My life
life is like a box of chocolate, you never know what you`re gonna get ........
Welkomsttekst
Welkom op mijn weblog,
kijk gezellig rond en laat gerust weten wat je er van vindt ........
                  
Zussen moment.....(-;
Mijn Gastenboek....


 

Profiel
Naam: Chantal(lie)
Leeftijd: 49 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Borsatie ;
en 1 gast Borsatie .
Mijn laatste reacties
SUPERZUS !!!
            
Afgelopen vrijdag was ons zoontje Max ziek en dachten we niet naar CAS te kunnen  gaan, maar mijn zus vond het maar allemaal onzin en zei : ik heb er zelf 2, denk je dat ik dan niet voor jouw zieke kind kan zorgen. Nadat  Max me verzekerd had dat hij echt wel naar zijn tante wilde , want logeren bij Sas is immers " het leukste op aarde ", zijn we met moed in de schoenen naar Zeeland vertrokken. Zonder files kwamen we aan, hebben  de caravan neergezet en zijn toen snel naar het CAS-terrein gegaan om nog op tijd voor Marco te zijn.

En wat hebben we genoten .........



                             
Twee nachten heeft ze opgezeten met Max en nog vond ze het onzin dat we terug zouden komen.
 
Dus SUPERZUS , heel erg bedankt  XXX , dit logje is voor jou .......

                
Dag Concert At Sea ......

De plannen waren dat we al halverwege zouden zijn, ware het niet dat ons zoontje vannacht ziek is geworden.
Dag Concert At Sea, dag Marco, dag BLØF, dag iedereen. Heel veel plezier en geniet van het weer  !!!
Hopelijk voelt Max zich snel weer wat beter .....

..
Geen tranen meer ....
Deze week begon zo mooi ......
Zondag mocht ik de mannen van Bløf ontmoeten, ik dacht dat het niet meer stuk kon, want ik zou immers vrijdag naar CAS gaan en daar Marco en de mannen van Bløf weer gaan zien.
Dinsdagmorgen gaat de telefoon , mijn moeder verteld me dat ze terug zullen komen van Spanje, want mijn oom is gestorven ( SLIK ) . Ik probeer zonder huilen te reageren en haar te vertellen dat ze vooral voorzichtig moeten doen. Mijn gedachten gaan gelijk naar vorig jaar, mijn vader heeft toen weer een herseninfarct gehad op de begrafenis van mijn oma.
Dinsdagavond belt mijn vriendin me in paniek, ik kan haar niet goed verstaan ,maar er is iets met de hond, ik  verontschuldig me bij mijn bezoek en stap snel in de auto. Als ik bij haar de straat inrij zie ik de stadsbus staan ...... De hond is eronder gekomen en al overleden op het moment dat ik de auto aan de kant zet.
Als de kinderen thuiskomen en horen wat er gebeurd is zijn ze ontroostbaar, ik blijf om de kinderen op te vangen, want mijn vriendin is daar op dat moment niet toe in staat. Ik regel alles wat geregeld moet worden, troost de kinderen , bel buiten met de dierenarts en breng de hond daarnaartoe. 
Slecht geslapen en doodmoe sta ik woensdag op , ik ben de hele dag misselijk en werk eigenlijk op de automatische piloot , maar krijg niets gedaan. Ik bel met mijn vriendin, ze komt zometeen langs. Als ze er is bespreken we wat haar wensen voor de hond zijn, ik bel de dierenarts om alles door te geven en te regelen.
Als ze weg is huil ik uit bij mijn man, die gelukkig alles in perspectief kan blijven zien.
Ik haal met hem herinneringen aan mijn oom op en we lachen om de dingen die hij altijd uithaalde.Ik besluit dat het goed is geweest en dat ik ga stoppen met huilen, dit zou mijn oom niet gewild hebben, hij zou willen dat we het glas deden heffen en om zijn streken lachen.
Donderdagmorgen besluit ik even het internet af te struinen naar leuke dingen en kom daar het berichtje tegen dat mijn collega-tje haar hond heeft moeten laten inslapen . DAMN !!!
Als mijn ouders straks bellen dat ze heelhuids thuis zijn aangekomen zal ik weer een beetje rust vinden.
Wat een k*t week , ook al weet ik dat straks ergens weer de zon gaat schijnen .....
Bløf/Midzomernacht
Eindelijk is het dan zondag, helemaal nerveus stap ik met Rob in de auto, om op weg te gaan naar de Midzomernacht, hoe zal het zijn , zullen we "de mannen" echt van dichtbij gaan zien, hoeveel mensen zullen er zijn, zal het op de Brouwersdam zijn of toch ergens anders ? Ik kom maar niet uitgedacht.
We zijn er natuurlijk veel te vroeg en besluiten te gaan eten in Restaurant de Kabbelaar, veilig dichtbij, stel je voor de auto doet het niet meer, kan ik in ieder geval lopen. De andere gasten hebben het wellicht in de gaten, want ze vragen waar we heen gaan en vol trots vertel in dat we naar Blof gaan. Ik ben al snel klaar met eten, want ik krijg geen hap door mijn keel. Rob wordt bloednerveus van me en stelt voor dat we gaan, eindelijk.
Om half acht komen we aan op de Brouwersdam, er staat een tent die met hekken afgeschermd is ,we lopen er naartoe . Ja, hier is het , er wordt gecontroleerd of mijn naam op de lijst staat . Gelukkig, we mogen naar binnen. Als we op het terrein zijn wil mijn man nog even een sigaret roken, ik vraag hem op te schieten , want stel je voor dat we de mannen voor het concert kunnen zien, dan kan ik ze wellicht aanspreken en om een handtekening vragen, waarop mijn man zegt, je zult de mannen zeker zien van tevoren, want hier om de hoek ligt Norman . Ik denk hij maakt een grap en kijk voorzichtig om de hoek en ja hoor , Norman ligt heerlijk van de zon te genieten op een bedje en daarnaast ligt Peter . Schiet op , fluister ik mijn man toe en we lopen samen naar hen toe, ik vraag of ik een foto mag maken, waarop Norman jazeker zegt en een gesprek begint met mijn man.
Ik laat hun alleen en ga mijn geluk beproeven bij Peter : Peter mag ik je storen en een foto van je maken ? Natuurlijk zegt hij en gaat er goed voor zitten. Okè , niet laten zien dat je nerveus bent, zeg iets, begin een gesprek met hem , doe IETS !!! Gelukkig laat mijn kwebbelstemmetje me ook dit keer niet in de steek en begin ik een gesprek , alsof ik met een van mijn vrienden aan het praten ben. Mijn God, niet in paniek raken, haal die CD`s uit je handtas, nu die handtekening en ja hoor, geen enkel probleem, ik klets nog wat verder, Peter verontschuldigt zich, omdat hij een van de blaadjes van mijn CD kreukelt en zegt dat hij hoopt dat ik het leuk zou vinden, omdat 3FM het had voorgesteld dat het op een idyllisch eiland zou zijn , het moet niet gekker worden. Ik vertel hem dat ik blij ben dat ik hun mag ontmoeten en dat ik ga genieten van hun muziek , waar dat maakt me niet uit. Ik bedank hem en loop nog even naar mijn man die nog steeds met Norman aan het vertellen is, ik waag mijn kans en vraag hem natuurlijk ook om zijn handtekening en ook hij vindt het geen enkel probleem. We besluiten de mannen nog wat rust te gunnen en gaan naar binnen . Oh jee, geen foto samen met hun, wat een rund !!!
Het wachten duurt me te lang, maar om negen uur beginnen ze met spelen, het ene nummer nog mooier en met nog meer passie dan het andere. Enkele met een persoonlijk tintje , Paskal verteld dat het vandaag 2 jaar geleden is dat Peter trouwde en Peter wijst naar buiten en zegt : daar was het feest. Paskal heeft toen ?zijn Doortje? ten huwelijk gevraagd en enkele nummers later verteld hij vol trots dat hij pappa wordt terwijl hij Doortje in haar ogen kijkt . GEWELDIG , gefeliciteerd !!! Er gaat een geluid door de tent dat niet te beschrijven valt, wat mooi dat ik dit mag meemaken. Ze spelen zelfs een nieuw nummer dat pas in September uitkomt en ik heb het op video staan.
De tijd gaat veel te snel en voor dat ik het weet spelen ze hun laatste nummer. We nemen afscheid en de mannen lopen naar achteren , zou ik het durven ? Ik loop Bas achterna ,bedank hem voor de geweldige show en vraag hem of ik zijn handtekening mag, hij lacht me aan , zegt `tuurlijk` en zet ook zijn naam bij de foto. Paskal is helaas al weg, maar ooit zal zijn handtekening er ook bijstaan. We lopen naar buiten en daar zie ik Paskal binnen zitten, nee Tal, dat kun je niet maken en we lopen het terrein af.
Op weg naar huis komen we niet uitgepraat over het optreden en we zijn het eens dat we dit nooit meer zullen vergeten, het was super, geweldig, fantastisch, uit de kunst, fenomenaal, onvergetelijk en uniek

En Marco, bedankt dat ik hier mag schrijven over de andere mannen in mijn leven ....

Ik heb gewonnen !!!
Naast mijn liefde voor Marco, volg ik ook al jaren "de mannen" van BLØF.......
Mijn juwelenkistje
Meer dan een jaar geleden zijn we verhuisd en sinds die tijd was ik mijn juwelenkistje kwijt. Al meerdere malen was ik op zolder geweest om te zoeken, alle dozen had ik al geopend, maar zonder resultaat.
Ik begreep mezelf ook niet, waarom had ik net die dag voor de verhuizing mijn ketting en mijn armband erin gedaan ? Ik droeg ze overal , maar net nu had ik ze afgedaan.
Qua geld zijn ze misschien niet veel waard, maar voor mij betekenen ze heel veel, mijn ketting heeft een hanger wat moeder en kind voorstelt, die had ik gekregen voor mijn eerste moederdag en de armband had ik gekregen van mijn man toen we in Turkije op vakantie waren.
Deze week was ik op zoek naar heel iets anders en ja hoor , daar zag ik het, mijn juwelenkistje .......... Ik heb gewoon staan huilen. Ik opende mijn gevonden schat en wist gelijk weer waarom ik ze had afgedaan, net één dag voor de verhuizing zijn ze allebei stuk gegaan !!!
Ik ben gelijk naar de goudsmid gegaan en heb gevraagd of hij ze kon maken. Nog even een weekje geduld en dan kan ik ze eindelijk weer dragen, mijn schatten.
Het zou zo mooi kunnen zijn
Vijftien jaar ben je nu , maar wat een hel is je leven op dit moment.
Als je me belt dat je het leuk vind als ik koffie kom drinken, laat ik alles vallen en kom zo snel mogelijk naar je toe.
Bijna niemand wil je zien, met niemand praten over je ziekte, maar mij, mij zie je graag komen. We hebben altijd al een speciale band gehad, waarom ? Ik weet het niet , hij is er gewoon.
Twee jaar was je toen ik je leerde kennen, ik kwam naast je wonen en elke dag als ik terugkwam van het werk zat je bovenop de glijbaan te wachten en riep dan keihard: Tal , iech kom um , terwijl je nog steeds alleen Nederlands spreekt, zei je dit altijd in het "plat".
Je kwam dan zo snel als je kleine beentjes je konden dragen via het poortje in onze tuin naar me toe en dan deden we samen iets leuks. Ik had toen zelf nog geen kinderen, maar je was meer dan welkom bij mij, want wat was je een vrolijk, klein, lief en leuk meisje.
De eerste keer dat ik van je ziekte hoorde , ben ik op internet gaan zoeken wat Xerodermapigmenthose betekent , heel in het kort houdt dit in dat je niet aan UV-straling mag worden blootgesteld.
Enkele jaren geleden kreeg je tumoren op je huid, in het begin waren ze nog goedaardig, maar steeds hield ik mijn hart weer vast als je weer naar het ziekenhuis moest voor controle en er weer iets werd ontdekt. Plotseling was daar dan ook het moment dat er eentje bij was die kwaadaardig was en mijn wereld stond even stil, maar de jouwe natuurlijk ook.
Nu zijn we een tijdje verder en zijn de tumoren steeds erger geworden en heb je al talloze operaties ondergaan om ze weg te halen. Zelfs je lieve gezichtje is niet bespaard gebleven en nu hebben ze je verteld dat ze niets meer voor je kunnen doen.
Ik zie je zienderogen achteruit gaan, ik doe mijn best om het zo comfortabel mogelijk voor je te maken en je te helpen zoveel als ik kan en nog snel de dingen te doen die je wil doen, nu, nu het nog kan. Ik weet niet of ik het goed doe, ik ben ook maar een leek, maar jij lijkt er even van op te fleuren en dat is alles wat telt voor mij.
Je zou nu eigenlijk met je vriendinnen stieken moeten praten over de jongens op school, wie op wie is en op wie jij bent . Plannen voor het weekend maken, als je naar de plaatselijke discotheek gaat met je vriendinnen , om daar de jongen op afstand te bewonderen waar je zo verliefd op bent. Lol moeten hebben en plannen voor de toekomst maken. Fantaseren over wat je later gaat worden, een vriendje , trouwen , een huisje , kinderen krijgen .... .
Het zou zo mooi kunnen zijn ......
CAS

Sinds 2006 gaan we al naar Concert At Sea, mijn man en ik. We hebben geen enkel jaar overgeslagen en ieder jaar wordt het weer beter dan het jaar daarvoor.
Vorig jaar was het de eerste keer 2 dagen en het was weer beter dan de jaren daarvoor. Los Vapapeños zou optreden en iedereen vroeg zich af wie deze Cubaanse band zou zijn. 
Op internet kon ik er niets over vinden , bleek het Paskal en Bas te zijn.
In het Spaans wordt de 'v' uitgesproken als een 'b'. De naam van de band klinkt dan als Los BaPaPeNos, hetgeen komt van Bas Paskal Peter Norman




Maar dit jaar, dit jaar wordt het allerbeste ooit, want Marco komt ook. Ik zal twee dagen toegezongen en gespeeld worden door de beste, liefste, knapste, en meest favoriete zangers en muzikanten. En als het me allemaal teveel wordt, zal mijn maatje aan mijn zijde staan, mijn man Rob, met wie ik al sinds 1985 samen ben . Nog steeds verheugen we ons op een weekend met ons tweetjes, omringd door de mooiste muziek ter wereld.
Zou dit nu die "echte liefde" zijn ?
 

Hoe het begon ....
dat kan ik me nog goed herinneren.
Mijn zus vroeg me of ik niet mee wilde gaan naar een concert van Marco. Om haar een plezier te doen ging ik mee, ik vond zijn muziek wel leuk, maar naar een concert gaan, dat zou niet bij me opgekomen zijn, nee, geef mij maar BLØF.
Eenmaal daar aangekomen maakte ze me gek met haar gedraai en gefriemel, als we maar vooraan staan zei ze dan. En dan dacht ik : hoe kun je dan met Golden Circle kaarten achteraan staan ?
Tot die keer .....
We stonden helemaal vooraan, echt helmaal vooraan, Marco nam plaats op een kruk en begon Dochters te zingen. Toen hij zijn ogen opendeed , keek hij me aan en we pinkten samen een traan weg. Mooier dan dit kon het niet worden .....ik was verliefd !!!!
De Marco koorts had ook bij mij toegeslagen.
En hier ben ik dan, met mijn eerste eigen logje , als  fan van Marco.
Ik weet zeker dat ik samen met mijn zus, nog hele mooie momenten met Marco ga beleven.
"Iedereen heeft recht op een eerlijk leven
En ze kunnen nog zoveel op deze wereld beleven"