My life
life is like a box of chocolate, you never know what you`re gonna get ........
Welkomsttekst
Welkom op mijn weblog,
kijk gezellig rond en laat gerust weten wat je er van vindt ........
                  
Zussen moment.....(-;
Mijn Gastenboek....


 

Profiel
Naam: Chantal(lie)
Leeftijd: 49 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Borsatie ;
en 1 gast Borsatie .
Mijn laatste reacties
Allesverwoestende brand ...
Afgelopen nacht schrik ik wakker van de brandweer die uitrukt.
Met mijn slaperig koppie denk ik nog, nou die hoeven ook niet ver te zijn ......
`s Morgens belt mijn man vanaf zijn werk en zegt "ons" winkelcentrum staat in brand.
Direkt leg ik de link, wakker geworden vannacht, brandweer die niet ver hoeft te zijn (dezelfde straat), de rook die buiten hangt ......
Het blijkt echt waar te zijn, het winkelcentrum in ons dorp staat in brand , ik woon er zo dichtbij dat de rotzooi die in de lucht heeft gehangen, nu mijn tuinpad , de auto en alles waar ik kijk bedekt.
Mijn hersens werken op volle toeren,de bewoners van de woningen boven het winkelcentrum !! De mensen zijn veilig, hun woningen verwoest . De bewoners van de flat ernaast, hun wonigen geevacueerd, maar deze zijn bespaard gebleven. De beesten in de dierenwinkel, ik hoor dat ze op tijd buiten waren .....
Ik krijg mijn gedachten niet gestopt. Gisteren heb ik er nog gezellig lopen winkelen met mijn zoontje, nieuwe laarzen gescoord, heerlijk vond ik het altijd om daar rond te lopen. En nu, in mijn dorp, zoveel mensen thuisloos, zoveel mensen zonder werk, zoveel mensen zonder inkomsten.
Ik kan het nog niet helemaal bevatten, ik ben er door uit mijn doen, dus wat moet het niet betekenen voor de mensen die er echt bij betrokken zijn.
Het is volledig uitgebrand, zelfs gedeeltelijk ingestort. Op youtube herken ik een eigenaar van een van de winkels , een brandweerman legt een arm om hem heen, ik slik, kan me niet voorstellen wat hij moet voelen, terwijl hij ziet dat zijn winkel langzaam opgeslokt wordt door het vuur..........
Wat een ellende voor de mensen die er bij betrokken zijn, ik hoop dat voor hun weer snel de zon zal doorbreken ....



                                                              

morbide obesitas ......
Wat een naar woord vind ik dat toch .......
Het doet me altijd denken aan de dood, bah !
Des te blijer ben ik dus dat ik volgens de statistieken nu niet meer val onder de categorie morbide obesitas .
Die mijlpaal heb ik al gehaald , nu op naar onder de 100 .....
YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH, YEAH


Kinderlogica .....
Mijn zoon was er vol van vorig jaar....
Hij wist precies wat hij wilde voor zijn verjaardag. We gingen op pad en hij kocht een vliegtuig, niet zomaar eentje, nee !!!
Hij kan echt vliegen , maar dus ook echt crashen ! Na de eerste crash, die ondergtekende had veroorzaakt, kocht ik een nieuwe neus en landingsgestel en het vliegtuig was weer als nieuw. We trokken weer naar het grasveld, maar Max durfde niet meer echt ermee te vliegen, telkens zei hij : Stel je voor dat hij weer crashed, mam .....
Wat ik ook zei,niets kon hem overtuigen en dit weekend hebben we samen besloten het vliegtuig dan maar op marktplaats te zetten, want inmiddels zijn we 1 jaar verder, maar zijn crash-angst is nog steeds niet verdwenen......
We hebben wel een  minimale prijs afgesproken, als dit er niet voor geboden wordt gaat hij de deur niet uit en houden we hem zelf om er weer mee te vliegen, aldus Max. Het zal mij benieuwen , ik wacht geduldig af ......
Het is weer herfst ...
Slaapfeest ....
Afgelopen zondag is mijn zoon Max alweer 11 jaar geworden en dit jaar had hij bedacht dat hij een slaapfeestje wilde. Alleen jongens werden uitgenodigd, jongens die ook alleen jongensdingen doen, die ook alleen jongensfilms willen zien, jongens die jongens begrijpen. Het was duidelijk, geen meiden dus dit jaar ....
Na 18.00 uur kwamen de jongens en werden eerst de kado`s uitgepakt, bewonderd en besproken, waarna ze besloten dat de luchbedden al opgepompt konden worden, want dan konden ze liggend voor de tv naar de films kijken.
Terwijl de luchtbedden werden opgepomt gingen ze met hun allen even op de computer en wisten daar zonder problemen de meest hilarische filmpjes te voorschijn te toveren en kwamen de meest schuine moppen voorbij. Mijn oren klapperden, wat waren wij toch naïef toen we 10-11 jaar waren.


Twee jongens kwamen later, die waren naar Phantasialand, maar wilden persé komen en één mocht er niet blijven, want het zou vast te laat worden `s avonds....
Van de laatste twee werden de luchtbedden opgepompt en de jongens vonden het gezelliger als ze hun pyama al aantrokken, geen probleem hoor !



De film werd gestart en de jongens genoten, terwijl pa en ma voor de drankjes en versnaperingen zorgen.
Rond 23.00 uur was de film afgelopen en vonden wij als ouders het zeker laat genoeg We hebben het licht uitgedaan en zijn samen naar boven gegaan , de jongens in de woonkamer achterlatend.
Om 1.30 uur ben ik voor het laatst naar beneden gegaan en onder het dreigemend dat als ik nu nog iemand hoorde, ik dan de ouders van diegene uit bed zou bellen en hij alsnog naar huis kon gaan , was het eindelijk stil.
Tot `s morgens 7.00 uur , want de eerste was om 23.00 uur gelijk in slaap gevallen en was niet te beroerd om om 7.00 uur ook de rest wakker te maken.
Ze gedroegen zich erg netjes, dus ben ik in bed blijven luisteren en om 7.45 uur opgestaan met Rob om het ontbijt van de mannen te verzorgen.





De kinderen genoten dat ze konden kiezen uit zoveel lekkere dingen en wij genoten ook , omdat we op de verjaardag van Max met zoveel leuke kinderen aan tafel zaten.
Na het ontbijt zijn ze één voor één tanden gaan poetsen, gezicht wassen en gaan aankleden, waarna de ouders ze kwamen ophalen, waarna ik voldaan, maar heel erg moe mijn bed heb opgezocht, om even bij te tanken voordat het volgende bezoek kwam.
Of zoals Max het nog altijd noemt : het-grote-mensen-feest ...
Woensdag Weegdag Week 5
Gisteren ben ik voor het eerst op controle geweest in het ziekenhuis.
De dokter was erg tevreden en ikzelf ook natuurlijk, zeker over het gewichtverlies.Hij vroeg me of ik me aan de regels had gehouden of dat ik al vast voedsel had gegeten. Groot was zijn verbazing toen ik hem vertelde dat ik zondag voor het eerst een broodje, nou een half broodje , had gegeten. Hij had verwacht dat ik dat al eerder zou hebben gedaan, vooral omdat ik dus pas na 5 weken op controle moest, ipv. de gebruikelijke 4. Ik dubbeltrots op mijn eigen dus. Hij vertelde er wel bij dat ik de komende 6 weken niet zoveel zal afvallen, maar elk pond is een pak suiker minder ....
Ook mag ik gaan sporten, dus ga ik binnenkort bij de sportschool met ZUMBA beginnen, ik verheug me erop, maar de dokter zei me wel om heel rustig aan te beginnen, dat advies zal ik maar ter harte nemen. Zeker ook omdat mijn buik nog erg blauw is en hij dit niet meer verwachtte na 5 weken.




Stiekem Genieten ...


De berichten van school waren dat er in groep 7 niet meer werd uitgedeeld, wat ik als moeder natuurlijk toch wel jammer vind.
Groot was mijn vreugde dan ook toen ze toch mochten uitdelen, we hadden al een hele tijd geleden een klein electronisch spelletje gekocht, heel goedkoop, want het moet wel leuk blijven.






Gisteren mocht ik om 13.00 uur mee naar school gaan , volgens mij alleen om de spullen te brengen, maar ik maakte van de gelegenheid gebruik , nam mijn camera mee en maakte foto`s. Aan de juf heb ik niet gevraagd of ik erbij mocht blijven, stel je voor dat ze nee zou zeggen.....









Na 15 minuten waren de liedjes gezongen, de traktatie uitgedeeld en de juf verwend met wat chocolade. En ik, ik heb stiekem genoten van mijn zoon , die niet meer op de foto wil, want : Mam, ik ben al bijna 11 hoor.
Vanavond komen zijn vriendjes slapen en morgen als hij wakker wordt is hij echt jarig en gaat het feest gewoon verder ....







Wat een heerlijk weekend gaat het worden. En als ik de kans krijg maak ik nog meer foto`s........


                              
Woensdag Weegdag Week 4


Er is al meer dan 10 kg. af, ik blijf het ongelooflijk vinden ........
Steeds denk ik weer dat het alleen door de maagband komt, maar dan corrigeer ik mezelf ook snel weer, het komt ook doordat ik toch een dieet volg en alleen magere producten eet. Volgende week mag ik eindelijk weer eens een boterham, nooit gedacht dat ik daar zo naar zou uitkijken ......
Schrik in mijn hele lijf ...
Vanmiddag ging ik met de auto van het werk op weg naar huis.
Als ik dan de autoweg oprijd, moet ik eerst door een scherpe bocht, waarna ik moet invoegen.
Dit is altijd een superdruk punt.
Ik nam de bocht en plots voelde ik de auto onder mijn billen wegglijden, het leek wel of er sneeuw lag....
Ik raaakte lichtelijk in paniek, terwijl ik probeerde de auto weer recht te krijgen.
Half gedraaid bevond ik me op twee weghelften.
Doordat ik iets te snel aan het stuur trok, glipte hij aan de andere kant weer weg.
Mijn paniekaanval onderdrukkend stuurde ik nogmaals tegen en dit keer leek het te lukken.
Wonder boven wonder voelde ik dat de auto weer grip kreeg en bleef ik op de weg, nadat ik eerst half rondgedraaid was en weer terug.
Waar normaal al 10 auto`s langs me waren gescheurd, was er nu geen enkele te bekennen, ongelooflijk......
Ik heb in mijn spiegel gekeken of ik geen ongeval had veroorzaakt en ben toen langzaam verder gereden.
Ik weet zeker dat ik een engeltje op mijn schouder had zitten en ik weet ook wie dat engeltje was .....
Ze is er niet meer ......
Hier heb ik lang over nagedacht, maar ik wilde het toch hier neerschrijven.
Vanmorgen is de dochter van een vriendin overleden, 16 jaar jong.
Ze is altijd "mijn meisje "geweest, we hebben 11 jaar naast elkaar gewoond en elke gelegenheid die ze had kwam ze binnen wippen.
En wat heb ik daar van genoten ..........
Ze is altijd ziek geweest, maar de laatste maanden wisten we zeker dat ze niet oud zou worden.
Ik heb geprobeerd er voor haar te zijn en dat is me volgens mij ook gelukt en ik vind het fantastisch dat ik dit voor haar heb kunnen doen en nog af en toe een lach op haar gezicht heb kunnen toveren.
Telkens had ik weer een nieuw streven : als ze nog maar naar Spanje kan gaan om te dammen, als ze maar de nederlandse kampioenschappen van het dammen nog haalt ,  als ze haar 16 verjaardag maar kan vieren, als ze nog maar mee kan naar Center Parcs.
En telkens dacht ik het voor haar te doen ......
Toen ze nog zieker werd ging ik niets meer wensen.
Ik vond het egoistisch, ik wilde haar alleen hier houden voor mezelf en niet voor haar .
Vanmorgen voelde ik me supertriest, maar tegelijkertijd voelde ik ook blijdschap, voor haar , omdat haar gevecht eindelijk voorbij is .....
En mijn liefde voor haar, die blijft altijd ........
"Zonder jou kan ik niet
Eten, slapen, lopen, dansen, leven"