weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 gluurders ;
en 2 gast gluurders .
Dag Lieve Bianca
Donderdag 18 juli stond ik al heel vroeg op, ik zou met de kinderen een paar dagen er even tussen uit gaan naar Duitsland. Ik zag dat ik al een whatsappje had……

Dat whatsappje wat als een mokerslag binnen kwam, Bianca is overleden…

Nee dit kon niet waar zijn, ze zou nog weken misschien maanden hebben, maar kom op het waren nog geen 2 weken. Woensdag 10 juli ben ik nog bij haar geweest, we moesten maar niet te lang wachten met langs komen zei ze. Bij het afscheid had ik nog niet echt het idee dat dit het afscheid voor altijd zou zijn. Eigenlijk wilde ik het gewoon niet geloven. Misschien had ik zelfs nog wel het idee dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen, een paar jaar geleden toen er uitzaaïngen gevonden waren, ben ik er ook geweest, en toen had ik niet gedacht dat ze 3 jaar later nog zou leven. Dus bij de fanclubdag 2013 zou ze gewoon ook aanwezig zijn. En toen was daar dus dat whatsappje……

Meerdere malen ben ik al aan een log begonnen, op vakantie in mijn hoofd, later thuis op de computer. Het lukt me maar niet om er een mooi passend verhaal van te maken, maar ook wil ik niet langer wachten.

 Ik heb Bianca jaren geleden leren kennen toen ze net als ik geregeld op de chat van Marco te vinden was, we hadden kinderen in dezelfde leeftijd, net als haar man is mijn man ook vaak voor zijn werk weg. En hoe zij dat wist voltehouden in combinatie met haar ziekte, maakte dat ik onwijs veel respect voor haar kreeg.
Wat hebben we veel en lange gesprekken gevoerd de afgelopen jaren. Ze was een onwijs sterkte vrouw, een vrouw die in mijn optiek nooit klaagde, nooit haar schouders liet zakken. In bijna alles zag ze wel weer het positieve van in. Een vrouw die volop genoot van het moois in het leven.
Toen Ilse op schoolreisje was in Duinrell, mocht ik mee. Bianca moest die dag werken, en we hebben toen samen geluncht, ze kon het werk als badjuf niet meer aan en zat nu achter de kassa van het Tikibad. Daar was ze best teleurgesteld over, badjuf dat vond ze geweldig. Maar toen ik haar achter de kassa zag zitten, en zo blij en vriendelijk haar werk deed vond ik dat bewonderingswaardig. Niet bij de pakken neerzetten maar schouders eronder en door gaan.
Een voorbeeld voor velen.

Lieve Dappere Sterke Bianca, ik zal de dagen plukken wat ik maar plukken kan.

Rust zacht bijzondere Bianca, wat zal je al gemist worden.
emotionele dag
Afscheid nemen bestaat niet, zingt Marco, maar toch afscheid nemen doet verdomd veel pijn.

Vandaag was de dag dat Ilse afscheid moest nemen van haar aller aller beste hartsvriendin Femke.
Femke gaat namelijk voor 3 jaar verhuizen naar Curaçao.

Afgelopen week stond eigenlijk alles aan in het teken van het naderend afscheid.
Afgelopen maandag zijn ze vertrokken uit hun eigen huis en gingen ze voor een week in het vakantiepark hier in de buurt zitten. Zodat de verhuizers konden komen en alles ingepakt kon worden.
Ilse ging dan ook op woensdag naar het park en zo konden ze nog lekker samen zwemmen en Ilse zou dan ook daar blijven slapen. Het was dan wel doordeweeks en ook gewoon school, maar hé wat kon ons dat nu schelen??
Donderdag was Femke de hele dag hier, en sliep dan ook hier en gister de vrijdag was ze ook de hele middag na schooltijd hier.
De verhuizers hadden er 3 dagen voor nodig om hun hele huis in te pakken, ongelooflijk hoe ze dat allemaal inpakken, maar ja het moet tenslotte ook allemaal verscheept worden.
En dan zo?n verhuiswagen in de straat zien staan is dan toch wel heel confronterend. Vrijdag vloeiden dan ook al de nodige tranen.

Ilse wilde natuurlijk nog een afscheidscadeautje kopen voor Femke maar omdat ik weet dat ze haar mondje niet kan houden tegen Femke had ik nog niks gezegd over het fotoalbum wat ik al gemaakt en klaar in de kast had liggen.
Ik nam haar dan ook mee naar boven en liet haar het toch wel heel speciale en vooral persoonlijke cadeau aan Ilse zien. Met een brok in haar keel bladerde ze het door en las ze de stukjes die ik er bij had gezet. Mama, zei ze, ik vind dit wel een heel heel erg mooi cadeau voor Femmie.
Ik moest haar beloven om haar ook zo?n album te maken. Uiteraard dat ga ik doen.

Vandaag was dan de dag dat we uitgenodigd waren in Heemskerk bij de opa en oma van Femke. Die hadden een afscheidsfeest georganiseerd met een bbq erbij. Ilse was de hele dag een beetje stil en bedrukt en nadat de kapster vanmorgen geweest was, stapten wij in de auto richting Alkmaar, daar zijn we eerst nog even wat wezen shoppen, en Ilse wilde nog een persoonlijke kaart kopen voor Femke, zo eentje waar je zelf je tekst kon inspreken. Dat was gelukkig heel vlot gelukt.

Om kwart over 4 kwamen we dan in Heemskerk aan, en gelukkig was het gewoon heel gezellig en niet beladen. De cadeautjes die we voor iedereen hadden gekocht werden uitgepakt, Femke vond het album prachtig en was er heel stil van geworden. De kaarten werden met een lach en een traan gelezen.
Maar toen, zo tegen half 8, toen was het dan toch echt tijd voor ons om richting huis te gaan. Het moest er van komen en Rob hakte de knoop door en besloot dat we er vandoor moesten gaan??.

Femke en Ilse vlogen elkaar om de nek en huilden tranen met tuiten, Ingrid (moeder van Femke) zag ik ook al volschieten en ik vluchtte de gang in. Het was even aan Rob om het op te lossen ik trok het niet, zo in een volle kamer met toch allemaal vreemde mensen erbij.
In de gang hebben we dan nog even uitgebreid afscheid genomen, en mijn hemel wat doet het ongelooflijk veel pijn om je kleine meisje zoveel verdriet te zien hebben. Dit is niet even op te lossen met een kus op de knie en over. Nee, dit zit veel en veel dieper.
Ze zal het nog moeilijk krijgen want met alles wat ze gaat en moet doen moet ze nu alleen en zonder haar hartsvriendin doen.

Op de terugweg naar huis besloot ik bij Ilse achterin te gaan zitten en toen we dan ook eenmaal onderweg waren kwam daar het nummer van Marco voorbij op de radio: Zij.
En daar zat Ilse naast me, heel zachtjes mee te zingen met de tranen lopend over haar wangen, mijn favoriete nummer en dan heeft de tekst van het liedje ineens weer een andere betekenis.

Uiteraard hopen we met zijn allen dat Femke en haar familie het onwijs naar hun zin krijgen daar aan de andere kant van de wereld, maar o wat zullen we ze gaan missen. Femke was kind aan huis en nu zal er toch een soort van leegte ontstaan. 3 jaar is te overzien, maar het is ook verdomd lang!

 

Als blijkt dat die meiden contact blijven houden, gaan we eens even bekijken of het mogelijk is dat we volgend jaar ofzo die kant eens op gaan.
De tijd zal het leren.

"Als je voor me staat
Vlucht ik steeds weer in je armen"