weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 gluurders ;
en 2 gast gluurders .
Mijn fcd was....
Als de mensen aan mij vroegen, en hoe was de fanclubdag? Dan antwoorde ik: heel hard werken, maar o zo leuk, heel bijzonder en ook emotioneel.
Deze fanclubdag was in meerdere opzichten bijzonder en heel indrukwekkend.

Ik heb al een aantal keren mogen helpen als vrijwilliger op de fanclubdag zelf. Dat vond ik al heel bijzonder, het was altijd hard werken maar het gaf ook zoveel voldoening om al die mensen een geweldige dag te bezorgen. Dit jaar zat ik in weer een andere rol, ik mocht namelijk deel uit maken van het team. En ik kan oprecht zeggen, een geweldig team!

Ergens in augustus kreeg ik een audio bericht van Nathalie waarin ze me vertelde dat ze nog wel wat helpende handen kon gebruiken voor de fanclub, en of ik daar misschien nog interesse in had en of ik er over na wilde denken. Daar hoefde ik helemaal niet over na te denken, want ik had toen ik de sollicitatiebrief stuurde al heel goed nagedacht. Dus antwoorde eigenlijk al meteen, dat ik heel graag wilde helpen.

En zo belandde ik halverwege augustus midden in de voorbereidingen voor de fanclubdag. Bij de eerste meeting die ik bijwoonde zei ik nog heel onwetend dat ik de enveloppen wel even zou doen. Martine vroeg nog of ik het zeker wist want het was best een hoop werk. Maar hee dit kon ik, hier had ik geen hulp bij nodig. Ik ging dat wel even doen…..
4500 enveloppen, lege enveloppen……. In elke enveloppe moest een rood kaartje. In 450 daarvan moesten rode kaartjes met nummers. Al die kaartjes moesten nog geknipt worden. O ja en er moesten 3 strengen gemaakt worden. Elke streng telde 1500 enveloppen met elk 150 prijsjes. Uiteraard moesten de enveloppen ook nog dicht geplakt worden, en voorzien worden met gaatjes. En daarna kon het rijgen beginnen. Jullie begrijpen vast ik kon na een aantal weken geen enveloppen meer zien………..
Na een poosje kwam het draaiboek uit, ik keek erin, was benieuwd wat mijn taak zou worden voor die dag, en ja hoor, ik stond bij de enveloppen…….. Enveloppen, zo bleek later op de fanclubdag, die zonder enige vorm van liefde door de mensen die ze kochten woest van het touw werden afgescheurd. Bij elke enveloppe brak mijn hart een beetje…….
Gelukkig maakte Hillie, Ellen en Annemarie die bij mij stonden het wel goed met hun gezelligheid.
 

De vrijdag voor de bingo werd ik toch lichtelijk zenuwachtig en sliep ik slecht, zou het allemaal wel goed gaan, ik kende de dagindeling ik wist van wie de dromen en de wensen zouden uitkomen. Zouden de spullen die ik gehuurd had er allemaal wel zijn. Afijn een gezonde spanning had zich van mij meester gemaakt.
Nadat we zaterdag de bus bij het Claus Event Centre hadden uitgepakt, konden we ons op de kamer even opfrissen om vervolgens alles al klaar te zetten voor de bingo, daarna even snel een hapje eten en toen kon ik mij opmaken voor het uitgeven van de bingo kaarten. Wat een leuke avond en wat een blije mensen.
Zo rond kwart voor 12 was ik weer in het hotel, waar ik samen met nog een aantal anderen nog een drankje deed in de bar. Ik geloof dat Marijke en ik zo rond half 1 op de kamer waren. Marijke had ik amper tot niet nog gesproken, dus eenmaal in bed kletsten we er nog flink op los. Om half 3 dacht ik toch dat het mooi genoeg was geweest en wilde ik wel gaan slapen. Helaas ging dat niet zo best, bang om te verslapen ben ik de nacht doorgekomen. Om half 8 zat ik alweer aan het ontbijt.

En toen kon de opbouw beginnen voor de fanclubdag zelf. Even later dan gepland gingen de deuren open. Meteen was het al heel druk bij de enveloppen.
Toen het programma begon ben ik even later even de zaal ingelopen, ik wilde heel graag even stil staan bij Bianca. Die ene minuut applaus die er was, de foto’s die er van haar getoond werden, maakte dat de tranen me over de wangen stroomde. Wat was dit mooi, heel bijzonder, wat was ze toch geliefd. Torenhoge kippenvel.

Marco had nog een verrassing voor ons in petto, wij hadden de primeur van zijn nieuwe singel #Muziek, wat een heerlijk nummer. Geweldig om de reacties te zien en te horen van de fans. Een nummer 1 hit, dat mag duidelijk zijn!

Maar zo hadden we ook nog een huwelijksaanzoek, wat mooi wat mooi. En ook hier liepen de tranen me weer over de wangen. Volgens mij ging het precies zo, zoals we dit wilden. Helemaal top!
Verder heb ik van het podium gebeuren haast niks mee gekregen, maar dat geeft helemaal niks. Bij ons waren er ook hele leuke lieve en blije mensen. Er ging een high tea uit, een introductie duik won iemand, maar de bootprijs was toch wel het meest geliefd. Er was een jonge vrouw, ze was al 20 jaar fan, ze had de hele dag al geprobeerd om met Marco op de foto te gaan, dat zou dan haar eerste foto worden, maar het lukte niet. Ze kocht 3 enveloppen en ze mag mee de boot in…… volgens mij was haar gil op het podium te horen, Geweldig!!

En daar was het einde van de dag al in zicht, de tijd vloog voorbij. En daar moest ik met mijn collega’s het podium op. Verschrikkelijk daar sta je dan in de spotlight, pfff het zweet stond in mijn handen. Nadat we 3 zoenen, een prachtige bos bloemen en een pizza Gusto kregen van Marco ging de aandacht gelukkig alweer heel snel richting Nathalie. Ook zij kreeg namens alle fans en Marco een verrassing. Een verwen pakket, met allemaal dingen erin die ze heel goed kan gebruiken. Dit was haar zo gegund! Nu was het einde van de dag echt daar, nog eenmaal draaide er #Muziek en nog eenmaal ging het dak eraf!

Toen de zaal eenmaal leeg was, konden wij ook beginnen met alles weer op te ruimen, Marco bedankte alle vrijwilligers en wij gingen nog een hapje eten. Tegen 23.00 uur was ik weer thuis, ontzettend moe, maar meer als voldaan.

Snappen jullie nu een beetje waarom dit voor mij een o zo leuke, heel bijzonder en ook emotionele fanclubdag was?



 


tja,

 
We zijn best leuk zo samen, toch?

Vooruit 1 dan nog (in deze log) om het af te leren.


geheel vrijwillig ging ik eten.
Tja, en daar zit je dan, een regenachtige zondag, geen plannen, dus alle tijd om een log te schrijven over afgelopen vrijdag.
De dag dat we het vrijwilligers etentje hadden in Almere.
Maar jee wat is dat moeilijk, want was ik er ook echt bij? Of heb ik het gewoon gedroomd?
Zo?n avond kan ik toch nooit mooi in woorden opschrijven?

Ik zal het dan toch maar proberen.
Vrijdag ging ik al mooi op tijd naar Almere, ik heb daar een vriendin wonen die ik al jaren ken en eigenlijk veel te weinig zie. Van de week had ik haar gebeld met de vraag of ze vrijdagmiddag vrij was, want dan wilde ik voordat het feest zou beginnen wel even bij haar langs gaan. Ik had mazzel, ze was thuis en ze stelde meteen aan mij voor dat ik daar dan maar zou slapen, dan hoefde ik diezelfde avond niet nog eens 1,5 uur te rijden om thuis te zijn. Dat aanbod nam ik uiteraard dankbaar aan.

Eenmaal aangekomen op locatie, viel het me meteen al op hoe gezellig het binnen was.
Marco nam het woord, bedankte ons nog uitvoerig en vertelde dat hij de demo CD van zijn nieuwe album mee had, en wilde ons graag wat nummers laten horen. Bij elk nummer vertelde hij trots iets erover, hoe het ontstaan was, en hoe persoonlijk het album is. Ow wat een pracht nummers hebben we te horen gekregen, normaal ben ik eigenlijk heel nuchter en moet ik iets van een herinnering aan een nummer hebben wil ik er een traantje om kunnen laten, maar nu zat er toch 1 tussen die binnenkwam en meteen hup daar waren de tranen. Martine die naast mij staat, ook de nuchterheid zichzelf keek me ook al aan met tranen in haar ogen. Prachtig, dit kan niet anders dan dat het een supermooi gaaf album is!!

 


Op de fanclubdag had het vriendje van Ilse een mooie rugzak gewonnen met de speurtocht en die had ik op zijn verzoek meegenomen om te kijken of ik die zou kunnen laten signeren. Dat is dan gelukt, nu is er nog maar 1 bijzonder exemplaar van deze tas. Leuk toch voor dat jochie?

 


Na het eten kregen we nog wat nummers te horen, en toen werd het ook tijd voor de Karaoke. Nu ben ik dol op zingen, ik vind het geweldig om te doen, maar helaas is het niet om aan te horen, tenminste als ik de mensen in mijn omgeving moet geloven als ik er driftig op los zing. En om nou door de microfoon te gaan blèren dat ging me nu eigenlijk toch nog wel iets te ver, dat durfde ik dus gewoon echt niet. Misschien een gemiste kans en zag Marco er wel een duetje in, maar nee die illusie maak ik mij niet.
Zelfs werd er tussendoor de polonaise ingezet, en Marco deed gezellig mee, hoe gaaf is dat??

Op het moment dat Maribel met haar nummer, ik hou van jouw, alleen van jouw ingezet werd, stond Marco tussen mij en Angelique in, hij greep ons vast en zo zongen we vrolijk mee.

 


Zo rond half 12 besloot Marco er vandoor te gaan, en langzaam gingen er ook wat meer mensen weg. Ook ik besloot niet veel later afscheid te gaan nemen, mijn vriendin kwam uit haar nachtdienst en zat op mij te wachten. Uiteraard moest ik mijn verhaal van die avond nog wel in geuren en kleuren vertellen en voordat we het in de gaten hadden was het toch al gauw 2 uur voordat we ons bed gingen op zoeken.

 


Maar jongens toch wat was het een feest, wat heb ik genoten, ik vond het zo bijzonder dat gewoon ik daar bij aanwezig mocht zijn. Wat een leuk groepje mensen hadden we om ons heen zeg!


Een avond met een dikke gouden rand! Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar iedereen ontzettend bedankt voor de onwijs leuke en gezellige avond!

 

fanclubdag 2010 met een gouden randje
Wat moet ik schrijven over de FCD 2010, nou eigenlijk meer hoe moet ik het omschrijven, dat gaat lastig worden heel lastig, dus ik begin maar en hoop maar dat mijn gevoel zo een beetje overkomt.

Zaterdag vertrok ik al richting Nijkerk, waar Martine en ik een kamer zouden delen, wel zo makkelijk want dit jaar mocht ik weer vrijwilliger zijn, en zondags moesten we om 8 uur al paraat zijn.
De vrachtwagens kwamen eraan en het lossen kon beginnen.
Voordat de deuren open gingen was ik in ingedeeld als parkeerwacht, omdat ik om 10 uur bij de deur van de gehandicapten moest gaan staan om ze te begeleiden waar nodig, was het ook wel zo handig dat ik bij de invalidenparkeerplaats zou staan. Ik begeleide een aantal mensen naar binnen, en bracht ze richting het invalidenvak. Dat was samen met Marja (mijn collega van 2 jaar geleden ook nu weer mijn collega. Leuk en lief mens) mijn plek van die dag, dat zouden we redden met zijn tweeën.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen, dat ik er wel wat huiverig voor was, want tja hoe ging je met die mensen om, in het dagelijkse leven heb ik er nooit mee te maken, dus vond het best heel spannend.
Doordat ik dus bij dat vak ingedeeld stond, stond ik de hele dag met mijn snufferdje vooraan en zou mij helemaal niks ontgaan van wat er op het podium gebeurde. Maar hoe anders was dat.

Uiteraard heb ik het een en ander kunnen zien, en meemaken, maar wat heb ik genoten van de mensen om mij heen die in het vak stonden. Wat Marco met die mensen doet is onvoorstelbaar.
Ik heb een aantal mensen leren kennen die een diepe indruk op mij heeft achtergelaten, Nancy mocht je dit lezen, wat ben je een onwijs lief mens, ik ken je niet eens echt, maar wat heb je een indruk op mij gemaakt, zo lief dat je bent en zo begripvol, ongelofelijk! Een ander meisje in een rolstoel ze kon niet praten maar begreep me wel volgens haar moeder, ze greep me vast en liet vol trots een fotootje van Marco zien op haar plateau voor haar, en ze werd helemaal blij!
Een klein jongetje wat rondom gelukkig was dat hij met Marco op de foto was geweest, toen hij begreep dat hij na afloop nog een meet en Greet zou hebben, vroeg hij: nog een foto?? En vol trots liet hij me dan na afloop ook zijn sjaal zien die Marco had gesigneerd.
Ook heb ik nog even staan praten met de ouders van een tweeling die het downsyndroom hebben, hoe trots en vol liefde hun over hun kinderen spraken en hoe blij die jongens waren. Heerlijke momenten waren dat.

Zo waren er nog veel meer, dit was een greep van de indrukken die ik die dag heb opgedaan, ik ben er nog helemaal vol van. Door deze groep mensen is FCD 2010 één geworden met een gouden randje, speciale mensen, maar allemaal uniek. Ik hoop dat ik ze heb kunnen helpen en begeleiden waar nodig was, en dat Marja en ik zo samen voor deze mensen ook een onvergetelijke dag hebben kunnen maken.

Dit was een taak die ik toebedeeld had gekregen waar ik toch een beetje tegenop had gezien, maar wat heb ik ervan geleerd. Hier kunnen menig mensen een voorbeeld aan nemen, al tevreden zijn met een blik, een lach die dat op hun gezicht tovert heeft mij menig keren doen slikken en zelfs een traantje heb moeten wegpinken. Ik voel mij een bevoorrecht mens, en keek zo ineens heel anders naar het podium dan dat ik deed als Fan. Klinkt dat stom??

 


Fanclub, Bedankt het was voor mij een top dag!

Voor Nathalie

Lieve Nathalie,

Hoe bewonderingswaardig is het, hoe jij de leiding hebt over de fanclub.
Hoe jij de schakel bent tussen de fans en Marco.
Sommigen zullen zeggen, ja hee het is haar werk, daar wordt ze voor betaald.
Tuurlijk zal ook wel zo zijn, alleen??.. Jij doet meer, veel en veel meer dan wij waarschijnlijk ooit zullen zien en weten.

Het lijkt wel alsof niks je te veel is.

Maar hoeveel verdriet moet het jouw wel niet gedaan hebben, om te zien dat jouw vriend zo negatief in het nieuws is gekomen.

Zijn verdriet zal jouw verdriet zijn.
Maar wat bleef je naar buiten optimistisch, je schreef weer eens wijze woorden in een log.
Wat voor ons fans heel veel duidelijkheid gaf.

Gewoon een dikke  voor jouw, omdat je bent wie je bent!!

Je bent een Kanjer!!
 

 

"Als ik je armen om mijn middel voel
Dan voel ik me pas rijk"