My life
life is like a box of chocolate, you never know what you`re gonna get ........
Welkomsttekst
Welkom op mijn weblog,
kijk gezellig rond en laat gerust weten wat je er van vindt ........
                  
Zussen moment.....(-;
Mijn Gastenboek....


 

Profiel
Naam: Chantal(lie)
Leeftijd: 49 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Borsaties ;
en 2 gast Borsaties .
Mijn laatste reacties
Woensdag Weegdag Week 3

Ik ben zo trots op mijn eigen dat ik het niet kan laten, ik MOET gewoon even vermelden wat ik ben afgevallen.
Het is week 3 en ik ben al 8.7 kilo kwijt.
De afgelopen weken heb ik alleen nog vloeibaar gegeten en mijn god, hoe vaak heb ik mijn eigen erop betrapt dat ik alweer iets in mijn mond zou hebben gestopt, was het niet dat ik het nu niet durf, omdat ik bang ben dat ik er ziek van word.
Die band is voor mij een
 "keiharde-neus-op-de-feiten-drukker ",
want hoe vaak of ik het deksel van de pan heb getild toen de spaghetti op het fornuis stond om af te koelen. Zo vaak zou ik dus ook iets in mijn mond hebben gestopt, gewoon uit gewoonte.
Over twee weken mag ik weer "gewoon" eten en voor mij zal dan het moeilijkste zijn dat ik langzaam moet eten en goed kauwen .
Ben alvast aan het oefenen met mijn vloeibare prakkie ......


Voor Nathalie ....
Deze voor mij speciale foto heb ik al een tijdje bewaard voor een speciale gelegenheid.
Deze week kreeg ik zo`n speciale mail, dat ik dacht daar kan ik mijn speciale foto voor gebruiken.
Voor dit speciale persoontje, die voor heel veel mensen heel speciaal is.
Speciaal omdat ze zo gewoon is, speciaal omdat ze altijd lacht, speciaal omdat ze altijd haar eigen durft te zijn, speciaal omdat ze altijd voor anderen klaar staat, speciaal omdat ze altijd bereid is net dat beetje extra te doen, speciaal omdat ze al die Marco fans een warm hart toedraagt en niet te vergeten speciaal omdat ook zij van mijn Marco houdt.
Dus speciaal voor jou, dit speciale logje .........

                           
Nog 1 keer ....
Week 2 is voorbij en ik ben al 6.8 kilo lichter ......

Eten doe ik veel bewuster, lepeltje voor lepeltje. "Heb ik nou genoeg en is het trek in iets, of heb ik nou niet genoeg" is de vraag die ik me de afgelopen 2 weken stel als ik eet.
Mijn maag wil ik de tijd geven om te herstellen en daarom houd ik me aan de adviezen die ik heb meegekregen. Mager vlees, aardappelen en groente, gekookt in bouillon of klaargemaakt in de stoonkoker, al is dit natuurlijk niet altijd even makkelijk.
Toch krijg ik het voor elkaar om gewoon te koken voor mijn gezin en daarbij ook voor mezelf iets klaar te maken.
Ik denk dat mijn voornaamste drijfveer is dat mijn weegschaal naar beneden bijft gaan. Heerlijk vind ik het om erop te gaan staan, want eindelijk, hij gaat omlaag.
Ik moet het toch zelf doen, het is niet zo dat ik nu een maagband heb en maar kan eten wat ik wil.
Wel ben ik heel blij dat ik het heb laten doen, want het is een super steuntje in de rug ....


Mijn hulpjes ....

Sinds ik terug ben van het ziekenhuis mag ik niet klagen over de hulp die ik krijg.
Vriendinnen springen bij waar ze kunnen en helpen mee, maar speciaal wil ik hier toch mijn zussen een ereplaats geven.
De een komt vanuit Nieuwegein op haar enige vrije dag naar het Zuiden en de ander , waarvan de auto uitgebrand is, neemt gerust de bus, de trein en dan weer de bus om me te komen helpen.



De een heeft heerlijk voor me gekookt, mijn mannen te eten gegeven, het huis aan kant gemaakt en de beestenboel met schone kooien achtergelaten. En dat zijn er nogal wat !!!
En de ander gaat door het huis en zuigt, stoft, wast, strijkt alsof het haar grootste hobby is. Terwijl ik weet dat dit helemaal niet zo is en haar eigen huisje deze zorg ook wel kan gebruiken.
Ze willen er beide niets over horen en vinden het heerlijk me te helpen.
En ik, ik geniet ervan, dat ik zulke lieve zussen heb die er voor me zijn als ik dit nodig heb.
Daaron een paar dikke kussen van jullie kleine zusje 
         XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Woensdag Weegdag


Ik heb besloten om me 1 maal per week te wegen, ik wil het wel vaker, nu wel, maar ik weet dat dit natuurlijk geen nut heeft.
Dus heet bij mij de woensdag voortaan Woensdag Weegdag .
Vanmorgen ben ik op de weegschaal gaan staan, maar ik kon het niet geloven, dus ik ben er vanaf gestapt.
En weer erop en nog eens en nog eens, maar hij bleef standvastig en gaf steeds hetzelfde gewicht aan.
Oh, wat een heerlijk gevoel dat de cijfers eens naar beneden gaan, 4.4 kilo in 1 week.
Ik ga er niet vanuit dat het elke week zoveel zal zijn, hoop dit natuurlijk wel, maar weet dat dit niet reeël zal zijn.
Verder zal ik jullie niet iedere week gaan vervelen met mijn gewicht, maar voor diegenen
die het wel leuk vinden zal ik de ticker elke week bijwerken en bovenaan mijn logjes laten staan.
De week die ik zo ziek en belabberd ben begonnen, heeft nu een hele andere betekenis gekregen ....



Stoomkoker ....
Nu is het hier geen marktplaats, maar ik kon het toch niet nalaten om hier mijn vraag te stellen.
Om mijn eten ook op een andere manier te kunnen bereiden ben ik op zoek naar een stoomkoker.
Voordat ik er  een ga kopen wil ik toch een poging wagen, want hoe vaak ik al niet gehoord heb : Goh, had je het maar gevraagd, ik/mijn zus/moeder/vader/broer/oom/tante/...(jullie snappen het nu wel) heeft zo`n ding in de kast/kelder liggen.
Dus heb jij er een, ik zou er blij mee zijn ......
Gewichtig nieuws ...



Ik heb er lang over nagedacht of ik mijn gewicht op het WorldWideWeb bekend wilde maken .
Ik heb de afgelopen jaren aan niemand mijn gewicht verteld, ik schaamde me ervoor, maar ik heb besloten dat die tijd voorbij is.
Mijn schaamte voorbij en mijn strijd tegen de kilo`s is begonnen en eenieder mag er van denken wat hij wil.
Ik heb me net gewogen en als je goed kijkt kun je dus zien dat ik al 2.7 kilo kwijt ben !
Nou, IK ga ervoor  .......



Ons logétje ...
Sinds drie weken hebben we een logétje, de hond van mijn ouders, Joy . Logé is dus niet het goede woord, want mevrouw regeert ons hele gezin.Onze hond Mack, die vele malen groter is dan het dametje in kwestie, gaat voor haar aan de kant. Ze is al aardig op leeftijd en hoe ouder ze is geworden hoe sjagarijniger, maar door haar leeftijd krijgt ze wel privileges die ik mijn eigen hond absoluut niet toesta.







Zo staat ze ongegeneerd te bedelen als iemand aan het koken is......


                               





Ligt ze prinsheerlijk op de bank te slapen .......



Gaat op mijn nieuwe leren stoelen zitten, omdat de grindvloer toch wel erg hard is ....



En denkt dat het hele gezin er alleen voor haar is, dus als ze bij Max op de bank ligt, mag Mack niet in de buurt komen en bijt ze hem als hij dat toch doet.

Je kunt haar dan wel proberen te straffen met je stem, maar ze is 14 jaar en stokdoof en hoort dus echt niet dat jij je stem tegen haar verheft.
We gebruiken inmiddels gebarentaal , maar dit werkt natuurlijk alleen als ze je ziet, de afgelopen weken hebben we dus al aardig wat keren gelachen om de manieren die we gebruiken om de hond iets duidelijk te maken.....
En volgend jaar mag ze gewoon weer komen, want ze is dol op mensen en kinderen en aaien en knuffelen vindt ze het einde.
En als mijn ouders weer terug zijn, mogen zij de moeite doen om haar alle slechte gewoontes weer af te leren , succes mam en pap !!
Bedankt allemaal ....



Langs deze weg wil ik jullie allemaal bedanken voor de lieve kaartjes, de sms-jes en lieve berichtjes die ik van jullie heb gekregen.
Heerlijk om te zien dat er zoveel mensen aan je denken.
Ik geniet met volle teugen en het zorgt ervoor dat ik me al stukken beter voel.
Mijn 09-09-09 .....

Ook mijn 09-09-09 begon al erg vroeg, net zoals die van Marco.
Om 6.00 uur werd ik wakker op de ziekenhuiskamer, de vrouw naast mij zou als eerste geopereerd worden en moest zich gaan klaarmaken. Ik probeerde de tijd een beetje door te komen door samen wat te kletsen en toen ze weg was naar de OK ben ik gaan douchen, want na haar was ik aan de beurt . Met de minuut werd ik nerveuzer, maar ik probeerde wat te lezen en wat rustiger te worden. Al snel kwamen ze me halen en werd ik naar de voorkamer van de OK gereden, daar lieten ze me 20 minuten staan en laat ik je vertellen dat ik dat niet prettig vond, als me iemand iets had gevraagd was ik gillend naar huis gegaan.
Voordat ik het wist was ik op de OK onder zeil gebracht en werd pas weer om 12.00 uur wakker. En wat was ik misselijk ......
Hoe kwam ik er ook bij mezelf dit aan te doen, waar was ik nou helemaal mee bezig ?
Ik bleef een hele dag misselijk, maar doordat ik niets mocht eten of drinken kon de narcose natuurlijk ook niet mijn lichaam uit. En wat een angst om braakneigingen te hebben, want ja , wat als de band dan straks niet meer goed zit.
Donderdagmiddag was de misselijkheid over en mocht ik naar huis, aan de ene kant de twijfel om naar huis te gaan, aan de andere kant mijn eigen bed dat ik hoorde roepen ...
Dus toch naar huis, maar rond 23.00 uur heb ik mijn man het nummer van het ziekenhuis laten opzoeken , de misselijkheid was weer terug en ik was zo bang dat ik terug wilde naar het ziekenhuis. Na even buiten gezeten te hebben , goed doorgeademd en de hand van mijn man , kwam mijn rust weer terug en besloot ik nog even te wachten met het ziekenhuis te bellen. Ik kon mezelf niet terug, wat een angst, paniek en ongerustheid, dat was ik helemaal niet, zo ben ik helmaal niet.
Die nacht werd ik maar twee keer wakker en voelde me `s morgens al weer een heel stuk beter, ik heb wat yoghurt gegeten , gedronken, wat modifast gehad en `s avonds zelfs gegeten, al is het dan in de vorm van Olvarit. Mijn zus Miranda was helemaal uit Nieuwegein gekomen om die dag voor me te zorgen en ze had heerlijk gekookt voor mij en mijn gezin.
Nu is het zaterdagmorgen en ben ik al lange tijd wakker, de hechtingen zijn nog wel gevoellig en dit zal nog wel even zo blijven, maar ik voel me alweer een heel ander mens.
Elke dag een hele stap vooruit, woensdag had ik echt niet gedacht dat ik me nu al goed genoeg zou voelen om een logje te maken, dus je ziet, het gaat steeds beter met me. En dat al na 3 dagen ........

 

"Je richt je blik naar boven
Je vraagt je af waarom"