weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gluurder ;
en 1 gast gluurder .
TVOH
Het lijkt er toch zowaar op dat ik de zin en tijd voor het loggen heb terug gevonden. Nu maar hopen dat het niet van korte duur is. Maar ik heb goede hoop.

Helemaal als je een leuk uitje gehad hebt met leuke mensen om je heen.
Een aantal maanden is het geloof ik alweer dat Marijke me berichtte met de vraag of ik zin had om mee te gaan naar The Blind Auditions van the Voice. De kaarten waren in de verkoop gegaan en aangezien we al eens eerder naast de pot hadden gepiest zei ik meteen JA! Welke dag en tijd kon me niet schelen, Ilse heeft vakantie en ik dagen genoeg. Maar ja Lotte en Marijke dan weer niet, dus het werd zaterdagavond.
Marijke en ik hadden om 16.00 uur afgesproken bij de La Place en konden we daar alvast lekker wat eten. Marijke stelde voor om van daaruit verder te gaan met 1 auto dat zou parkeerkosten schelen. Waarop ik nog voor de grap zei, dat we dan wel eerst moesten kijken of er geen hek was wat op slot zou kunnen. Daar heeft Marijke namelijk niet zo hele leuke ervaring mee.
We kwamen met 2 auto’s aan bij het Mediapark, er was een hek……..

Diana voegde zich ook bij ons, en we kregen echt prachtplekken, zelden zulke mooie plekken gehad. Met Hellen en co voor ons hadden we een top avond. Ik mag er niks over zeggen, en dat ga ik ook niet doen, maar zal toch een tipje van de sluier oplichten, want er was een dame die ontzettend goed stelten kon lopen, zo goed dat het net echt leek.

Na afloop moesten we natuurlijk blijven wachten, ik was nu met Ilse en het leek me wel heel leuk om eens een foto te maken van Ilse en mij samen met Marco. Nou dat lukte. Ik was eigenlijk bang dat Ilse het wachten beu zou worden, maar gewapend met ons fototoestel vermaakte ze zich prima. Haar missie was eigenlijk om Lotte op de foto te zetten, maar die wilde alleen voor een euro op de foto.
Ik weet dus niet hoe Marco het voor elkaar heeft gekregen, maar Lotte leek toch wel heel vrijwillig met hem op de foto te gaan. Kan natuurlijk ook heel goed zijn dat Marijke haar van alles heeft beloofd in ruil voor een foto.

Na een hele drukke week gehad te hebben en ook nog voor de boeg heb, zag ik er best tegenop om dan nog weer naar huis te rijden. Maar het viel me niks tegen, met mijn gedachten nog bij een heerlijke avond, vreselijk gelachen kwam ik om half 2 thuis.

 
En hoe cool is dat…… ik mag woensdag gewoon weer!
mijlpalen
Mijlpalen, loslaten, examen uitslag, musical, afscheid en diploma uitreiking, het is nogal niet wat.
Hier viel dit alles samen, zenuwslopende tijden. Ook emotionele tijden, want dan besef je wat worden ze toch groot. Even knipperen met je ogen en ze zijn ineens een kop groter dan jezelf.

Doordat Rob half mei vertrokken is voor 4 maanden heb ik het alleen moeten doormaken. Heel erg sneu voor de kinderen maar ik denk dat het voor Rob zelf het allerergste zal zijn geweest. Dit is toch iets waar je als ouder dolgraag bij zou willen zijn. Gelukkig waren mijn ouders er op momenten dat het voor de kinderen erg belangrijk was, en hebben ze het gemis van hun vader toch nog iets kunnen compenseren.

Kevin moest examen doen voor de MAVO, ook nog wel bekend als VMBO-TL.  Met prachtige cijfers had hij zijn schoolexamen afgesloten en ging goed het examen in. Hij dacht ook alles redelijk tot goed gemaakt te hebben, totdat hij het laatste examen economie ging maken, dat viel hem behoorlijk tegen, en eenmaal thuis en de antwoorden op internet bekeken te hebben zat hij toch in zak en as, want tja economie was verprutst en was zeer zeker een onvoldoende…
Dus dat werd een spannende tijd, zou hij uiteindelijk wel genoeg punten behaald hebben om toch in een keer te kunnen slagen? Onze zenuwen moesten we toch nog aardig de baas blijven toen we in onzekerheid werden gehouden over de uitslag, zeker was het al wel dat hij die niet zou krijgen samen met andere klasgenoten met een ander pakket. Er waren een aantal kinderen nou ja qua leeftijd zouden ze volwassen moeten zijn, die het niet op eigen kracht konden en het nodig vonden om te frauderen door de examens te stelen. Het enige voordeel hiervan (wat ik nu kan bedenken) is dat mijn kleinkinderen misschien ooit in een les te horen krijgen over de grootste examenfraude ooit en wij dan kunnen zeggen ja Kevin moest toen ook examen doen. In die periode is Oma in een klap 10 jaar ouder geworden van de zenuwen.
Maar goed uiteindelijk precies 24 uur later om 13.03 uur kwam het verlossende telefoontje van Kevin zijn mentor, hij was geslaagd! Wat een feest, wat een opluchting. Meteen ging ik taart halen, en ik had het idee dat iedereen aan mij kon zien wat voor een trotse moeder ik was en ik kon wel als een klein kind huppelend gaan roepen, KEVIN  IS GESLAAHAAGD!! Maar dat kon natuurlijk niet want ik was die dag ervoor 10 jaar ouder geworden, en mensen van 50 huppelen nu eenmaal niet.
Mijn ouders waren vanuit Enschede meteen in de auto gesprongen, en het gezicht van Kevin was onvergetelijk toen hij, nadat hij zijn cijferlijst had opgehaald, mijn ouders op de bank zag zitten.
 


Maar ook voor Ilse was dit schooljaar een afscheid, zij gaat nu naar de middelbare school, en ging dus op kamp, en had haar musical en afscheid op school.
Afgelopen donderdag was het dan zo ver, bloedzenuwachtig was ze. De musical ging over een popfestival de hoofdact de popgroep vermist, was ook vermist. Heel vervelend want ze konden de groep ook niet bereiken, want het netwerk lag eruit. Ilse speelde een rol van Fan! Fan van Ronny, de zanger van de popgroep. Wat Ilse erg leuk vond was dat opa en oma ook in de zaal zaten en haar opa Ronnie heet.  We hebben genoten, wat een onwijs leuke musical was dit, en wat deden ze het allemaal goed.
De dag erna was dan het echte afscheid, om 10 uur moesten ze op school zijn en gingen ze in etappes afscheid nemen van de verschillende groepen. En iedere keer weer werd het afscheidslied gezongen. Even voor 12 uur werd het lint doorgeknipt en mochten ze dan afscheid nemen van hun juffen. Tranen met tuiten bij die meiden, want ohh ze gingen elkaar zo missen!
Dat ze elkaar straks allemaal gewoon weer zien hier op de middelbare school en bij een aantal zelfs weer in de klas komt, doet niet terzake……
Ik kon mij redelijk goed houden, ik had een pracht fototoestel waar ik mij achter kon verschuilen, hahaha.
Diezelfde avond werden we om 19.00 uur in de schouwburg verwacht voor de diploma uitreiking van Kevin. We gingen gewoon in een ruk door niks even op adem komen je kunt alles maar in een keer gehad hebben. De school had een heel programma in elkaar gezet en er kwamen ook foto’s voorbij van zijn Ardennenreis, maar ook een foto van de leerlingen zoals ze in de eerste klas zijn binnengekomen. Jee,  mijn jochie is ineens een kerel….
Uiteindelijk werden ze allemaal om beurten het podium opgeroepen en konden ze tegenover hun mentor plaatsnemen om hun felbegeerde diploma te tekenen.

Jullie begrijpen ik glim van trots, inmiddels heb ik die extra 10 jaar die ik er door de zenuwen had bij gekregen weer van me af weten te schudden. En kunnen ze straks eind augustus weer met frisse zin beginnen aan een nieuwe stap in hun leven. Maar nu eerst Vakantie!
Turgutreis
Doordat Rob op 12 mei voor 4 maanden is vertrokken voor zijn werk zit er voor ons een gezamenlijke zomervakantie er niet in.
Wij besloten om in de mei-vakantie te gaan. Wat ook nog wel heel spannend was, want we zouden op 30 april vertrekken. Op zich niks spannends aan, maar ineens toen wij al geboekt hadden besloot toen nog de Koningin nu de Prinses even wereldkundig te maken dat ze juist op die dag zou stoppen met Koningin zijn. Oeps…… Rob militair, en voor die gelegenheden worden er altijd een aardig vol blikje opengetrokken, en zou zo maar kunnen zijn dat zijn verlof ingetrokken zou worden.

Maar gelukkig hij hoefde niet, en wij konden op 30 april om 6.00 uur in het vliegtuig stappen richting Turgutreis in Turkije.
Nu zijn we al een aantal keren in Turkije geweest maar nog niet eerder aan de kant van Bodrum. Hier is de omgeving veel mooier en heuvelachtiger. We hadden dan ook een prachtreis naar ons resort, Aegean Dream.

De recensies over dit resort waren erg goed, en mijn verwachtingen waren dan ook heel hoog. En eerlijk waar het viel niks tegen, sterker nog dit was bovenverwachting. De mensen waren vriendelijk, het eten was super en het uitzicht die was gewoon fantastisch. We mochten gratis gebruik maken van de banaan/matras hangend achter een speedboot, als de zee rustig was mocht je zelfs gratis waterskiën (helaas heb ik dat niet kunnen uitproberen).
Kevin heeft daar zijn eerste echte duikles gehad, eerst in het zwembad oefenen en daarna mocht hij de zee in. Geweldig vond hij het! Hij wil dit graag nog eens doen.

Ook zijn we nog een dag naar Kos gegaan, grappig hoor, zo met 20 min. ben je in Griekenland. Het is net van Den Helder naar Texel.
Ik was ook nog nooit op Griekenland geweest en het was dus heel leuk om dit ook eens te zien. Leuk plaatsje Kos, en heerlijk eten.
Maar aan al het leuks komt veels te snel een einde, we hadden prachtig warm weer en het was gewoon een geweldige vakantie waar we zeker nog eens heen zullen gaan.

Inmiddels is Rob vertrokken voor 4 maanden, zit Kevin midden in zijn examens, wat ik rete-spannend vind, en is Ilse druk aan het oefenen voor haar afscheidsmusical groep 8.
Er breken spannende tijden hier aan, ik sluit dit schooljaar wel met heel veel mijlpalen af. Ik vind het wat!

vrijwillig op FCD 2012
Eindelijk was het dan 13 oktober het begin van een geweldig weekend. De Fanclubweekend.
Maanden geleden had ik al samen met Marijke een kamer geboekt in het Papendal, de bingo daar wilden we uiteraard ook bij aanwezig zijn.

Ik wilde nog voordat ik naar Arnhem zou doorrijden langs de Ikea in Utrecht, dat zou tenslotte toch op de route zijn. Marijke had daar ook wel oren naar en we spraken daar af. Zij besloot haar auto daar te laten staan om bij mij in de auto te stappen en samen naar Arnhem door te rijden. Wel zo gezellig, zondag zou ze wel even op mij wachten en dan zou ik haar daar weer afzetten. Maar toen we daar zondagavond aan kwamen bleek de Ikea gewoon dicht. Nee niet alleen de winkel maar ook de parkeerplaats? oeps?..

Eenmaal in het hotel kwamen we al snel een aantal bekenden tegen en nadat we de spullen op de kamer hadden gelegd stonden we in de hal te overleggen waar we wat zouden gaan eten. Toen we Marco in het vizier kregen was ik eigenlijk verbaasd dat hij er al was. Hij zag ons staan en kwam ons even begroeten, en hij vond het leuk dat we er ook al waren. Hij vond het leuk dat wij er ook al waren??? Uhh nou ik vond het hartstikke leuk dat hij er al was, en ik vond het nog veel leuker dat hij ons kwam begroeten.

Nadat we een heerlijk broodje hadden gegeten, wat ook wel heerlijk moest zijn want tjee wat duurde het lang voordat je het kreeg, en nog erger het was heel weinig, gingen we de zaal in waar de Bingo zou zijn.
We hadden een hele gezellige tafel in het midden en het was echt gezellig, want zelfs Marco die nog even bij ons kwam zitten, zei dat het wel een hele gezellig tafel was. Nou dan was het dus gewoon heel gezellig. Cindy won een pretpakket, dat het een en al pret was, was ook wel te merken aan haar. Ze was totaal niet meer voor rede vatbaar, en zat alleen nog maar schaapachtig te grinniken. Hellen won de prachtige camera, wie wilde die nou niet winnen? En daar kwam vervolgens ook geen fatsoenlijk woord meer uit. Gezelligheid alom dus, met 2 aan tafel die niks meer zeiden en een beetje wezenloos zaten te zijn.

Ik kreeg van Judith op de kop dat het mijn schuld was dat ze nog honger had, want ik had haar aangeraden om dat broodje Carpaccio te nemen. Voelde me hartstikke schuldig, dus na de bingo doken we de bar in om wat bittergarnituur te eten.
Eenmaal in bed kletsten Marijke en ik nog wat, maar al snel sliep ik als een roosje om voor mijn gevoel al weer heel snel wakker te worden van de wekker. Ik had wel goed geslapen maar voor mijn gevoel te kort. Maar wat kon het schelen, vandaag was het de fanclubdag. En deze dag mocht ik vrijwilligen. Vond het wel heel sneu voor Marijke dat ze dit jaar niet mocht en plaats moest maken voor een ander, en toch kon ze dat ook wel begrijpen, maar logisch ze vond het wel heel jammer. Ze besloot gewoon gezellig met mij mee op te staan en mee te gaan ontbijten.

Na het ontbijt gingen we hard aan de slag met het opbouwen van alle stands. Mijn taak was bij het rolstoelvak en dat vak konden we nog niet opbouwen want daar waren ze nog bezig met het opbouwen van het podium. Ik maakte me alvast op andere plaatsen nuttig. De tijd begon te dringen en toen konden Marja en ik ons in het zweet werken om ons vak zo snel als mogelijk klaar te krijgen. De eerste rolstoelers stonden al buiten te wachten om naar binnen te mogen.
Hoe ik deze dag weer beleefd heb is onbeschrijfelijk. Het is keihard werken bij dat vak, maar zo ontzettend dankbaar werk. 2 jaar geleden heb ik dit voor het eerst mogen doen en toen maakte het al indruk op mij, nu 2 jaar later misschien nog wel meer. Een aantal herkende ik nog van de vorige keer en herkennen je dan ook. Zo leuk!

Een paar hebben een speciaal plekje in mijn hart kan ik wel zeggen, zoveel bewondering voor die mensen die zo positief in het leven staan en zo beperkt zijn.
Zo was daar weer Nancy, ze komt met bed en al, maar wat is ze lief en aardig. Ze kwam pas laat op de dag want zo een hele dag kan ze niet volhouden. Maar wat genoot zij van het optreden van Marco. Hoe zij in het leven staat kunnen een hoop mensen een voorbeeld aan nemen. Ik heb veel respect voor haar.

En dan heb je Cas, Cas is 9 jaar en zijn grote vriend is Marco. Cas had een eigen plekje, speciaal voor hem gereserveerd, zijn vader moest het niet wagen om op dat plekje te gaan zitten. Wat een vrolijk en lief knulletje, en ontzettend nieuwsgierig. En wat een genot om te zien hoe hij genoot van alles wat er voor hem op het podium afspeelde. Zijn moeder vertelde nog een heerlijk verhaal over Cas en Marco. Cas verkiest gewoon Marco, zijn vriend, boven een knuffel van dolfijnen. En geef hem eens ongelijk! Een jongen die weet wat hij wil.

Ook was er een jonge vrouw en ze was samen met een vrienden. Beiden een beperking. Die jonge vrouw is zwaar spastisch en moest haar rolstoel met haar kin besturen. Haar vriendin had een verlamde arm en kon ook niet veel, maar ik hoorde ze niet klagen. Nee ze genoten met volle teugen. Op een gegeven moment vroeg haar vriendin of ik heel misschien een broodje voor ze kon halen, ze hadden niks te eten bij en zij kon het niet goed tillen met haar verlamde arm. Ik vond het geen probleem dat wilde ik wel even voor ze doen. Hoe zij vervolgens haar vriendin hielp met eten, was zo aandoenlijk om te zien. En wat had ze het warm, het zweet liep haar over het gezicht. Toen ik aan haar vroeg of ze wilde dat ik het even zou weg vegen, keek ze me dankbaar aan en wilde het heel graag.

Deze kleine dingen die voor mij zo simpel zijn maar zo dankbaar voor hun. Wat zal ik nu klagen over een zere nek of rug van het tillen en sjouwen gister?! Hoogst verbaasd was ik dan gister ook op een man die tegen me zei dat het eigenlijk wel heel oneerlijk was, de rolstoelers die en vooraan mogen staan en dan na afloop ook nog een meet en greet hebben. Ik heb die man subtiel medegedeeld dat rolstoelers tijdens een groot concert altijd aan de zijkant staan, en nooit de kans hebben om dan vooraan te gaan staan. En dat ik niet graag met ze zou willen ruilen. Ach je zult het wel nooit altijd goed kunnen doen bij† sommigen. Ik heb gister weer stinkend mijn best gedaan om vooral deze groep mensen te laten genieten van Marco, en dat is volgens mij goed gelukt. Dat is wat voor mij telt.

Maar het meeste indruk heeft toch wel W. op mij gemaakt. W. is doodziek en dan ook echt doodziek. Er was een kans dat ze niet op de fanclubdag zou zijn, maar toch was ze er. Nog nooit had ze een live optreden van Marco meegemaakt, en nu kon ze dit toch samen met haar 2 vriendinnen nog meemaken. Iets wat ze niet meer hadden verwacht. Tijdens het concert zat ik op de grond in het rolstoelvak, ik genoot op en top van de gezichten van de mensen om me heen. Menig keren moest ik slikken. Wat was deze groep mensen blij. Maar toen Marco met het nummer ?Als er nooit meer een morgen? naar W. toe liep en dit speciaal voor haar zong, had ik het echt even te kwaad. Die paar zinnen, die dan zo keihard binnen komen, het kan namelijk voor W. de waarheid zijn.

Ik zou dan ook graag tegen alle mensen willen zeggen, kijk in hemelsnaam wat je wel hebt en niet naar wat je niet hebt. Hoe kun je het oneerlijk vinden dat deze groep mensen een meet en greet krijgen? En dat ze vooraan mogen? En inderdaad ik stond de hele dag met mijn snuffertje vooraan, maar ik lieg niet als ik zeg dat ik misschien maar 1/3 van wat er op het podium gebeurde heb onthouden. Ik had zelfs lootjes gekocht en ik heb ze niet eens kunnen controleren. Maar het maakt me niks uit, mijn hoofdprijs had ik al. Een fantastisch weekend en hele blije mensen om me heen. Dat is echt waar ik het voor deed.

En als je dan ook ziet wat het voor die mensen betekend als ze naar afloop een meet en greet hebben. Ze een knuffel krijgen van Marco, met hem op de foto mogen, dan moet je of een keiharde zijn of geen gevoel hebben als dit je niks doet. De energie die Marco dan nog heeft na zo een lange dag, en dan ook nog uitgebreid de tijd voor ze neemt, ik vind het bewonderingswaardig.

Gisteravond was ik om 22.30 uur pas thuis, ik was op helemaal kapot. Maar zo voldaan!

Nathalie bedankt voor het vertrouwen dat je in me hebt om mij weer als vrijwilliger daar neer te zetten, ik vond het weer een cadeautje.
Uiteraard ook Marco bedankt voor dit top weekend, zonder jouw was er denk ik echt niks aan geweest
Maar ook wil ik de lieve mensen om mij heen bedanken, ik heb zo genoten van dit weekend!

mijn dag met marco
Mijn dag met Marco

De opdracht, wat zou je gaan doen als je een paar uur met Marco zou winnen.
Jee er schieten me genoeg ideeŽn door het hoofd, een pretpark bezoeken en in de achtbaan met hem gaan, nee geen optie, veel te druk!
Ik zou hem mee kunnen nemen naar het dorpje SchŲppingen waar ik een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht en daar een overheerlijk Italiaans ijsje gaan eten. Nee ook geen optie, te ver weg en te saai.

Maar waarom zou ik het ver zoeken terwijl ik het dichtbij ook erg leuk kan hebben. Marco gaat graag naar Vlieland, maar laat Nederland nou nog meer mooie eilanden hebben.

Mooi op tijd komt Marco aan in Den Helder en pakken we om 11 uur de boot naar Texel. Op de boot drinken we een kop koffie en praten we wat over de 5 jaar†Borsatoweblogjes. De afstand naar Texel is niet lang en 20 min. later arriveren we dan ook op Texel. Daar staat de Tandem al voor ons klaar, ja wat dacht je, dat we met de bus zouden gaan? Ha, nee jij mag voor op (ik met mijn hoofd tegen je rug gedrukt)† en ik trap achterop heel hard mee.
We volgen een mooie fietsroute en onderweg dichtbij de vuurtoren stoppen we voor een heerlijke lunch. Wat een mazzel hebben we, er staat geen harde wind en de zon schijnt volop. Op en top genieten gewoon.

Na de lunch vervolgen we onze weg en bezoeken we ook nog Ecomare, de zeehonden opvang van Texel en omstreken. Als je op Texel bent moet je dit toch echt bezocht hebben. Hier doen ze zo goed werk, niet alleen vangen ze hier huilers (jonge zeehondjes zonder moeder) op, maar hebben ze ook een vogelopvang. Nadat we alles gezien hebben, drinken we nog wat op een heerlijke plek op het terras, voordat we onze weg weer vervolgen terug naar de boot.

Jammer de uren zijn voorbij gevlogen en het zit er al bijna weer op, maar gelukkig hebben we nog een bootreis van 20 minuten terug.
Bij aankomst in Den Helder nemen we afscheid en kan ik op een aantal heerlijke uren met Marco terug kijken. Een ontspannen, leerzame en mooie dag.

Dit was mijn dag met Marco??.


Laat mij maar dromen.

Borsatoweblog 5 jaar!
De tijd vliegt als je het naar je zin hebt en ook als je het domweg ontzettend druk hebt.
Geen excuus ik weet, maar misschien een goed excuus dat ik een i-pad heb en eigenlijk zelden of nooit meer mijn laptop tevoorschijn haal. Ja als er foto?s opgezet moeten worden en zo af en toe mijn mailbox legen.

Het loggen schiet er dan wel eens bij in, helaas moet ik zeggen, want ik vind het toch nog steeds erg leuk. Helemaal als ik mijn archief weer eens doorspit.
Het is net zoiets als het zoeken naar een bepaalde foto tussen al je andere oude foto?s. Je komt er niet los van en zo ben je uren verder en heb je alleen maar foto?s gekeken. Dat is nu dus ook zo. De Borsatoweblog is voor mij eigenlijk een soort dagboek. En kwamen er ook een aantal O Ja!! Momenten toen ik mijn archief aan het doorspitten was. Erg leuk weer.

Maar zo schoot mijn log over 5 jaar bestaan van de Borsatoweblog niet op.
Ik log hier vanaf het begin, jaren die voorbij zijn gevlogen. Een hoop dingen gedaan en beleefd. Zowel privť als op Borsatovlak. Zo had ik mijn eerste Meet en Greet, kreeg ik een nieuwe uitdagende baan. Is Kevin naar de middelbare school gegaan. Heeft Ilse tijdens een officiŽle persconferentie Marco een vraag mogen stellen.

Door de Borsatoweblog hebben de mede-fans een gezicht gekregen, kreeg je een kijkje in hun leven en kom je erachter dat je met een aantal een klik hebt.
Een aantal van de mede-fans mag ik nu toch wel een vriendin noemen. Delen we lief en leed en zien we elkaar toch geregeld in het jaar. Soms zomaar voor een high-tea of winkelen. Soms omdat er iets leuks als concert of tv-opnames aan vast zitten. Het is altijd ongedwongen en gewoon gezellig.

Marco & Tifosi di Marco Borsato, ik wil jullie dan ook heel erg bedanken voor al het moois wat jullie mij de afgelopen 5 jaar hebben gegeven.
Ik hoop over 5 jaar mijn archief weer door te kunnen spitten en dan weer te denken, jee dat was ook zo leuk! En goh met haar ben ik nog steeds vriendin.

Borsatoweblog gefeliciteerd met jullie 5 jarig bestaan!


40-





Dan voel je je toch echt jarig! En dat is wat ik vandaag toch echt ben.

Ze is 12!

Ons Meisje, is gewoon al 12!
Het kleine meisje is weg, tenminste overdag dan en dan vooral als er anderen bij zijn.
Maar ook al is ze AL 12, ze is onze kleine meid.
De kleine meid die toch nog 's nachts bij ons kruipt, nog lekker met je wil tutten. Toch echt nog niet zonder knuffel kan.

Maar ook het meisje wat al begint te puberen, ja maar MAM ik ben al BIJNA 12 hoor!!

Nu is ze niet BIJNA 12, nu vandaag 9 februari 2012 is ze gewoon 12



Lieve, Lieve Ilse,

Van Harte Gefeliciteerd met je 12e verjaardag.
Vandaag is het feest.

Dikke kus van ons.

3 x #Dichtbij
Na afloop van het concert in het Gelredome zag ik een grote advertentie verschijnen, Marco on Tour.
Huh?? Zou het echt?? En waar zou hij dan allemaal langs gaan. Dit leek toch wel heel erg leuk.† Toen dan ook bekend werd welke steden hij zou gaan aandoen, was het al duidelijk voor mij, dit ging niet bij 1 keer blijven.

Heerhugowaard, dat is toch wel heel dicht bij, daar wilde ik samen met Rob naar toe. Door zijn uitzending vorig jaar kon hij niet mee naar het Gelredome. Ook zouden we gewoon niks voor de kinderen hoeven te regelen, want we zouden gewoon lekker op tijd weer thuis zijn.
En dan Enschede, mijn geboorteplaats, de plaats waar mijn ouders en zus wonen. De plaats waar ik me thuis voel. Uiteraard zou ik daar ook naar toe gaan. Het muziekcentrum op 10-min loopafstand van mijn ouderlijke huis, nee die zou ik niet kunnen laten schieten. (niet dat ik lopend ben gegaan hoor).
En wauw die kaartverkoop ging wel razendsnel toen er dan besloten werd dat er in januari nog een keer Enschede aangedaan zou worden, moest ik daar ook bij zijn. Is een nieuw jaar, dus ook weer nieuwe vrije dagen.

7 november was het dan zover, mijn eerste #Dichtbij in Enschede, samen met Linda.
Eerst gingen we een hapje eten en kwamen we zo rond 17.30 uur aan bij de deur, waar een handje vol mensen nog maar stonden.
En wat was het relaxed daarzo zeg, helemaal geen gedrang elelange wachtrijen, en toen de deur openging mocht je 1 voor 1 naar binnen. Met andere woorden je kon gewoon op je gemakje naar het hek toelopen.
Een geweldige avond, een fantastische sfeer en ik wist gewoon dat ik nog 2 keer mocht gaan genieten. Wat een vooruitzichten waren dat.

Sterker nog 5 dagen later 12 november was het gewoon alweer zo ver, dit keer in Heerhugowaard. Samen met een stel vrienden, Rob, Martine en Diana zou ik daar naar toe gaan. Er was bij Diana en Martine die dag wel wat lichtelijke paniek, ze zouden met de trein komen en het leek er namelijk op dat ze zouden stranden in Utrecht. Zo stom en toen sneeuwde het nog niet eens, laat staan vriezen. Maar inmiddels weten we dat de NS de smoezen voor het oprapen heeft.
Ze twitterden hun frustratie en angst, want jee wie wilde nou #Dichtbij in Heerhugowaard missen? En daar was Hellen, hun held Hellen (ook de mijne hoor, want Diana had de kaartjes)die ze op een station oppikte en naar Julianadorp bracht. Zo ontzettend lief en dat nog wel gewoon op haar verjaardag. Dan ben je eigenlijk gewoon heel heel lief!!
Omdat we vonden dat het wel heel erg koud was (ok, januari was nog niet geweest) besloten we op ons gemakje die kant op te gaan. Eerst een hapje eten in Schagen bij de Mac. Toch wisten we nog de 2e rij te pakken te krijgen. Maar jee daar was het wel meer dringen en drukken dan in Enschede, ze gunden je weinig de ruimte. Waardoor ik samen met Rob en vrienden uiteindelijk op rij 5 belanden. Maar helemaal niet erg, ik had het naar mijn zin, Rob stond achter me en gelukkig stonden Martine en Diana wel redelijk vooraan.
Na afloop heb ik het dan toch eindelijk voor elkaar gekregen om samen met Rob en Marco op de foto te gaan. Rob is niet van de foto?s en voor hem hoeft dit zo allemaal niet.

En de tijd gaat snel, ik zal niet de eerste en zeker ook niet de laatste zijn die dat vermeld, maar soms klinkt het gewoon zo lekker in een zin. Ik weet het is afgezaagd, en ook opvulling van de log, maar toch. De tijd gaat snel heel snel en daar was het alweer januari.
Enschede, januari, Marco??? ik was er klaar voor. Zaterdag 14 januari, Ilse was voetballen en ik zat klaar te wachten totdat ze terug kwamen en Rob me naar het station kon brengen. Nog een bakkie koffie, koffer stond klaar in de woonkamer, ik had nog 20 min. Voordat de trein zou vertrekken?????
Ineens op twitter??.. afgelast, gaat niet door, ziekte???.. uhhhh????

Koffer uitpakken, pantoffeltjes weer aan, en helaas. Maar ziek is ziek en ik heb liever een fitte Marco dan een zieke Marco. Maar stiekem toch blij dat ik nog net niet in de trein zat.

En daar was het dan 30 januari, het inhaalconcert. Man wat had ik daar een zin in. Ik had Enschede al gehad en ook Heerhugowaard, maar Enschede was toch wel top, veel rustiger en vooral veel gemoedelijker. Maar dit keer ook veel en veel kouder.
Maar jee, wat had Marco een energie, het leek wel of hij alles dubbel gaf. Echt onvoorstelbaar, wat was het weer goed. Op en top genieten, kippenvel! En dat we dan ook nog gewoon The Voice of Holland kregen, onze Harpmeisje, onze Iris??.. met haar harp. Potver, wat een stem heeft ze zeg. Ik was diep onder de indruk van haar!
Ja dit was toch wel de mooiste van de 3 keer dat ik geweest ben.


En stiekem hoop ik dat hij nog een toetje gaat geven??.
persconferentie The Voice Kids
Ojee, ontzettend lang niet meer gelogd, nu wil ik de draad toch weer oppakken, maar waar begin je?
Pak je de draad weer op waar je gestopt bent, of begin je gewoon opnieuw en de afgelopen maanden probeer je alsnog eens te schrijven?
Aangezien Ilse en ik vandaag wel een hele bijzondere ochtend hebben gehad, begin ik gewoon maar daar.

Samen met Ilse, Marijke en Lotte zijn we in december naar The Blind Auditions van de Voice Kids geweest. Een hele leuke middag hebben we daar gehad.
Toen ik op twitter (ik geloof dat het twitter was) een oproep voorbij zag komen dat kinderen een vraag in konden sturen voor een persconferentie aan een coach, vroeg ik dan ook aan Ilse zij een poging wilde wagen.
Nou dat wilde ze wel, en na even goed nagedacht te hebben, hebben we een vraag ingestuurd.

Vorige week kreeg ik dan ook een mail waarin stond dat ze gewonnen had en op woensdag 25 januari om 9 uur ?s ochtends verwacht werd in Aalsmeer. Daar zou zij dan haar vraag mogen stellen aan Marco.
Er werd vrij gevraagd op school en vanochtend was het dan zo ver. Om 6 uur ging de wekker, want het was duidelijk dat we in de file terecht zouden komen. Om 7 uur zaten we dan ook in de auto.
Bloedje zenuwachtig was ze (ik niet minder) want geen idee wat ze moest verwachten. Zou ze niet gaan stotteren, zou ze haar vraag op het moment niet vergeten.
We werden in Aalsmeer keurig opgevangen en naar de zaal gebracht waar de persconferentie plaats zou vinden. Het zag er allemaal wel heel erg echt uit, en het bleek ook heel erg echt te zijn.
De ene na de andere camera werd klaargezet, mannen met camera?s op hun schouder. Nee, dit was niet zomaar voor de leuk, dit was het echte werk. Daar kregen we het toch wel even heel erg warm van. Dit hadden we niet verwacht. Dat Nick & Simon en ook Marco vlak achter ons gingen zitten maakte het er niet beter op.
De lichten gingen uit, en we kregen al een stukje te zien van de eerste uitzending. Hoe leuk is dat?
Daarna was het dan toch echt tijd, de coaches liepen naar voren gingen achter de tafel zitten, de camera?s begonnen te draaien, en de eerste vraag kon komen.
En wat een leuke vragen hadden die kinderen, zo puur en ongegeneerd. Zo kom je nog eens dingen te weten die ontzettend lachwekkend zijn. Simon die in zijn kindertijd mee deed aan playbackshows, en dan jawel Tineke Schouten na deed. (Ik hoop dat er ooit nog eens wat van op youtube komt). Angela die zich eigenlijk niet weet te kleden maar haar vriendin Patty dat voor haar doet. Nick die vroeger eigenlijk helemaal niet kon zingen, en pas vanaf zijn 16e het een beetje kan. Hahaha
En dan Marco die eens iemand moest aankondigen en gewoon die naam niet meer wist. Die naam zal hij nu niet meer vergeten.
Toen was Ilse aan de beurt, zij mocht haar vraag stellen. Haar vraag stelde ze aan Marco.
Zoals ik al vermelde was ze naar de Blind Auditions geweest en daar trad een jongen op, waar niet voor gedraaid werd. Die jongen bleek een vriend te zijn van Marco?s kinderen. Toen Marco die jongen dan ook zag kon hij wel door de grond zakken, want hoe legde hij thuis aan zijn kinderen uit dat hij die jongen niet had door laten gaan. Dit zou niet goed komen.
Ilse wilde dan ook weten, of zijn kinderen erg boos op hem waren.
Het bleek een pijnlijke vraag, want nog steeds wordt het hem niet in dank afgenomen. Hahaha.

Nadat de laatste vraag gesteld was, moesten alle kinderen naar voren voor een groepsfoto. Ik hoop dat ik die foto nog ergens terug kan zien, want ik kon hem alleen maar van de zijkant nemen.
Uiteraard werden er ook nog foto?s afzonderlijk gemaakt en nadat Ilse met Marco op de foto was geweest, kreeg ze voor ze het goed en wel in de gaten had een microfoon onder haar neus en een camera op haar gezicht. Dat bleek dus het jeugdjournaal te zijn.
Zo nu sta je naast Marco Borsato, wat vind je daar van?? Uhh zei ze, leuk!!
Leuk?? Leuk?? Hoe cool ze dat zei, leuk!! En ik?. Ik stond er met een big smile naast en keek toe.
Angela en Nick kreeg ze ook nog te pakken, maar Simon was er al vandoor.
En overal waar je keek waren camera?s en waren ze kinderen aan het interviewen. Shownieuws, Boulevard, geen idee wie nog meer.
Toen we de jassen al aan hadden en weg wilden gaan werd Ilse wederom tegengehouden door het jeugdjournaal en wilde ze haar persoonlijk nog wat vragen. Jas moest uit en hup gaan!

Jullie begrijpen, er wordt hier vanavond flink gezapt. We zijn reuze benieuwd of Ilse nog ergens in beeld komt.
Dit was een hele bijzondere ervaring, geen woorden voor om te omschrijven hoe het vanochtend was.
Ilse heeft zo ontzettend genoten, ik ben zo trots op haar. Ik vond het wat, ik zou haar dat niet† na doen.

Gaan jullie kijken vanavond? Jeugdjournaal 18.45 uur? Wij wel!!

http://jeugdjournaal.nl/item/334855-meer-van-de-persconferentie-over-the-voice-kids.html †bij min. 3.42

"Ik kan jou nu niet meer geven
Dan de vrijheid in je leven"