My life
life is like a box of chocolate, you never know what you`re gonna get ........
Welkomsttekst
Welkom op mijn weblog,
kijk gezellig rond enálaat gerust weten wat je er van vindt ........
áááááááááááááááááá
Zussen moment.....(-;
Mijn Gastenboek....


 

Profiel
Naam: Chantal(lie)
Leeftijd: 49 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Borsaties ;
en 2 gast Borsaties .
Mijn laatste reacties
Mijn papa .....
Maandag 23 september gingen mijn ouders op weg naar het vliegveld van Charleroi in Belgie. Wat was ik trots op hun. Zelf de tickets geboekt en ook nog een parkeerplaats voor de auto.
Toen ik via een sms hun nogmaals een goede vlucht wenste, schreef mijn moeder dat ze de vlucht gemist hadden. Hilariteit alom !
Niet getreurt, mijn nichtje boekte een nieuwe vlucht en ik bracht ze naar het vliegveld.
Onderweg hebben we heerlijk gelachen en ik bleef bij hun op het vliegveld, totdat ze ingechecht hadden. Ik wilde immers zeker weten dat ze in het vliegtuig zaten en niet halverwege een telefoontje zou krijgen en weer om moest draaien naar het vliegveld.
En zo gaf ik hun beide nog een dikke zoen en een hele dikke knuffel , niet wetende dat het de laatste keer zou zijn dat ik mijn vader zo`n dikke smakkerd gaf.
Zondags ging de telefoon , mijn moeder zei dat mijn vader overleden was en halsoverkop vertrok ik met één van mijn zussen en schoonbroer naar Eindhoven Airport , om van daaruit naar Madrid te vliegen.
Mijn ouders verbleven in Spanje, bij hun vroegere buren,  in een heel klein dorpje dat 7 straten telt en onze reis vanaf de luchthaven met de huurauto duurde dan ook 3.5 uur.
Aangekomen bij mijn moeder was het hartverwarmend hoe wij ontvangen werden door de familie en dorpsvrienden, die tot na middernacht gewacht hadden met mijn moeder tot haar kinderen gearriveerd waren.
Zulke vriendelijke mensen, die zelf net rondkomen van hun verbouwde groenten en die alles geven aan anderen, die vreemden voor hun zijn. Wat een troost haal ik daar uit. Wat een voorrecht dat ik dit mee mocht maken.
Mijn vader had geen mooiere plek op aarde kunnen uitzoeken om deze wereld te verlaten.
Hij is dan ook gegaan met een tevreden lach op zijn gezicht. Wat heeft die man genoten in zijn geliefde Spanje en hoe vredig is hij gegaan.

Pap, ik hou van jou !

                                          
Marcomientjes.......
Marcomientjes..........

ik had er nog nooit van gehoord, maar ben het gelijk ook nooit meer vergeten.
Sterker nog, ik ben tijdens 2009 ook steeds meer van die Marcomientjes gaan gebruiken.
De afgelopen jaren ben ik steeds vaker met mijn zus naar Marco gegaan.
Wat begon als een leuk uitje van twee zussen, is een gedeelde passie geworden, al is mijná passie toch nog minder dan die van mijn zus
Ik ben zelfs lid geworden van de fanclub en ben een eigen logje begonnen.
2009 heeft meer gebracht dan ik


ooit had durven dromen, ondanks de donkere dagen die ik ook heb gezien.
09-09-09 is voor Marco een datum om nooit meer te vergeten, want toen verbond hij twee mensen in de echt, maar ook ik zal deze dag nooit vergeten, want dit is de dag datámijn maagband geplaatst werd.
Na lang nadenken en afwegingen maken heb ik beslotenádit te laten doen, waardoor ik welliswaar heel veel Marco heb moeten missen, maar het heeft me ook heel veel gebracht.



á2009áheeft meániet slecht behandeld, maar mijn god, wat ben ik nieuwsgierig naar 2010.
Ik ben zo nieuwsgierig wat Marco ons zal brengen, maar ook naar wat er met mijn lichaam gaat gebeuren en hoe mensen hier op reageren.....en hoe ik er zelf op reageer.
Geduld is een schone zaak, maar wat zal het af en toe moeilijk zijn om mijn nieuwsgierigheid te bedwingen.





En die Marcomientjes, die ga ik ook in 2010 weer nodig hebben ........

FIJNE JAARWISSELING .........

Geen tranen meer ....
Deze week begon zo mooi ......
Zondag mocht ik de mannen vanáBl°f ontmoeten, ik dacht dat het niet meer stuk kon, want ik zou immers vrijdag naar CAS gaan en daar Marco en de mannen vanáBl°f weer gaan zien.
Dinsdagmorgen gaat de telefoon , mijn moeder verteld me dat ze terugázullen komen van Spanje, want mijn oom is gestorven ( SLIK ) . Ik probeer zonder huilen te reageren en haar te vertellen dat ze vooral voorzichtig moeten doen. Mijn gedachten gaan gelijk naar vorig jaar, mijnávader heeft toen weer een herseninfarct gehad op de begrafenis van mijn oma.
Dinsdagavond belt mijn vriendin me in paniek, ik kan haar niet goed verstaan ,maar er is iets met deáhond, ik áverontschuldig me bij mijn bezoek en stap snel in de auto. Als ik bij haar de straat inrij zie ik de stadsbus staan ...... De hond is eronder gekomen en al overleden op het moment dat ik de auto aan de kant zet.
Als de kinderen thuiskomen en horen wat er gebeurd is zijn ze ontroostbaar, ik blijf om de kinderen op te vangen, want mijn vriendin is daar op dat moment niet toe in staat. Ik regel alles wat geregeld moet worden,átroost de kinderená, bel buiten met de dierenarts enábreng de hond daarnaartoe.á
Slecht geslapen en doodmoe sta ik woensdag op , ik ben de hele dag misselijk en werk eigenlijk op de automatische piloot , maar krijg niets gedaan. Ik bel met mijn vriendin, ze komt zometeen langs. Als ze er is bespreken we wat haar wensen voor de hond zijn, ik bel de dierenarts om alles door te geven en te regelen.
Als ze weg is huil ik uit bij mijn man, die gelukkig alles in perspectief kan blijven zien.
Ik haal met hem herinneringen aan mijn oom op en we lachen om de dingen die hij altijd uithaalde.Ik besluit dat het goed is geweest en dat ik ga stoppen met huilen, dit zou mijn oom niet gewild hebben, hij zou willen dat we het glas deden heffen en om zijn streken lachen.
Donderdagmorgen besluit ik even het internet af te struinen naar leuke dingen en kom daar het berichtje tegen dat mijn collega-tje haar hond heeft moeten laten inslapen . DAMN !!!
Als mijn ouders straks bellen dat ze heelhuids thuis zijn aangekomen zal ik weer een beetje rust vinden.
Wat een k*t week , ook al weet ik dat straks ergens weer de zon gaat schijnen .....
"Alles blijft achter, heel je bezit
Leeg zijn je handen aan het eind van de rit"