Welkomsttekst
Hallo 

Leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn weblog.
Veel lees en kijkplezier.




Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Laatste Reacties
Jaja, idd nog 2 nachtjes... 21:57
Via deze weg wil ik jou... 20:46
Wat leuk, dat klinkt... 12:21
22:15
Wat super lief en leuk!... 21:44
Super leuk. 21:33
Wat ontzettend leuk en... 18:57
Wat hebben jullie 3 leuke... 16:43
Wat ontzettend leuk dat... 13:08
Wat een heerlijke dingen... 21:40
Ik heb er zeker van... 21:38
Wat een heerlijk logje,... 11:39
Wat ontzettend fijn dat... 19:21
Wat fijn dat je als nog... 20:20
Via deze weg wil ik jou... 19:22
Hoi Desiree, Ohnee, we... 19:53
Deesje, via deze weg wil... 19:01
Wat fijn dat je zo... 10:21
Superleuk dat je in de... 07:52
en leuk geweest zeker ? ;-) 19:23
wauw wat super leuk voor... 11:33
Dat vind ik supercool... 08:09
Wat ontzettend leuk voor... 08:07
gaaf geniet ervan 06:25
Heel veel plezier en ga... 22:22
Wat ontzettend gaaf dat... 22:13
21:51
Ohhh wat fijn dat je... 21:45
Hallo Anja, Je had... 21:41
Hallo Jeske Mijn... 21:40
Hallo Bea, Wat super dat... 21:38
Het was inderdaad een... 21:37
Hallo Sandra, Wat een... 21:35
Hallo Inge, Wat super dat... 21:34
Hallo Lisanne, Het was... 21:30
Zeker weten Sabrina, de... 21:28
Hoi Marjo, Ik heb het... 21:27
Hallo Jolanda, Het was... 21:26
Wat jammer dat je er niet... 16:50
Ooh ik vind het onwijs... 13:14
En ik ben 1 van de andere... 14:44
Auwtsj, dat is echt... 08:17
Zit met tranen in mijn... 07:58
Jeetje wat een pech voor... 23:02
Wat jammer dat je er niet... 22:35
Echt jammer maar je kids... 21:43
Oh, wat jammer dat je je... 20:51
Wat ontzettend jammer dat... 20:49
Wat leuk om te lezen dat... 22:07
Wat geweldig toch... 19:48
 
Laatste 100
Kalender
November 2018
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
Profiel
Naam: Desiree
Leeftijd: 39 jaar
Uitgebreid profiel
Zoeken
E-mail alert
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Foto album
Klokje
Mijn laatste reacties
PAAZ!!
Dit kan toch niet waar zijn! Ik naar de paaz?
Toch is dit de realiteit, en eerlijk gezegd ben ik blij dat ik kan gaan.

Na een goed gesprek met de behandelend artsen en mezelf leek ons het op dit moment de beste oplossing om een "time out" te pakken.
Een plek waar ik rust krijg en in die rust aan mezelf kan werken.

Niet alleen voor mij is dit een moeilijke stap maar ook voor mijn gezin.
Mama die altijd thuis was gaat nu opeens ergens anders slapen.
De oudste 2 kinderen begrijpen het wel enigszins, maar hoe leg ik het de jongste  2 van 5 en 7 uit? Ik wil voorkomen dat de kinderen, en dan vooral de jongste van 5 die me met zijn autisme helemaal leeg zuigt, denken dat zij hier debet aan hebben.
Samen met mijn man hebben we ze uitgelegd dat mama heel erg moe is in het hoofd en dat de dokters in het ziekenhuis extra goed voor mama kunnen zorgen.
Daarna barsten de vragen van de jongens los, waar ik kan probeer ik ze zo goed mogelijk te beantwoorden. We hebben duidelijke afspraken met ze gemaakt. Ze weten dat ze me op woensdag komen opzoeken en dat ik in het weekend thuis kom slapen.

De dag voor vertrek pak ik mijn tas in en zorg dat ik voldoende foto's bij me heb van iedereen waar ik om geef. Zodra je weet dat je moet gaan loop je met een dubbel gevoel rond.
Van de ene kant wil je niet bij je gezin weg en andere kant kan het beter maar zo snel mogelijk gebeuren. 

Gisteren was het dan over, nu moest ik echt gaan.
Mijn man had vrij genomen en samen hebben we de kinderen verzorgd.
Eerst werd de jongste met het busje opgehaald, met een hele dikke knuffel en een brok in mijn keel nam ik afscheid. 
Die van 7 had schoolreisje, hij vond het zo spannend en leuk dat hij vergat dat ik daarna weg zou gaan. Zwaaiend naar de grote bus heb ik hem nog een kushandje toegeblazen.
De jongens waren verzorgd nu werd het tijd dat ik verzorgd ging worden.

Mijn tas stond al klaar in de woonkamer, ik stopte er nog snel wat laatste spulletjes in.
Ik vroeg mezelf nog heel even af of dit de juiste beslissing was.
Het antwoordt van mezelf was heel duidelijk: ja het moet!

Samen met mijn man stapte ik in de auto, de zenuwen hadden langzamerhand de overhand gekregen. Onderweg zei ik niet veel, staarde vooral veel voor me uit.
Bij aankomst werden we netjes ontvangen en werd ons verteld dat het 10 minuutjes zou duren voordat de arts zou komen.
Na een gesprek van een uur werd ik naar mijn kamer gebracht. 
Ik dacht dat ik samen met mijn man een rondleiding zou krijgen maar dit was niet de bedoeling. De verpleegster zei; "Zal ik jullie even alleen laten?"
Met andere woorden, meneer het wordt tijd dat u gaat.
Ik kan jullie zeggen, dit is echt geen leuk moment.
Ik weet dat het afscheid niet voorgoed is maar het voelde heel raar aan.

Na het afscheid kreeg ik een korte rondleiding over de afdeling daarna werd ik  naar mijn kamer gebracht. Daar zat ik dan, helemaal alleen en onwetend wat er allemaal op me af gaat komen. Ondertussen zijn mijn medecliënten aan tafel gegaan maar ik wist niet of er ook op mij gerekend was dus ik besloot maar niet naar de keuken te gaan.
Ik zat op mijn bed en staarde uren door het raam naar buiten.
Er speelden verschillende gedachten door mijn hoofd. Zat ik hier wel goed? Ben ik nu egoïstisch? Hoe zijn mijn medemensen hier? Hoe gaan de therapiën? 
Allemaal vragen die ik los moet laten. Voor 1 keer mag ik aan mezelf denken.

Van binnen wil ik graag kennis gaan maken in de woonkamer maar ik durf de stap niet te nemen. Ik blijf maar op mijn kamer wachten totdat er iemand komt.
Rond half 3 komt mijn kamergenoten binnen, we maken kennis.
De eerste spanning is eraf en samen met haar loop ik naar de woonkamer.
Een beetje verlegen geef ik iedereen een hand en stel me netjes voor.
Ik ga ertussen zitten, maar voel me duidelijk nog wat onwennig.

Na het avondeten krijg ik nogmaals bezoek van de arts.
Mijn medicatie wordt besproken en ik krijg te horen dat ik, als ik wil, de afdeling gerust even mag verlaten. Wel werd besloten dat ik, omdat ik er pas ben, het eerste weekend hier zou blijven.

S'avonds krijg ik bezoek van mijn moeder, even iemand om me heen waar ik die dag mee bespreek. Nadat mijn moeder weg was heb ik me gemakkelijke kleding aangetrokken en ben in de woonkamer bij de rest van de groep gaan zitten. Niet zelf bepalen wat op tv komt maar overleggen zodat iedereen tevreden is. De komende dagen zal ik nog nodig hebben om te wennen. Gelukkig krijg ik de tijd want in het weekend zijn veel mensen naar huis en is er geen therapie.

Het zal een heftige tijd worden maar ik heb een doel: IK WIL MIJN EIGEN IK TERUG!!




1. Door: Mandy op 24-05-2013 19:33:26
Succes de komende tijd, en hoop dat je gauw je eigen ik terug hebt!!
2. Door: Martine op 24-05-2013 19:39:42
Beste Diseree

Het komt heus wel goed maar op een gegeven moment kan je er gewoon niet meer omheen en moet je  terug tot je eigen ik komen.
Je zal zien dat je achteraf er terug helemaal zal zijn voor diegene die je dierbaar zijn.
Laat het los meid en veel beterschap !!!!


Martine
3. Door: Marlies Pruyssers op 24-05-2013 22:21:53
Beste Desiree,

Wat herkenbaar is je verhaal.
ooit heb ik ook die keuze moeten maken om mijn kinderen los te laten, bij mijn ex te laten en voor mezelf te zorgen door me te laten opnemen op de PAAZ. Zo eenzaam en alleen, zonder de zorgen van de kinderen om me heen voelde ik me ook zo leeg.

Maar Desiree, uiteindelijk ben ik er sterker uitgekomen, kon ik een betere moeder zijn voor de jongens en kon ik het leven weer beter aan. Nu zul je denken wat heb ik daaraan.. Maar echt straks zul je denken het was het waard.

Ik kreeg van de psychiater die daar was twee zinnen mee die ik bij mijn bed moest hangen en naar moest kijken iedere dag weer;
Ik mag er zijn .......... jaja dacht ik die man is gek, maar ja IK mag er zijn maar jij ook.
En de tweede was: Er gebeurt niets meer in mijn leven dat ik niet wil dat er gebeurt....... ook daarvan had ik zoiets van... hoe krijg ik dat voor elkaar, maar ook dat is me gelukt.

Ik wens je heel veel succes en sterkte.
Echt het komt goed

liefs
MarLies
4. Door: Desiree op 25-05-2013 15:26:22
Bedankt voor jullie lieve reacties.

Marlies, deze 2 zinnen zal ik goed onthouden. 
Uiteindelijk zal ik hier zeker sterker uitkomen.

Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
Problemen? Zet de javascripts uit
"Met tussenpozen
Zie je in hoe mooi het leven is"