weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 gluurders ;
en 2 gast gluurders .
kort samengevat
Zo heb je je voorgenomen om meer te gaan loggen, en zo zakt die voornemen als een plumpudding in elkaar. Het voornemen is er uiteraard nog steeds, maar de tijd……..
Zo heb ik niet eens gelogd dat Kevin inmiddels ook 16 jaar is geworden, hij voor zijn verjaardag Gerbils heeft gekregen, hele leuke nieuwsgierige beestjes. Ook wel woestijnratjes genoemd, maar niet eng zijn.

Dit alles is de schuld van Nathalie . Op een maandag alweer een aantal weken geleden kreeg ik een audio bericht van haar, waarin ze mij vraagt om te komen helpen bij hun team in aanloop naar de fanclubdag. Ze kwamen dringend handen te kort en zaten met hun handen in het haar. Over dat antwoord hoefde ik geen seconde na te denken, ik hou van helpen, ik welke vorm dan ook. Het vrijwillige helpen op de fanclubdag zelf heb ik al een aantal keren mogen doen, en dat vond ik al geweldig. Om nu mee te mogen helpen met de voorbereidingen voor die dag, is veel werk. Druk maar vooral heel erg leuk!



Maar ook is Rob weer thuis. Na 3,5 maanden weg te zijn geweest, op piratenjacht bij Somalië, kwamen ze donderdag 22 augustus aan in Vlissingen.  Daar zouden ze hun medailleparade gaan houden, en wij van het thuisfront waren daar ook voor uitgenodigd. Nu is Vlissingen niet naast de deur en zag ik het niet zitten om dat op een dag te gaan doen. Een oud-collegaatje woonachtig in Vlissingen bood aan om bij haar te komen slapen. Ik pakte die uitnodiging met beide handen aan, en zo gingen we woensdag al op pad naar Vlissingen. Een mooie dag waar we heerlijk aan de boulevard zaten met een hapje en een drankje, en zo dan ook het schip van Rob op woensdagavond al binnen zagen varen. Prachtig gezicht, hij was weer in Nederlands vaarwater. Elkaar die dag zien was onmogelijk, want ze gingen voor Anker om donderdagochtend heel vroeg aan te meren.
Heerlijk was dat weerzien, hij had zoveel gemist, en nu waren we weer voor heel even compleet. Na de medaille-parade vertrokken ze weer uit Vlissingen om dan vrijdagochtend in de thuishaven Den Helder aan te komen. Nu was hij echt weer thuis!


Inmiddels zijn we ook weer een week verder, heeft Rob zijn welverdiende vakantie (denkt hij) en zijn Kevin en Ilse weer naar school.

En ik?? Ik ben gewoon een heel blij en gelukkig meisje.
compliment?
Vanmorgen heb ik Ilse voor het eerst weer naar school gebracht. Hups op de fiets en gaan.
Dat fietsen viel me nog niet eens tegen, want kon zo met die andere voet wel kracht zetten om te trappen. Was best opgelucht dat dat wel redelijk ging.

Later op de ochtend kwam een vriendin van me langs, tevens kapster en die nam me even flink onder handen. Dat was ook wel weer nodig, want er was niks meer mee te doen.
De uitgroei moest hoognodig bij gekleurd worden, en de lente is in aantocht dus er moesten ook weer wat meer blonde plukken in. En heel duidelijk er moest echt een stuk af.

Eind van de middag moesten we naar de tandarts, Ilse was doodsbenauwd, haar bezoeken aan de tandarts zijn over het algemeen ook niet erg pijnloos. Want 9 van de 10 keer heeft ze wel wat.
Maar dit keer kwamen we er alledrie goed vanaf, de tandarts had een goed humeur en we mogen ons dan ook over een half jaar pas weer melden.

Toen we dan ook weer thuis kwamen, was Rob ook al thuis van zijn werk, hij was voordat hij naar huis kwam de stad in gegaan om lekkere turkse pizza te halen. We hadden dan ook maar weinig tijd, want om 17.00 uur moest Ilse zich melden bij het voetbalveld om te vertrekken naar een uitwedstrijd.
Eenmaal aan tafel zitten we te eten en Rob kijkt me aan. Je hebt je opgemaakt zegt hij. Heel verbaast zeg ik, nou niet meer dan normaal hoor, jawel zegt hij. Nou zeker niet, gewoon wat oogpotlood en mascara meer niet. Nou ok, zegt hij, je ziet er goed uit.tuurlijk altijd leuk om te horen, maar toch vond ik het een beetje jammer Hm zeg ik, zou het misschien ook kunnen zijn, dat mijn haar weer opnieuw gekleurd is, en dat er weer meer blonde plukjes inzitten en heel misschien ook nog wel omdat er iets van een kleine 10cm van mijn haar af is? Lijkt me toch voldoende om op te vallen? Uhhh

gips = tape
Afgelopen maandag moest ik mij melden in het ziekenhuis, het gips zou eraf mogen.
En inderdaad het gips mocht eraf, en hoefde ook geen nieuwe omheen. Aan de ene kant prachtig natuurlijk, maar potverdorie ik mocht nu dus gewoon echt geen kleurtje uitzoeken.
Ze voelden wat aan mijn voet, en toen ze op mijn enkel drukte verging ik van de pijn. Dat deed zeer, maar dan ook gewoon echt zeer. Pijn zoals pijn kan doen, pijn waar ik niet op verdacht was. Vond ik even echt niet grappig.
Mijn banden achter mijn enkel hadden het dus gewoon begeven en tja ook daar werd mij wederom verteld dat ik toch maar een operatie in overweging moest nemen. Ze stuurden me niet zomaar naar huis, nee mijn voet werd in de tape gezet. Gelukkig maar, is anders ook zo raar, ruim 5 dagen gips en dan ineens niks meer zien. Nee, dat is raar dat kan ik toch niet aan de buitenwereld verkopen

Over 2 weken mag ik terug komen om het opnieuw van een nieuwe laag tape te voorzien.
En dan weer 2 weken later heb ik dan een afspraak staan bij de Orthopeed. Ben echt heel benieuwd wat hij te melden heeft.
Die operatie waar ze het over hebben, schijnt goed te doen te zijn, een oud collega van mij heeft het ook gedaan, en ik had haar om haar ervaring gevraagd. Zij was enthousiast en zou het zo weer doen. Kijk is iets wat ik dus wil horen, voor de horror verhalen struin ik het internet wel af, want dat staat er genoeg op.
Als het dus echt tot een operatie komt (ik houd een slag om de arm) dan zie ik het het meest op tegen de 3 weken gips. En dan bedoel ik ook echt gips, nee geen loopgips maar echte rustgips. Dat betekend dat ik dan 3 weken lang echt niks mag, en kan doen. Dat vind ik wel heel moeilijk. Voel me nu al schuldig tegenover Rob als ik er aan denk, moet alles maar dan ook alles aan hem overlaten. En ik weet dat hij dat prima kan, maar toch?
Ik hoop dan ook dat als, ik mag aangeven wanneer ik het zou willen. Er staan nu nog zoveel leuke dingen in mijn agenda dat ik dat eigenlijk gewoon niet wil missen. Maar ik loop op de zaken vooruit, eerst die afspraak met de orthopeed maar eens afwachten.

Toen het tape dan ook eenmaal strak om mijn voet zat, moest ik maar even gaan staan. Ik was dan eigenlijk ook wel verbaasd dat het zo makkelijk ging. Ik voelde totaal niet de pijn aan mijn enkel ik kon er wel op staan. Het ging wel niet zo soepel als anders maar het viel me niks tegen. Ik mocht er dan ook gewoon weer op proberen te lopen, niet te forceren maar met mate.

Ik voelde me weer een hele dame toen ik het ziekenhuis uitliep. Ok, ik huppelde dan niet, rennen ging ook niet, maar ach ik liep. Thuis aangekomen, toch nog even dit doen, even 2 trappen op en wat zoeken. In de avond naar een verjaardag.
En vandaag *pats*
Hoe stom, tegen anderen zou ik zeggen doe het rustig aan, forceer het niet, en wat doe ik? Juist.
Vandaag werd ik dus gewoon terug gefloten en was het geen leuke dag, en heb ik toch best pijn gehad. Ben dan ook geen 36 meer.

Ik moet dus gewoon rustig aan blijven doen, niet overmoedig worden, ik wil te snel.
Waarom willen wij vrouwen dan maar zo snel mogelijk weer de draad oppakken en niets over laten aan een ander??
zitten en niks doen.
Inmiddels 4 dagen in het gips, en niks anders kunnen dan zitten, en nog eens zitten, af en toe liggen. Zo heel af en toe met krukken richting toilet, en hup weer zitten.
Je zou denken, ik zou me kapot moeten gaan vervelen. Maar gelukkig valt het me allemaal wel heel erg mee. Echt vervelen doe ik me niet.

Ik bedoel, ik heb as the World turns weer eens gezien, jaren niet gekeken en hup ik kan zo weer mee praten. Ook the bold en the beautyful, tjee nog steeds dezelfde Ridge.

Maar ook dat telsell, toen ik dat zat te bekijken zat ik me eigenlijk te bedenken, wie kijkt dat nou toch echt? Word je voorgelogen of zou het echt??? Net 37 en werd met mijn neus op de feiten gedrukt, kon niet eens fatsoenlijk op mijn benen blijven staan, tja de ouderdom.
Maar telsell deed er nog even een schepje boven op, want ze prezen een apparaatje aan, echt een wondermiddel, ik zou nooit meer naar de schoonheidsspecialiste hoeven, nee met dat apparaatje dan zou mijn huid er in, echt waar, 3 maanden tijd veel jonger uitzien. Echt een must a have, voor vrouwen met rimpels, puistjes, hangende oogleden, wallen. Als ik dat zou doen, Rob zou DE man zijn, en iedereen zou denken, hij had zijn lieve vriendelijke Bianca ingeruild voor een jong bloempje.
Tjeee, zou het ook bij mannen werken?? Dat werd er dan niet bij verteld.

Ik ben niet overstag gegaan, terwijl als ik zou bellen binnen een aantal minuten ik niet de prijs van 99 euro hoefde te betalen, maar 79 euro. Want die mevrouw die het apparaatje had ontwikkeld gunde iedereen een mooie stralende huid???.ik geloofde het niet, raar hè?

Ook heb ik de tijd gehad, om na te denken, ja en dan kom ik toch ook tot de niet zo leuke conclusies.
Ik noem er een aantal op.

- Maandag shoppen in Amsterdam, de felbegeerde tas en portemonnee kopen die ik in Utrecht had gezien. nee in dit gat verkopen ze het niet gaat nu dus niet door.
- Vorig weekend laarzen besteld, 2 verschillende maten, omdat ik niet zeker wist welke ik hebben moest, gister belden ze op, de laarzen waren binnen, tja kan niet passen nu. Geen laarzen dus.
- Gister zou ik naar het theater, de gelukkige huisvrouw, nou deze gelukkige huisvrouw zat dus doodleuk thuis op de bank heel gelukkig te zijn dat ze haar kaartje moest afstaan. Ik zag het niet zitten om in deze positie die kant op te gaan. Ik had ook nog plaatsen op het balkon, nee ik was eens wijs en gaf me kaartje aan mijn vriendin die nu haar vriend maar mee nam.

Ik heb dus gewoon nog helemaal geen geld uitgegeven, ik weet niet hoe dat met jullie is, maar ik kan heel gelukkig worden van geld uitgeven voor onnodige dingen die ik heel mooi vind.

Zal ik morgen toch nog maar eens telsell gaan kijken???


gestolen uurtje.......
Tijd om te loggen, ik heb zomaar even een uurtje extra!!
Vanochtend stonden Ilse en ik al startklaar om ons naar het voetbalveld te begeven.
Rob was met Kevin al vertrokken want Kevin moest "uit" voetballen.
Affijn................telefoon...............afgelast!!
Daar stond ik dan met mijn goeie gedrag op zaterdagochtend om 8 uur startklaar.

Ik kon 2 dingen doen, mijn warme bedje weer induiken of gewoon gebruik maken van de mooie koude lange dag!!
Het zal jullie verassen, maar ik koos voor het laatste.

Algauw kwamen Kevin en Rob ook alweer thuis want ook zijn wedstrijd was afgelast, alleen kreeg hij het pas op het veld te horen.
Helaas Kevin had er zin in, doordat Kevin zijn team vorig jaar niet ingedeeld was  zou dit dan de eerste wedstrijd worden. Dat was hoe dan ook even een domper dat het wederom niet door zou gaan.
Paardrijden
Paardrijden, het is gewoon een sport, echt een sport waar je spierpijn van kan krijgen.
Waar je gewoon van gaat zweten, ongeloofelijk dat had ik nooit verwacht.

Vorige belde ik een vriendin van mij op want afgelopen vrijdag zouden we samen naar een verjaardag gaan. Ik overlegde ivm. het cadeau en ze vertelde me dat zij er wel wat later zou zijn, omdat ze op het begin van de avond een proefles paardrijden zou krijgen.
Ik was enthouissiast en zei hoe leuk dat zou zijn, ik bedoel vroeger 23 jaar geleden had ik ook wel eens paard gereden. Nee geen lessen gevolgd gewoon wat leuk gehobbeld op een paard. Een vriendin van mij toen die tijd was in het bezit van een paard. En dan mocht ik ook wel eens een paar rondjes rijden.
Ik weet nog wel hoe geweldig ik dat toen vond.

Maar affijn, mijn vriendin zei dat ik dan afgelopen vrijdag maar gewoon mee moest gaan, zij ging nog wel even bellen om te vragen of ik er ook nog bij kon. En zo kwam het dat ik afgelopen vrijdag richting manege vertrok.
Niet meer kamperen...

Wij zijn er klaar voor.
De boodschappen zijn gehaald, de kaarsen staan op tafel.
En niet geheel onbelangrijk, we hoeven niet meer te kamperen thuis.

Een aantal maanden geleden hadden we een nieuw bankstel gezien, geprobeerd en besteld.
Voor Sinterklaas zou hij geleverd worden.
Sinterklaas kwam maar geen bankstel. Ach er zat een foutje in de stof daardoor had de fabrikant wat vertraging.
Nu keek ik daar niet zo heel raar van op, want als ik zo hoor gaat het volgens mij echt altijd fout met meubelzaken, maar blij was ik er niet mee.
Het gevolg was dan ook dat we moesten gaan kamperen in ons eigen huis.
We hadden het oude bankstel weten te verkopen, en zo doende diende 2 matrassenen als bankstel en hadden we de tuinstoelen ook naar binnen gehaald.
Een bijzettafeltje diende als salontafel, maar ach zo lang zou het niet meer duren, kon best nog wel even dachten we zo.

Droefje

Mijn vader, mijn allerliefste papa werkte vroeger bij de Luchtmacht.
Daardoor waren wij als gezin gedoemt om hem te volgen waar hij dan geplaatst zou worden.
Nou niet dat het nou zo schokkend was dat ik de hele wereld heb gezien, helaas niet........
Nee wij woonden net aan over de grens in Duitsland.
Daar heb ik de eerste jaren van mijn leven doorgebracht, of te wel 17.5 jaar.

Maar goed er werden daar ook geregeld avondjes georganiseerd op de kazerne, leuk voor moeders de vrouw hadden die ook een verzetje.
Mannen aan de tap met een biertje in de ene hand en een bingo kaart in de andere zo leek het alsof ze ook heel serieus het spelletje meespeelde.

Bianca..........

Toen ik gisteravond laat na het kerstdiner op school thuiskwam hing ik even onderuitgezakt voor de Tv en hoorde ik dat de Duitse Schlager zanger, Freddy Breck was overleden.
Nu heb ik dan wel helemaal niks met Duitse Schlagers, buiten dat ik ze bijna allemaal mee kan zingen, omdat wij vroeger thuis niks anders hoorden dan dit soort muziek.
Mijn ouders waren er nogal uhhh laten we zeggen weg van.
Maar goed ook wel logisch want ik heb de eerste 17,5 jaar van mijn leven in Duitsland doorgebracht.
Maar affijn waar schrijf ik dit eigenlijk voor...........
Freddy Breck, de man die ook Rote Rosen zong, de man aan wie ik dus ook mijn naam te danken heb, die is niet meer. Toch appart ik heb aan hem mijn naam te danken, wie weet hoe ik geheten had als hij dit nummer nooit gezongen had???
 

Je moedertje
Gister stond ik en had ik Ilse op mijn arm.
We waren even lekker aan het knuffelen en ineens schoot mij een liedje te binnen.
Zomaar ineens uit het niets...................
Jeugdsentiment............
Ik zal denk ik (kan het ook helemaal verkeerd hebben) ongeveer zo oud als Ilse zijn geweest en ik vond dit zo'n leuk liedje.
Met de zangeres zelf heb ik eigenlijk helemaal niets, maar deze tekst, helemaal waar!!
"Tienduizend kleuren in de lucht
Het regent tranen van geluk"