Welkomsttekst



Lieve weblogvrienden,
Welkom op ons logje. Jaja, ons logje, want mijn allerliefste Ronald is sinds kort ook lid van de fanclub en omdat wij samen heel veel leuke dingen doen, wilde ik het niet meer alleen mijn logje laten zijn.

Wie zijn wij dan eigenlijk? Ik ben Ester en ik ben al bijna 10 jaar gelukkig met mijn Ronald! Samen beleven wij veel leuke dingen.

Wil jij meegezogen worden in deze belevenissen? Wij dagen je uit om langs te komen! Vind je het een leuk avontuur? Vinden wij het leuk als je ook even een reactie achterlaat!!

Tot snel! Liefs, Ester en Ronald

 

Gastenboek



WELKOM IN MIJN GASTENBOEK!
KLIK EN LAAT EEN BERICHTJE ACHTER!

Bianca Heemskerk Voor altijd in ons hart
Wil je me mailen?
Mooie Woorden van Marco
Lees hierover meer in de onderstaande link:

esje73.borsatoweblog.nl/log.php

Hieronder; zijn woorden:





Weblog van de maand februari 2014


Weblog van de maand februari 2014



Bezoek



Lees er meer over in de onderstaande link:

esje73.borsatoweblog.nl/log.php
Reactie op Premičre-Dag


Lees verder en klik op de link voor de desbetreffende log!

esje73.borsatoweblog.nl/log.php
Marco vindt mij een bezig bijtje, hier z'n reactie
Film Wit Licht Trailer 1 (Verschenen op DVD)
Film Wit Licht Trailer 2 (Verschenen op DVD)
You´ve got a friend
Een lied met een boodschap!

Lees daar eventueel meer over in de onderstaande link:

esje73.borsatoweblog.nl/log.php

En geniet van het onderstaande filmpje:



Iedereen veel plezier met webloggen!
Ikke en Marco Borsato

Ronald en Marco Borsato
Ikke en Armando Borsato


Ikke met de linkerhand van Marco
Ikke en Nathalie Thielen


Ikke met de rechterhand van Marco 
Ikke en Jeroen Rietbergen
Ikke en Giovanni
Ikke en Rob Winter
Ikke en Tessa Boomkamp
Ikke en Ferry van Leeuwen
Ikke en Nick Bult
Ikke en Lodewijk
Ikke en Ton Dijkman
Ikke en Guus Meeuwis
Favorieten


Lees daar meer over, in de onderstaande link:

esje73.borsatoweblog.nl/log.php
Mijn laatste reacties
Profiel
Naam: Es_V
Leeftijd: 45 jaar
Uitgebreid profiel
Bezoekers
Op dit moment is er 1 oogje ;
en 1 gast oogje .
Foto album
Luister en zing mee met...Stop de Tijd

Drieluik...Wit Licht


Clip is te danken; aan Martine 1986!
De prachtige clip...Dochters


Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Zoeken
E-mail alert
Laatste Reacties
Via deze weg wil ik jou... 19:35
Wat een ontzettend leuke... 13:01
Wat ontzettend leuk... 19:46
Oh wat superleuk Esther... 18:58
Wat een leuke... 13:46
Lieve Es, Reuze bedankt.... 13:26
Je snapt natuurlijk dat... 08:19
Lieve Ester, Wat leuk dat... 08:00
Wat ontzettend leuk zeg,... 21:48
Wat ontzettend leuk, een... 14:37
Hallo Esther... 11:57
Het is toch Top dat het... 10:12
Lieve ronald en... 09:10
Gefeliciteerd 23:06
Gefeliciteerd. 23:01
wat was het een te gek... 20:50
Heel leuk geschreven,... 21:40
Wat was het toch een... 21:31
auw wat leuk logje echt f... 11:06
.Wat een mooi verslag... 09:17
leuk geschreven en super... 07:37
Wat een superweekend, en... 10:15
wauw wat mooi logje van... 11:44
Een avondje genieten van... 10:49
Wat een super mooi... 10:46
Lieve Ester, Weer een... 07:54
Sjors (en zijn bandje)... 19:44
Wat ontzettend leuk zeg... 19:07
Wow ester. Wat ontzettend... 17:09
Het ziet er zeker... 21:09
Culinesse schijnt heel... 10:33
Klinkt heel leuk en past... 07:22
Wat heb je er weer... 07:58
Wat een ontzettend leuke... 19:09
Wat ontzettend leuk Ester... 18:55
Ai wat erg hier word ik... 21:44
Aaggh wat naar! Heel veel... 16:41
Ach wat erg Esther. Het... 22:34
Heel veel sterkte met het... 22:22
het doet... 22:13
heel veel stekte xxx 20:08
Heel veel sterkte lieve... 18:34
Heel veel sterkte Ester... 15:25
Gefeliciteerd lieve... 14:44
Hoi Ester Wat een... 23:01
Van harte gefeliciteerd... 22:21
Gefeliciteerd op naar... 20:05
Van harte gefeliciteerd... 19:29
Wat leuk dat je hem... 09:37
Wat heb je er een... 20:09
 
Laatste 100
Kalender
April 2019
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        
Dag 2016, welkom 2017
2016. Ja wat ga ik hierover zeggen......

Best een pittig jaar. Een jaar dat in het teken stond van knokken. Knokken om de droomwens van Ronald uit te laten komen. 

Even geen buitenland vakantie, maar in eigen land. Toch blijft Texel fantastisch en we hebben mijn pap's 75e verjaardag daar groots gevierd.  

Wel naar Marco, maar één keer Symphonica, maar hey we hadden er ook al één in 2015 gedaan. 

Verder wel leuke muzikale uitjes gehad met Sjors van der panne, en Leonie Meijer, ieder twee keer en Clouseau. Hoogtepunt op muzikaal en persoonlijk gebied onze ontmoeting met Lisanne Spaander en haar moeder Ilona Woestenburg.
Maar ook mindere momentjes, zoals onze Simba die we begin dit jaar hebben moeten laten gaan.... En mijn lieve tante die ziek werd, maar gelukkig weer genezen is....

Dit jaar stond ook weer voor persoonlijke overwinningen. Overleven in regeltjes Nederland.

Maar de grootste overwinning haalde Ronald, zijn diploma facilitaire dienstverlening.  Een droom die uitkwam.

En op het nippertje in deze laatste week kwam kater Olli ons verblijden. Wat een schatje is het en wat zijn we blij met hem.

Wat 2017 ons gaat bieden? Geen idee. Maar wij gaan verder waar we gebleven zijn, leven, van elkaar houden en de dagen plukken.❤🍀🎉

Wij willen al onze vrienden hier een liefdevol, maar vooral gezond 2017 toe wensen en een gezellige jaarwisseling.

en Ronald
DOEI 2013 Bon bini 2014!
Ik ben niet bijgelovig, maar toen we van 12 naar 13 gingen had ik wel even zoiets van, wat gaat dit jaar ons brengen……:s

Oke, Ronald en ik zijn dit jaar 10 jaar samen en ik werd 40, dat waren twee feestjes waard! Om dat te vieren naar Scheveningen en Rome.
Maar dit jaar werd vooral overschaduwd door veel, heel veel omstandigheden. Naast het feit dat mijn lief zijn baan moest verdedigen dat hem heel veel energie heeft gekost en hij daardoor heel veel moest werken en overwerken waren er ook veel mensen die in het ziekenhuis kwamen, maar ook mensen die ons helaas zijn ontvallen…..

Om te beginnen kregen we begin februari te horen dat mijn vader, die altijd al hartpatiënt was, zulke nauwe aderen had, dat hij een bypass operatie moest ondergaan. Deed hij dat niet dan was de kans op een hartinfarct groter. Mijn vader is, afgezien van zijn aderprobleem, in een zeer goede conditie, dus we gingen er van uit dat de operatie succesvol zou verlopen. Maar toch…..het is een zware ingreep, dus eng en spannend vond ik het wel. Gelukkig was de operatie goed verlopen, echter om een nieuwe ader te plaatsen bij zijn hart hebben ze een ader uit zijn been verwijderd. Dat op zich was geen probleem, maar de wond die in zijn been zat ging niet dicht, waardoor hij opnieuw opgenomen moest worden. Dat was even een flinke tegenvaller, zelfs voor mijn altijd even positieve pa. Ik vond het moeilijk om hem zo kwetsbaar te zien. Maar goed, hij is er weer helemaal bovenop en hij voelt zich beter dan ooit, dus die gaat nog wel een paar jaar mee. Al met al zijn wij als familie hier wel drie maanden mee zoet geweest. Ziekenhuis in en uit en ondertussen gewoon allebei doorgewerkt.

Om de crisis te overleven kwamen er in het pand bij Ronald z’n werk mensen bij en moest het hele pand opgeruimd en verbouwd worden. Hier heeft mijn mannetje hart en ziel voor gegeven, maar dat was best heel zwaar. Want wat vele mensen niet weten en niet zien, mijn Ronald heeft net als ik een andere energie dan iemand zonder een beperking. 

Ondertussen ging Ronald zijn oma steeds verder achteruit. In maart was ze nog bij het 50 jaar feestje van mijn zwager en schoonzus en stond ze met 90+ nog te dansen, wel aan alle kanten ondersteund, maar toch. Helaas liet haar lichaam haar steeds meer in de steek. Gelukkig kon Ronald nog vaak langs omdat zijn werk op de route ligt. Ik moest het doen met de telefoon en de duuzende kusjes.  Lieve oma is in mei uiteindelijk overleden.


In juli werd het tijd voor vakantie!! Lekker naar Texel, uitwaaien en genieten van de natuur en elkaar. Ook dat werd aan het eind overschaduwd door een appje van lieve Bianca dat het niet goed met haar ging en dat zij niet lang meer te leven had. Zij wilde ons nog graag zien en een week later waren we bij haar, Teun en de kinderen. Afscheid met een lach en een traan en fijne gesprekken achteraf met Teun. Gelukkig staat de familie open voor verdere steun van onze kant en dat doen wij graag, maar het gemis is groot. Het rare is dat onze vriendschap met Bianca in opbouw was, wij  waren nog op haar 40e verjaardag. Maar omdat wij het gelijk bij het intrekken in ons nieuwe huis zo hectisch kregen is het er nooit meer van gekomen om elkaar te zien. En oh wat kan je je dan schuldig voelen. Bianc d’r commentaar: ‘ Niet doen, jullie zijn mooi zoals jullie zijn en dingen gaan nou eenmaal zo’. Ook nu wordt het ons niet kwalijk genomen en voelen wij ons warm in dit niet complete gezinnetje.

Ook was juli de maand dat we 10 jaar samen waren. Een dag na de sterf dag van Bianca, hoe moeilijk was dat, maar we moesten gaan van alle mensen om ons heen. Pluk de dag en geniet waren de vele opmerkingen die ik binnen kreeg op mijn facebookpagina. Dus wij gingen naar Scheveningen in een hotelletje.


In augustus werd ik 40! Een feest was in voorbereiding en op de dag zelf gingen we samen naar het dolfinarium Harderwijk. Iets dat we in ons eerste jaar samen ook deden.

Eind augustus hielden we een groot feest in de tuin met barbecue voor familie om ons 10 jaar samen en mijn 40 te vieren. Het voelde een beetje als  een huwelijksfeest.

Na een huwelijksfeest moet je op huwelijksreis, dus gingen we in september 4 dagen naar Rome in een hotelletje. Heerlijk samen de hele stad door, van plein naar plein, terras naar terrasje. Van restaurant naar restaurant.

In oktober hadden we natuurlijk de fanclubdag van Marco. We besloten onze energie te sparen en alleen de fanclubdag zelf te doen en niet de  bingo. Dat was een goede keuze. De dag zelf werd daardoor een groot succes.

In november kwam duizend spiegels uit en gingen we naar de signeersessie in Ede. Ook lieten we de cd signeren voor het gezin van Bianca. Toen we vroegen of Marco een extra handtekening wilde zetten en zeiden dat we de cd langs gingen brengen daar was Marco’s commentaar: ‘Wat lief’. Ja duh, dat doen we toch gewoon voor elkaar?
Ook vonden we na in de een na laatste maand van dit rare jaar te zitten dat we wel een verzetje konden gebruiken. En wel naar Curacao. Naar het concert van Marco daar. Ik ging googelen en er werden plannen gemaakt.

In deze laatste maand kijk ik met gemengde gevoelens terug op het afgelopen jaar. De dingen die we samen gedaan hebben en de mijlpalen die we gehaald hebben waren mooi, extra mooi. Maar het was ook zwaar. Want met oma en Bianca en mijn vader waren we er nog niet. Een neef van Ronald kreeg een bacterie en heeft een tijdje kritiek gelegen en ook een oom van Ronald is behandeld aan darm-k. Gelukkig zijn die dingen allemaal goed afgelopen, samen met mijn vader dan. Ook mijn oma gaat niet zo lekker meer. Ook problemen met het hart.
Op het gebied van Marco hebben we alleen gedaan wat we echt wilden en dat was ‘Vrienden van Amstel Live’, maar daar was het te koud om lang te wachten, de opening van de sportweek in Tilburg  waar we afleiding zochten tijdens mijn pa zijn ziekenhuisperiode. Marco was daar zo lief voor ons en daagde Ronald uit door een dansje met me te doen zodat hij de foto niet kon maken. Natuurlijk de fanclubdag en tot slot de signeersessie in Ede.

Wij hopen volgend jaar op een rustig jaar met meer leuke dingen en natuurlijk staat de reis naar Curacao daar garant voor. De andere vakantie, thuis in de tuin, want ook daar moet nog steeds wel wat gedaan worden.

Dus wij zeggen DOEI tegen 2013 en Bon bini tegen 2014!!!

Bij deze wensen wij al onze vrienden, maar natuurlijk ook Marco met zijn gezin en de mensen van de Tifosi een liefdevol, gezond 2014!!


en Ronald

Mijn Lijf mijn leven
Ja op zich een voor de hand liggende L, maar oeps, wel moeilijk!
Ik kwam 35 jaar geleden op de wereld met mijn beperking. Dat houdt dus in dat ik nooit heb kunnen lopen. Als je me vraagt of ik daar moeite mee heb? Ik denk dat iemand meer moeite met zijn beperking heeft als degene op latere leeftijd een beperking krijgt. Ik weet niet beter en ik ben heel positief ingesteld. Ik heb een vaste baan een lieve vriend, lieve vrienden en familie. Kortom ik ben gelukkig met mijn leventje. Waar ik wel rekening mee moet houden is mijn energie. Zo is fulltime werken met een huishouden voor mij niet mogelijk en ik geniet vreselijk van avonden zoals vrijdag en de vrijdag ervoor in Antwerpen, maar ook daar moet ik altijd eventjes lichamelijk van bijtrekken. Maar een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, dus ik neem dat lekker op de koop toe!

Vanaf mijn 4e/5e jaar kreeg ik mijn eerste rolstoel een blauw met rode kinderstoel, de eerste kinderrolstoel die er was. Mijn ouders vonden dat ik gewoon de dingen moest kunnen die mijn lopende vriendjes en vriendinnetjes ook deden. Ik ben dus volledig zelfstandig opgevoed, waar ik heel blij mee ben! Vele rolstoelen volgden van zwaar naar nu een lekkere lichte stoel. En ik zeg altijd maar het zijn "mijn benen".

Ik ben vrij klein, op m'n paspoort staat 1.50 m. Maar ik zeg altijd maar "Klein maar fijn". Mijn vriend maakt weleens grapjes over m'n lengte en zo heeft hij m'n logkoosnaampje "esje" verzonnen. Liefkozend, klein, lief! Zo heb ik nog wel meer koosnaampjes ukkie zegt ie ook weleens voor de grap. Ach,  ik vind het wel grappig. Soms zorgt mijn kleine postuurtje wel voor ongemakjes, zo stond ik in de jaarbeurs vrijdag lekker vooraan, maar dan gaan er toch nog mensen voor me staan zodat ik tussen de mensen door moet spieken. Ik ben niet iemand die daar moeilijk over doet alleen als ik echt helemaal niets meer zie dan zeg ik daar wat van, maar verder geniet ik toch wel.

Verzorging doe ik allemaal zelf. Maarja vroeger was ik een stuk slanker en ging het allemaal lekker soepeltjes, maar je hoeft geen beperking te hebben om de ongemakken van een vrouw te ervaren. In 2003 leerde ik Ronald kennen. Samen gezellig eten is leuker dan in je uppie dus er kwamen koekjes bij de koffie wat ik zelf niet veel deed en Ronald is een snoepkous dus werd ik dat ook. Maar ach dacht ik, je moet toch  genieten en leven!!
Ook het slikken van de pil zorgde ervoor dat ik wat aankwam. Momenteel zit ik op maatje 40 en bovenmaatje M. Zolang dat niet groeit naar 42 of L ben ik tevreden. Ik pas ook nog steeds tussen m'n zijschotjes van m'n racemobiel, dus mij hoor je nie klagen.
Het zit vooral in m'n bovenbenen. En aangezien die niets doen, wordt dat ook niet echt minder. Momenteel let ik wel een beetje op het snoepen. Dat betekend niet door de week en alleen in het weekend. Door de week heb ik dan als comensatie mueslirepen. Ook lekker!

Ik sport 1 keer in de week op de tennisbaan. Sinds kort heb ik mijn nieuwe tennisoutfit in de vorm van een lekkere snelle paarse tennisrolstoel. Ik moet er nog een beetje mee leren omgaan, maar dat gaat echt supersnel ha ha!! 
  
Soms ben ik best  onzeker over mijn lichaam. Ronald vindt dat onzin. Hij vindt me mooi en hij vindt dat er best een beetje hou vast aan een vrouw mag zitten. Ik kan dus best tevreden zijn over mijn lichaam. Ondanks de littekens van de operaties die ik door de jaren heen heb gehad. Zelf vind ik innerlijk belangrijker dan uiterlijk.



Het is uiteindelijk een heel verhaal geworden! Toch blijkbaar goed om dit eens van me af te schrijven!
Huilen.......

Natuurlijk is de H van huilen een logische letter. Ik moest ook wel even een traan wegpinken toen ik hoorde dat Marco's vader overleden was. Ik vind zoals velen hier heel veel troost uit de nummers die Marco in de jaren heeft gemaakt en hij kan me dan ook als ik al emotioneel ben best aan het huilen maken..
Mijn vriend noemt mij vaak emo-girl. Dus emotioneel ben ik zeker.
In dit logje  esje73.borsatoweblog.nl/log.php  heb ik  kort omschreven dat we geen makkelijke relatie hebben gehad. Vaak heb ik nog zoiets van ?had het maar anders gegaan dan?. ? En dan komen de tranen weer?? Niet dat ik niet gelukkig ben ofzo, integendeel, maar soms baal je gewoon dat de dingen niet gewoon gegaan zijn zoals wij dat graag gewild hadden. Ik ben daardoor wel veranderd. Het heeft me volwassener gemaakt, maar ook een stukje onstabieler, helaas?? Als ik dan zo?n huilbui heb vaak uit frustratie kan ie vrij heftig zijn.

Gelukkig overkomt het me niet vaak dat ik huil uit frustratie omdat ik iets niet kan doen vanwege mijn beperking. Wel maakt me dat heel onzeker, wat wel weer een huilbui kan veroorzaken. Pfff moeilijk op papier zetten dit??.

Een ander moment waarop ik emotioneel heel onstabiel kan zijn en zo in een huilbui kan schieten is als ik ergens last van heb waar veel vrouwen last van hebben 1 keer per maand.

Ik huil niet makkelijk in gezelschap. Wel zachtjes, zoals in de bioscoop bij de film Wit Licht. Ik hoorde ik toen om me heen veel gesnif, dus ik was niet de enige.
Ook bij begrafenissen huil ik zachtjes zodat anderen me niet makkelijk kunnen horen. De begrafenis van mijn opa was erg emotioneel voor me omdat ik heel veel van opa hield en omdat ik ?m de laatste periode dat hij nog leefde erg heb zien achteruit gaan. Hij had Alzheimer. Bij de begrafenis heb ik een gedicht voor hem voorgelezen. Dat kan ik dan wel weer redelijk goed zonder in huilen uit te barsten. Ik wil dan denk ik graag dat iedereen goed kan horen hoeveel ik van ?m gehouden heb, want achteraf komen dan wel de tranen.
 Het graf van mijn opa.

Ik heb moeite om mensen te troosten. Raar want ik ben wel altijd een luisterend oor voor iemand als iemand verdriet heeft, misschien is dat ook wel een vorm van troosten? Hier op de logjes vind ik het wel fijn om er te zijn voor een aantal mensen die het moeilijk hebben momenteel. Ik ben emotioneel erg bij hen betrokken. Soms een beetje te??.. Ik ben dan geneigd mezelf te vergeten.

Zo, nu weten jullie een beetje meer van deze emokip!

De balans tussen Geld en Geluk
Vroeger, toen ik nog vrijgezellig was, gaf ik nooit zo om geld. Wel vond ik het belangrijk dat ik mijn eigen geld verdiende. Samen met een aanvulling van het UWV. Ik stond in de maatschappij en liet zien dat je met een beperking prima een baan kon hebben.
Mijn ouders hebben wel altijd veel om geld gegeven. Zij Vinden het belangrijk dat hun dochter gelukkig was en ik leerde sparen.


Toen ik Ronald leerde kennen, keek hij heel erg op tegen mijn manier van met geld omgaan. Ik kocht niet veel en als ik wat kocht was het iets nuttigs. Nu hebben we een gezamelijk inkomen en dus ook een gezamenlijke rekening waar we in 2007 een auto van hebben gekocht.

Die zomer besloten we om naar een koophuis te kijken. Maar da's niet zo makkelijk als we dachten en het liep niet lekker met de onderhandelingen, dus dat huis dat we hadden gezien ging aan ons neus voorbij. Nu met die credietcrisis hebben we onze zoektocht naar een ander huis op een lager pitje gezet en willen we ook ons gaan focussen op huren, wat we nu ook al doen.

Wel doen we samen leuke dingen, concerten van Marco zowel in Arnhem als in Antwerpen met een overnachting, Ronald koopt nog wel eens een cadeautje voor mij en ik trakteer nog wel eens op een kopje koffie of een lunch. Zo doen we het ook met boodschappen, hij door de week en ik de weekboodschappen in het weekend. Zo wissel je het af en kan je toch leuke dingen doen! Ook gaan we ieder jaar 1 of 2 keer lekker met vakantie.

Binnenkort gaan we ons huis helemaal opknappen. Dat kost ook geld. Maar zoals we nu sparen, kunnen we leuke dingen doen! Alles gaat veranderen: het behang gaat eraf en er komt een verfje, in de tussenhal naar de slaapkamer ligt nu zeil en daar gaan we het laminaat van de woonkamer doortrekken, er komt een nieuwe dressoirkast en een kledingkast in de slaapkamer omdat deze allebei aan vervanging toe zijn! Vlak voor de kerst is het plafond van de badkamer nog geschilderd en de muur wordt ook wit in plaats van blauw. Tijd voor verandering dus.


 
Zo vind ik dat we een goede balans hebben tussen Geld en Geluk!

Geld maakt niet gelukkig, zegt men wel eens, maar het is handig als je het hebt om je geluk in balans te houden. Wel ben ik me er van bewust dat wij het hier in Nederland goed hebben vergeleken met andere landen en dat we blij moeten zijn met wat we hebben! Dat is goed te zien aan de manier waarop de mensen leven in het gebied waarin Marco heeft gefilmd voor de film Wit Licht!

Een engel en twee (b)engels
Mijn Engelen van mijn hart

Ik heb er drie, waarvan een engel en twee bengels.

De belangrijkste engel is mijn grote liefde Ronald. In juni 2003 leerden we elkaar kennen via internet. We stonden allebei op een datingsite voor mensen die moeilijk aan een partner kunnen komen vanwege een tekortkoming, beperking hoe je het noemen wil. Het klikte en binnen no time zaten we tot diep in de nacht op msn. Niet veel later ontmoetten we elkaar in diergaarde Blijdorp en het was liefde op het eerste gezicht. Ronald was toen een onzekere jongen met een lief karakter waar ik gelijk warm van werd. Ik was zeker opgevoed dus een stuk zekerder dan hij en hij keek daartegen op. Er was alleen een maar, hij woonde in Utrecht en ik in Rotterdam. Dus werd het de eerste periode om de paar weekenden elkaar opzoeken. Ik ging toen dus gewoon met de trein naar Utrecht, of dat makkelijk ging? Uh toen nog redelijk, maar het werd steeds slechter met de assistentie op de stations. Dus al gauw kwam het erop neer dat Ronald meer bij mij was dan ik bij hem. Omdat zijn familie nog al close is met elkaar hadden ze er moeite mee dat Ronald een relatie kreeg en erover zat te denken om naar Rotterdam te verhuizen. Er volgde een periode van stress, woede en frustraties. Het gaat nu aardig, maar er zijn nog steeds momenten waarop we merken dat zijn familie moeite heeft met de ontwikkeling en de persoonlijke groei die Ronald de afgelopen 5 jaar doorgemaakt heeft.

Helaas sloeg bij ons in 2005 het noodlot toe. We zouden allebei meegaan als leiding met een kamp voor jongeren met een beperking, maar Ronald stortte van het ene in het andere moment compleet in. Details bespaar ik, maar het blijft op je netvlies als je je vriend op de vloer vindt in de toilet en hem af moet laten voeren met de ambulance. Diagnose een vergevorderde infectie.
Het is uiteindelijk een lange zoektocht geworden naar de ware toedracht, maar ik had ?m kwijt kunnen zijn. Deze periode speelt nog steeds als rode draad door ons leven. Ook omdat we vlak voor die bewuste opname eraan dachten aanw zwanger worden. Vrienden van me met mijn beperking hadden een dochtertje en wij dachten, als zij het kan moet het bij mij ook mogelijk zijn.
Maar we zijn nog niet uitgevochten, ik wil het nog steeds graag, Ronald z?n gezondheid is nu goed en dus is er nog een kans!!

Een ander obstakel in onze relatie was een vriendin waar ik hecht mee omging, te hecht. Ik ga niet in details treden, maar ons contact is anders geworden. Daarintegen hebben we er meer gezamenlijke vrienden bij gekregen. Deze dingen gebeuren in een relatie. Daar doe je niets aan. Maar het is wel moeilijk geweest.

Maar door schade en schande wordt mens wijs en vooral sterk. En de aanhouder wint en liefde ook, dus wij komen er wel?.
Lieve Ronald, als we het willen kunnen we nog steeds onze dromen naleven. Ik hou van jou voor altijd!!

Mijn andere engeltjes zijn bengeltjes. Onze oudste poes Simba kreeg ik toen ik op mezelf ging wonen. Zij kwam uit een gezin waar niemand eigenlijk naar haar omkeek. Simba is daardoor een beetje contactgestoord geweest en vooral een buitenpoes. Maar inmiddels is ze tien en een stuk liever. Nala namen we omdat we toe waren aan leven in onze brouwerij. Hij kwam van een vriendin van me die ik had leren kennen aan het jongerenkamp dat ik eerder beschreef. Ze had een nest en wij wilden er nog wel een kitten bij. Zo gezegd, zo gedaan. Nala is een vrijkont een ondeugd en hij kan je met z?n ondeugende koppie bespelen. We houden heel veel van ?m en dat weet ie!!!! Nala is al regelmatig onderwerp geweest van verschillende logjes.

Lang verhaal, maar ik wilde dit graag met jullie delen.



Kerstgroet en filmpje!

Via deze weg wil ik iedereen en natuurlijk ook Marco hele fijne kerstdagen en een goed en gezond 2009 toewensen!!

Liefs, Ester, Ronald en de katjes!


                        

Lege batterij
Ons weekend was weer om voordat we het wisten! Zaterdag boodschappen en naar een vriendin van ons waar we wat later vandaan kwamen omdat het gezellig was. En gisteren hadden we erg lang uitgeslapen en toen naar een huis gekeken hier vlak om de hoek. Daarna belde ik m'n oma op omdat ze op de nummermelder stond en die wilde een bakkie komen drinken. Daar zeg je ook geen nee tegen!

Kortom ineens is het vrijdag en denk je...joepie weekend! En het is ook zo weer zondag en dan denk je........morgen weer werken...bah.
"Oh, ik schreeuw om jouw liefde
Maar zwijg als het graf"