Welkomsttekst
Welkom, wat leuk dat je even op mijn log komt kijken!

Laat je ook even een berichtje achter in mijn gastenboek? (k)
Profiel
Naam: Hillie
Leeftijd: 45 jaar
Uitgebreid profiel
E-mail alert
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Zoeken
Weblog van de maand
FCD 2012 podiummomentje

klik op foto voor filmpje
Foto album
Klokje
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gasten ;
en 1 gast gasten .
Mijn laatste reacties
Hoi Carol, ik zag je...
12:18, 5 aug 2017
Wat een heerlijk verslag...
12:51, 10 jul 2017
Ha Esmee, wat leuk dat je...
14:02, 30 mei 2017
Wat supergaaf dat jullie...
13:30, 15 mei 2017
Wat een geweldig nieuws...
10:10, 15 apr 2017
Wat lief! Dank jullie...
07:33, 16 mrt 2017
Wat een heerlijk...
13:19, 10 feb 2017
Ik heb mijn stokje...
23:10, 29 dec 2016
Hoi Elles, Ik kon geen...
23:08, 29 dec 2016
Hoi, je gastenboek werkt...
23:07, 29 dec 2016
Mijn vader en ik...
Mijn vader en ik waren vooral de laatste jaren, na het overlijden van mijn lieve bonusmama, heel close. Als er iets was dan belde hij mij, of mijn jongste broer, omdat wij beiden in de buurt woonden. Mijn broer voor de technische dingen en mij voor de zorgdingen. Wanneer hij naar het ziekenhuis moest of een afspraak bij de tandarts, dan ging ik mee. Maar ook deden we heel veel leuke dingen. Mijn vader was altijd heel levenslustig, vitaal en hield ervan om onder de mensen te zijn, was ook heel geliefd bij veel mensen. Was er iets leuks te doen in de buurt dan wist hij dat haast als eerste en vroeg hij of ik mee ging, maar ook ging hij vaak zelf op stap. Sowieso twee keer in de week gingen we samen naar dorp en mijn vader kende zoveel mensen waar hij dan ook een praatje mee maakte, dat we hier altijd wel een ochtend mee zoet waren, haha. Maar ook wanneer er iets op de school van de kinderen te doen was, was hij van de partij. Één van zijn grote hobby’s was accordeon- en harmonicamuziek en elk jaar gingen we samen naar zo’n dag in Bathmen. Zelf heb ik niets met deze muziek, maar om hem daar zo te zien genieten was al een feestje op zich, dus dat deed ik met liefde voor hem. 
Het is gek om nu in de verleden tijd over mijn vader te praten, maar helaas komen er geen nieuwe herinneringen meer bij, want hij is anderhalve week geleden overleden.

Begin dit jaar begon ik me zorgen te maken om mijn vader. Heel subtiel waren er wat veranderingen, waardoor ik ging twijfelen aan zijn gezondheid. Halverwege mei kregen we het bericht dat hij ongeneeslijk ziek was en hij hooguit nog enkele maanden te leven. MIjn sterke, stoere, vitale  vader was terminaal ziek. Dan gaat er van alles door je heen. Want hoe lang is enkele maanden, hoe snel zal het gaan? De afgelopen maanden waren heel intens. Toen we het net wisten, merkten we behalve de extreme vermoeidheid er niet zo veel van, maar naarmate de weken verstreken ging hij wel steeds verder achteruit. Zolang het ging hebben we nog uitstapjes gemaakt, want papa wilde alles nog, zoveel mogelijk genieten en samen herinneringen maken. Op een gegeven moment kon dat gewoon niet meer zonder rolstoel. Zo trots op mijn stoere vader, hoe hij dat toch allemaal een plekje gaf en dit accepteerde om zo toch nog te kunnen genieten van het mooie om hem heen. Drie weken geleden kwam hij nog op ons feestje, want hij wilde daar zo graag bij zijn. Elf dagen daarna is hij in het bijzijn van mij en twee van mijn broers in het Hospice overleden. Hoe zwaar die dagen ook waren, ik kijk er ook met dankbaarheid op terug. Dankbaar voor de tijd die ik met mijn vader heb mogen delen, de bijzondere momenten en gesprekken die we nog hebben mogen voeren en het er voor hem hebben kunnen zijn, tot op het laatste moment.
Iets wat ik nu nooit meer over kan doen, maar waarvan ik weet dat het goed is zoals we het nu hebben gedaan. We hadden het niet anders kunnen doen, het is goed zo, hoe verdrietig het ook is. Ik ga hem ontzettend missen, maar wat ik in mijn hart bewaar pakt niemand me meer af. 
Het voelt gek om over 'mijn vader WAS', te praten, want mijn vader IS voor mij nog steeds stoer, zorgzaam, vrolijk en de allerliefste papa en dat zal altijd zo blijven. Zo leeft hij voort in mijn hart.
Hou van jou lieve paps, voor altijd!

Liefs Hillie

 
Live bij TVK de Finale
Al weken was het bij ons in huis vaste prik op vrijdagavond. Dan werd de bank steevast ingepikt door twee dametjes met kussens en dekentjes en stond de televisie op RTL 4. Want The Voice Kids wilden zij niet missen. Gelukkig was er ook een plekje over op de bank voor mij. Altijd gezellig dat soort avondjes.

In oktober vorig jaar ben ik samen met Sara naar de opnamen van The Battles geweest en ze wilde ook heel graag naar de finale. Helaas is het ons niet gelukt om kaartjes te kunnen bestellen, want die waren al heel snel uitverkocht. 
Op vrijdag 20 april, de dag van de finale van The Voice Kids, kwam ik uit mijn werk en had ik wat appjes gemist. Wat bleek, er waren nog plekjes om de finale live bij te wonen. Mits we het op tijd konden redden natuurlijk. Sara heeft zich nog nooit zo snel omgekleed, haha, wat was ze blij! Volgens mij heb ik niet overal de snelheidsbordjes goed gezien en kwamen we op tijd aan bij de studio. Dus i.p.v. thuis voor de buis, zaten we ineens in de studio. 
Wat heeft mijn meisje zitten genieten tijdens de show! Alleen dat al, was heerlijk om te zien. Maar man, man, man wat kunnen die vier meiden, Yosina, Kaylee, Stella en Eefje zingen. Kippenvel all over! 
 

Yosina was onze favoriet, wat heeft dat meisje een prachtige stem, haast volwassen al, en wat kan zij je raken met haar manier van zingen. Ze brengt het verhaal van het liedje zo perfect over. Zo knap! Terecht dat zij TVK 2018 heeft gewonnen. Voor ons was dat de kers op de taart. 
Na afloop zijn we nog even langs de Mac Donalds gegaan voor een heerlijk milkshake en kipnuggets met frietjes. Dat vond Sara wel wat, om 23.30 uur nog aan de friet bij de Mac Drive. 
Al met al een heerlijke avond gehad met mijn oudste meisje. 

Met de paplepel...
Dat ik een voorliefde heb voor de muziek van Marco Borsato en de man himself een warm hart toedraag, is voor de meesten in mijn omgeving wel duidelijk. En als zijn naam valt dan wordt er wel eens diep gezucht bij ons in huis, haha. Maar inmiddels heb ik er een 'bondgenoot' bij. Mijn jongste moppie zingt luidkeels zijn liedjes mee en vooral 'Rood','Samen voor Altijd', 'Dochters' en 'Vrienden' zijn favoriet bij haar. Vorig jaar mocht ze voor het eerst mee naar de Fanclubdag en ze heeft volop genoten van deze dag. Voor het eerst op de foto met Marco, tijdens de meet & greet voor de kids, vond ze wel spannend, maar oh zo leuk! 

Naast muziek is ze ook dol op knutselen, dus toen we konden opgeven voor de workshop heeft ze me de oren van de kop gezeurd of ze niet ook met Sara en mij meemocht. Ze was helemaal blij toen ik voor hen allebei een workshopplekje had gekocht. 
Ze heeft dan ook enorm genoten van het knutselen, maar toen Marco ook nog eens kwam was dat natuurlijk extra leuk. Haha, toen ik even niet in de zaal was, is ze zelf naar hem toegelopen en heeft hem om een selfie gevraagd die ze met haar ipad maakte. Ze kwam hem apetrots laten zien.
Zo lief ook dat Marco daar de tijd voor nam
De volgende dag moest die foto ook mee naar school, zodat ze het daar kon vertellen en laten zien.

Ook het fotolijstje dat ik kreeg, met een foto van Marco erin, ben ik al kwijt. Die prijkt op haar nachtkastje. ​Haha Marco, je hebt er een klein vriendinnetje bij. 

Nieuwe look!
Vroeger had ik mijn haar altijd kort, maar sinds de geboorte van mijn kinderen wisselt de lengte van mijn haar nog al. En het kleurtje ook, haha. Na het een heel poosje lang gehad te hebben, had ik er onlangs al een stukje af laten knippen en me een ander model aan laten meten. Maar het bleef toch kriebelen om het helemaal te laten kortwieken. Doodeng vond ik het, want eraf halen gaat veel sneller dan er weer aan laten groeien. Maar wie A zegt moet ook B zeggen. Afspraak gemaakt en toen de schaar er eenmaal in ging kon ik niet meer terug.
Het is even wennen, ook omdat het een stukje donkerder is dan eerst, maar inmiddels schrik ik niet meer als ik in de spiegel kijk, 😜 haha.  
Blij met mijn korte koppie, lekker stoer. 

Hoera Marco is jarig!
December is de maand van feestdagen, kaarsjes, wamte en gezelligheid, een maand waarin je het liefst al je dierbaren om je heen hebt. Vandaag is de derde donderdag in December, een paar dagen voor kerst, niets bijzonders zou je denken. Nou toch wel, want vandaag is het namelijk precies 51 jaar geleden dat er een jongetje werd geboren met een bijzonder talent. Een jongetje dat vele jaren later heel veel mensen raakt met zijn muziek en hun hart heeft veroverd. 21 december in het jaar 1966 is namelijk de dag dat Marco het levenslicht zag, dus vandaag mogen de slingers opgehangen worden en is het feest in huize Borsato.

Dit heugelijke feit is natuurlijk een felicitatie waard!

 
Lieve Marco, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Ik wens je een dag vol liefde en gezelligheid, lekker ‘Thuis’, de plek waar jouw familie je opwacht.

 

 
Een indrukwekkende dag
Al weken zie ik berichtjes op mijn tijdlijn voorbij komen die mij enorm intrigeerden. 'Ereveld Vol Leven', een bijzondere manier van herdenken waarbij mensen representant staan voor oorlogsslachtoffers van dezelfde leeftijd als hen. Kippenvel kreeg ik bij het bekijken van het filmpje en het lezen van de verhalen. Verhalen die mij een brok in mijn keel bezorgden, maar één ervan nog het meest. Dat kwam namelijk heel dichtbij. Dat verhaal dat kende ik. Het verhaal over de familie Meijers, die ondergedoken zat in 'Het Verscholen Dorp', het kamp aan de Pas Op in Vierhouten. Een kamp waar ik in de afgelopen jaren verscheidene keren ben geweest en wat elke keer weer zo'n indruk op me maakte. Stel je voor dat je diep in het bos verscholen zit in hutten onder de grond. Altijd maar stil en op je hoede moeten zijn, zodat ze je niet ontdekken. En dan een paar maanden voor de bevrijding gebeurt het. Ze worden ontdekt en de 6-jarige John en zijn vader worden in koele bloede doodgeschoten. Waarom dit verhaal mij extra raakt, is omdat mijn opa als timmerman, met zijn gereedschap verborgen, op zijn fiets elke dag naar dat bos ging en heeft meegebouwd aan dat verscholen dorp, diep in de bossen. Mijn vader vertelde dat mijn opa ineens was verdwenen en weken van huis was zonder dat het thuisfront wist waar hij was.
Ik ben ontzettend trots op mijn opa, om wat hij onbaatzuchtig voor deze mensen heeft geriskeerd, maar ook verdrietig omdat helaas niet iedereen daardoor gered kon worden. Twintig jaar later heeft mijn opa hier een verzetsherdenkingslintje voor gekregen en zijn naam staat op een herdenkingsbord bij het verscholen dorp. De oorspronkelijke hutten bestaan niet meer, maar er is wel een replica van een ondergrondse hut te bezichtigen.



Vandaag ben ik samen met mijn vader naar 'Ereveld Vol Leven' geweest, want nadat ik hem het filmpje liet zien, omdat het mij niet los liet, wilde hij hier mee naar toe. Heel bijzonder om dit samen te doen. Papa heeft me de laatste jaren steeds meer verteld over hoe het was in oorlogstijd en dan besef ik me maar al te goed hoe dankbaar wij mogen zijn dat we in vrijheid mogen leven. Maar tegelijkertijd maak ik me ook zorgen, om wat er in de wereld gebeurt op dit moment en hoeveel mensen er niet, net als wij, in vrijheid leven. In de auto op weg er naar toe vertelde mijn vader weer het één en ander over de oorlogstijd en over wat hij heeft meegemaakt. Verhalen die hij heel lang voor zichzelf gehouden heeft, weggestopt heeft. 
Bij het wachten tot de ceremonie begon kwam ik mijn broer ook nog tegen. Hij werkt bij Defensie en een aantal van zijn collega's stonden representant bij een militair graf. Hij maakte onderstaande foto van ons. 



Om 13.00 uur begon de herdenkingsbijeenkomst, helaas regende het, maar voor mij had dat ook wel iets symbolisch. De hemel huilde heel stilletjes mee de hele dag. De woorden van de sprekers hebben heel veel indruk op mij gemaakt, hun verhalen, die de geschiedenis deed herleven en dan later de tocht langs al die graven, al die gezichten, veelal jonge mensen, kinderen, mannen, vrouwen. Dat komt echt binnen. Daar word je heel stil van.
Om 15.00 uur was de ceremonie bij de zeven kruizen ter ere van de oorlogsslachtoffers die op de erevelden op Java begraven liggen. Eerlijk gezegd heb ik deze geschiedenis van Nederlands-Indië nooit zo meegekregen en dit maakte dan ook diepe indruk op mij. Zoveel verhalen die je in je hart raken. Verhalen die nooit zijn verteld, omdat niemand wilde luisteren. En dan zong Sjors samen met Duncan ook nog dat prachtige lied daar. Brok in mijn keel en moest echt even wat tranen wegslilkken. Wat ik ook heel bijzonder vond was de gesprekken die er spontaan ontstonden vandaag. Ik geloof niet in toevallige ontmoetingen, maar dat het soms zo moet zijn. Tijdens de ceremonie kwamen we toevallig naast een echtpaar te zitten die beiden hun vader hadden verloren in de oorlog in Nederlands-Indië, toen ze nog baby waren. We raakten aan de praat en er ontstond een bijzonder gesprek. Toen de ceremonie was afgelopen zei de vrouw tegen mij "wat ben ik blij met onze ontmoeting, dat heeft zo moeten zijn". En zo voelt dat ook voor mij. Fijn om verhalen met elkaar te delen en op dat moment een luisterend oor te kunnen bieden. 


Het was fijn om dit samen met mijn vader te doen, hier aanwezig te zijn en samen te herdenken, want herdenken doe je samen! 

X Hillie


 
Mijn log in Italiaanse sferen
Zo leuk om iedereen zo creatief te zien en de leukste headers in Italiaanse sferen voorbij te zien komen. Dan kan mijn logje natuurlijk niet achterblijven, ook al doe ik natuurlijk niet mee met de prijsvraag, heb ik toch ook even een nieuwe header in elkaar geflanst. Ik word er helemaal blij van met die vrolijke kleuren

Zelf ben ik nog nooit in Italië geweest, maar wie weet komt dat er ooit nog eens van. Het lijkt me een prachtig vakantieland en ik denk dat mijn oudste dochter er ook wel heel blij van zou worden. Haar lievelingseten is namelijk spaghetti, pizza en pasta, haha. 
Ik kijk nu al uit naar de fanclubdag, helemaal in Italiaanse sferen. Dat wordt vast een heel warm en vooral gezellig feestje!

X Hillie
Creatieve uitspattingen
Al van kleins af aan vind ik het heerlijk om creatief bezig te zijn. Als kind was ik al dol op tekenen, origami vouwen met vouwblaadjes en hele garderobes maken voor mijn poppen. Ik was eigeniljk altijd wel met mijn handen bezig om iets te creëeren. Mijn struikelblok is dat ik eigenlijk ook alles leuk vind om te doen. Inmiddels puilt mijn 'knutselkast' dan ook uit van de spulletjes voor verschillende creatieve hobby's die ik in de afgelopen jaren heb verzameld. Haha iets wegdoen kan ik zo slecht, overal kleeft herinneringen aan. Zo begon ik ooit, bijna twintig jaar geleden toen ik thuis zat met een burn out, met het maken van kaarten in verschillende stijlen om vervolgens over te stappen op het werken met Creall Therm klei. De meest  onooglijke trollen en sprookjesfiguren liet ik daarmee tot leven komen. Kruipend uit een geprepareerd boek of gewoon staand. Uren was ik daar mee bezig en kon daar ook erg van genieten. Maar ook beschilderen van porselein heb ik een tijdje gedaan. Menig porseleinen bordje heb ik beschilderd met de afbeelding van een geboortekaartje voor vrienden en bekenden. Uiteindelijk heb ik het scrappen ontdekt en dat doe ik nog steeds heel graag alleen komt het er op het moment gewoon te weinig van. 

Ondertussen heb ik ook weer iets anders ontdekt. Iets wat ik ook heel graag eens wilde leren. Het ziet er altijd zo simpel en leuk uit, maar hoe doe je dat nou? Dan heb ik het over Handlettering. Als je googled op quotes kom je de leukste, ontroerendste, meest pakkende teksten tegen. Vaak met sierlijke en/of juist strakke letters geschreven. Het leek me zo leuk om dat zelf ook eens te kunnen doen. En toen stuitte ik onlangs op een berichtje van 'Bij Juut' op Facebook. De eigenaresse van deze winkel bij ons in de buurt, startte naast haar workshops werken met Annie Sloan verf ook met workshops Handlettering. Ha, daar moest ik natuurlijk bij zijn. Snel vriendin geappt of het haar ook leuk leek en mijn aanmelding was verzonden. 

Afgelopen donderdag was het zover. Sandra en ik hadden er enorm zin in. Rond 19.00 uur werden we samen met ongeveer twaalf andere deelnemers verwelkomd in de leuke workshopruimte gelegen met uitzicht op de weilanden. Wat een prachtig uitzicht! Al heb ik daar de rest van de avond niet veel meer van gezien. Pfff, vanaf de eerste streep op het papier was het hard werken. eerst alles uittekenen op wit papier, welke lettertype wil je voor welk stukje tekst, hoe groot moeten de letters zijn in het vakje? Daarna ging je met behulp van een mal met potlood het kader overtrekken op zwart papier en de uitgeprobeerde letters met potlood daarin zetten. Wanneer dat er goed op stond kon je de letters overtrekken met een witte stift en invullen zoals je zelf het mooist vond, waarna je de potloodlijntjes uitgumde. Ook al ziet het er zo makkelijk uit, is het nog best lastig om de letters zo te krijgen dat ze  goed in het vak passen. Maar.....het is me gelukt! Het was gewoon zo leuk om te doen en ondanks dat ik af en toe het potlood wel door de ruimte wilde smijten, omdat het niet deed wat ik wilde, werkte het toch heel ontspannend.
Ik ben zo trots op mijn eerste Handlettering creatie. Hier ga ik zeker thuis nog eens mee verder.

X Hillie
Eindejaarsstokje 2016


Al even geleden kreeg ik het stokje toegeworpen door Annemarie en vanavond eindelijk even tijd gevonden er voor te gaan zitten. 

Afgelopen zomer was Marco te bewonderen tijdens vele zomer festivals. Ben jij erbij geweest en zo ja welke festivals heb jij bezocht en natuurlijk hoe gaaf was het?!
Op 27 augustus ben ik bij Strandfestival Zand geweest en wat was dat gaaf! De hele dag met je blote voeten in het zand genieten van heerlijke muziek met als toetje een geweldig optreden van Marco en zijn bandje. Hoe gaaf het was kan je teruglezen in mijn verslag van dit feestje!


Ook in het nieuwe jaar gaat Marco wat festivals verblijden met een spetterend optreden, dit keer is hij te zien in onder andere Valkenburg, Hoorn en Dordrecht. Heb jij plannen om ook dit jaar te gaan en zo ja welk festival wil jij dan niet missen?
Helaas ben ik niet in de gelegenheid om naar één van de komende festivals te gaan. 
 
Marco heeft ons ingefluisterd dat er een nieuw album aan zit te komen. Op wat voor soort album hoop jij? Meer ballads of meer duetten of hou je meer van een swing nummer?
Een album met een mix van ballads en up temponummers met teksten uit het leven gegrepen  spreekt mij het meest aan.
 
Het fanclubweekend in Egmond aan Zee was natuurlijk helemaal geweldig! Ben jij erbij geweest en zo ja wat was jouw mooiste fanclubdag moment?
En of ik erbij was. Dit jaar voor het eerst als Fanclubmedewerker en wat heb ik genoten! Ik heb weinig meegekregen van wat er op het podium is gebeurd, maar heb zo genoten van de blije gezichten om me heen. Het mooiste moment vond ik het moment dat een een klein meisje bij ons het winnende envelopje trok en mocht gaan lunchen met Marco. Het meisje schrok zo dat ze wegrende en verderop onder een tafel kroop. Dat vergeet ik nooit meer. 

Stel je voor, je wint een diner voor twee met Marco, wat zou je dan met hem willen eten en vooral wat zou je willen vragen en wat zou je aan doen?!  
Ik ben dol op Tapas, dus ik denk dat we naar een Tapastentje zouden gaan. Wat ik zou vragen? Ik denk dat ik vooral wat over zijn reizen voor War Child zou willen weten. Hoe hij zich voorbereidt op zo’n reis en de indrukwekkende verhalen die hij te verwerken krijgt. Haha ik kan me nog herinneren dat ik hem mocht interviewen voor de Tifosi en ik mijn bed vol had liggen met kleding, niet wetend wat aan te trekken. Inmiddels maak ik me daar niet zo druk meer om (ahum) en trek gewoon aan waar ik me lekker in voel.
 
Heb jij al meegedaan aan de Photohunt via de vernieuwde app? Hoe vind je die?
Jaaaaa, zo leuk! Haha ik verbaas me er wel over hoe snel sommigen zijn. Meer dan 2 punten per foto heb ik nog niet gehaald, maar dat geeft ook niet. Ik doe af en toe mee voor de leuk. 
 
Marco wordt dit jaar 50 jaar en we willen hem een mooi cadeau geven met z’n allen, heb jij een leuk idee welk cadeau je zou willen geven (als geld geen rol zou spelen)?
Dan denk ik dat ik iets voor zijn fotografie hobby zou kopen, maar heb eerlijk gezegd geen idee wat. 
 
Hoop jij ook op een theater tour in 2017 en in welke woonplaats zou jij Marco graag eens zien optreden?
Daar hoop ik heel erg op! En dan mag hij best in Theater Harderwijk komen, lijkt me zo lekker om een keer op de fiets te kunnen gaan. Alleen is dat helaas niet zo groot, dus zal het zich waarschijnlijk niet goed lenen voor zo'n concert. Maar Zwolle mag ook, is ook niet zo heel ver weg voor mij.
 
Welk nummer draai jij toch wel het meest van Marco, welke cd is je favoriet?
Mijn favoriet is toch wel het album ‘Evenwicht’ en het llied ‘Breng Me Naar Het Water’. Ik hoorde deze voor het eerst waar Marco bij was en moest toen wel even wat wegslikken. De tweede keer was ik alleen thuis en heb zo gehuild. Het lied deed me zo aan de laatste momenten met mama denken. Voor mijn gevoel heeft dit lied me het laatste zetje gegeven om haar overlijden een plekje te geven, waardoor dit lied een speciale betekenis voor mij heeft gekregen. 
 
Heb jij een vast maatje om naar de concerten van Marco te gaan? Zo ja met wie en ga je meestal zitten of sta je het liefst vooraan?
De afgelopen jaren ben ik veel met Corine naar een concert geweest, maar ook ga ik regelmatig met mijn vriendin Jolanda naar een concert van Marco. Sinds ik lid ben van de Fanclub heb ik veel mensen leren kennen en er is eigenlijk altijd wel iemand met wie ik naar een concert kan gaan of bij wie ik kan aansluiten. Het allereerste concert waar ik heen ging was 'Zien' in de Kuip en toen had ik een zitplek. De concerten die daarna volgden had ik eigenlijk altijd een staanplek. In het begin niet altijd vooraan, maar mijn laatste concerten waren wel vooraan. Dat vind ik toch wel de mooiste concertbeleving. 

Ik geef mijn stokje door aan Rebecca en Elles
 
X Hillie
Gefeliciteerd Marco
Hieperdepiep Hoera!
Lieve Marco, vandaag is het dan toch echt zo, je bent echt 50 jaar geworden! Van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Wij wensen je samen met je gezin en dierbaren een hele fijne verjaardag toe vol liefde, warmte en gezelligheid en hopen dat er nog vele jaren bij mogen komen waarin je mag genieten van waar jij blij van wordt. 

Liefs Hillie, Cornelis, Sara en Fenna
"Ik wou dat ik kon zeggen dat ik jou zo vreselijk mis
Maar bij nader inzien valt het best wel mee"