Welkom bij de Tifosi!
                                                 
Tifosi di Marco Borsato is de officiele fanclub van Marco Borsato. Sinds 1994 ben ik voorzitter van deze fanclub en tegenwoordig run ik het dagelijks bestuur hiervan samen
met Bianca den Harder, Corine van Namen, Diana Verschoor en Kimberley Vaessen. Verder horen bij dit team AnjaEric, HillieImke, LisanneLunardaMonique, Venice en Yaiza op wie ik altijd kan rekenen.

Op deze weblog lees je hoe het achter de schermen van de fanclub gaat. Een kijkje in de keuken dus! Bevalt een recept je? Laat dan gerust een berichtje achter!

Groetjes,

Nathalie Thielen
Tifosi di Marco Borsato!
Mailen? *klik*!




























Lid worden van de fanclub?
* 2x per jaar de Tifosi ontvangen op a4 formaat!
* Voorrang kaartverkoop stadionconcerten
* Een eigen Borsatoweblog
* Een eigen Tifosi ledenpas
* Marco op de fanclubdag ontmoeten?


Word dan nu lid van de Fanclub!
Kijk op onze website voor meer informatie.
 

Voor altijd in ons hart

Bianca Heemskerk (heartbounce)

3 juli 1972 - 18 juli 2013 
Twitter - TifosidiMarco
Volg mij!
Bezoekers
Op dit moment is er 1 fan ;
en 1 gast fan .
Nieuws van Marco
Na een fantastische voorjaarstour waar ik ontzettend van heb genoten gaan we binnenkort starten met de opnamen van The Voice Senior. Wil je erbij zijn, kijk dan of je aan tickets kan komen via rtltickets.nl. Groetjes, Marco
Tifosi's nabestellen!
Zoeken
Merchandise shop
E-mail alert
Foto album
Tifosi Tripje 2012
Klokje
Wij zijn ook te vinden op:
    
Niet vergeten!
2 januari (1969)
Lunarda Thomas

2 januari (1972)
Anja van den Daele

4 januari (1970)
Edwin de Groot

10 januari (1990)
Marieke Dollekamp

21 januari (1975)
Diana Verschoor

23 januari (1962)
Sandra Sahupala

1 februari (1969)
Nathalie Thielen

1 maart (1973)
Bianca den Harder

5 maart (1973)
Corine van Namen

16 maart (1973)
Hillie Hop

1 april (1956)
Kees ten Dam

14 april (1984)
Yaiza Kessels

19 april (1971)
Monique Altena

9 mei (1998)
Lisanne Maasland

26 juni (1995)
Venice Schell

16 juli (1981)
Arno Schlijper

16 augustus (1981)
Eric Bus

22 augustus (1955)
Ton Dijkman

17 september (1988)
Kimberley Vaessen

23 september (2001)
Senna Borsato

30 september (1968)
Eric van de Bovenkamp

26 oktober (1973)
Imke van Cleemputte

Arnold van Dongen
2 november (1964)

30 november (1998)
Luca Borsato

3 december (2002)
Jada Borsato

6 december (1968)
John Ewbank

9 december (1967)
Armando Borsato

10 december (1967)
Leontine Borsato

11 december (1973)
Lodewijk van Gorp

21 december (1966)
Marco Borsato
Mijn laatste reacties
Wat gezellig dat je er...
19:38, 17 jun 2018
Het was zeker een...
09:46, 17 jun 2018
Wat gezellig dat je er...
09:43, 17 jun 2018
Als het goed is heb je...
09:36, 17 jun 2018
Dat is wel heel dichtbij...
08:51, 17 jun 2018
Geweldig Bertien, dat je...
08:49, 17 jun 2018
Wat leuk dat ze met...
08:48, 17 jun 2018
Wat leuk dat jullie er...
08:45, 17 jun 2018
Jammer dat je er niet bij...
08:42, 17 jun 2018
Wat een heerlijk blije...
08:41, 17 jun 2018
Bedankt voor alles, Imke!
In augustus 2015 werd Imke Moderator op Borsato Weblog, maar omdat we kort daarna alle medewerkers (Fanclub, Moderators en Helpende Handjes) op één hoop gooiden, kwam Imke eigenlijk direct al voor de fanclub te werken. In eerste instantie vooral voor Borsato Weblog, waarbij ze ook een tijd Hoofd Borsatoweblog was. Maar Imke bleek tot veel meer moois in staat, waarbij de opvallendste toch wel het beantwoorden van de mail was. Imke is niet zo goed in de Nederlandse taal, gaf ze zelf aan. De deetjes en de teetjes waren bijvoorbeeld eigenlijk altijd een beetje gokken. De Werkgroep Email en de Werkgroep Correcties (voor de nieuwsbrief bijvoorbeeld) waren in eerste instantie niet aan haar besteed. Nou kan iedereen een rol spelen in de Correcties, want ook als je moeite hebt met taal valt er genoeg te controleren. Of alle linkjes het doen, of de kopjes wel vetgedrukt zijn en of de plaatjes wel kloppen bij de informatie die we geven. Maar Imke had eigenlijk altijd het gevoel dat ze tekortschoot in die groep. Jammer, maar natuurlijk nemen we dat wel serieus, ik wil zoveel mogelijk mijn mensen aan taken koppelen die bij ze passen, dat snap je.
Het is gewoon lekker om in een aantal werkgroepen te zitten waar je het gevoel hebt een verschil te maken. Nou, dat deed Imke! In verschillende groepen, maar eentje wil ik er met nadruk noemen.
 
De deetjes en de teetjes waren namelijk in eerste instantie een reden om Imke niet in de Werkgroep Email te zetten, maar toen die groep onderbezet werd door uitval binnen ons team, bleek al heel snel hoe groot het verschil is wat Imke kon maken. Want zeg nou zelf, stel je stuurt een mailtje naar Marco omdat er iets heel ergs is gebeurd in je leven. Je kind heeft bijvoorbeeld een levensbedreigende ziekte, je relatie is na lange tijd onverwachts op de klippen gelopen, er is sprake van een verschrikkelijke ruzie in je familie of je bent opeens ontslagen. En de muziek van Marco steunt en biedt troost en je wilt Marco daarvoor bedanken. Ergens verwacht je dan al geen eens antwoord, die man heeft het al zo druk. Maar dan komt er toch een reply op je mail, eentje die vele malen langer is dan de jouwe. Waarin je naam staat, waarin begrip getoond wordt voor je pech, je schrik, je verdriet. Waarin troostende woorden worden geschreven, persoonlijk ook, waardoor je weet dat het geen standaard mail is maar deze dame zich echt in je heeft verdiept. Je voelt je daardoor ook door Marco, even gezien en gesteund. Je staat er niet alleen voor, de ander kan weliswaar niet helpen, maar je bent gehoord, je voelt het. En opeens krijg je een beetje extra energie. Je situatie is niet veranderd, maar door het antwoord kun je je zelf toch weer een beetje bij elkaar rapen om te doen wat je moet doen: doorzetten. 
Het allerlaatste waar jij je druk om maakt, is het teetje wat een deetje had moeten zijn in die hele lieve, persoonlijke mail.
 
Ik hoop dat ik nu niet te zweverig klink, maar dit is een gewoon voorbeeld van hoe het bijna wekelijks gaat. Imke heeft een vaste maildag waarop ze de mailtjes voor haar rekening neemt en men is zonder uitzondering blij met de reacties die ze geeft. Ze stopt in elke mail begrip, geduld, uitleg, support en ook altijd een beetje liefde. Daarmee past ze volmaakt in de visie van Marco en hoe hij met zijn publiek omgaat.

 De liefde die ze voor de fans en haar collegaatjes binnen de fanclub voelt, voelt ze helaas niet alleen voor ons. Nee, gek genoeg heeft Imke dus ook veel liefde voor haar vak bijvoorbeeld. Naast haar baan op de Huisartsenpost werkt ze tegenwoordig ook op een Dagpraktijk en ook volgt ze nog de studie voor Doktersassistente met Triage, iets waarvoor ze in 2019 wel een diploma moet halen om dit werk te kunnen blijven doen. Dat neemt vanzelfsprekend veel druk met zich mee. Imke is vorig jaar verhuisd om dichter bij haar ouders te kunnen wonen die haar hulp, zorg en liefde ook hard nodig hebben. Je hoort het, het is een hele opsomming van mensen en zaken die allemaal een beroep op Imke en haar liefde doen, en dan we hebben haar eigen gezin nog niet eens genoemd. 
 

Stoppen met werken voor de fanclub is nooit een kwestie van Marco of het werk stom vinden. Het is in alle gevallen een situatie waarin er andere prioriteiten komen. Het werk is nog steeds leuk, maar laten we eerlijk zijn, het leven is meer dan alleen Marco Borsato (voor wie nu in de stress schiet, we bieden hulp waar nodig haha).
Imke krijgt het nu niet meer goed gecombineerd, eigenlijk is de Werkgroep Email de enige waar ze die noodzakelijke toegevoegde waarde voelt, in de andere groepen kan ze niet de bijdrage leveren die ze zo graag zou willen. Dat levert vaak stress op, schuldgevoel, soms zelfs schaamte als er een hectische tijd is en je kunt niet bijspringen. Die gevoelens zou je nooit mogen hebben bij dat wat een hele leuke hobby is. In goed overleg hebben we besloten dat Imke nu per 1 juli haar taken neer gaat leggen. Werken voor de fanclub zal ze daarna dus niet meer doen, maar Imke gaan we natuurlijk nog wel gewoon op Fanclubdagen, Workshops, de Bingo, concerten etc. tegen het lijf lopen. Want de liefde voor Marco is nog lang niet over!
 
 
Lieve Imke, dank je wel voor je inzet, je enthousiasme, je eerlijkheid, je bevlogenheid en alle lieve mailtjes die je hebt verzonden! We hopen dat het water waar je straks je bootje in laat drijven, een rustiger vaarwater is! 
 
Liefs, ook namens mijn collega’s,
 
Nathalie Thielen


 
P.S. Ja, er dreigde een gapend gat te vallen met het afscheid van Imke, we zijn momenteel dan ook twee nieuwe krachten aan het inwerken om dit te compenseren…
 
The Voice Senior!
De afgelopen jaren zijn er al heel wat seizoenen voorbijgekomen van ‘The Voice Of Holland’ en ‘The Voice Kids’. Van een aantal seizoenen hebben we mogen genieten van Marco als coach. Marco heeft dit altijd met alle liefde gedaan, nam hier ook extra tijd voor vrij omdat hij nu eenmaal alles goed wil doen.
Alleen aan beide shows zat een leeftijdscategorie gebonden. Bij de kids mocht je mee doen vanaf 8 tot en met 15 jaar en bij de volwassen Voice mocht je deelnemen vanaf 16 tot en met 65 jaar.
 

Zoals jullie waarschijnlijk al gelezen hebben, komt RTL 4 met een nieuwe variant van ‘The Voice’, namelijk ‘The Voice Senior’. De deelnemers aan 'The Voice Senior' zijn allemaal mensen boven de 60 jaar die het lef hebben en de kans om hun droom misschien waar te maken. Hoe stoer is dat als je op die leeftijd nog zo'n uitdaging aan durft te gaan. Misschien ken jij wel zo'n iemand of is je vader of moeder, opa of oma wel dat talent wat ze zoeken. 

Marco zal dit jaar coach zijn van zo'n held, die zich niet te oud voelt om nog eens beroermd te worden. Ook zullen Angela Groothuizen, Ilse DeLange en Gerard en Gordon als duo plaats nemen in de rode stoelen. Wat gaat dat hi-larisch worden! Zelf ben ik reuze benieuwd naar al bijzondere optredens die gaan komen. 
De opnamen van ‘The Blind Auditions’ vinden plaats op 17 en 18 juni 2018 in Studio 24 in Hilversum.
Dat is al vrij snel, maar er zijn nog kaarten te krijgen. Wil je hier graag naar toe, dan kun je je tickets bestellen via deze link

Liefs,
Venice
Ook namens mijn collega's van Team Tifosi.

  
Werken voor de allerleukste fanclub van Nederland!
Hoe een mailtje op 12 december 2017 mijn invulling van mijn vrije tijd kon veranderen…
 
Laten we even beginnen bij het begin, hoe het fan zijn van Marco eigenlijk ontstaan is. Het echte fan zijn begon 16 jaar geleden. Een scheiding, een nieuw thuis, een nieuwe vriend en eindelijk iemand die de muziek van Marco ook kon waarderen. Ik haalde steun uit de liedjes van Marco of zong ze luidkeels mee tijdens het poetsen. Op een avond ging Johnny op zoek naar tickets voor een concert, maar in plaats dat hij daarvoor tickets kocht, maakte hij mij lid van de fanclub en gingen we samen voor de allereerste keer naar de Fanclubdag. Ik kocht een envelop bij de enveloppenkraam en won ‘Varen met Marco’. Vanaf toen ging mijn hartje nog sneller bonken voor de man die voorheen alleen door mijn boxen in mijn living klonk.

                      
We gingen vanaf dan samen naar concerten, reisden er uren voor door Nederland, overnachtten in hotels omdat het te ver reizen was terug naar huis en we genoten elk jaar van de bingo en de Fanclubdag. Tijdens de Fanclubmeeting in België mochten ik en mijn man voor de eerste keer proeven van het vrijwilliger zijn. Wat ontzettend leuk was dat! Zo leuk, dat we besloten om ons met de Fanclubdag in Nederland ook op te geven. Ook deze keer genoten we van alles.



Op 12 december kreeg ik een mailtje van Nathalie dat ze op zoek was naar nieuwe vrijwilligers voor de Fanclub en met de vraag of ik eventueel interesse had. Nu kan je denken, daar antwoord je toch direct ‘ ja’ op! Wel, ik kan je zeggen, je moet even bijkomen na het lezen van zo'n mail. Je schrikt je eerst een hoedje, gaat dan even rondstappen in huis, leest dan nogmaals de mail en vraagt dan aan je dochter of je wakker bent. En als je dan helemaal zeker bent dat die mail wel degelijk in je mailbox zit, bel je je man op en krijg je amper een woord gezegd.
 
Ondertussen ‘werk’ ik dus al een kleine vijf maanden voor de allerleukste Fanclub. Ik mocht helpen bij het voorbereiden van de workshop en was één van de tafelbegeleiders. Ik heb een vaste maildag en werk mee in de werkgroep social media. Ik mag prijsvragen verbeteren en schrijf mee aan de maandelijkse nieuwsbrief. Het vraagt veel tijd, soms meer tijd dan ik eigenlijk heb, maar het geeft zoveel aan energie en voldoening terug dat ik hoop er nog lang mee te mogen doorgaan.
Dan heb ik nog niets gezegd over het scannen tijdens de afgelopen voorjaarstour ‘Thuis’. Ik mocht vijf keer genieten van de gezellige rij aan fans, de heerlijke babbeltjes, het samenwerken met de tofste collega’s, het plekkie aan het hekkie (zoals jullie dat zo mooi kunnen zeggen), en niet te vergeten Marco op het podium. Ik heb er heel wat kilometertjes voor moeten rijden, maar had dit voor geen goud op de wereld willen missen.  Toen de laatste noten weerklonken in het Sportpaleis konden ook mijn traantjes het niet meer houden. ‘Breng Jij Mij Naar Huis Vannacht’ betekende het einde van een hele mooie intense periode ‘thuis’ komen bij Marco.



Werken voor de allerleukste fanclub is werken met een top team, met Nathalie aan het hoofd van een goed draaiende machine. Met ieder zijn eigen sterke kanten en zijn eigen ideeen. Ook al doe ik het nog niet zo heel lang… ik voel me thuis in dit ‘cluppie’.

Groetjes, Anja


 
De Vliegende Vrienden van Amstel LIVE!
Sommigen van jullie hebben vast de woorden ‘De Vliegende Vrienden van Amstel LIVE!’ voorbij zien komen op Social Media. En sommigen van jullie vragen je vast af wat dit nou precies allemaal inhoudt. Als deze eerste twee zinnen op jouw van toepassing zijn, lees deze log dan vooral even verder. En zo niet, dan mag je natuurlijk uit nieuwsgierigheid ook verder lezen.
 
Afgelopen vrijdag werd namelijk bekend gemaakt dat Marco aan de line-up van De Vliegende Vrienden van Amstel LIVE!  is toegevoegd, een éénmalige samenwerking van de twee Nederlandse grootste muziekevenementen, namelijk The Flying Dutch en De Vrienden van Amstel LIVE!.
 
De kenmerkende stijl van The Flying Dutch is dat de artiesten op drie verschillende locaties in Nederland optreden en per helikopter van de ene naar de andere locatie worden gevlogen. Wat voor De Vrienden van Amstel LIVE! zo kenmerkend is, is dat allerlei verschillende muziekstijlen samenkomen met verrassende samenwerkingen tussen artiesten en spectaculaire decors met special effect.
 
Deze twee evenementen bundelen dus voor één keer hun krachten en op zaterdag 15 september 2018 vliegen de beste artiesten en DJ’s van Nederland, in de stijl van The Flying Dutch, per helikopter naar Amsterdam, Zwolle en Eindhoven. Zij gaan op deze locaties in unieke en onverwachte samenstellingen geweldige optredens geven in de kenmerkende stijl van De Vrienden van Amstel LIVE!.
 
De Vliegende Vrienden van Amstel LIVE! kent een ongekende line-up met optredens van onder meer Anouk, Douwe BOB, DI-RECT, Typhoon, Nick & Simon, André Hazes, VanVelzen, Guus Meeuwis, Coen & Sander, Fedde le Grand en natuurlijk Marco Borsato.



De kaartverkoop ging in het begin ontzettend hard en het was binnen de kortste keren uitverkocht. Maar nu er nieuwe artiesten bekend zijn gemaakt, zijn er ook nieuwe kaarten beschikbaar. Wie gaat er al naar één van de drie locaties? En wie is er nu zo enthousiast geworden, dat die zegt ik wil eigenlijk toch wel heel graag? Kijk dan snel via deze link of er nog kaarten beschikbaar zijn, want OP=OP. 

Let er op dat als je nog kaarten gaat kopen dat het evenement alleen toegankelijk is voor bezoekers ouder dan 18 jaar, omdat bierbrouwerij Amstel (mede)organisator is van De Vliegende Vrienden van Amstel LIVE!.

Liefs Lisanne,
Ook namens mijn collega's van Team Tifosi.



 
Thuis...
De voorjaarstour is afgelopen, de laatste tonen zijn gespeeld, de instrumenten zijn weer naar de opslag en de meeste bandleden hebben een korte vakantie nu. Maar liefst 23 concerten door heel Nederland en zelfs ook in Antwerpen. En wat was het genieten!



Thuis. Tot vorig jaar associeerde ik dat vooral met mijn huis. De plek waar ik woon. En nog iets specifieker: de bank of mijn bed. En ja, ik voelde het ook bij vrienden. Bij samenzijn. Zo had ik vaak de neiging mijn schoenen uit te doen als ik bij Marco thuis kwam. Dat deed ik niet hoor, maar ik besefte daardoor dat je je in een ander huis ook zo thuis kunt voelen.
 
Dat ik me ook thuis kon voelen in Groningen, Nijmegen, Utrecht of Tilburg, dat heb ik me tot nu toe niet gerealiseerd. Dat het eigenlijk niet uitmaakt in welke concertzaal ik sta, welke snelweg ik daarvoor heb getrotseerd en wie er precies naast me staan, zolang de zanger en zijn band maar op het podium staan. Dat ik een voorkeur heb voor een laag podium, maar ik de spierpijn in mijn nek na een Klokgebouw voor lief neem zolang hij voor ons zingt.
 
Dat een praatje wat ik eerder heb gehoord niet nieuw is, maar daardoor vertrouwd en ik me zelfs daar thuis bij kan voelen, wist ik ook niet. Dat wanneer de klanken van 'Wat Doe Je Met Me' wegsterven ik al weet dat 'Wakker' zal beginnen, ontspant me. Ik ken deze setlist. Ik ken deze muziek. Ik weet hoe bijzonder het is. Thuis.
 


Hoewel ik de band geregeld achter de schermen zie en spreek, is er eigenlijk niemand waar ik echt een persoonlijke band mee heb of veel van weet. Maar zoals ze op het podium staan raakt me. De solo’s van gitarist Arnold kunnen me ontroeren. De momentjes van humor onder de blazers doen me meegrijnzen, al weet ik niet waar ze om lachen. Het enthousiasme van Arno die naast de blazers zijn toetsen bijna door zijn instrument heen drukt, de bijna norse blik van Eric wanneer hij zich helemaal in zijn muziek verliest, Clemens op gitaar helemaal rechts die eigenlijk altijd blij en zo dankbaar naar Marco toe is, ik geniet zo van ze. Marieke die er altijd zin in heeft en haar vriend Ed op bas die zich een beetje als bandleider ontpopt heeft, zo knap! Ton en Sandra die drums en percussie voor hun rekening nemen zijn er al zo lang bij, ik zou niet eens weten hoe Borsato zou moeten klinken zonder hen. Lodewijk, die een stem van elastiek heeft en eigenlijk alles kan zingen en ook op sax zijn weg wel weet. En tot slot Kees, die vaak werkelijk briljant op saxofoon is en zoveel emotie in een liedje kan blazen. Samen zijn ze de Borsato Band. 
 


Een band die geniaal kan zijn door de Borsato crew. Paul, Iwan, Richard, Barak, Bart, Michiel, Piet en Carlo. Acht mannen die samen verantwoordelijk zijn voor de aankomst van de spullen, de bouw van de set, voor het geluid in de zaal en op de oortjes van de band, voor het spectaculaire licht, die zorgen dat de goede beelden bij het juiste liedje wordt getoond. Mannen die onderdeel zijn van het vaste team en met elkaar zorgen dat de band en Marco kunnen vlammen. En de mensen die speciaal voor deze tour zijn aangetrokken. Leon, Anthony, Robin V. en Robin M., Christiaan. Ik ken ze nauwelijks persoonlijk, weet weinig meer dan hun naam en gezicht, maar ik weet dat zij er medeverantwoordelijk voor zijn dat ik me de afgelopen maanden in bijna elke stad waar ik kwam, thuis voelde. Oh en Luca Borsato natuurlijk, die deze tour de volgspot heeft verzorgd. Alleen in Antwerpen niet, daar deed hij de artiestenbegeleiding voor Nico&Vinz. En dan heb je nog productie. Mijn collega Kiki natuurlijk, onmisbaar, onvervangbaar en zo ontzettend lief. Maar ook Marjolein, Brigitte, John, Marcel, Peak Audio, Ampco Flashlight… je hebt geen idee hoeveel mensen er dag en nacht in touw zijn zodat wij ruim twee uur en een kwartier naar Marco kunnen kijken en luisteren. 
 


Velen zien op zo’n avond alleen Marco en dat geeft ook niks. Je mag zoveel kijken en genieten als je wilt, zelfs de visuals of de band hoef je van mij niet te registreren. Maar besef alsjeblieft dat al deze mensen maken dat jij van Marco kunt genieten en hij de kwaliteit kan leveren die hij avond aan avond biedt.
Met namen noemen heb je altijd kans dat je iemand vergeet, dat risico loop ik niet graag, maar ik vind het fijn bovenstaande mensen in ieder geval genoemd te hebben. En ik ben nog niet klaar.
 
De medewerkers van Tifosi di Marco Borsato hebben afgelopen Tour weer kei- en keihard gewerkt om het iedereen naar de zin te maken. Marco regelde een presale. Dat wil zeggen dat de partij die belast is met het verkopen van de kaartjes een speciale link aan moet maken en hun lijnen beschikbaar moeten stellen vóór de gewone kaartverkoop start. Daar zit voor die partij ook behoorlijk wat werk in, maar ze doen dat omdat Marco dat graag wil. Het betekent echter ook dat wij een nieuwsbrief moeten maken, een aantal van ons vrij moeten nemen om de mail op te vangen. Mensen mailen met de gekste dingen. Lezen ook nooit echt. Maar ook mailt men met serieuze en belangrijke vragen, iedereen krijgt dus ook antwoord.



‘De link doet het niet!’ Er staat ook: Vanaf 10.00 uur. 
‘Marco komt de 23e naar Utrecht, maar ik kan dan niet, kunnen jullie vragen of hij de 28e ook kan komen?’ Dan staat hij in Kerkrade, maar Marco staat op 2, 3 en 29 mei ook in Utrecht, misschien kan je dan!
‘Ik woon in Nieuwe Pekela, kan ik na de show terug met het OV vanuit Enschede?’ Nee, pas de volgende dag gaat er weer een trein richting Groningen.
‘Hee Marieke, zullen wij hierheen gaan?’ Je hebt op Reply gedrukt in plaats van Forward.
‘We willen met dertig collega’s gaan, maar ik kan maar 8 kaarten bestellen per keer!’ Neem even contact op met Ticketmaster, ze hebben bedrijfsmogelijkheden.
 
Kortom, iedere aankondiging van een tour/presale neemt een aantal medewerkers vrij van hun gewone werk om al jullie vragen te beantwoorden. We hebben het hier over soms honderden mailtjes, het is echt flink aanpoten dan. De persoonlijke verhalen die Marco soms vertelde, zijn deels zijn eigen ervaringen (Senna, Brandwondencentrum), maar vaak ook ervaringen die hij uit de mail heeft kunnen halen, mail die wij hem voorgelegd hebben. Soms zien we ook iets op locatie. Het gevolg is aandacht voor echte verhalen. Blinde Lisanne die even aan Marco mocht voelen tijdens de show, jarige Anouk, zieke Mariska die door Marco in het zonnetje werd gezet, Antonio en zijn vrouw die helemaal uit Mexico zijn gevlogen om de show bij te wonen...



Marco is ook akkoord gegaan met de early acces zoals we die zo graag bieden, maar wel alleen als er minstens twee, maar liefst vier (of op dagen die in de presale gingen zelfs meer) mensen van ons zijn om alles in goede banen te leiden. Dat betekent soms gratis naar een concert, maar als je al zes keer bent geweest is het natuurlijk ook gewoon ‘werk’. Vrij nemen van je gewone werk, gezin of studie om te zorgen dat je rond 16.00 uur al op de locatie bent zodat de leden eerder naar binnen kunnen.

Het is een service die we graag bieden, maar veel vraagt van mijn medewerkers. Marco treedt zelden op in de eigen woonplaats tenslotte. Bianca, Imke, Lunarda bijvoorbeeld, ze wonen allen in een uithoek in Nederland, helpen met scannen en service bieden betekent voor hen altijd veel reistijd, heen én terug, dus de volgende dag ben je ook weinig waard. Naast de mail en de fysieke aanwezigheid, betekent een tour ook veel dienst verlenen via Nieuwsbrieven, Social Media, de website van Marco, er moeten weblogjes geschreven worden, een artikeltje in de Tifosi, Eric zorgt dat we via een snelkoppeling toegang hebben tot het meest actuele ledenbestand etc etc. Kortom, zo’n tour vraagt veel van werkelijk heel veel mensen. En wat ben ik ongelofelijk dankbaar naar al deze mensen en mijn team in het bijzonder.
Anja, Bianca, Corine, Diana, Eric, Hillie, Imke, Kimberley, Lisanne, Lunarda, Monique, Venice en Yaiza, dank jullie wel voor deze onvergetelijke tour!
 


Maar dan is het zover. Kwart over acht. De laatste noten van Nico&Vinz sterven weg en het licht gaat uit. Je voelt een kriebel onderin je buik, vergelijkbaar met toen je veertien was en voor het eerst verliefdheid voelde. De zaal die even daarvoor nog een kippenhok was begint onrustig te mompelen. Tassen worden neergezet, telefoons opgeruimd. Iedereen kijkt naar het podium waar je in het donker de bandleden hun plekje ziet opzoeken. Je zucht diep. Hiervoor ben je gekomen, het gaat eindelijk beginnen!

Je hebt niet door dat je je adem in hield tot je Marco op het podium ziet verschijnen en je haalt opgelucht adem. Hij is er! Niet dat je dacht dat hij er niet zou zijn, maar even valt er een last van je schouders. Even is er geen stress op het werk, geen druk om goede cijfers te halen, de zorgen om je ouders of je kind verdwijnen naar de achtergrond, de ruzie met je buren is vergeten en is er alleen maar Marco. 
Marco Borsato, hij is er voor jou. 

Je bent thuis.
 

Liefs, ook namens mijn collega's,

Nathalie Thielen 
(Tot in november in Carré!)
'Thoes, biej't hoes' in Enschede
Op het moment dat dit logje verschijnt is de voorjaarstour alweer ten einde. Gisteravond vond het laatste concert van deze reeks ‘Thuis’ concerten plaats in TivoliVredenburg Utrecht. Daar ben ik niet bij geweest, maar dat was vast en zeker ook weer net zo spectaculair en bijzonder als alle eerdere concerten. We kunnen dan ook terugkijken op heel veel mooie momenten, waarin we weer hebben kunnen voelen hoe muziek verbindt. 

In dit logje neem ik jullie even mee naar Enschede, waar Marco onder andere afgelopen zaterdag samen met zijn bandje de zaal op zijn kop zette. Lisanne en ik waren op tijd in Enschede en samen met Bianca besloten we nog even een terrasje te pakken en even wat te eten. Rond half 6 waren we bij het Muziekcentrum Enschede en bij de reguliere ingang was het nog stil, maar in de Tifosirij zat Priscilla nog helemaal alleen te wachten. Ze vertelde later dat ze er al vroeg zat, omdat het de vorige keer best druk was en ze graag een mooi plekje bij het podium wilde. Lisanne, Bianca en ik hebben de flightcase opgehaald en de vlag opgezet, maar het bleef nog lang rustig in de rij. Uiteindelijk kwamen er nog twee leden bij en de vriend van Priscilla. Iedereen bleef denk ik tot het laatste moment lekker van het mooie weer genieten, want pas rond 18.45 uur stonden er mensen in de reguliere rij. Helaas geen tijd meer voor ons om een gezellig praatje te maken en te vertellen hoe leuk het is om lid te worden van de fanclub. Want even later mochten de leden al naar binnen.
 
Tijdens het wachten binnen in de zaal druppelde langzaamaan het publiek binnen en begon het weer te kriebelen hoor. Nog even…! En dan komt het moment dat de band binnenkomt en begint te spelen, je voelt de spanning door de zaal gaan en toen Marco het podium opkwam klonk er een luid gejuich. Haha, dan schiet de adrenaline ook door mijn lijf. Dat blijft zo gaaf! Buiten was het warm, maar binnen liepen de temperaturen nog verder op, kan ik je vertellen. Wat een feestje! We hebben gesprongen, gedanst, stil geluisterd, gehuild, gelachen en vooral heel erg genoten. 

Bij elk concert hoort vaak wel een bijzonder verhaal en de afgelopen weken hebben we dan ook van elke locatie enkele van deze verhalen met jullie gedeeld. Deze avond in Enschede vertelde Marco over Miranda, een 42-jarige moeder van drie kinderen, die ongeneeslijk ziek is. In samenwerking met Stichting Ambulancewens was zij aanwezig in de zaal en Marco sprak haar persoonlijk toe. Hij nodigde haar uit voor een ontmoeting na afloop en zong het lied ‘Het Water' speciaal voor haar. Voordat hij ging zingen vroeg hij om een applaus voor Miranda en dat liet het publiek zich geen twee keer zeggen. Haar verhaal bezorgt je al een brok in je keel, maar het applaus gaf me metershoog kippenvel. En dan…dan begint Marco te zingen en hoe vaak je dit lied ook al gehoord hebt, het heeft ineens weer een andere lading. Datzelfde gevoel had ik ook toen hij sprak over vriendschap en hij zich nogmaals even tot Miranda richtte bij 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft’. Tijdens het luisteren gaan je gedachten naar de vrouw, op de eerste ring achterin de zaal, voor wie de wereld omver is gevallen. 
Dan realiseer je extra ook hoe sterk de kracht is van muziek, hoe woorden en melodie en de manier waarop het gebracht wordt je in je ziel kunnen raken. Maar ook hoe muziek verbroedert, hoe je stilstaat bij een ander of zij bij jou. Onverwacht een arm om je heen, samen lachen, samen huilen, samen stil zijn en samen genieten. Muziek is emotie, dat voel je. 
 
Marco was, zoals bij elk concert, goed op dreef, had er duidelijk zin in. Hij rende van de ene kant van het podium naar het andere, zwaaide met handdoeken, haalde acrobatische toeren uit met een kruk en speelde op zijn luchtgitaar. Heerlijk om hem zo te zien genieten.

Een dag later stond Marco weer in Enschede, op hetzelfde podium, en tijdens zijn praatje voorafgaand aan het liedje 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft' vertelde hij over Mariska, die deze avond samen met haar beste vriendin Marieke aanwezig is, met wie ze opgegroeid is als buurmeisjes en hun band voelt eigenlijk als zusjes. Marco vertelde dat Mariska twee jaar geleden zwanger werd, maar de vader van haar kindje wilde niets met de zwangerschap of zijn kindje te maken hebben. Dat was uiteraard een flinke tegenslag, maar Mariska was ongelofelijk blij met haar zwangerschap en was vastbesloten als alleenstaande moeder haar kindje onder te dompelen in liefde. Positief denken, zei Mariska, mijn kind heeft misschien dan geen vader, maar een moeder die door het vuur gaat voor haar kind. Maar er kwam nog een tegenslag. Een heel heftige. Tijdens de zwangerschap ontdekten de artsen dat Mariska baarmoederhalskanker had. Dat zet je wereld natuurlijk nog meer op zijn kop! Na de geboorte van Flint startte de eerste bestralingen en chemo, waarbij Mariska Flint even goed dag en nacht om de 3 uur voedde. Niets kon haar tegenhouden de liefdevolle moeder voor Flint te zijn die ze wilde zijn, die ze is. Flint is inmiddels 16 maanden oud, een heerlijk ventje. Maar acht weken geleden heeft Mariska te horen gekregen dat er uitzaaiingen zijn gevonden en ze niet meer zal genezen. Een hartverscheurend verhaal, wat Marco diep raakte. Het zijn de momenten waarop de Goden aanvallen, waarop je geen grond meer onder je voeten voelt, waarop je wereld omvervalt. Speciaal voor Mariska en Marieke zong Marco 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft', omdat vriendschap maakt, dat hoe oneerlijk je strijd ook is, je nooit alleen hoeft te vechten, want als rennen geen zin meer heeft, zal ik naast je staan. 
 

Aan het begin van elk concert deze tour zegt Marco het al "We gaan samen mooie herinneringen maken!" Nou en of we dat gedaan hebben! 

Een diepe buiging voor Marco en zijn bandje en ik denk dat we, voor wie er bij kan zijn, allemaal uitkijken naar Ancienne Belgique en Carré! Want ik mis het nu al hoor!


Liefs Hillie

 
In Antwerpen waren we echt 'Thuis'!
Vorige week woensdag was het eindelijk zover, Marco die naar het Antwerps Sportpaleis kwam om daar met zijn bandje drie onwijs fijne avonden op te gaan treden. Hij wilde dolgraag dat wij er bij waren en zo kwam het dat we met een flink aantal collega’s in Antwerpen waren. Helaas kon Eric er niet bij zijn en moesten ook Yaiza en Diana afzeggen. We hebben ze dan ook heel erg gemist!



Doordat er staking was met het openbaar vervoer, was het best nog een uitdaging om op tijd te zijn. Wij waren al vroeg van huis gegaan en gingen dan ook eerst maar eens een parkeerplek zoeken. We kwamen uit bij Parking Het Slachthuis, ik vond het een beetje een rare benaming, maar goed. Hier stond een meneer die ons vertelde dat de metro nog wel reed van het Centrum naar het Sportpaleis. Dus die gok hebben we genomen. Gelukkig had deze meneer gelijk en waren we op tijd terug bij de deuren van het Sportpaleis.

Anja en ik gingen samen naar de ingang waar de fans stonden die niet lid waren van de Fanclub en de andere meiden stonden bij de ingang voor de Fanclub. En wat hebben Anja en ik er veel kunnen meenemen naar de ingang van de Fanclub. Zo enthousiast waren ze, ze wilden graag lid worden!
Zo was er ook een Engelse mevrouw. Ze kwam speciaal vanuit Engeland om naar het concert van Marco te gaan. Ze sprak maar een klein aantal woordjes Nederlands en dus vroeg Anja hoe ze Marco kende. Ze vertelde dat ze een paar maanden in Amsterdam had gewerkt en gewoond en daar Marco zijn muziek had leren kennen. De teksten ging ze vertalen en zo begreep ze wat Marco zong. Ze is dus lid geworden van de Fanclub en vond het ontzettend fijn dat er een aparte ingang was.
 

Toen we naar binnen liepen hebben we elkaar eens aangezien van…”mogen we gewoon doorlopen?” Lunarda en Anja liepen voorop en stap voor stap ging een ieder naar binnen, geen gedram, geen geren, en dat zonder security. We konden allemaal een prachtig plekje aan het hek vinden en rondom de catwalk stonden mensen van ons team. Zo leuk! Dit was een avond met vele verrassingen, al was ik al bij 7 concerten geweest, ik stond soms met mijn mond open, zo gaaf!!! Marco had een prachtig jasje aan waar ANTWERPEN achterop stond, zo leuk! Hij straalde volop en had zin in deze avond, dat was duidelijk te zien! Hij had het gemist waren zijn woorden en dat konden we horen toen hij begon met ‘Thuis’. Hij zong…. “Ik ben nergens zo gelukkig als in mijn eigen kleine stukje Sportpaleis!” Hoe leuk was dat!

De setlist was een klein beetje aangepast, want ineens hoorden we de klanken van Wit Licht…..een heerlijk nummer om uit je dak te gaan tijdens een concert. Maar ook kreeg Marco ineens een rookkanon in zijn handen waar hij heerlijk mee aan de slag ging! Zelfs vuurkanonnen waren aanwezig en die warmte konden we goed voelen. Wat ik heel erg mooi vond was de achterwand, het was een soort fotoboek waarvan de pagina’s omsloegen. Gedurende de avond kwamen er de meest prachtigste ‘tekeningen’ voorbij.

Het nummer dat ook op de setlijst was komen te staan was ‘Zij’. Echt spectaculair, er kwam iets uit de lucht op het podium staan, Marco stapte erop en ‘zweefde’ zo over het publiek naar achter in de zaal waar hij er weer af stapte. Zo kon hij achter in de zaal ook nog een nummer zingen.

Naast Elske DeWall , die overigens weer fantastisch klonk, waren Nico & Vinz ook gastartiest. Ze komen uit Noorwegen en wonen op dit moment in de States. Luca, de zoon van Marco is al enkele jaren fan van deze jongens en in het Amsterdams Paradiso hebben ze kennis met elkaar gemaakt. Ook met Marco, en deze heeft ze uitgenodigd om een gastoptreden te gaan doen in het Sportpaleis. Nou ik kan jullie vertellen dat dit gaaf was! Wat waren deze jongens goed, vol energie namen ze gebruik van het hele voorste gedeelte van de catwalk.

Tijdens 'Ik Leef Niet Meer Voor Jou' kwam het rookkanon weer tevoorschijn en ging Marco weer helemaal los! Maar niet alleen Marco, op de catwalk stonden ook nog enkele dames met een rookkanon. Het was zo gaaf om te zien, we zagen het niet alleen, maar we voelden het ook….haha. We werden gewoon omver geblazen!

Het was een dag met veel gezelligheid, lekker kletsen, veel lachen, heel veel lachen, lekker eten….vooral die Belgische wafel met aardbeien en slagroom was overheerlijk! Het was mijn laatste concert van de ‘Thuis’ tour, heb van 8 mogen genieten die stuk voor stuk waanzinnig waren, maar eerlijk is eerlijk die in het Antwerps Sportpaleis was toch echt de kers op de taart. Ik snap niet hoe Marco dit iedere keer weer doet, maar hij overtreft zichzelf steeds weer! Bij elk optreden denk je dat het niet mooier kan en dan toch….Man, man, man, wat was dit genieten! Ik heb zelfs echt nog nagedacht om zaterdag te gaan, maar mijn verstand zei dat ik het hier maar bij moest laten....

Liefs Monique

 
Tilburg voelde aan als 'Thuis'!
Het was de dag waar ik al weken naar uit keek, 9 mei 2018. Deze dag was mijn verjaardag en werd ik twintig jaren jong. Het was ook de dag waarop Marco optrad in Tilburg met zijn tour ‘Thuis’. De combinatie van deze twee zou een geweldige avond verzorgen, maar wanneer je niet weet dat de volgende dag hemelvaart is, dan zijn er na een paar weken geen kaarten meer te verkrijgen. Na heel wat zoeken en reizen is het toch gelukt om nog 4 kaarten te scoren, maar waar ik daarvoor helemaal naartoe moest haha, dat wil je niet weten.  
 
Dus samen met mijn ouders en zusje en nog zo’n 3.000 man zou ik daar mijn feestje gaan vieren. Wauw! Daarnaast mocht ik ook nog werken voor de fanclub op deze dag. Om 14.00 uur vertrokken wij naar het mooie Brabant, maar niet zonder een keer fout te rijden en meerdere keren in de file te hebben gestaan. Uiteindelijk waren we er toch nog netjes op tijd. Daar kreeg ik van mijn lieve zusje een mooie sjerp, met birthday babe erop, omgehangen. Die was voor mij en mocht ik de hele avond dragen, haha.
 
Bij aankomst zaten er al een paar fans voor de deur te wachten en ook Lunarda was er al met Kim-Ashley. Niet veel later verscheen ook Hillie en zo konden we lekker aan de slag. Er waren veel leden en ook veel nieuwe leden die er bij zijn gekomen. Vele mensen feliciteerden mij en wie jarig is trakteert. Dat heb ik dus ook zeker gedaan en zo ging de snoepdoos een paar keer de rij rond. Om 18.15 uur mochten we naar binnen en samen hebben we een mooi plekje uitgezocht rechts voor het podium. Nu was het wachten tot het concert begon.

De 2 uur vlogen voorbij en wat hebben we van te voren gelachen met de beide dames, Lunarda en Kim-Ashley. Natuurlijk ook wat leuke fotootjes geschoten, want dit was toch echt dé dag. Om exact 20.15 uur begonnen de eerste tonen van ‘Thuis’ door de speakers te schallen en niet veel later kwam Marco het podium op. Wat werd hij toegejuicht door iedereen, daarnaast kreeg hij een mooie rode roos van een meisje en een fles wijn van een mevrouw, haha. Het verbaasde hemzelf dat hij zoveel cadeaus ontving.

Het ene nummer na het andere nummer vloog voorbij, wat was hij weer goed en wat zat hij er weer lekker in zeg. Het enthousiasme droop van zijn gezicht af, je kon maar al te goed zien dat hij het heel erg naar zijn zin had hier in Tilburg. Hij was zo enthousiast, dat toen hij een trompet kreeg toegereikt er zich bijna doof mee trompetterde, haha. Wat schoot hij in de lach, maar niet alleen Marco, wij allemaal ook. We kwamen niet meer bij van het lachen en ik plaste nog net niet in mijn broek jurkje, haha.

Ook deze avond was er weer een moment waarop het kippenvel op de armen verscheen van diverse mensen, zo ook bij mij. Marco zong speciaal voor Senna het liedje 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft'. De dag daarvoor was Senna jarig en werd 18 jaar, zij vierde haar verjaardag ook deze avond in Tilburg. Senna was 8 jaar toen zij betrokken raakte bij de aanslag op Koninginnedag in 2009 en zo heeft Marco haar leren kennen in het ziekenhuis, omdat Senna toen al zo'n grote fan was van hem. Inmiddels zien ze elkaar een paar keer per jaar en voor haar doorzettingsvermogen heeft Marco speciaal voor haar gezongen. 
 

Ook Elske de Wall was hier weer aanwezig en wat zong ze toch weer prachtig. De tijd vloog voorbij en zo was het alweer 22.30 uur en begon het laatste liedje. Wat heb ik hier machtig mooi van genoten, maar ook geweldig om te zien dat mijn ouders en zusje het zo leuk hadden gehad. Na afloop toch nog even gewacht om te kijken of Marco nog kwam en dat was zeker het geval. Hij kwam uit de deur lopen en meteen naar mij toe en gaf me zo drie zoenen en feliciteerde mij. Ik kan je zeggen: ‘Je dag kan dan toch echt niet meer stuk.’ 20 hè, zei hij nog. Daarna nog een geweldige, leuke verjaardagsfoto met een big smile op mijn gezicht.

 

Tijdens het wachten voor het concert hadden een aantal van ons het gehad over een leuk tentje, waar blijkbaar na afloop een afterparty zou zijn. Ze waren hier al van te voren naartoe geweest, omdat ze natuurlijk weer eens naar de wc moesten. Grappen makend zeiden we dat we hier wel bij zouden zijn, maar nu het eenmaal zover was, waren we van het ene moment naar de auto aan het lopen en op het andere moment zaten we op het terrasje bij die leuke tent. Wat bleek nou ook nog, als je je concertticket inleverde, dan kreeg je je tweede drankje gratis. Wat leuk! Het was er erg gezellig, maar wel chaotisch. De ober bracht na een lange tijd wachten de drankjes, maar mijn drankje zat er helaas niet bij. Hij snapte het zelf ook niet helemaal, maar toen hij terugkwam was er wel iets heel speciaals bij. Op mijn glas zat vuurwerk geplakt en zo zong het hele terras ‘Lang Zal Ze Leven’ voor mij. Er werd zelfs nog even een liedje van Marco opgezet, wat lekker uit de speakers knalde. Het werd later en later. Rond de klok van 00.30 uur besloten we om toch maar op huis aan te gaan, want we moesten immers nog 1,5 uur rijden. Om half 3 lag ik nog steeds glimlachend in bed, af te spelen wat er allemaal was gebeurd en fijn na te genieten.
 

Ik kan jullie verzekeren dat als je jarig bent tijdens een concert van Marco, je zeker niet moet wachten met het kopen van concerttickets, ook al is het op een doordeweekse dag en zou je de volgende dag weer vroeg op moeten. Het is het dik en dubbel zoveel waard!
 
Liefs,
Lisanne
'Thuis' in Nijmegen
Zondag en maandag mocht ik weer gaan genieten van Marco’s voorjaarsclubtour ‘Thuis’ in Nijmegen. Alweer, en wat had ik hier weer ontzettend veel zin in! Zeg nou zelf, dit fantastische concert wil je toch vaker meemaken....haha. En wat hadden we toch prachtige temperaturen, een jas was overbodig!
Rond een uur of één kwam ik in Doornenburg aan waar ik zou blijven overnachten bij mijn vriendin Mariëtte. Zij was al met haar dochter bij de Vereeniging in Nijmegen waardoor ik dus even gezellig koffie kon drinken en bij kon kletsen met haar man.
Nadat ik bij de Vereeniging was aangekomen ben ik op zoek gegaan naar de security, en jahoor mijn favoriete securityman was er weer! Hij lachte al toen hij me zag, in Groningen hebben we veel contact gehad over het reilen en zeilen van alles en ging het naar binnen gaan echt heel goed.
Anja en haar man Johnny kwamen ook en samen hebben we de early acces in goede banen kunnen leiden. Er waren veel fanclubleden en we hebben zelfs weer een aantal nieuwe leden kunnen werven. Zo bijzonder en fijn om dit te mogen doen!
Toen was het alweer tijd om naar binnen te gaan en dat ging dus ongelofelijk goed! De security had een ieder aangesproken en zei dat degene die ging rennen terug kon gaan. Twee aan twee, voetje voor voetje kwam een ieder binnen, zo goed om te zien!

Ik raakte in gesprek met de vrouw die naast me zat, Marieke. Het bleek dat zij Kees naar het concert had gebracht. Ze vertelde me hoe ze in contact was gekomen met Kees en dat vond ik wel heel speciaal om te horen. Ze was zoekende naar een instrument die ze wilde bespelen. Ze had al enkele bespeeld maar had niet gevonden wat ze wilde. Een maand na het overlijden van haar vader, ze was toen 17 jaar, stond ze bij haar eerste concert van Marco in De Kuip en speelde Kees ‘Kom Maar Bij Mij’. En daar kwam de emotie, tranen met tuiten, en ze wist op dat moment dat ze haar instrument gevonden had. Sindsdien ging ze naar de concerten, maar niet alleen voor Marco, ook zeker voor Kees! Uiteindelijk drie jaar geleden kwam ze na een concert in contact met Kees en na wat te hebben gesproken kreeg ze zijn telefoonnummer. Na het concert van Paradiso vroeg Kees of zij met hem naar Eindhoven wilde rijden, dan mocht zij hem alles vragen over de saxofoon. Dit heeft ze dus gedaan en zo rijdt ze dus nu vaker met Kees naar een concert. Ze zou het alleen heel  fijn vinden als Kees wat meer solo’s zou krijgen…..haha.
We hebben die avond zo ontzettend genoten, ik vond het zo mooi om te zien hoe zij genoot van Kees, heel bijzonder!

Maar ohhhhh wat was het warm, zo warm dat zelfs Marco zijn jasje uit deed, en dat doet hij niet vaak. Hij heeft het dan ook niet lang uit gehad....haha.
Bleek dat er iets mis was gegaan met het aanzetten van de airco 's middags. Gelukkig was dit maandag niet meer zo. 
Maandag waren Imke en Marja er ook gezellig bij en al vroeg kwam een gezin plaats nemen op een picknickkleedje. Ze vertelden dat hun zoontje (8) jarig was en dit zijn cadeau was. Ook was het plan om sushi te gaan halen, want dat wilde hij graag eten. Maar toen ze hoorden dat ze lid konden worden en daarmee eerder naar binnen, waren ze helemaal blij. Want hoe gaaf is dat, jarig zijn, lid worden van de leukste fanclub van Nederland, vooraan kunnen staan en leunen op het podium. Dit was een verjaardag die hij niet snel zal vergeten. “Ik heb twee keer een hand van Marco gekregen!”, zei hij na afloop tegen me. Ik heb hem zo zien genieten! Weet bijna zeker dat we hem op de Fanclubdag weer zullen zien.

Marco was beide dagen heel energiek, wat ging hij los. Het ging maandag zelfs bijna fout doordat hij over een snoertje struikelde. Hij rende van de ene naar de andere kant en ohhh jongens, wat ging de band los! Wat een fantastisch stel is dit toch, zo goed op elkaar ingespeeld!
Ook was Marco zijn moeder Mary maandag bij de show, dit vind Marco altijd wel heel erg fijn en dat is het natuurlijk ook! Twee avonden met twee verschillende gastartiesten, zondag was Elske DeWall en maandag Jacqueline Govaert. Jacqueline deed ook een duet met Marco en wat zongen ze ‘Mooi’ toch fantastisch.

Veel te snel zijn deze avonden voorbij. Bij het verlaten van het concert sprak ik nog met iemand die die dag lid was geworden en stond te trillen als een rietje. Ze kon niet geloven dat ze zo dichtbij Marco had gestaan. Ik zorgde ervoor dat ze nog met Marco op de foto kon gaan en ze was zo ontzettend blij! Ik ben benieuwd of ze nog kon slapen die nacht...haha.
Wat heb ik er weer onwijs van genoten. Ik heb maandagavond zelfs een heerlijke knuffel van Marco gekregen……mmmm, ik kan er weer even tegenaan!

Liefs,
Monique

Hieperdepiep Hoera
Vandaag vieren we feest, want onze Lisanne is jarig 🎊! Ze is de jongste van ons team en mag maar liefst 20 kaarsjes uitblazen. Lisanne is inmiddels in zo’n korte tijd niet meer weg te denken uit het team. Ze is al lekker ingeburgerd en ze heeft al heel wat taken onder haar hoede. Ze is ontzettend enthousiast en pakt de dingen lekker snel op! Lisanne is niet alleen slim, maar ook ontzettend lief en een rustig persoon. Ze is niet bang om iets nieuws uit te proberen.Ze is heel goed in grammatica en de door haar bedachte teksten zijn heel erg enthousiast. Daar zijn wij heel enorm blij mee! In haar vrije tijd staat ze vaak op de atletiekbaan en hier is ze ontzettend goed in. 



Lieve Lisanne, we wensen je een hele fijne dag toe en laat je maar lekker verwennen! 🎁💋

Liefs van je collega’s!
 
Anja I Bianca l Corine I Diana I Eric I Hillie | Imke I Kimberley I  Lunarda I Monique I Venice |  Yaiza | Nathalie
 
"Je lijf is aangeraakt door vreemde handen
Er zaten vreemde lippen aan je mond"