We trokken zolang bij mijn moeder in, schreef ons in voor een woning, zocht een school voor Raquel en uiteraard een baan. Het liefste wilde ik meteen weer terug naar de Rabobank waar ik ook werkte voordat ik naar Spanje verhuisde maar daar was toen geen plaats. Heb toen enkele jaren bij de Blokker gewerkt. Na verloop van tijd was er weer werk bij de Rabobank en daar zit ik nu alweer ruim 9 jaar. Ramon wilde graag weer croupier worden in het casino, we hebben ze echt allemaal gehad maar óf hij was te oud óf sprak niet voldoende Nederlands, helaas is dat nooit gelukt. Hij kwam na heel veel uitzendwerk bij mijn broer in de metaalbranche te werken. Samen verdienden we een leuke cent en konden goed rondkomen. Het is ook iets van keuzes maken natuurlijk. Wij hebben geen eigen huis maar een huurwoning met een hele lage huur waardoor we geld voor leuke dingen overhouden.

Nu zijn er wel wat dingen veranderd, na de euro is het gewoon belachelijk duur geworden allemaal en helaas vanwege Ramon zijn ziekte zijn de inkomsten ook nog eens minder. We redden het nog wel allemaal maar ik ben wel beter op gaan letten.

Als wij een groot geldbedrag zouden winnen (ik ga van héél veel geld uit dan hihi) dan zou ik een huisje in Spanje kopen en eentje in Nederland. Ik zou misschien wel naast Nathalie gaan wonen zodat onze IJslanders dan gezellig samen in de wei kunnen. Nee echt, een paar IJslanders zouden er komen en nog meer (huis)dieren, een heerlijk huisje wat achteraf met wat weiland erbij aan de rand van de bossen. In het weiland op een mooie zomerse dag nodig ik Marco en band uit of zoals ik al eerder gedroomd had
hier in Lent. Ik zou wel wat blijven werken maar minder uren, heb dan de tijd nodig voor ons huis in Spanje en Nederland en voor de dieren natuurlijk. Omdat ik dan natuurlijk zoveel geld heb kan ik een werkster wel betalen, een goede opleiding voor Raquel, ik laat haar droom uitkomen om een jaar naar het buitenland te gaan. Ik zou me heel heerlijk laten verwennen met massages, bezoeken aan sauna's, vakanties... Rust, vooral rust, het gemak van voldoende geld dat zoek ik en gezondheid voor Ramon, Raquel en mijzelf. Wij blijven lekker dromen....

Ine

Ditjes en datjes...
Ben enorm geschrokken van het vreselijke nieuws dat Roberto Borsato plotseling is overleden, hierbij wil ik Marco en de hele familie enorm veel sterkte wensen met dit grote verlies, mijn gedachten zijn bij jullie...
 
Goedemorgen!
Ging voor mijn doen op tijd naar bed maar kon niet slapen, heb het zo ook weer 1.30 uur zien worden. Naast me een vreselijk snurkende man. Hij kan er niks aan doen, komt allemaal door die medicijnen maar ik lig er wel wakker van. Tussendoor nog wat wakker geweest en vanaf 5.30 uur kon ik gewoon niet meer slapen. Heb nog liggen draaien tot 7.00 uur en ben toen mijn bed maar uitgegaan.

En, hoe was jouw nacht?

Ine
Fan

Vroeger kende ik de teksten van de hele top 100 uit mijn hoofd, mijn moeder vroeg zich regelmatig af hoe ik het allemaal opgeslagen kreeg maar dat ging gewoon vanzelf. Echt, écht fan van iemand of een band ben ik eigenlijk toen nooit geweest. Natuurlijk had ik wel mijn voorkeuren, Blondie, Herman Brood, Eric Clapton, The Tramps, Donna Summer, Bette Midler, Madonna, Fleetwood Mac, U2, Lionel Richie, Doe Maar etc. etc. Mijn liefde voor muziek is dan ook wel heel ruim te noemen. Ik kan van opera maar ook van hard rock genieten.

Ik woonde in Spanje en we hadden een satelietverbinding waar ik enorm blij mee was want zo had ik toch nog wat contact met Nederland. Uiteraard keek ik heel veel programma's waaronder ook de Soundmixshow. Toen Marco opkwam en zijn performance deed gebeurde er iets met me wat ik niet uit kan leggen. Hij was voor mij diegene die moest winnen en dat deed hij gelukkig ook!

Uiteraard zag ik hem nog wel regelmatig bij allerlei programma's voorbij komen maar daarna kreeg ik er nog weinig van mee. De Italiaanse tijd is ook zo goed als helemaal langs me heengegaan. Maar toen kwam Dromen uit, wat een knaller, wat een superknaller! Zelfs in Sitges, waar ik woonde, werd dat nummer in elke discotheek gedraaid, een megahit was het! Binnen no-time had ik dan ook een cassette bandje in mijn bezit met nog veel meer van die prachtige nummers van Marco. Ja, ik was verkocht en verknocht!!

Na enkele jaren kwamen we weer in Nederland wonen. Mijn zus had een prachtige kalender voor me gescoord maar van Ramon mocht ik hem niet ophangen. Jajaja, die Spaanse Toro was toen echt jaloers hahaha! Maar mijn liefde voor Marco en zijn muziek ging door. Iedereen wist dat ook in mijn omgeving. Ik volgde alles wat ik maar kon volgen. Mijn broer Kees had Canal+ waar een concert van Marco op te zien zou zijn. Wij werden uitgenodigd om het daar te kijken en ik heb de hele avond met kriebels in mijn buik genoten. Alles maar dan ook alles volgde ik over Marco. Op een gegeven moment kregen we internet en het eerste wat ik opzocht was natuurlijk iets over... Marco! Er bestond zowaar al een heuse website! Van het ene kwam het andere, het eerste concert wat ik samen met Ramon bijwoonde was op 04-10-2000 de tour Luid en Duidelijk in Ahoy. Redelijk vooraan in het veld stonden wij daar dan, wat hebben we genoten!!!

Op een gegeven moment, mede door de chatbox en de fanclub waar ik inmiddels lid van geworden was, leerde ik steeds meer mensen kennen. Ik ging steeds meer concerten af. Soms met Ramon, dan weer met mijn broer Hans, Raquel of samen met andere fans. 

Allereerste hoogtepunt voor mij was de afsluiter van de tour Onderweg in 2002 in Nijmegen. Yvonne en Ria hadden voor Raquel en mij een plekje helemaal vooraan vrijgehouden en na afloop maakte ik voor de allereerste keer kennis met Marco en scoorde een foto!!! Vergeet die avond nooit meer, weet nog precies wat Marco allemaal zei. We waren met de trein gekomen maar Anneke had aangeboden ons thuis af te zetten, zo konden we ook wachten op Marco. Superavondje was dat! Vanaf toen ging het ook mis, ik wilde meer hahaha!!

TV programma's, een benefietconcert in Blarium, fanclubdagen, (besloten) concerten, uitreikingen etc. etc. ik volg(de) het allemaal. Op een gegeven moment een heel bijzonder mooi moment was de première in Tuschinki van de dvd ZIEN. Dat we in Antwerpen overnachtten in hetzelfde hotel als Marco en zijn band. Het Talpaconcert, de etentjes met Marco, de vele foto's die we samen hebben, dat hij me een keer hoog optilde na het allerlaatste concert van Symphonica in Rosso, meet and greets, Oostende; dat hij 'Ik hou van jou' tegen me zei. Het filmpje wat hij voor mij en later voor Ramon maakte. Oh, er komen zoveel prachtige herinneringen naar boven nu ik erover schrijf. Zit hier gewoon helemaal te stralen! Kijk maar eens terug in mijn weblogje. Ik log al bijna 5 jaar, eerst via
Punt en zolang de Borsatoweblogjes bestaan hier natuurlijk.

Ben een paar jaartjes operator geweest op de chatbox, daarna, sinds de oprichting van deze geweldige weblogjes help ik mee als moderator. Iets wat ik enorm leuk vind om te doen. Ook mag ik al verschillende jaren meehelpen op de fanclubdag, een dag waar niks of niemand tussen mag komen, dan ben ik er, dan geniet ik van het uitstralen wat Marco wil naar de fans toe. Een collega vertelde me ooit dat als ik over Marco begin te praten mijn ogen helemaal gaan stralen. Ik vergeet dat nooit meer, zo voel ik me ook. Hij doet iets met me, maakt me heel blij en enthousiast.

Ik waardeer Marco enorm als mens en zeker ook als artiest. Hij zingt prachtig, met zoveel passie en emotie, hij maakt wat los, het is bijna magisch te noemen. Wat ik bijzonder vind is zijn betrokkenheid en doorzettingsvermogen. Altijd vernieuwend ook, een positief ingestelde, vooruitstrevende en enorme lieve man.

Waar ik ontzettend trots op ben is de band tussen hem en zijn fans. Niks is teveel, hij krijgt waardering en geeft dat met de volle 100% ook weer terug. Ik voel me een bevoorrecht mens om hem persoonlijk te kennen, dat we ook praten over dingen die niet altijd over muziek gaan, dat hij mijn logje ook met regelmaat leest en hele lieve berichten achterlaat.

Vooral nu in deze moeilijke tijd is hij er ook voor ons, net als de vele lieve vrienden en fans die ik mede door hem heb leren kennen.

Lieve Marco, waar je ook gaat, wat je ook doet, ik sta altijd achter jou!

Heel veel liefs van een grote fan
Ine

Stap voor stap

Het gesprek in het ziekenhuis was intensief, we hadden ook zoveel vragen. Vandaag is de laatste dag dat Ramon zijn 'favoriete' medicijn (de mijne zeker niet vanwege zijn hyperactieve gedrag en stemmingswisselingen) dexamethason heeft ingenomen. Het is een wondermiddel maar oh zo slecht en de dosering was zo hoog dat hij eigenlijk blij moet zijn dat hij het niet meer hoeft te slikken. Het helpt dan o.a. tegen de pijn maar maakt zoveel andere dingen weer kapot. Nu hopen we dat het andere medicijn wat de neuroloog voorgeschreven had duidelijkheid biedt en zijn werk doet. Even afwachten dus nog.

Heel, héél erg goed nieuws was de uitslag van de proteïne M (Kahler eiwitten) van 29 december jl. Dit is namelijk ooit 13,8 geweest en nu gezakt naar 1,9!! De arts was enorm enthousiast, veel patiënten die zelfs na de transplantatie nog veel hoger hebben. Voor Ramon houdt het in dat de zogenaamde TAD kuur, welke over een paar dagen afgerond is, enorm goed is aangeslagen! Dit voelt super en geeft enorm veel hoop!

StamceldonorWe hebben gesproken over het wel of niet matchen met Toni. Als hij niet zou matchen zal er (voorlopig) geen donortransplantatie komen. Familieleden, vrienden en kennisen die zich beschikbaar gesteld hebben worden niet getest. We schrokken hier even van maar de arts onderbouwde het. Het staat niet stil met de onderzoeken voor een algehele genezing van de ziekte van Kahler (Mutlipel Myeloom) er is de afgelopen jaren ook enorm veel bereikt.  Met een juiste medicatie en zonder die vreselijke bijwerkingen van de zware chemo's zou het voor heel veel jaren goed kunnen gaan met Ramon. Eerst gaan we maar eens kijken hoe Ramon op zijn eigen (autologe) transplantatie gaat reageren. Het enige nadeel als er geen donortransplantatie komt is dat de ziekte sneller terug kan komen. De arts gaf aan dat we alnog altijd een donortransplantatie kunnen overwegen maar wilde nog niet vooruit lopen op de zaken. Matched Toni komt ie er namelijk wel! Ingewikkeld allemaal hè!? Daarom dus maar weer; stap voor stap!

Heel veel mensen leven en denken met ons mee wat ons ook enorm steunt, zo had
Nicole wat gevonden over een bepaalde vaccinatie. Dit hebben we ook met de arts besproken en was hiervan op de hoogte.  Wij zijn heel bevoorrecht in die zin dat we in het juiste ziekenhuis zitten als het over deze ziekte gaat. Onze arts staat onder de supervisie van Dr. Raymakers welke wereldwijd heel nauw betrokken is bij de laatste ontwikkelingen. 

Een stamcelWat ons nu te wachten staat is de autologe stamceltransplantatie. Wanneer hiermee gestart wordt horen we maandag. Een hele zware behandeling gaat dit worden. Naast de chemo zullen er stamcellen bij Ramon geoogst gaan worden. Dit houdt in dat hij straks medicijnen krijgt die heel veel stamcellen aan gaan maken.  
Hier lees je precies wat het inhoudt. 

Op een gegeven moment krijgt hij deze stamcellen terug, een eigen transplantatie dus. Zijn hele weerstand zal dan platgelegd zijn en is er een ziekenhuisopname welke tussen de 3 tot 7 weken kan duren, dit gelang de complicaties die daarbij komen.

Hoewel we natuurlijk vooruit kijken en willen weten wat er allemaal gaat gebeuren houdt dit ons enorm bezig. Het eerste gedeelte zit erop, het was zeker niet altijd even makkelijk maar naar omstandigheden is dit heel goed gegaan. Nu stap voor stap op naar het tweede gedeelte, een heftige periode, het moet, hebben goede hoop en veel vertrouwen, we gaan ervoor!

Ine

Bijgetankt
Mijn winterlookBen er weer en ben er blij om! Had even een paar daagjes nodig om bij te tanken en voel me nu dan ook weer echt goed. Het ging gewoon allemaal even niet in de koude kleren zitten om het zo maar te zeggen.

Van Martine kreeg ik vandeweek een leuke cartoon. Wat vind jij, lijk ik erop of niet? En dan nog die zomerversie, daar ben ik een paar tinten donkerder hahaha! Ik vind het echt superleuk gedaan!

We hebben helaas niet zo'n goed nieuws gehad van het ziekenhuis. Bij nader onderzoek van het bloed van Ramon zijn Mijn zomerlookbroer, lijkt het dat hij toch niet matched. Het is een heel ingewikkeld proces en zo nauwkeurig allemaal. Ze willen in ieder geval nogmaals bloed afnemen en onderzoeken om het te bevestigen, Wie weet, bestaan er nog wonderen! Heel veel familieleden, vrienden en kennissen hebben ook al te kennen gegeven zich te willen laten testen, zo bijzonder lief is dat! Wat het ook gaat worden, dit komt goed, ergens wereldwijd zal er toch wel een donor rondlopen...

Morgen hebben we een afspraak met de hematoloog en wordt o.a. dit ook Mijn echte lookbesproken. Best spannend allemaal. We hadden via de assistente al te horen gekregen dat als de bloedwaarden goed zijn dat de volgende chemokuur op 2 februari zal starten. Morgen weten we dat!

Montse is goed door haar operatie gekomen. Is weer helemaal de oude op die grote Dolly Parton borsten na dan want daar is tot op heden helaas nog geen verandering in gekomen. We wachten maar af, ze voelt zich in ieder geval niet ziek en dat vind ik al heel belangrijk. Dolly leeft er ook al jaren mee, dan moet Monste dat ook kunnen, toch!?

Verder eigenlijk weinig nieuws, we zijn weer bij en ik toch wel blij, blij dat ik even naar mijn lichaam luisterde en dat dit me goed deed! Oh, wat heb ik gaten in de dagen geslapen, maar ben er weer!

 Ine


Uitslagen

Vanmorgen eerst Montse naar de dierenarts gebracht. Mijn kopietjes erbij gegeven die we gegoogled hadden. Ik kreeg te horen dat ze wel weten wat het is maar dat ze de poes er nog te jong voor vonden. Ik liet Montse achter voor de onderzoeken en we zouden telefonisch contact houden.

Ik moest gauw verder, Ramon wachtte in de auto want we werden alweer vroeg in Nijmegen bij de neuroloog verwacht. Eenmaal daar aangekomen waren we snel aan de beurt en hoopten natuurlijk wat meer te horen. De foto van de MRI liet zien dat de derde wervel nu echt totaal weg is, de rug nog wat verder is ingezakt, je zou zeggen dat er nooit een wervel tussen gezeten heeft, ongelofelijk... Niet goed dus maar dit gaan we volgende week bij de orthopeed weer verder bespreken. Nu was het werk van de neuroloog en die zag nergens zenuwbeknellingen. Op zich natuurlijk heel fijn hoewel de symtomen er toch echt wel op duiden. Het zou nog een nasleep kunnen zijn van de bestralingen maar ook dat is niet helemaal duidelijk. Conclusie dat we het nog moeten aankijken en er niks aan te doen is momenteel.

Ramon slikt verschillende medicijnen waaronder ook in etapes Dexamethason (een soort prednison). Als hij dat slikt wordt hij best wel hyper en kan dan ook alles aan, voelt dan ook de pijn niet. De medicijnen die hij van de neuroloog heeft gekregen (Gabapetine), inmiddels 9 tabletten per dag, geven nog niet het optimale resultaat. We kijken dat dus nog even aan en anders gaan we dat dan maar weer afbouwen.

Geen goed en geen slecht nieuws dus, er is niks ernstigs gevonden maar er is ook geen oplossing voor de pijn, en dat vinden wij geen goed nieuws!! Als die maar eens minder werd, zou het allemaal veel draagzamer zijn. Maar goed, we wachten maar weer af, het is niet anders. Aanstaande vrijdag weer naar de hematoloog, daar kunnen we het ook weer voorleggen.

We gingen weer naar huis, Ramon zocht zijn bedje weer op, ik deed nog even wat in huis en kletste wat bij op msn. De telefoon ging, nieuws van de dierenarts. Ze gaf aan geen onderzoek meer gedaan te hebben maar was in de medische boeken gedoken en had contact gehad met andere dierenartsen. Hieruit voort kwam dat Montse ervan wordt verdacht het (niet lachen, ik hou van mijn poes!) Dolly Parton Syndroom te hebben. Als je aan Dolly denkt, denk je aan hele grote borsten, vandaar dat het zo ook genoemd is. Wil je er meer over weten kun je o.a.  
hier,  hier en hier meer daarover vinden.

De dierenarts stelde voor om Montse meteen dezelfde middag nog te steriliseren. Dit kon niet zoals de gebruikelijke manier vanuit haar buikje maar vanuit de zijkant. Geen probeem is dat overigens, doen ze wel vaker, dus daar hoefden we ons niet ongerust over te maken. Ze hopen nu dat door de sterilisatie het niet nog verder opzet en het liefste zelfs dat het alsnog gaat slinken. 

Rond half 4 kreeg ik een telefoontje op mijn werk, de operatie was geslaagd en ik mocht haar rond 7 uur op gaan halen. Samen met Simon heb ik dat gedaan. Ze was nog heel slaperig van de narcose maar toen ze ons zag werd ze echt wakker, ze dook zelfs graag haar reismandje in waar ze normaal met geen mogelijkheid in te krijgen is. Het wondje valt enorm mee gelukkig. Lekker naar huis! Chispa was ook heel blij haar weer te zien, er is wat afgesnuffeld en geknuffeld. 

We wachten maar weer af en blijven hoop houden!

Ik wil iedereen enorm bedanken weer voor de superlieve reacties op mijn vorige log. Ik ben ook maar een mens weet je en af en toe moet het er gewoon allemaal even uit...


Ine

Mijn ei kwijt...
Dol op kaarsjes onze Montserrat!De laatste dagen zijn van goede en minder goede momenten. Omdat ik altijd liever eindig met het goede eerst dan maar het minder goede.

Met Montse is het niet zo best. Haar bulten worden steeds groter, gisteren lekte het ook dus na telefonisch overleg weer naar de dierenarts geweest. Uit de biopt van vrijdag is niets gekomen, ze hadden alleen bloedcellen. Nu willen ze haar maandagmorgen weer zien en willen dan nog meer weefsel weghalen voor onderzoek. Of dat ook gaat gebeuren weet ik nog niet. Heb samen met mijn broer e.e.a. op internet gevonden wat er precies hetzelfde uitziet, heb het geprint en overleg het morgen met de dierenarts.
"En ook al lijkt de weg soms nergens naar toe te gaan
Hij leidt ergens heen"