My life
life is like a box of chocolate, you never know what you`re gonna get ........
Welkomsttekst
Welkom op mijn weblog,
kijk gezellig rond en laat gerust weten wat je er van vindt ........
                  
Zussen moment.....(-;
Mijn Gastenboek....


 

Profiel
Naam: Chantal(lie)
Leeftijd: 49 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Borsaties ;
en 2 gast Borsaties .
Mijn laatste reacties
Portugal !
Gisteren ,zijn we laat in de middag thuis gekomen van een heerlijke vakantie in Portugal!  Onze 25 jarige huwelijksdag was de aanleiding om op vakantie te gaan en in Portugal waren we nog nooit geweest ! Dus de keuze was snel gemaakt ! 

    
We hebben genoten van de felicitaties, de onverwachte kadotjes , het geserveerde ontbijt in het appartement en gewoon van elkaar en ons gezin en onze leen-zoon die bijna elke vakantie mee gaat.

                         



We hebben heerlijk gezwommen in de zee en prachtige schelpen gevonden terwijl we langs en het strand struinden. 



         Liggen dobberen in het zwembad en ons uitzicht bewonderd ! 

                 

De heerlijke maaltijden die ons voorgezet werden als we gingen uiteten van het geld dat ons toegestopt was om te genieten van onze huwelijksdag  ! 

       
En als kers op de taart , felicitaties van Marco en door hem in het zonnetje gezet worden ! 
Bedankt iedereen , het is een vakantie met een gouden randje geworden ! 
 
25 jaar geleden.....


Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat mijn man en ik in het huwelijk traden !  En precies 30 jaar geleden dat we verkering kregen!  Heel wat dingen zijn anders gelopen als we 25 jaar geleden dachten en dat is maar goed ook ! Het leven heeft ons een prachtzoon gegeven en we zien elkaar nog steeds heel graag! Op naar de volgende 25 ! 
 
De A is van auto ....
De A is van auto.
En deze A leek mij een hele mooie gelegenheid om weer eens een logje te schrijven.
Ik heb er een ,een auto en daar ben ik heel zuinig op.
Het kenteken weet ik, vol trots,  uit mijn hoofd.
Het merk ook en daar houdt het dan zo ongeveer op.
Mijn man daarintegen is dol op auto`s  en kan echt wegkwijnen als er een mooi zeldzaam exemplaar langs komt rijden of ergens gespot wordt.
Zo waren we nog niet zo lang geleden onderweg naar vrienden en in de spiegel zag ik een voor mij onbekende auto, wat niet zo vreemd is voor mij.
Een apart exemplaar, geen idee welk merk, maar toch vroeg ik mijn man om in de spiegel te kijken.
Nog nooit heb ik zo`n grote lach op zijn gezicht gezien .
Het bleek een Aston Martin te zijn.
Zijn Aston Martin ! En niet zomaar 1tje !
Het werd mij helemaal uit de doeken gedaan, welk type, hoe hard hij kon en dat hij deze auto nog nooit ergens in het echt gezien had.
Weer even was het een klein jongetje, dat volop genoot van een auto.
Zomaar ergens op een mooie zondagmiddag  in Limburg.
Hij genoot en ik, ik genoot met hem mee.....

Blue Monday
Zoonlief staat op en je denkt, ik sta gezellig met hem op. Je bent immers toch al wakker op je vrije dag.
Vervolgens ga je naar het toilet, waar je gisteren nog 10 rollen toiletpapier hebt neergezet, maar wat raar. Je treft toch een lege toiletrolhouder aan.
Beneden gekomen maak je de broodjes van je zoon, dat zijn ze lekkerder als mam ze maakt . En als ie de deur uit is , ruim je de vaatwasser leeg, zet de vuile vaat er in en dan denk je : zo nu is het tijd voor koffie.
In de tussentijd nies je, je denkt : snel wat keukenrol ! Laatste velletje, bijvullen dus.
Toch maak je jezelf een lekker kopje koffie en in de tussetijd ga je internetbankieren,want dat moet toch ook gebeuren vandaag.
En ze zeggen dat wij vrouwen dat goed kunnen, multi-tasken.
Alleen gaat  het bij het inloggen mis en moet de helpdesk er zelfs aan te pas komen.
Als ik de telefoon eindelijk neer leg ga ik maar een nieuwe kop koffie maken.
Jeetje, koffiepads op.......en dan is het geeneens 9 uur geweest !
Conclusie, de dag zal steeds beter gaan verlopen en dan wordt het toch nog een hele mooie dag !


Mijn papa .....
Maandag 23 september gingen mijn ouders op weg naar het vliegveld van Charleroi in Belgie. Wat was ik trots op hun. Zelf de tickets geboekt en ook nog een parkeerplaats voor de auto.
Toen ik via een sms hun nogmaals een goede vlucht wenste, schreef mijn moeder dat ze de vlucht gemist hadden. Hilariteit alom !
Niet getreurt, mijn nichtje boekte een nieuwe vlucht en ik bracht ze naar het vliegveld.
Onderweg hebben we heerlijk gelachen en ik bleef bij hun op het vliegveld, totdat ze ingechecht hadden. Ik wilde immers zeker weten dat ze in het vliegtuig zaten en niet halverwege een telefoontje zou krijgen en weer om moest draaien naar het vliegveld.
En zo gaf ik hun beide nog een dikke zoen en een hele dikke knuffel , niet wetende dat het de laatste keer zou zijn dat ik mijn vader zo`n dikke smakkerd gaf.
Zondags ging de telefoon , mijn moeder zei dat mijn vader overleden was en halsoverkop vertrok ik met één van mijn zussen en schoonbroer naar Eindhoven Airport , om van daaruit naar Madrid te vliegen.
Mijn ouders verbleven in Spanje, bij hun vroegere buren,  in een heel klein dorpje dat 7 straten telt en onze reis vanaf de luchthaven met de huurauto duurde dan ook 3.5 uur.
Aangekomen bij mijn moeder was het hartverwarmend hoe wij ontvangen werden door de familie en dorpsvrienden, die tot na middernacht gewacht hadden met mijn moeder tot haar kinderen gearriveerd waren.
Zulke vriendelijke mensen, die zelf net rondkomen van hun verbouwde groenten en die alles geven aan anderen, die vreemden voor hun zijn. Wat een troost haal ik daar uit. Wat een voorrecht dat ik dit mee mocht maken.
Mijn vader had geen mooiere plek op aarde kunnen uitzoeken om deze wereld te verlaten.
Hij is dan ook gegaan met een tevreden lach op zijn gezicht. Wat heeft die man genoten in zijn geliefde Spanje en hoe vredig is hij gegaan.

Pap, ik hou van jou !

                                          
En zo is het gekomen....
Ik vind hem zo leuk dat ik hem MOET delen.........

Een inwoner van Hoogstraten liet de arbeidsinspectie in Antwerpen het volgende weten :

Mijne heren,

In antwoord op uw schrijven, waarin u om meer uitleg vraagt aangaande mijn verklaring over het ongeval, dat mij is overkomen. Zoals u weet is mijn beroep metser. Op de dag van het ongeval was ik aan het werk in een gebouw op het vijfde verdiep . Bij het beëindigen lagen er nog 250 kilo stenen, die terug naar beneden moesten. In plaats van deze met de hand te dragen, besloot ik de katrol te gebruiken, met daaraan een ton. De katrol was bevestigd op het zesde verdiep.
Ik maakte het touw eerst vast op de grond en ging dan terug naar boven, waar ik de ton vulde met stenen. Daarna ging ik terug naar beneden, waar ik voorzichtig het touw los maakte, opdat de lading met 250 kilo stenen zachtjes naar beneden zou komen.
Op het ongevallenformulier kunt u lezen dat ik 67 kilo weeg. Tot mijn grote verbazing schoot ik dan ineens omhoog . Ik verloor even mijn bezinning en vergat dus het touw los te laten. Onnodig te zeggen dat ik zeer snel omhoog ging. In de buurt van het derde verdiep kwam ik de ton tegen, dit verklaart de hoofdwonde en het gebroken sleutelbeen.
Ik schoot nog verder tot de ton tegen de grond sloeg. Door de slag viel de bodem uit de ton en zonder stenen weegt deze maar 25 kilo. Ik daarentegen 67 kilo, en aldus begon ik dan een snelle afdaling. |n de buurt van het derde verdiep kwam ik weer de ton tegen, die tegrug omhoog kwam en dat verklaart de gebroken enkels en de verwondingen aan het onderlichaam.
De ontmoeting met de ton heeft wel mijn val gedeeltelijk gebroken en toen ik dan tenslotte op de hoop met stenen terechtkwam, brak ik slechts twee wervels. Helaas moet ik u nog zeggen, dat, toen ik op de hoop stenen lag, ik mij van de pijn niet meer kon bewegen en in mijn tegenwoordigheid van geest verloor en het touw losliet. De lege ton weegt meer dan het touw en deze kwam dus weer snel naar beneden en viel op mijn benen en zo brak ik die ook.

Ik hoop hiermede genoeg informatie te hebben verstrekt over de wijze waarop het ongeval zich heeft voorgedaan.
                                 
Mijn lege hart ...... ;-)











De foto`s van de collage zijn helaas heel erg onduidelijk, daarom hieronder nogmaals de foto`s .....









'Mijn Valentijn'
Al 27 jaar zijn we bij elkaar, waarvan 22 gehuwd .
En na al die jaren kan ik nog steeds oprecht zeggen dat ik nu weer volmondig JA zou zeggen als me opnieuw gevraagd werd : Wat is hierop Uw antwoord ?
Nog steeds de man van mijn dromen !
Voor mij geen nieuwe Valentijn , de mijne voldoet na al die jaren nog steeds :-)

Lieve Robbie, ik hou van jou !!!

Ti-Ta-Tovertaartjes...
Vandaag ben ook ik jarig en daar een beetje op vooruitlopend ben ik gisteren met mijn zus heerlijk gaan genieten bij Ti-Ta-Tovertaartjes en hebben we daar 2 heerlijke taarten gemaakt voor vandaag.
We gaan er straks samen met eenieder die binnen komt lopen van genieten .
En Marco, ben je in de buurt, kom dan gerust gezellig met Leontie een stukje mee eten en dan drinken we erna een borrel op "onze" verjaardag

Kerst en tradities....
Ik ben zot op kerst en elk jaar wordt er dan ook geroepen dat bij mij echt amerikaans bloed door mijn aderen stroomt. Ik vind het heerlijk om alles te sieren, zowel binnen als ook buiten.
Maar kerst gaat zeker ook over tradities en bij ons thuis was het altijd tradities dat zo rond kerst Johhny Blenco in het maastrichts uit de speakers klonk.
Groot was dan ook mijn verdriet dat ik mijn cd niet meer kon vinden, al enkele jaren niet meer . Bestellen kon je hem niet meer, denk dat de oplage niet meer zo groot was.            
Je kunt je dus voorstellen dat ik een gat in de lucht sprong toen mijn lieve man de zolder op was gegaan en met mijn kerst cd`s de kamer in kwam lopen.
Ik heb er gelijk een kopie van gemaakt, dit zal me niet meer gebeuren.
Luisterend naar mijn muziek maak ik een logje en geniet, met heel mijn hart en ziel !


                                   

"Als we leven als twee tegenpolen
Komen we bij elkaar aan de evenaar"