Welkom bij de Tifosi!
                                                 
Tifosi di Marco Borsato is de officiele fanclub van Marco Borsato. Sinds 1994 ben ik voorzitter van deze fanclub en tegenwoordig run ik het dagelijks bestuur hiervan samen
met Bianca den Harder, Corine van Namen, Diana Verschoor en Kimberley Vaessen. Verder horen bij dit team AnjaEricHillie, JohnnyLisanneLunarda
Monique, SandraVenice en Yaiza op wie ik altijd kan rekenen.

Op deze weblog lees je hoe het achter de schermen van de fanclub gaat. Een kijkje in de keuken dus! Bevalt een recept je? Laat dan gerust een berichtje achter!

Groetjes,

Nathalie Thielen
Tifosi di Marco Borsato!
Mailen? *klik*!































Lid worden van de fanclub?
* 2x per jaar de Tifosi ontvangen op a4 formaat!
* Voorrang kaartverkoop stadionconcerten
* Een eigen Borsatoweblog
* Een eigen Tifosi ledenpas
* Marco op de fanclubdag ontmoeten?


Word dan nu lid van de Fanclub!
Kijk op onze website voor meer informatie.
 

Voor altijd in ons hart

Bianca Heemskerk (heartbounce)

3 juli 1972 - 18 juli 2013 
Twitter - TifosidiMarco
Volg mij!
Bezoekers
Op dit moment is er 1 fan ;
en 1 gast fan .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Tifosi's nabestellen!
Zoeken
Merchandise shop
E-mail alert
Foto album
Tifosi Tripje 2012
Klokje
Wij zijn ook te vinden op:
    
Niet vergeten!
2 januari (1969)
Lunarda Thomas

2 januari (1972)
Anja van den Daele

4 januari (1970)
Edwin de Groot

10 januari (1990)
Marieke Dollekamp

21 januari (1975)
Diana Verschoor

23 januari (1962)
Sandra Sahupala

1 februari (1969)
Nathalie Thielen

23 februari (1976)
Sandra Meeuwsen

1 maart (1973)
Bianca den Harder

5 maart (1973)
Corine van Namen

16 maart (1973)
Hillie Hop

1 april (1956)
Kees ten Dam

14 april (1984)
Yaiza Kessels

19 april (1971)
Monique Altena

9 mei (1998)
Lisanne Maasland

26 juni (1995)
Venice Schell

16 juli (1981)
Arno Schlijper

16 augustus (1981)
Eric Bus

22 augustus (1955)
Ton Dijkman

17 september (1988)
Kimberley Vaessen

23 september (2001)
Senna Borsato

30 september (1968)
Eric van de Bovenkamp

12 oktober (1959)
Johnny Herman

2 november (1964)
Arnold van Dongen

30 november (1998)
Luca Borsato

3 december (2002)
Jada Borsato

6 december (1968)
John Ewbank

9 december (1967)
Armando Borsato

10 december (1967)
Leontine Borsato

11 december (1973)
Lodewijk van Gorp

21 december (1966)
Marco Borsato
Mijn laatste reacties
Wat fijn dat je al zo je...
13:02, 18 okt 2018
Wat fijn dat het je...
12:59, 18 okt 2018
...
12:58, 18 okt 2018
Wat super leuk Wendy! We...
19:18, 16 okt 2018
Jeetje Esther, wat naar...
21:47, 8 okt 2018
Het was zeker een hele...
21:41, 8 okt 2018
Jeeejjj. wat heb jij weer...
21:38, 8 okt 2018
Wat vervelend meid om...
21:32, 8 okt 2018
Wat fijn Jeanette, dat je...
21:29, 8 okt 2018
Gefeliciteerd met jullie...
20:30, 6 okt 2018
De Vliegende Vrienden Van Amstel LIVE!
Afgelopen zaterdag,15 september, vond er een bijzonder evenement plaats, namelijk 'De Vliegende Vrienden Van Amstel LIVE!'.
Dit unieke evenement was een samenwerking van 'The Flying Dutch' en 'De Vrienden van Amstel LIVE!'. Voor één keer vlogen verschillende bekende Nederlandse artiesten per helikopter naar drie verschillende locaties: Zwolle, Eindhoven en Amsterdam en sloegen daar samen de handen ineen, waarbij er verrassende duetten ontstonden. 24 acts, 51 artiesten en 100 bandleden namen de kroeg mee naar buiten en wat hadden we geluk met het weer.
 

Verschillende collega's waren aanwezig op de diverse locaties om te genieten van muziek, maar vooral van Marco, haha!. Zo waren Bianca en Lisanne in Zwolle, Lunarda en ik in Eindhoven en Kimberley was erbij in Amsterdam (Spaarnwoude). 

Lisanne: Afgelopen zaterdag was ik samen met een vriendin, en even later ook een collega in Zwolle. Samen met mijn vriendin heb ik de bus gepakt, om daar een leuk feestje te vieren. Vanaf het station was het nog maar een klein stukje lopen. Het evenement was echt te gek, de sfeer, de verschillende artiesten die met elkaar een feestje maakten, en natuurlijk maakte het het helemaal af toen Marco zijn set deed. Altijd leuk als hij je dan tussen al die 40.000 mensen herkent. Verder vond ik Bløf, Di-rect en Typhoon echt te gek! 

Venice: Samen met een vriendin vertrokken we rond 11:00 uur met de auto richting Eindhoven. We waren tussendoor gestopt om nog even te eten en we kwamen rond 13:00 aan op de locatie. Het was al heerlijk zonnig en de sfeer zat er goed in. Marco trad bij ons al vrij vroeg op, rond 14:30 uur, maar dat maakte niks uit. Wat een feest was het! Iedereen om mij heen kon alle liedjes mee zingen en iedereen deed uit volle borst mee. Marco zong samen met Jeroen van Koningsbrugge het lied 'Wit Licht' en in duet met Jeroen en Roel VanVelzen  'Zij' en ze sloten samen af met het lied 'Binnen'. Binnen waren ze ook echt, wat een te gekke combinatie was dit! 
Ook zong Marco een paar liedjes alleen, zoals 'Vrij Zijn', 'Wat Zou Je Doen', 'Ik Leef Niet Meer Voor Jou' en Dromen Zijn Bedrog'. Ook 'Rood' mocht zeker niet ontbreken. Dit unieke evenement mag van mij elk jaar terugkomen echt een aanrader!

Bianca: Ik was met Marijke vertrokken richting Zwolle en op het festival sloten we aan bij Sonja en haar man. We waren beiden met de auto naar Kampen, waar we in een Bed en Breakfast sliepen. We zijn vervolgens met het OV naar Zwolle gegaan. Marco was samen met Jeroen van Koningsbrugge en Roel Van Velzen, geweldig! Een uniek trio, dat er een feest van wisten te maken! We hebben op en top genoten en het is zeker voor herhaling vatbaar!


Lunarda: Nog nooit was ik naar een festival geweest en Marco heeft mij over de streep getrokken om naar De Vliegende Vrienden in Eindhoven te gaan. In januari was ik al aangestoken door het 'Vrienden' virus (Ik was namelijk naar De Vrienden van Amstel LIVE! in Rotterdam Ahoy geweest) en ik verheugde me samen met Saskia op de lange dag vol met muziek. Kleine kanttekening..., ik ben geen twintig meer en was ook benieuwd of ik dit zo'n hele dag zou volhouden, haha.
Maar met prachtplekken aan het hek, waar we vanuit het midden een heel mooi overzicht hadden op het podium, hebben we ons uitstekend vermaakt.
Natuurlijk was Marco voor ons de hoofdmoot en super blij waren we met zijn blik van herkenning toen hij ons zag staan.
Het hele evenement was naar mijns inziens heel goed opgezet en elf uur lang muzikaal entertainment was zeker mijn geld wel waard.
Volgend jaar weer? Want dan ben ik er zeker weer bij!

Kimberley: Ik ben samen met Linda naar Amsterdam geweest, wat stiekem helemaal niet in Amsterdam, maar in Spaarnwoude, Velsen lag. Omdat we de gehele line up leuk vonden, zijn we er al vroeg naar toe gegaan. We besloten dit keer voor de relaxte aanpak. Dus geen plekje aan het hek maar gewoon lekker rondlopen en dansen. Het weer was prachtig, het zonnetje scheen en al gauw konden de meegebrachte truien weer lekker uit. We sloten aan bij de vriendengroep van Linda en genoten van Anouk, Nick en Simon, Xander de Buisonjé en André Hazes jr. Ook Bløf samen met Chef Special was erg leuk. Maar de klapper kwam bij ons pas aan het einde. Marco sloot bij ons namelijk af samen met Roel Van Velzen en Jeroen van Koningsbrugge. Het was het wachten echt meer dan waard, want wat een feestje was het! Ik heb genoten van het festival en ik hoop dat er een vervolg aan gegeven gaat worden. (De 2,5 uur die we erover gedaan hebben om thuis te komen vergeten we maar snel).


Veel liefs van Bianca, Kimberley, Lisanne, Lunarda en Venice

Thuis...
De voorjaarstour is afgelopen, de laatste tonen zijn gespeeld, de instrumenten zijn weer naar de opslag en de meeste bandleden hebben een korte vakantie nu. Maar liefst 23 concerten door heel Nederland en zelfs ook in Antwerpen. En wat was het genieten!



Thuis. Tot vorig jaar associeerde ik dat vooral met mijn huis. De plek waar ik woon. En nog iets specifieker: de bank of mijn bed. En ja, ik voelde het ook bij vrienden. Bij samenzijn. Zo had ik vaak de neiging mijn schoenen uit te doen als ik bij Marco thuis kwam. Dat deed ik niet hoor, maar ik besefte daardoor dat je je in een ander huis ook zo thuis kunt voelen.
 
Dat ik me ook thuis kon voelen in Groningen, Nijmegen, Utrecht of Tilburg, dat heb ik me tot nu toe niet gerealiseerd. Dat het eigenlijk niet uitmaakt in welke concertzaal ik sta, welke snelweg ik daarvoor heb getrotseerd en wie er precies naast me staan, zolang de zanger en zijn band maar op het podium staan. Dat ik een voorkeur heb voor een laag podium, maar ik de spierpijn in mijn nek na een Klokgebouw voor lief neem zolang hij voor ons zingt.
 
Dat een praatje wat ik eerder heb gehoord niet nieuw is, maar daardoor vertrouwd en ik me zelfs daar thuis bij kan voelen, wist ik ook niet. Dat wanneer de klanken van 'Wat Doe Je Met Me' wegsterven ik al weet dat 'Wakker' zal beginnen, ontspant me. Ik ken deze setlist. Ik ken deze muziek. Ik weet hoe bijzonder het is. Thuis.
 


Hoewel ik de band geregeld achter de schermen zie en spreek, is er eigenlijk niemand waar ik echt een persoonlijke band mee heb of veel van weet. Maar zoals ze op het podium staan raakt me. De solo’s van gitarist Arnold kunnen me ontroeren. De momentjes van humor onder de blazers doen me meegrijnzen, al weet ik niet waar ze om lachen. Het enthousiasme van Arno die naast de blazers zijn toetsen bijna door zijn instrument heen drukt, de bijna norse blik van Eric wanneer hij zich helemaal in zijn muziek verliest, Clemens op gitaar helemaal rechts die eigenlijk altijd blij en zo dankbaar naar Marco toe is, ik geniet zo van ze. Marieke die er altijd zin in heeft en haar vriend Ed op bas die zich een beetje als bandleider ontpopt heeft, zo knap! Ton en Sandra die drums en percussie voor hun rekening nemen zijn er al zo lang bij, ik zou niet eens weten hoe Borsato zou moeten klinken zonder hen. Lodewijk, die een stem van elastiek heeft en eigenlijk alles kan zingen en ook op sax zijn weg wel weet. En tot slot Kees, die vaak werkelijk briljant op saxofoon is en zoveel emotie in een liedje kan blazen. Samen zijn ze de Borsato Band. 
 


Een band die geniaal kan zijn door de Borsato crew. Paul, Iwan, Richard, Barak, Bart, Michiel, Piet en Carlo. Acht mannen die samen verantwoordelijk zijn voor de aankomst van de spullen, de bouw van de set, voor het geluid in de zaal en op de oortjes van de band, voor het spectaculaire licht, die zorgen dat de goede beelden bij het juiste liedje wordt getoond. Mannen die onderdeel zijn van het vaste team en met elkaar zorgen dat de band en Marco kunnen vlammen. En de mensen die speciaal voor deze tour zijn aangetrokken. Leon, Anthony, Robin V. en Robin M., Christiaan. Ik ken ze nauwelijks persoonlijk, weet weinig meer dan hun naam en gezicht, maar ik weet dat zij er medeverantwoordelijk voor zijn dat ik me de afgelopen maanden in bijna elke stad waar ik kwam, thuis voelde. Oh en Luca Borsato natuurlijk, die deze tour de volgspot heeft verzorgd. Alleen in Antwerpen niet, daar deed hij de artiestenbegeleiding voor Nico&Vinz. En dan heb je nog productie. Mijn collega Kiki natuurlijk, onmisbaar, onvervangbaar en zo ontzettend lief. Maar ook Marjolein, Brigitte, John, Marcel, Peak Audio, Ampco Flashlight… je hebt geen idee hoeveel mensen er dag en nacht in touw zijn zodat wij ruim twee uur en een kwartier naar Marco kunnen kijken en luisteren. 
 


Velen zien op zo’n avond alleen Marco en dat geeft ook niks. Je mag zoveel kijken en genieten als je wilt, zelfs de visuals of de band hoef je van mij niet te registreren. Maar besef alsjeblieft dat al deze mensen maken dat jij van Marco kunt genieten en hij de kwaliteit kan leveren die hij avond aan avond biedt.
Met namen noemen heb je altijd kans dat je iemand vergeet, dat risico loop ik niet graag, maar ik vind het fijn bovenstaande mensen in ieder geval genoemd te hebben. En ik ben nog niet klaar.
 
De medewerkers van Tifosi di Marco Borsato hebben afgelopen Tour weer kei- en keihard gewerkt om het iedereen naar de zin te maken. Marco regelde een presale. Dat wil zeggen dat de partij die belast is met het verkopen van de kaartjes een speciale link aan moet maken en hun lijnen beschikbaar moeten stellen vóór de gewone kaartverkoop start. Daar zit voor die partij ook behoorlijk wat werk in, maar ze doen dat omdat Marco dat graag wil. Het betekent echter ook dat wij een nieuwsbrief moeten maken, een aantal van ons vrij moeten nemen om de mail op te vangen. Mensen mailen met de gekste dingen. Lezen ook nooit echt. Maar ook mailt men met serieuze en belangrijke vragen, iedereen krijgt dus ook antwoord.



‘De link doet het niet!’ Er staat ook: Vanaf 10.00 uur. 
‘Marco komt de 23e naar Utrecht, maar ik kan dan niet, kunnen jullie vragen of hij de 28e ook kan komen?’ Dan staat hij in Kerkrade, maar Marco staat op 2, 3 en 29 mei ook in Utrecht, misschien kan je dan!
‘Ik woon in Nieuwe Pekela, kan ik na de show terug met het OV vanuit Enschede?’ Nee, pas de volgende dag gaat er weer een trein richting Groningen.
‘Hee Marieke, zullen wij hierheen gaan?’ Je hebt op Reply gedrukt in plaats van Forward.
‘We willen met dertig collega’s gaan, maar ik kan maar 8 kaarten bestellen per keer!’ Neem even contact op met Ticketmaster, ze hebben bedrijfsmogelijkheden.
 
Kortom, iedere aankondiging van een tour/presale neemt een aantal medewerkers vrij van hun gewone werk om al jullie vragen te beantwoorden. We hebben het hier over soms honderden mailtjes, het is echt flink aanpoten dan. De persoonlijke verhalen die Marco soms vertelde, zijn deels zijn eigen ervaringen (Senna, Brandwondencentrum), maar vaak ook ervaringen die hij uit de mail heeft kunnen halen, mail die wij hem voorgelegd hebben. Soms zien we ook iets op locatie. Het gevolg is aandacht voor echte verhalen. Blinde Lisanne die even aan Marco mocht voelen tijdens de show, jarige Anouk, zieke Mariska die door Marco in het zonnetje werd gezet, Antonio en zijn vrouw die helemaal uit Mexico zijn gevlogen om de show bij te wonen...



Marco is ook akkoord gegaan met de early acces zoals we die zo graag bieden, maar wel alleen als er minstens twee, maar liefst vier (of op dagen die in de presale gingen zelfs meer) mensen van ons zijn om alles in goede banen te leiden. Dat betekent soms gratis naar een concert, maar als je al zes keer bent geweest is het natuurlijk ook gewoon ‘werk’. Vrij nemen van je gewone werk, gezin of studie om te zorgen dat je rond 16.00 uur al op de locatie bent zodat de leden eerder naar binnen kunnen.

Het is een service die we graag bieden, maar veel vraagt van mijn medewerkers. Marco treedt zelden op in de eigen woonplaats tenslotte. Bianca, Imke, Lunarda bijvoorbeeld, ze wonen allen in een uithoek in Nederland, helpen met scannen en service bieden betekent voor hen altijd veel reistijd, heen én terug, dus de volgende dag ben je ook weinig waard. Naast de mail en de fysieke aanwezigheid, betekent een tour ook veel dienst verlenen via Nieuwsbrieven, Social Media, de website van Marco, er moeten weblogjes geschreven worden, een artikeltje in de Tifosi, Eric zorgt dat we via een snelkoppeling toegang hebben tot het meest actuele ledenbestand etc etc. Kortom, zo’n tour vraagt veel van werkelijk heel veel mensen. En wat ben ik ongelofelijk dankbaar naar al deze mensen en mijn team in het bijzonder.
Anja, Bianca, Corine, Diana, Eric, Hillie, Imke, Kimberley, Lisanne, Lunarda, Monique, Venice en Yaiza, dank jullie wel voor deze onvergetelijke tour!
 


Maar dan is het zover. Kwart over acht. De laatste noten van Nico&Vinz sterven weg en het licht gaat uit. Je voelt een kriebel onderin je buik, vergelijkbaar met toen je veertien was en voor het eerst verliefdheid voelde. De zaal die even daarvoor nog een kippenhok was begint onrustig te mompelen. Tassen worden neergezet, telefoons opgeruimd. Iedereen kijkt naar het podium waar je in het donker de bandleden hun plekje ziet opzoeken. Je zucht diep. Hiervoor ben je gekomen, het gaat eindelijk beginnen!

Je hebt niet door dat je je adem in hield tot je Marco op het podium ziet verschijnen en je haalt opgelucht adem. Hij is er! Niet dat je dacht dat hij er niet zou zijn, maar even valt er een last van je schouders. Even is er geen stress op het werk, geen druk om goede cijfers te halen, de zorgen om je ouders of je kind verdwijnen naar de achtergrond, de ruzie met je buren is vergeten en is er alleen maar Marco. 
Marco Borsato, hij is er voor jou. 

Je bent thuis.
 

Liefs, ook namens mijn collega's,

Nathalie Thielen 
(Tot in november in Carré!)
'Thoes, biej't hoes' in Enschede
Op het moment dat dit logje verschijnt is de voorjaarstour alweer ten einde. Gisteravond vond het laatste concert van deze reeks ‘Thuis’ concerten plaats in TivoliVredenburg Utrecht. Daar ben ik niet bij geweest, maar dat was vast en zeker ook weer net zo spectaculair en bijzonder als alle eerdere concerten. We kunnen dan ook terugkijken op heel veel mooie momenten, waarin we weer hebben kunnen voelen hoe muziek verbindt. 

In dit logje neem ik jullie even mee naar Enschede, waar Marco onder andere afgelopen zaterdag samen met zijn bandje de zaal op zijn kop zette. Lisanne en ik waren op tijd in Enschede en samen met Bianca besloten we nog even een terrasje te pakken en even wat te eten. Rond half 6 waren we bij het Muziekcentrum Enschede en bij de reguliere ingang was het nog stil, maar in de Tifosirij zat Priscilla nog helemaal alleen te wachten. Ze vertelde later dat ze er al vroeg zat, omdat het de vorige keer best druk was en ze graag een mooi plekje bij het podium wilde. Lisanne, Bianca en ik hebben de flightcase opgehaald en de vlag opgezet, maar het bleef nog lang rustig in de rij. Uiteindelijk kwamen er nog twee leden bij en de vriend van Priscilla. Iedereen bleef denk ik tot het laatste moment lekker van het mooie weer genieten, want pas rond 18.45 uur stonden er mensen in de reguliere rij. Helaas geen tijd meer voor ons om een gezellig praatje te maken en te vertellen hoe leuk het is om lid te worden van de fanclub. Want even later mochten de leden al naar binnen.
 
Tijdens het wachten binnen in de zaal druppelde langzaamaan het publiek binnen en begon het weer te kriebelen hoor. Nog even…! En dan komt het moment dat de band binnenkomt en begint te spelen, je voelt de spanning door de zaal gaan en toen Marco het podium opkwam klonk er een luid gejuich. Haha, dan schiet de adrenaline ook door mijn lijf. Dat blijft zo gaaf! Buiten was het warm, maar binnen liepen de temperaturen nog verder op, kan ik je vertellen. Wat een feestje! We hebben gesprongen, gedanst, stil geluisterd, gehuild, gelachen en vooral heel erg genoten. 

Bij elk concert hoort vaak wel een bijzonder verhaal en de afgelopen weken hebben we dan ook van elke locatie enkele van deze verhalen met jullie gedeeld. Deze avond in Enschede vertelde Marco over Miranda, een 42-jarige moeder van drie kinderen, die ongeneeslijk ziek is. In samenwerking met Stichting Ambulancewens was zij aanwezig in de zaal en Marco sprak haar persoonlijk toe. Hij nodigde haar uit voor een ontmoeting na afloop en zong het lied ‘Het Water' speciaal voor haar. Voordat hij ging zingen vroeg hij om een applaus voor Miranda en dat liet het publiek zich geen twee keer zeggen. Haar verhaal bezorgt je al een brok in je keel, maar het applaus gaf me metershoog kippenvel. En dan…dan begint Marco te zingen en hoe vaak je dit lied ook al gehoord hebt, het heeft ineens weer een andere lading. Datzelfde gevoel had ik ook toen hij sprak over vriendschap en hij zich nogmaals even tot Miranda richtte bij 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft’. Tijdens het luisteren gaan je gedachten naar de vrouw, op de eerste ring achterin de zaal, voor wie de wereld omver is gevallen. 
Dan realiseer je extra ook hoe sterk de kracht is van muziek, hoe woorden en melodie en de manier waarop het gebracht wordt je in je ziel kunnen raken. Maar ook hoe muziek verbroedert, hoe je stilstaat bij een ander of zij bij jou. Onverwacht een arm om je heen, samen lachen, samen huilen, samen stil zijn en samen genieten. Muziek is emotie, dat voel je. 
 
Marco was, zoals bij elk concert, goed op dreef, had er duidelijk zin in. Hij rende van de ene kant van het podium naar het andere, zwaaide met handdoeken, haalde acrobatische toeren uit met een kruk en speelde op zijn luchtgitaar. Heerlijk om hem zo te zien genieten.

Een dag later stond Marco weer in Enschede, op hetzelfde podium, en tijdens zijn praatje voorafgaand aan het liedje 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft' vertelde hij over Mariska, die deze avond samen met haar beste vriendin Marieke aanwezig is, met wie ze opgegroeid is als buurmeisjes en hun band voelt eigenlijk als zusjes. Marco vertelde dat Mariska twee jaar geleden zwanger werd, maar de vader van haar kindje wilde niets met de zwangerschap of zijn kindje te maken hebben. Dat was uiteraard een flinke tegenslag, maar Mariska was ongelofelijk blij met haar zwangerschap en was vastbesloten als alleenstaande moeder haar kindje onder te dompelen in liefde. Positief denken, zei Mariska, mijn kind heeft misschien dan geen vader, maar een moeder die door het vuur gaat voor haar kind. Maar er kwam nog een tegenslag. Een heel heftige. Tijdens de zwangerschap ontdekten de artsen dat Mariska baarmoederhalskanker had. Dat zet je wereld natuurlijk nog meer op zijn kop! Na de geboorte van Flint startte de eerste bestralingen en chemo, waarbij Mariska Flint even goed dag en nacht om de 3 uur voedde. Niets kon haar tegenhouden de liefdevolle moeder voor Flint te zijn die ze wilde zijn, die ze is. Flint is inmiddels 16 maanden oud, een heerlijk ventje. Maar acht weken geleden heeft Mariska te horen gekregen dat er uitzaaiingen zijn gevonden en ze niet meer zal genezen. Een hartverscheurend verhaal, wat Marco diep raakte. Het zijn de momenten waarop de Goden aanvallen, waarop je geen grond meer onder je voeten voelt, waarop je wereld omvervalt. Speciaal voor Mariska en Marieke zong Marco 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft', omdat vriendschap maakt, dat hoe oneerlijk je strijd ook is, je nooit alleen hoeft te vechten, want als rennen geen zin meer heeft, zal ik naast je staan. 
 

Aan het begin van elk concert deze tour zegt Marco het al "We gaan samen mooie herinneringen maken!" Nou en of we dat gedaan hebben! 

Een diepe buiging voor Marco en zijn bandje en ik denk dat we, voor wie er bij kan zijn, allemaal uitkijken naar Ancienne Belgique en Carré! Want ik mis het nu al hoor!


Liefs Hillie

 
In Antwerpen waren we echt 'Thuis'!
Vorige week woensdag was het eindelijk zover, Marco die naar het Antwerps Sportpaleis kwam om daar met zijn bandje drie onwijs fijne avonden op te gaan treden. Hij wilde dolgraag dat wij er bij waren en zo kwam het dat we met een flink aantal collega’s in Antwerpen waren. Helaas kon Eric er niet bij zijn en moesten ook Yaiza en Diana afzeggen. We hebben ze dan ook heel erg gemist!



Doordat er staking was met het openbaar vervoer, was het best nog een uitdaging om op tijd te zijn. Wij waren al vroeg van huis gegaan en gingen dan ook eerst maar eens een parkeerplek zoeken. We kwamen uit bij Parking Het Slachthuis, ik vond het een beetje een rare benaming, maar goed. Hier stond een meneer die ons vertelde dat de metro nog wel reed van het Centrum naar het Sportpaleis. Dus die gok hebben we genomen. Gelukkig had deze meneer gelijk en waren we op tijd terug bij de deuren van het Sportpaleis.

Anja en ik gingen samen naar de ingang waar de fans stonden die niet lid waren van de Fanclub en de andere meiden stonden bij de ingang voor de Fanclub. En wat hebben Anja en ik er veel kunnen meenemen naar de ingang van de Fanclub. Zo enthousiast waren ze, ze wilden graag lid worden!
Zo was er ook een Engelse mevrouw. Ze kwam speciaal vanuit Engeland om naar het concert van Marco te gaan. Ze sprak maar een klein aantal woordjes Nederlands en dus vroeg Anja hoe ze Marco kende. Ze vertelde dat ze een paar maanden in Amsterdam had gewerkt en gewoond en daar Marco zijn muziek had leren kennen. De teksten ging ze vertalen en zo begreep ze wat Marco zong. Ze is dus lid geworden van de Fanclub en vond het ontzettend fijn dat er een aparte ingang was.
 

Toen we naar binnen liepen hebben we elkaar eens aangezien van…”mogen we gewoon doorlopen?” Lunarda en Anja liepen voorop en stap voor stap ging een ieder naar binnen, geen gedram, geen geren, en dat zonder security. We konden allemaal een prachtig plekje aan het hek vinden en rondom de catwalk stonden mensen van ons team. Zo leuk! Dit was een avond met vele verrassingen, al was ik al bij 7 concerten geweest, ik stond soms met mijn mond open, zo gaaf!!! Marco had een prachtig jasje aan waar ANTWERPEN achterop stond, zo leuk! Hij straalde volop en had zin in deze avond, dat was duidelijk te zien! Hij had het gemist waren zijn woorden en dat konden we horen toen hij begon met ‘Thuis’. Hij zong…. “Ik ben nergens zo gelukkig als in mijn eigen kleine stukje Sportpaleis!” Hoe leuk was dat!

De setlist was een klein beetje aangepast, want ineens hoorden we de klanken van Wit Licht…..een heerlijk nummer om uit je dak te gaan tijdens een concert. Maar ook kreeg Marco ineens een rookkanon in zijn handen waar hij heerlijk mee aan de slag ging! Zelfs vuurkanonnen waren aanwezig en die warmte konden we goed voelen. Wat ik heel erg mooi vond was de achterwand, het was een soort fotoboek waarvan de pagina’s omsloegen. Gedurende de avond kwamen er de meest prachtigste ‘tekeningen’ voorbij.

Het nummer dat ook op de setlijst was komen te staan was ‘Zij’. Echt spectaculair, er kwam iets uit de lucht op het podium staan, Marco stapte erop en ‘zweefde’ zo over het publiek naar achter in de zaal waar hij er weer af stapte. Zo kon hij achter in de zaal ook nog een nummer zingen.

Naast Elske DeWall , die overigens weer fantastisch klonk, waren Nico & Vinz ook gastartiest. Ze komen uit Noorwegen en wonen op dit moment in de States. Luca, de zoon van Marco is al enkele jaren fan van deze jongens en in het Amsterdams Paradiso hebben ze kennis met elkaar gemaakt. Ook met Marco, en deze heeft ze uitgenodigd om een gastoptreden te gaan doen in het Sportpaleis. Nou ik kan jullie vertellen dat dit gaaf was! Wat waren deze jongens goed, vol energie namen ze gebruik van het hele voorste gedeelte van de catwalk.

Tijdens 'Ik Leef Niet Meer Voor Jou' kwam het rookkanon weer tevoorschijn en ging Marco weer helemaal los! Maar niet alleen Marco, op de catwalk stonden ook nog enkele dames met een rookkanon. Het was zo gaaf om te zien, we zagen het niet alleen, maar we voelden het ook….haha. We werden gewoon omver geblazen!

Het was een dag met veel gezelligheid, lekker kletsen, veel lachen, heel veel lachen, lekker eten….vooral die Belgische wafel met aardbeien en slagroom was overheerlijk! Het was mijn laatste concert van de ‘Thuis’ tour, heb van 8 mogen genieten die stuk voor stuk waanzinnig waren, maar eerlijk is eerlijk die in het Antwerps Sportpaleis was toch echt de kers op de taart. Ik snap niet hoe Marco dit iedere keer weer doet, maar hij overtreft zichzelf steeds weer! Bij elk optreden denk je dat het niet mooier kan en dan toch….Man, man, man, wat was dit genieten! Ik heb zelfs echt nog nagedacht om zaterdag te gaan, maar mijn verstand zei dat ik het hier maar bij moest laten....

Liefs Monique

 
Tilburg voelde aan als 'Thuis'!
Het was de dag waar ik al weken naar uit keek, 9 mei 2018. Deze dag was mijn verjaardag en werd ik twintig jaren jong. Het was ook de dag waarop Marco optrad in Tilburg met zijn tour ‘Thuis’. De combinatie van deze twee zou een geweldige avond verzorgen, maar wanneer je niet weet dat de volgende dag hemelvaart is, dan zijn er na een paar weken geen kaarten meer te verkrijgen. Na heel wat zoeken en reizen is het toch gelukt om nog 4 kaarten te scoren, maar waar ik daarvoor helemaal naartoe moest haha, dat wil je niet weten.  
 
Dus samen met mijn ouders en zusje en nog zo’n 3.000 man zou ik daar mijn feestje gaan vieren. Wauw! Daarnaast mocht ik ook nog werken voor de fanclub op deze dag. Om 14.00 uur vertrokken wij naar het mooie Brabant, maar niet zonder een keer fout te rijden en meerdere keren in de file te hebben gestaan. Uiteindelijk waren we er toch nog netjes op tijd. Daar kreeg ik van mijn lieve zusje een mooie sjerp, met birthday babe erop, omgehangen. Die was voor mij en mocht ik de hele avond dragen, haha.
 
Bij aankomst zaten er al een paar fans voor de deur te wachten en ook Lunarda was er al met Kim-Ashley. Niet veel later verscheen ook Hillie en zo konden we lekker aan de slag. Er waren veel leden en ook veel nieuwe leden die er bij zijn gekomen. Vele mensen feliciteerden mij en wie jarig is trakteert. Dat heb ik dus ook zeker gedaan en zo ging de snoepdoos een paar keer de rij rond. Om 18.15 uur mochten we naar binnen en samen hebben we een mooi plekje uitgezocht rechts voor het podium. Nu was het wachten tot het concert begon.

De 2 uur vlogen voorbij en wat hebben we van te voren gelachen met de beide dames, Lunarda en Kim-Ashley. Natuurlijk ook wat leuke fotootjes geschoten, want dit was toch echt dé dag. Om exact 20.15 uur begonnen de eerste tonen van ‘Thuis’ door de speakers te schallen en niet veel later kwam Marco het podium op. Wat werd hij toegejuicht door iedereen, daarnaast kreeg hij een mooie rode roos van een meisje en een fles wijn van een mevrouw, haha. Het verbaasde hemzelf dat hij zoveel cadeaus ontving.

Het ene nummer na het andere nummer vloog voorbij, wat was hij weer goed en wat zat hij er weer lekker in zeg. Het enthousiasme droop van zijn gezicht af, je kon maar al te goed zien dat hij het heel erg naar zijn zin had hier in Tilburg. Hij was zo enthousiast, dat toen hij een trompet kreeg toegereikt er zich bijna doof mee trompetterde, haha. Wat schoot hij in de lach, maar niet alleen Marco, wij allemaal ook. We kwamen niet meer bij van het lachen en ik plaste nog net niet in mijn broek jurkje, haha.

Ook deze avond was er weer een moment waarop het kippenvel op de armen verscheen van diverse mensen, zo ook bij mij. Marco zong speciaal voor Senna het liedje 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft'. De dag daarvoor was Senna jarig en werd 18 jaar, zij vierde haar verjaardag ook deze avond in Tilburg. Senna was 8 jaar toen zij betrokken raakte bij de aanslag op Koninginnedag in 2009 en zo heeft Marco haar leren kennen in het ziekenhuis, omdat Senna toen al zo'n grote fan was van hem. Inmiddels zien ze elkaar een paar keer per jaar en voor haar doorzettingsvermogen heeft Marco speciaal voor haar gezongen. 
 

Ook Elske de Wall was hier weer aanwezig en wat zong ze toch weer prachtig. De tijd vloog voorbij en zo was het alweer 22.30 uur en begon het laatste liedje. Wat heb ik hier machtig mooi van genoten, maar ook geweldig om te zien dat mijn ouders en zusje het zo leuk hadden gehad. Na afloop toch nog even gewacht om te kijken of Marco nog kwam en dat was zeker het geval. Hij kwam uit de deur lopen en meteen naar mij toe en gaf me zo drie zoenen en feliciteerde mij. Ik kan je zeggen: ‘Je dag kan dan toch echt niet meer stuk.’ 20 hè, zei hij nog. Daarna nog een geweldige, leuke verjaardagsfoto met een big smile op mijn gezicht.

 

Tijdens het wachten voor het concert hadden een aantal van ons het gehad over een leuk tentje, waar blijkbaar na afloop een afterparty zou zijn. Ze waren hier al van te voren naartoe geweest, omdat ze natuurlijk weer eens naar de wc moesten. Grappen makend zeiden we dat we hier wel bij zouden zijn, maar nu het eenmaal zover was, waren we van het ene moment naar de auto aan het lopen en op het andere moment zaten we op het terrasje bij die leuke tent. Wat bleek nou ook nog, als je je concertticket inleverde, dan kreeg je je tweede drankje gratis. Wat leuk! Het was er erg gezellig, maar wel chaotisch. De ober bracht na een lange tijd wachten de drankjes, maar mijn drankje zat er helaas niet bij. Hij snapte het zelf ook niet helemaal, maar toen hij terugkwam was er wel iets heel speciaals bij. Op mijn glas zat vuurwerk geplakt en zo zong het hele terras ‘Lang Zal Ze Leven’ voor mij. Er werd zelfs nog even een liedje van Marco opgezet, wat lekker uit de speakers knalde. Het werd later en later. Rond de klok van 00.30 uur besloten we om toch maar op huis aan te gaan, want we moesten immers nog 1,5 uur rijden. Om half 3 lag ik nog steeds glimlachend in bed, af te spelen wat er allemaal was gebeurd en fijn na te genieten.
 

Ik kan jullie verzekeren dat als je jarig bent tijdens een concert van Marco, je zeker niet moet wachten met het kopen van concerttickets, ook al is het op een doordeweekse dag en zou je de volgende dag weer vroeg op moeten. Het is het dik en dubbel zoveel waard!
 
Liefs,
Lisanne
'Thuis' in Nijmegen
Zondag en maandag mocht ik weer gaan genieten van Marco’s voorjaarsclubtour ‘Thuis’ in Nijmegen. Alweer, en wat had ik hier weer ontzettend veel zin in! Zeg nou zelf, dit fantastische concert wil je toch vaker meemaken....haha. En wat hadden we toch prachtige temperaturen, een jas was overbodig!
Rond een uur of één kwam ik in Doornenburg aan waar ik zou blijven overnachten bij mijn vriendin Mariëtte. Zij was al met haar dochter bij de Vereeniging in Nijmegen waardoor ik dus even gezellig koffie kon drinken en bij kon kletsen met haar man.
Nadat ik bij de Vereeniging was aangekomen ben ik op zoek gegaan naar de security, en jahoor mijn favoriete securityman was er weer! Hij lachte al toen hij me zag, in Groningen hebben we veel contact gehad over het reilen en zeilen van alles en ging het naar binnen gaan echt heel goed.
Anja en haar man Johnny kwamen ook en samen hebben we de early acces in goede banen kunnen leiden. Er waren veel fanclubleden en we hebben zelfs weer een aantal nieuwe leden kunnen werven. Zo bijzonder en fijn om dit te mogen doen!
Toen was het alweer tijd om naar binnen te gaan en dat ging dus ongelofelijk goed! De security had een ieder aangesproken en zei dat degene die ging rennen terug kon gaan. Twee aan twee, voetje voor voetje kwam een ieder binnen, zo goed om te zien!

Ik raakte in gesprek met de vrouw die naast me zat, Marieke. Het bleek dat zij Kees naar het concert had gebracht. Ze vertelde me hoe ze in contact was gekomen met Kees en dat vond ik wel heel speciaal om te horen. Ze was zoekende naar een instrument die ze wilde bespelen. Ze had al enkele bespeeld maar had niet gevonden wat ze wilde. Een maand na het overlijden van haar vader, ze was toen 17 jaar, stond ze bij haar eerste concert van Marco in De Kuip en speelde Kees ‘Kom Maar Bij Mij’. En daar kwam de emotie, tranen met tuiten, en ze wist op dat moment dat ze haar instrument gevonden had. Sindsdien ging ze naar de concerten, maar niet alleen voor Marco, ook zeker voor Kees! Uiteindelijk drie jaar geleden kwam ze na een concert in contact met Kees en na wat te hebben gesproken kreeg ze zijn telefoonnummer. Na het concert van Paradiso vroeg Kees of zij met hem naar Eindhoven wilde rijden, dan mocht zij hem alles vragen over de saxofoon. Dit heeft ze dus gedaan en zo rijdt ze dus nu vaker met Kees naar een concert. Ze zou het alleen heel  fijn vinden als Kees wat meer solo’s zou krijgen…..haha.
We hebben die avond zo ontzettend genoten, ik vond het zo mooi om te zien hoe zij genoot van Kees, heel bijzonder!

Maar ohhhhh wat was het warm, zo warm dat zelfs Marco zijn jasje uit deed, en dat doet hij niet vaak. Hij heeft het dan ook niet lang uit gehad....haha.
Bleek dat er iets mis was gegaan met het aanzetten van de airco 's middags. Gelukkig was dit maandag niet meer zo. 
Maandag waren Imke en Marja er ook gezellig bij en al vroeg kwam een gezin plaats nemen op een picknickkleedje. Ze vertelden dat hun zoontje (8) jarig was en dit zijn cadeau was. Ook was het plan om sushi te gaan halen, want dat wilde hij graag eten. Maar toen ze hoorden dat ze lid konden worden en daarmee eerder naar binnen, waren ze helemaal blij. Want hoe gaaf is dat, jarig zijn, lid worden van de leukste fanclub van Nederland, vooraan kunnen staan en leunen op het podium. Dit was een verjaardag die hij niet snel zal vergeten. “Ik heb twee keer een hand van Marco gekregen!”, zei hij na afloop tegen me. Ik heb hem zo zien genieten! Weet bijna zeker dat we hem op de Fanclubdag weer zullen zien.

Marco was beide dagen heel energiek, wat ging hij los. Het ging maandag zelfs bijna fout doordat hij over een snoertje struikelde. Hij rende van de ene naar de andere kant en ohhh jongens, wat ging de band los! Wat een fantastisch stel is dit toch, zo goed op elkaar ingespeeld!
Ook was Marco zijn moeder Mary maandag bij de show, dit vind Marco altijd wel heel erg fijn en dat is het natuurlijk ook! Twee avonden met twee verschillende gastartiesten, zondag was Elske DeWall en maandag Jacqueline Govaert. Jacqueline deed ook een duet met Marco en wat zongen ze ‘Mooi’ toch fantastisch.

Veel te snel zijn deze avonden voorbij. Bij het verlaten van het concert sprak ik nog met iemand die die dag lid was geworden en stond te trillen als een rietje. Ze kon niet geloven dat ze zo dichtbij Marco had gestaan. Ik zorgde ervoor dat ze nog met Marco op de foto kon gaan en ze was zo ontzettend blij! Ik ben benieuwd of ze nog kon slapen die nacht...haha.
Wat heb ik er weer onwijs van genoten. Ik heb maandagavond zelfs een heerlijke knuffel van Marco gekregen……mmmm, ik kan er weer even tegenaan!

Liefs,
Monique

Marco 'Thuis' in Kerkrade!
Afgelopen zaterdag en zondag kwam Marco met zijn bandje naar het zuiden in Kerkrade. Zelf mocht ik beide dagen gaan, wat een bofkont haha! Op zaterdag ging ik met mijn familie, wat deze avond extra speciaal maakte. Mijn zus had Marco nog nooit live gehoord, sterker nog ze had hem nog nooit in het echt gezien. Geloven jullie dit? Jullie begrijpen vast dat dit voor haar een hele belevenis ging worden. 

Nu ik medewerker van de Fanclub ben mocht ik me rond 16:30 uur melden op de plaats van bestemming, Rodahal in Kerkrade. Het zonnetje kwam al lekker door en er waren al best veel fans aanwezig, zowel in de Tifosi rij als in de reguliere rij. De eerste dag dat Marco in Kerkrade optreedt is het meestal lekker druk, ook in de Tifosi rij. Het is dan fijn als je met meer collega’s bent. Zo waren Lunarda, Anja met haar lieve man Johny en Yaiza met oud-medewerker Esther er ook, wat ik zelf altijd heel gezellig vind.
We zette dan samen de Tifosi vlag op en halen samen de flightcase. De vlag is niet alleen leuk omdat Marco er lekker groot op staat, het is ook het herkenningspunt voor de leden van de Fanclub. Ze weten dan in welke rij ze mogen staan. Het voordeel als je lid bent is dat je o.a. tien minuten eerder naar binnen mag dan de reguliere rij. In de tussentijd controleren wij de ledenpassen van de Fanclubleden of ze daadwerkelijk lid zijn. Ze kunnen ter plekke verlengen of zich aanmelden als ze nog niet lid zijn, maar het wel willen worden. Ze krijgen dan een stempel om eerder naar binnen te mogen. Ook vind ik het leuk om een praatje te maken met de fans en ze te leren kennen. De tijd van het wachten vind ik al een feestje op zich, want iedereen heeft er zin in en is lekker enthousiast. De taken erom heen vind ik zelf heel erg leuk om te doen, mede omdat ik dit anders nooit zou doen. Je krijgt als medewerker van de Fanclub kansen om jezelf te ontwikkelen en je krijgt taken, die je bij je huidige baan nooit zou uitvoeren. 
 

Als de deuren opengaan vind ik altijd een spannend moment. Hoe gedragen de fans zich, haha! Gaan ze rustig met veel geduld naar binnen of gaan ze als een speer? Zaterdag waren er fans die al om 8 uur aanwezig waren. Ze stond lekker in het midden aan het hekkie en terecht!

Zo was er een moeder met haar dochter, Petra en Priscilla Vranken uit Sittard. Ze gaan al jaren naar Marco, dit is voor hen een uitje. Dat vond ik wel bijzonder en leuk dat ze dit samen doen. Petra is al fan vanaf het begin en Priscilla gaat al ’18 jaar’ mee. Deze dag was voor hun extra speciaal. Het was de sterfdag van de vader van Petra en opa van Priscilla. Al vier jaar moeten zij hem missen. Het lied ‘Als Rennen Geen Zin Meer Heeft’ werd gedraaid op de begrafenis. Hoe mooi was het dat Marco dit liedje deze avond ook nog live speelde. Ze hebben elkaar tijdens dit nummer en tijdens ‘Dochters’ stevig vastgepakt. Ik heb ze zien genieten van het begin tot het einde van de show. Marco heeft ook een paar keer naar hen gezwaaid, hoe leuk!
 
Ik heb zo genoten deze zaterdagavond. Mijn familie straalde helemaal, ook mijn zus. Wauw daar genoot ik al helemaal van! Tijdens de show vroeg Marco of we allemaal wel iemand kennen, die we altijd kunnen bereiken op welk tijdstip dan ook. Dit was de eerste keer dat ik mijn telefoon pakte om een foto te maken. Ook om dit met fans op de Social Media van Tifosi te delen, maaaaar….. Ja toen had ik op één of andere manier een SOS noodoproep verstuurd naar mijn contacten. Dit is een functie op de IPhone die je kan gebruiken als je direct nood hebt, er wordt dan een locatie gestuurd naar de contacten die je hiervoor hebt ingesteld. Mijn zus, mijn stiefmoeder, die aanwezig waren kregen deze melding, maar ook mijn vader. Via mijn zus heb ik hem laten weten dat alles goed was. Dat we nog niet waren flauwgevallen, haha! Ik kon helemaal niks meer met mijn telefoon, niet resetten, niet uitschakelen. Toen ik thuis was heb ik eerst een half uur gegoogeld, nu weet ik wat ik moet doen, maar het is niet eenvoudig haha! Hoe dan ook, hierdoor geniet je nog extra van het concert!
 
Wat ik zelf zo bijzonder aan Marco vind, is dat hij niet alleen roept van ‘dank je wel dat ik hier mag staan’, maar vooral verhalen vertelt, die er echt toe doen. Verhalen over het leven, over relaties waarin communicatie zo belangrijk is, over ongelukken die mensen overkomen, maar die er ondanks dat, positief mee omgaan. Hij laat de mensen zien dat ze er zijn, dat hij ze herkent en gezien heeft. Zaterdagavond tilde hij een klein meisje op het podium en zong voor haar ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’, nahhh kippenvel zeg ik je! Hij besteedde ook aandacht aan een meisje genaamd Nikita. Ze is heel ernstig ziek en kan niet zonder zuurstof. Dit zijn de redenen waarom ik fan ben! Hij is een mens, die de emotie goed weet over te brengen. Daarnaast is Marco lekker gek op het podium haha! De dansjes met de barkruk zullen nooit gaan vervelen. Hij weet hoe hij feest moet vieren, maar weet ook een mooie balans te vinden in ballads en uptempo liedjes. 
 
©Saskia Luyten

Na afloop van het concert zaterdag hebben we allen nog een fotomomentje gescoord. Samen met mijn zus heb ik een foto van mijn held! Maar hoe gaaf ik dit ook vind en ik dacht dat dit het hoogtepunt zou zijn, is voor mij toch het hoogtepunt dat ik mijn zus zag genieten tijdens het concert! Marco zei na afloop tegen mijn zus en mijn ‘stief’moeder dat hij ze beide had zien genieten, extra bijzonder natuurlijk.

 

Ennn dan was er zondag, wat een bofkonten zijn wij! Samen met Lunarda reed ik naar Kerkrade, daar zouden we haar vriendin Saskia en mijn vriendin Julienne treffen. Mijn vriendin was ook nog nooit naar Marco geweest. Jullie begrijpen vast dat ik iedereen graag wil laten kennismaken met het Marco virus haha! Ook deze avond was te gek! De sfeer was top en mijn vriendin heeft genoten! Marco heeft zelfs naar haar gezwaaid en dat op haar eerste concert! Het is altijd leuk als Marco je herkent, met zijn heerlijke enthousiasme laat hij goed merken dat hij je gezien heeft.
Deze avond waren er veel kennissen, vrienden collega’s en oud-collega’s van mij aanwezig. Ik heb er een aantal gezien. Ik ben dan altijd benieuwd hoe ze zo’n avond hebben ervaren. Ook was moeder Marleen Habets met haar vier dochters aanwezig, ook zij gaan regelmatig samen naar Marco. Ik vind het zo leuk om te zien dat steeds meer leeftijdgenoten genieten van Marco’s muziek. 
 

Nu ik zelf medewerker ben voor de Fanclub, krijg ik vanuit mijn Sociale kring steeds vaker de vraag of ik een fotomoment voor hen kan regelen of iets dergelijks. Ik vind het heel leuk dat ik hiervoor benaderd word, maar tegelijkertijd ook erg lastig. Vaak denken mensen dat je dan meer invloed hebt, maar dat is niet zo. Marco doet zijn ding en hierin wil ik me persoonlijk niet te veel in mengen, ook omdat hij er zelf al heel veel voor zorgt dat er fotomomenten zijn. 
Het waren twee prachtige dagen!
 
Veel liefs,
Venice
 
 
 
Utrecht was 'Thuis'!
Maandag was voor mij alweer de vijfde keer dat ik naar de voorjaarstour ‘Thuis’ mocht gaan. En ook al was dit mijn vijfde keer, het blijft zo speciaal om iedere keer weer naar Marco te gaan! Nog steeds heb ik kriebels in mijn buik als ik in mijn auto stap en die kriebels blijven er ook rustig zitten! Het is vaak een eind rijden maar wat krijg je er altijd weer veel energie voor terug. Ik kan er dan weer even een week tegen aan….haha. Maandag reed ik in onze nieuwe auto, die we zaterdag net hadden gekregen, richting Utrecht waar Marco die avond in 'TivoliVredenburg' weer zou gaan knallen met zijn bandje!

Het mooie bij TivoliVredenburg was dat binnen alles al was afgezet en iedereen dus fijn daar mocht gaan staan/zitten. Samen met Kimberley heb ik onze fantastische mooie vlag weer neergezet, zodat iedereen direct kon zien waar je moest zijn. Na het scannen, stempelen en werven van nieuwe leden was het al snel tijd voor het opengaan van de deuren. Iedereen kon weer naar binnen om een fijn plekje uit te gaan zoeken.
Wauwwww, wat een prachtige kleine, intieme zaal was dit. Het was een laag podium, geen hoge boxen, we konden echt alles heel goed zien! De tijd verstreek snel en voor dat we er erg in hadden hoorden we de eerste klanken…..jeejjjjj, we gaan beginnen!

En ohhhhh wat zag Marco er weer goed uit!!! Enigszins begrijp ik dit natuurlijk wel. Hij heeft vorige week vrijdag samen met zijn Yosina wel even The Voice Kids gewonnen! Wat was Yosina toch goed, voor ons ook echt een terechte winnaar.

Hij had er duidelijk zin in, dit was aan alles te zien en te merken. Maar niet alleen Marco had er zin in, de hele band was vol vuur. De energie werd de zaal ingestraald, want iedereen ging los. En je zag Marco stralen, genieten, het was echt een geweldige avond!

Voor Marco was het ook best een bijzondere avond, hij vertelde dat zijn platenmaatschappij, waar hij al 28 jaar bij is, deze avond ook aanwezig was en hij vond het zo gaaf dat die dan ook zagen wat zijn muziek nu nog altijd doet bij mensen. Maar ook waren Leontine, Senna en Jada er gezellig bij en Luca is de hele tour mee en regelt de spotlight.

Voor ons veel te snel was deze onwijs fijne, intieme avond weer voorbij. Maar ik geniet van zo’n avond, keer op keer weer en als ik Marco dan zo zie stralen dan gloei ik van trots! En ben ik zo ontzettend dankbaar dat ik voor zijn fanclub mag werken, want dat is natuurlijk heel bijzonder!


Utrecht is voor ons zo’n 1 uur en 45 minuten rijden en dus toen we half 12 naar huis gingen dachten we rond 1.15 uur thuis te zijn. Helaas ging dit niet zoals gepland. Zodra ik op de snelweg zat werd er al aangegeven dat de afslag Hilversum afgesloten was. Balen, maar er werd vast aangegeven waar ik langs moest. Niet echt iets gezien, en we zagen voor ons een vrachtwagen, die ook niet wist waar hij naar toe moest. Uiteindelijk kwamen we weer op de snelweg, maar niet veel later zagen we weer een bord. Afslag Almere was afgesloten….whaaaaaaa. Al met al was ik kwart over twee thuis en hebben we dus 45 minuten om moeten rijden. Niet normaal! Maar dit alles wel met nog steeds een grote lach op ons gezicht en Marco vers in ons geheugen. Zou Marco diezelfde weg hebben gereden? Hij moest tenslotte ook die kant op….

Liefs Monique
Eindhoven 'Thuis' de gekste!
Jullie kennen dat gevoel wel allemaal, dat moment waarop bekend wordt gemaakt dat Marco weer een tour gaat doen. Dat wil je uiteraard niet missen en alle voorbereidingen worden getroffen. Je gaat je baas inlichten dat je echt een paar dagen vrij moet, je gaat je vriendinnen polsen hoeveel kaartjes er aangeschaft moeten worden en wie wanneer naar welke concerten mee wil. Want zeg nu eerlijk één keer naar Marco is echt te weinig! We hebben nu eenmaal Marco vitamines nodig. Zo gaat dat een beetje in zijn werk. Als je de eer hebt om voor de fanclub te werken komt er nog ietsjepietsje meer bij kijken. Alles wordt klaargezet zodat de kaartverkoop soepel verloopt voor de fans.. En of dat kicken is!!! We polsen wie er vrij zijn op de dag dat de kaartverkoop begint, de nieuwsbrieven worden klaargemaakt, de Facebookpagina met evenementen wordt in orde gemaakt, en op de dag dat het dan zover is zitten we klaar voor de mails te beantwoorden. We gaan los als blijkt dat alles binnen een mum van tijd is uitverkocht en er concerten bij komen. Help, ik moet weer naar mijn baas om nog meer vrije dagen te regelen. Ondertussen weten mijn collega’s wel wat voor leuke hobby ik heb en denken ze mee, zodat ik vrij kan krijgen op de dagen dat ik naar de concerten wil. Op een paar voorwaarden dan, ik regel ook kaartjes voor hun hahaha en ik moet een keer taart mee nemen, nou dat is zo geregeld!

Afgelopen donderdag was het dan zover, ik reisde samen met Bianca af naar Eindhoven (de gekste) en dat klopt wel want samen in de auto werd het wel wat gek, met een Belg en een Nederlander kan dat ook niet anders. Mijn liefste vriendinnetje Marja kon helaas niet mee en dat begreep ik volkomen al heb ik haar wel gemist, maar dat halen we vast nog wel eens in!



Onderweg zongen, kletsten, aten en dronken we wat en voor we het wisten waren we op plaats van bestemming. Er waren al wat fans die hun stoeltje hadden uitgeklapt. Het was al een gezellige boel. Lunarda en Venice waren ook gearriveerd en de vlaggen konden worden klaar gezet. Een hele happening om alle blije koppies van iedereen weer te zien, want inmiddels is het al één grote familie aan bekende fans. Ik ging de rij af om te kijken hoe het leefde onder de fans om bij het concert van Marco te zijn en met wie ze deze avond gingen beleven. Toch altijd leuk om wat meer te weten van de fans en ik stelde hen wat vragen met toestemming voor een foto.

Met wie ben je hier vanavond?
Loraine en Dennis uit Helmond ( 26 en 29 jaar jong ) zijn gezellig samen en zijn partners ( ze zien er zeer verliefd uit dus ik ga ervanuit dat het klopt )
Hoelang moesten jullie reizen om in Eindhoven te zijn?
Wij waren 30 minuten onderweg, dus lekker dichtbij, het voelt als ‘thuis’.
Gaan jullie nog naar meerdere concerten of houden jullie het braaf bij deze ene keer? "Wij zijn in Paradiso geweest, naar de albumpresentatie, dat vonden wij echt heel gaaf. Nu zijn we hier en als er nog kaartjes voor Carré beschikbaar komen zouden wij deze ook graag nog gaan bezoeken".
Welk liedje hoop je dat er zeker langs komt vanavond?
Loraine: "Persoonlijk vind ik ‘Eventjes Alleen’ echt prachtig". Dennis gaat voor ‘Vrienden’.
Zijn jullie al lang lid van de fanclub?
Loraine: " ik denk een jaartje of drie" en Dennis is aangestoken door het virus en is nu ongeveer een jaar lid.
Stel je mag Marco één vraag stellen, welke zou dat zijn?
Loraine: "Ik zou vragen of ik nog meer dan één vraag mag stellen, want één is echt te weinig". Dennis: "Ik moet Loraine natuurlijk groot gelijk in geven".
Loraine en Dennis hebben samen aan het hekkie een topavond gehad!

Het werd al gezellig druk en de zon ging ook nog schijnen dus voor we het wisten was het al bijna zover om de deuren open te gooien. Voordat het zover was stelde ik ook nog even wat andere fans wat vraagjes.
 

Met wie ben je hier vanavond?
Marie José 48 jaar jong uit Sittard is samen met haar dochter Anne en Ferry die later aan komt lopen.
Hoelang moest je reizen om in Eindhoven te zijn?
Lekker dichtbij, dus was er in dertig minuten vertelt Marie-José.
Ga je nog naar meerdere concerten of hou je het braaf bij deze ene keer?
Wij zijn heel braaf voor deze ene keer gegaan.
Welk liedje hoop je dat zeker langs komt vanavond?
‘Alsof Je Vliegt’. Dat vind ik zo’n mooi nummer.
Ben je al lang lid van de fanclub?
Ja al heel wat jaartjes, ik geloof sinds 2008.
Stel je mag Marco één vraag stellen, welke zou dat zijn?
Was je heel verdrietig toen AZ verloor van ONS PSV afgelopen zaterdag? Samen moeten we heel hard lachen en ik moet haar beloven dit niet vanavond aan Marco te laten lezen, haha en Marie- José houdt haar PSV sjaaltje nog even omhoog.
Marie-José heeft ook genoten van een gezellige avond aan het hek, ik zag haar zichtbaar genieten en mee zingen.
 

Rond half zeven was iedereen binnen en ik moet zeggen dit ging heel relaxed en netjes, twee aan twee toch fijn dat dit zo kan! De rolstoelers kregen ook een mooi plekje toegewezen dus helemaal top. Wat mij wel opviel was dat het podium dit keer wel wat hoog was, maar ja dan de nekspieren maar eens wat extra trainen. We hebben genoten en er kwamen veel nummers voorbij waarbij ik toch een paar keer moest slikken. Marco genoot zichtbaar om weer in Eindhoven te zijn. De hele setlist ga ik natuurlijk nog niet verklappen, want er komen nog zoveel mooie avondjes. Er is ruimte om te springen, je kan heel hard meezingen op wat oudere hits die geweldig blijven, je kan aandachtig luisteren naar kleine liedjes, kortom er komt heel wat moois voorbij.



Na afloop was het nog te druk in de parkeergarage om gelijk te vertrekken dus we wachten nog even en ik had dus het geluk om nog even een foto te schieten met Marco. Toch altijd leuk dat je nog even kan vertellen dat je weer genoten hebt. Na een mooie dag vertrokken we weer richting huis. Het was een beetje lastige autorit, want mijn vriendin TomTom deed niet wat ik wilde en af en toe kwam er een flinke mistbank voorbij, maar rond de klok van half twee lag ik toch weer lekker ‘thuis’ in mijn eigen bedje, naast mijn lieve mannetje, hoe rijk ben je dan! Iedereen die nog gaat genieten waar dan ook, veel plezier en wie weet zie ik jullie nog ergens.
Nog een bedankje aan Bianca voor het maken van de foto's, DANKJEWEL

Liefs,
Imke



 
 
Thuis in Groningen
Eindelijk was het dan zover, daar waar we met elkaar naar uit hebben gekeken is begonnen! Afgelopen vrijdag was de aftrap van de voorjaars Clubtour ‘Thuis’ in MartiniPlaza te Groningen. We hadden er ongelofelijk veel zin in en voor ons is het eigenlijk een thuiswedstrijd. Ik hoefde maar 45 minuten te rijden en dat is niks in vergelijking met wat we normaal altijd rijden, maar dat hebben we er echt graag voor over!
Als medewerker van de Fanclub mocht ik leden eerder naar binnen laten. Er was een speciale rij voor leden, welke was te herkennen aan de Tifosi Vlag. Dit onderdeel van mijn werkzaamheden voor de fanclub is ook super leuk en ik vond het dan ook heel fijn om te mogen doen!

Eenmaal binnen konden we een mooi plekje uitzoeken en kon de avond beginnen! En wat voor avond, Marco had er duidelijk veel zin in en de band ook! Er werden vele nummers van het nieuwe album 'Thuis' gespeeld, maar ook verrassend veel oude nummers. Je merkt dat dit heel erg gewaardeerd wordt door het publiek. Marco heeft zelfs een nummer gezongen wat hij nog nooit live heeft gedaan. Ik ga niet verklappen welke dat is, want ik laat jullie liever nog een beetje in spanning. Maar geloof me, neem je zakdoeken maar mee, je hebt ze nodig! Ook neemt Marco deze tour twee gastartiesten mee, vrijdag was Jacqueline Govaert zijn gast en zaterdag en maandag Elske DeWall, zo leuk!
Groningen is voor Marco altijd een bijzondere plek om te komen, want als hij hier concerten gaat doen brengt hij ook altijd een bezoek aan het Brandwondencentrum. Dit heeft hij dan ook afgelopen zaterdag gedaan samen met Nathalie. Marco bezocht een aantal patiënten, waaronder Dennis. Dennis heeft spasme en zou na een avondje stappen een sigaretje aansteken boven het gasfornuis. Maar daarbij ging er iets mis waardoor zijn kleding vlam vatte en door zijn spasme kon hij zo snel zijn trui niet uittrekken. Hij zou samen met zijn moeder naar het concert komen, maar ligt inmiddels al acht weken in het ziekenhuis. Zijn moeder was maandag wel aanwezig, want Dennis wilde dat ze ging. Marco heeft speciaal voor Dennis het prachtige lied ‘Mooi’ opgedragen. Marco vind hem een voorbeeld voor velen omdat hij na zoveel tegenslag nog zo positief in het leven staat. Natuurlijk heeft Marco ook weer heel veel knuffels meegebracht en deze staan dan weer in de speciale knuffelkast!
Tijdens deze dagen kunnen we ook weer een aantal nieuwe fanclubleden welkom heten. Zo ook een vader met zijn zoontje van negen jaar. Ze stonden bij ons in de rij waarop ik ze ging vragen of ze lid waren, dit was (nog) niet het geval. Hij had de kaarten gekregen voor zijn vriendin en hem, maar zijn vriendin ging uiteindelijk toch liever naar een piratenfestival…haha. De hoofd security die er alle dagen was vond het leuk om mij te melden dat hij ook liever naar dit festival was gegaan….met een lach!
Omdat zijn vriendin dus niet mee ging dacht hij dat zijn zoontje het wel leuk zou vinden, en dat vond hij! Hij vond het nog veel cooler om vooraan te mogen staan en ja dan is het toch wel fijn om lid te worden. Daar hoefde papa niet lang over na te denken. Ik zei nog tegen zijn zoontje dat zijn moeder vast heel jaloers zou worden! “Nee hoor”, zei hij. Toen ik binnen stond zag ik dat ze twee meter van me af stonden, vooraan bij het hek en wat heb ik ze beide zien genieten, zo mooi!
Ook War Child tourt mee. Ze staan bij ieder concert en je kunt bij hen een kaartje invullen waarop jij verteld wat ‘Thuis’ voor jou betekent. Hiermee kun je dus een lunch met Marco winnen, en wie wil dit nu niet! Ieder concert wordt er iemand uit gekozen. Ik moest ook mee doen van de meiden en dat heb ik dus ook maar gedaan haha. Helaas zit ik niet bij de winnaars. Jullie hebben dus nu even tijd om na te denken wat jij zou gaan invullen. Doe dat en wie weet ben jij degene die heerlijk met Marco gaat lunchen!

De eerste drie concerten van de voorjaars Clubtour zitten er helaas weer op. Ik heb alle dagen zo ontzettend genoten en weet zeker dat jullie dat ook gaan doen! Ik wil jullie dan ook onwijs veel plezier wensen wanneer je gaat!
 
Liefs,
Monique


 
 
"Ik zat in het donker, verdwaald en moe
Maar zij bracht me zo weer naar je toe"