weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gluurder ;
en 1 gast gluurder .
mijlpalen
Mijlpalen, loslaten, examen uitslag, musical, afscheid en diploma uitreiking, het is nogal niet wat.
Hier viel dit alles samen, zenuwslopende tijden. Ook emotionele tijden, want dan besef je wat worden ze toch groot. Even knipperen met je ogen en ze zijn ineens een kop groter dan jezelf.

Doordat Rob half mei vertrokken is voor 4 maanden heb ik het alleen moeten doormaken. Heel erg sneu voor de kinderen maar ik denk dat het voor Rob zelf het allerergste zal zijn geweest. Dit is toch iets waar je als ouder dolgraag bij zou willen zijn. Gelukkig waren mijn ouders er op momenten dat het voor de kinderen erg belangrijk was, en hebben ze het gemis van hun vader toch nog iets kunnen compenseren.

Kevin moest examen doen voor de MAVO, ook nog wel bekend als VMBO-TL.  Met prachtige cijfers had hij zijn schoolexamen afgesloten en ging goed het examen in. Hij dacht ook alles redelijk tot goed gemaakt te hebben, totdat hij het laatste examen economie ging maken, dat viel hem behoorlijk tegen, en eenmaal thuis en de antwoorden op internet bekeken te hebben zat hij toch in zak en as, want tja economie was verprutst en was zeer zeker een onvoldoende…
Dus dat werd een spannende tijd, zou hij uiteindelijk wel genoeg punten behaald hebben om toch in een keer te kunnen slagen? Onze zenuwen moesten we toch nog aardig de baas blijven toen we in onzekerheid werden gehouden over de uitslag, zeker was het al wel dat hij die niet zou krijgen samen met andere klasgenoten met een ander pakket. Er waren een aantal kinderen nou ja qua leeftijd zouden ze volwassen moeten zijn, die het niet op eigen kracht konden en het nodig vonden om te frauderen door de examens te stelen. Het enige voordeel hiervan (wat ik nu kan bedenken) is dat mijn kleinkinderen misschien ooit in een les te horen krijgen over de grootste examenfraude ooit en wij dan kunnen zeggen ja Kevin moest toen ook examen doen. In die periode is Oma in een klap 10 jaar ouder geworden van de zenuwen.
Maar goed uiteindelijk precies 24 uur later om 13.03 uur kwam het verlossende telefoontje van Kevin zijn mentor, hij was geslaagd! Wat een feest, wat een opluchting. Meteen ging ik taart halen, en ik had het idee dat iedereen aan mij kon zien wat voor een trotse moeder ik was en ik kon wel als een klein kind huppelend gaan roepen, KEVIN  IS GESLAAHAAGD!! Maar dat kon natuurlijk niet want ik was die dag ervoor 10 jaar ouder geworden, en mensen van 50 huppelen nu eenmaal niet.
Mijn ouders waren vanuit Enschede meteen in de auto gesprongen, en het gezicht van Kevin was onvergetelijk toen hij, nadat hij zijn cijferlijst had opgehaald, mijn ouders op de bank zag zitten.
 


Maar ook voor Ilse was dit schooljaar een afscheid, zij gaat nu naar de middelbare school, en ging dus op kamp, en had haar musical en afscheid op school.
Afgelopen donderdag was het dan zo ver, bloedzenuwachtig was ze. De musical ging over een popfestival de hoofdact de popgroep vermist, was ook vermist. Heel vervelend want ze konden de groep ook niet bereiken, want het netwerk lag eruit. Ilse speelde een rol van Fan! Fan van Ronny, de zanger van de popgroep. Wat Ilse erg leuk vond was dat opa en oma ook in de zaal zaten en haar opa Ronnie heet.  We hebben genoten, wat een onwijs leuke musical was dit, en wat deden ze het allemaal goed.
De dag erna was dan het echte afscheid, om 10 uur moesten ze op school zijn en gingen ze in etappes afscheid nemen van de verschillende groepen. En iedere keer weer werd het afscheidslied gezongen. Even voor 12 uur werd het lint doorgeknipt en mochten ze dan afscheid nemen van hun juffen. Tranen met tuiten bij die meiden, want ohh ze gingen elkaar zo missen!
Dat ze elkaar straks allemaal gewoon weer zien hier op de middelbare school en bij een aantal zelfs weer in de klas komt, doet niet terzake……
Ik kon mij redelijk goed houden, ik had een pracht fototoestel waar ik mij achter kon verschuilen, hahaha.
Diezelfde avond werden we om 19.00 uur in de schouwburg verwacht voor de diploma uitreiking van Kevin. We gingen gewoon in een ruk door niks even op adem komen je kunt alles maar in een keer gehad hebben. De school had een heel programma in elkaar gezet en er kwamen ook foto’s voorbij van zijn Ardennenreis, maar ook een foto van de leerlingen zoals ze in de eerste klas zijn binnengekomen. Jee,  mijn jochie is ineens een kerel….
Uiteindelijk werden ze allemaal om beurten het podium opgeroepen en konden ze tegenover hun mentor plaatsnemen om hun felbegeerde diploma te tekenen.

Jullie begrijpen ik glim van trots, inmiddels heb ik die extra 10 jaar die ik er door de zenuwen had bij gekregen weer van me af weten te schudden. En kunnen ze straks eind augustus weer met frisse zin beginnen aan een nieuwe stap in hun leven. Maar nu eerst Vakantie!
Ze is 12!

Ons Meisje, is gewoon al 12!
Het kleine meisje is weg, tenminste overdag dan en dan vooral als er anderen bij zijn.
Maar ook al is ze AL 12, ze is onze kleine meid.
De kleine meid die toch nog 's nachts bij ons kruipt, nog lekker met je wil tutten. Toch echt nog niet zonder knuffel kan.

Maar ook het meisje wat al begint te puberen, ja maar MAM ik ben al BIJNA 12 hoor!!

Nu is ze niet BIJNA 12, nu vandaag 9 februari 2012 is ze gewoon 12



Lieve, Lieve Ilse,

Van Harte Gefeliciteerd met je 12e verjaardag.
Vandaag is het feest.

Dikke kus van ons.

14

 Het kind dat mij moeder maakte,
Rob en mij tot ouders maakte,
onze puberzoon is gewoon al 14.

Lieve lieve Kevin, Van Harte Gefeliciteerd met je verjaardag.



Het allergrootste cadeau komt zondag!



We houden van je,
Papa, Mama en Ilse

contract

 Ik vraag me af of dit contract waterdicht is?
je hebt een dealmaker en een slachtoffer, is het een win/win situatie?
Ik betwijfel het.




3 weken later
Inmiddels is Rob al weer 3 weken weg. Die 3 weken zijn omgevlogen.
En toch is er in die 3 weken zo ontzettend veel gebeurd dat ik ook het gevoel heb dat we al maanden verder zijn.
In de afgelopen weken ben ik ontzettend op de proef gesteld. Heb ik me staande moeten weten te houden, en ik moet zeggen dat me dat heel erg goed gelukt is.
Ik heb een kracht gevonden die ik nog niet eerder kende. Maar ook emoties die alle kanten opgingen en waar ik niet wist welke ik nou moest uiten. Woede, onmacht, verdriet en ongeloof.

Ik heb er lang over getwijfeld of ik het online wilde zetten, maar heb toch maar besloten om het te doen. Niet zozeer om iemand zwart te maken. Maar ik moet het van mij af schrijven. Misschien besluit ik morgen wel om het meteen in het archief te plaatsen, of te verwijderen maar voor nu moet ik het kwijt.

Rob was nog maar net 2 dagen weg, en het was een heerlijke vrije zaterdag. Ik had de tuin net voorzien van nieuwe plantjes, de kids waren de hort op en ik besloot met een boek en een groot glas drinken in de tuin te gaan zitten. Ik zat nog geen 5 minuten en toen werd ik gestoord door de telefoon.

Het was een vader van een klasgenootje van Ilse. Hij begon een heel verhaal af te steken tegen mij over wie die was en over zijn dochter, die had een hoop problemen en zou al een aantal weken bij een psycholoog lopen. En daar bij die Psycholoog was naar voren gekomen dat het voor 99,9% zeker was dat Ilse een pester is in de klas. Ook werd haar verweten dat ze haar andere klasgenoten zou opstoken om haar ook te pesten.
Ik hoorde het verbaast aan en zei eigenlijk niks. Ik bedoel ik weet als geen ander wat het is als je kind gepest wordt. Nu weet ik best dat mijn dochter geen lieverdje is. Het kan een kattekop en een kreng zijn. Heeft ook geregeld ruzie met haar vriendinnen om er vervolgens een uur later weer vrolijk mee te spelen. Maar zoals hij mijn dochter neerzette nee zo kende ik haar niet.

Hij wilde een gesprek met mij aangaan, samen met zijn vrouw en dochter. Op de achtergrond hoorde ik zijn vrouw het een en ander schreeuwen, maar ik kon niet verstaan wat ze zei.
Nadat ik het verhaal van hem had aangehoord vertelde ik hem, dat zijn verhaal mij verbaasde en dat ik het wel heel raar vond dat ik van geen weet had. Die week ervoor hadden we 10-minuten gesprek gehad op school en helemaal niks wees in die richting. Alles was juist prima, ze was een vrolijke lieve meid. Ik vertelde hem dan ook dat ik eerst een terugkoppeling wilde van mijn dochter en ook van school, want daar zou het plaatsvinden.
Nou dat vond hij onnodig want hij was interim manager en hij wist wel hoe je met volwassenen moest praten. Tja, en ik ben niet achterlijk en wil een terugkoppeling.
Hij vertelde dat school al op de hoogte was, zowel de juf als de directeur maar dat ze er voor 99.9% zeker van waren dat ze dat stiekem in de pauze zou doen. Ook had hij al bij een aantal andere kinderen navraag gedaan en ze hadden allemaal bevestigd dat Ilse dat zou doen.
Ik vond dat een rare gang van zaken dat hij al andere kinderen ging informeren over mijn dochter terwijl wij zelf nog niet eens op de hoogte waren. Ik wilde dan ook weten over welke kinderen het ging, maar dat wilde hij niet zeggen, hij wilde die kinderen er niet bij betrekken. Toen ik zei dat hij dat nu al had gedaan door ze over mijn dochter te vragen zei hij, nou ja ik heb er net 1 gesproken??.
Ik zei dat ik toch eerst navraag ging doen bij school en Ilse en dat ik hem einde van de week terug zou bellen, en dat ik vond dat het gesprek dan op school moest plaats vinden. Toen zei hij dat hij maandag wel even naar de juf zou gaan. Heel vreemd vond ik dat, want waarom? Het was toch al gemeld bij school, en waarom gunde hij mij de kans niet om het uit te zoeken. Hij overviel mij met iets waar ik niks van wist. Kijk en dat zijn dus dingen waar ik niet van houd, dat dominante eisende gedrag.

Uiteraard zat het me niet lekker, niet omdat ik dacht dat Ilse dat zou doen, maar meer kreeg ik het gevoel dat er iets in dit hele verhaal niet klopte. Maar kon de vinger er niet op leggen.
Toen Ilse later dan ook thuis kwam confronteerde ik haar er meteen mee. Vol ongeloof, verontwaardig, boosheid maar ook verdrietig keek ze mij aan. Maar Mam dat is helemaal niet waar.
Ik kon aan haar gezicht zien dat ze niet stond te liegen.
Toen zei ze vervolgens dat ze het al zo raar vond, ze was L tegengekomen buiten en zij had al gezegd dat de vader van S mij zou bellen.
Eerste puzzelstukje viel toen op zijn plaats, L was dus diegene geweest die hij had gesproken.

Meteen heb ik de telefoon gepakt en de moeder van L gebeld met de vraag of ik samen met Ilse mocht langskomen. Dat was geen probleem.
Afijn, groot was mijn verbazing en niet alleen die van mij maar ook van L haar moeder, dat bleek dat L langs S was gegaan om haar op te halen om te gaan spelen. De vader van S had haar binnen gehaald en gevraagd of Ilse wel eens kattig tegen haar deed. L zei dat Ilse dat wel eens deed??.. is niet vreemd dat doen alle kinderen. Vervolgens heeft hij dus toen mij gebeld en L was getuige van dat telefoongesprek. De moeder van L was hier dus ook niet van op de hoogte en onwijs boos. Want hoe verzin je dit?? Haar dochter voelde zich onwijs opgelaten en wist niet wat te doen daar bij die mensen.

Ik heb vervolgens de juf geprobeerd te bellen thuis, want het zat me niet lekker. Ik moest maandag gewoon werken en wilde die man wel even een stap voorblijven. Helaas kreeg ik de juf niet te pakken, waarop ik uiteindelijk maar haar voicemail had ingesproken. Maandag ochtend belde ze me terug, en deed ik beknopt het verhaal. Ze reageerde heel verbaasd en vroeg wie die vader was.
Dat verbaasde mij dan weer, want tenslotte zou er al een klacht liggen bij school over mijn dochter. Toen ik dan ook vertelde welke vader het was, was ze verontwaardigd. Die ouders waren id. 1,5 weken geleden op school geweest, maar gaven alleen aan dat S zich buitengesloten voelde. Ze zou daar op letten en heeft alle meiden daar toen op aangesproken, dat als iemand alleen stond dat je die dan bij het spel moest betrekken en dat ze om elkaar moesten denken. Ilse heeft mij dat toen wel verteld en ook was ze toen verbaast geweest over dat gesprek, want zo zei ze, we spelen altijd al met iedereen. Er waren toen ook geen namen gevallen en ook niemand heeft zich aangesproken gevoeld.
Ik besloot Ilse toch maar naar school te brengen en de juf ontfermde zich meteen over haar en zei dat er helemaal niks mis was met haar en dat zij dat helemaal niet had gedaan. Haar trof helemaal geen schuld.
Afijn, om het verhaal dan toch iets in te korten, wat eigenlijk onmogelijk is. Bleek S een obsessie voor Ilse te hebben, ze is jaloers op haar en beeld zichzelf dingen in. Ze denkt dat Ilse niet met haar wil spelen, ze denkt dat Ilse haar niet leuk vind, als ze nieuwe schoenen heeft denkt ze dat Ilse ze niet leuk vind. En toen laatst iemand in de klas kattig tegen haar deed dacht ze ook dat Ilse had gezegd dat zij dat moest doen. Ilse was toen boos op haar geworden en zei, dat ze niet zoveel moest denken maar vragen.
Nu blijkt dat dat meisje dingen thuis verteld heeft wat helemaal niet waar is. Ze gaf toen in het gesprek met Ilse en de juf ook aan dat ze soms niet meer weet wat ze moet denken. Het is zo raar altijd in haar hoofd??..
Vervolgens zijn de ouders door school wel op het matje geroepen, dat dit geen gang van zaken is en dat S toch echt hulp nodig heeft.
Uiteraard was ik wel verontwaardigd over het feit dat die vader niet de moeite nam om zijn verontschuldigingen aan te bieden, maar goed Ilse trof geen blaam en het boek was uit.

Dat dacht ik tenminste??? het was helaas alleen nog maar dit hoofdstuk wat uit was.

Afgelopen maandag 12 uur de school gaat uit en Ilse loopt samen met L, A en D naar de fietsen, waar ineens uit het niets een vrouw komt aangerend. Zij vraagt aan L of zij L is. L bevestigt dat en die vrouw rent terug over het schoolplein. De kids kijken raar en pakken de fietsen en gaan het schoolplein af. Daar worden ze tegen gehouden door de vrouw en ze begint tegen die kinderen te spreken dat ze nu toch echt wel eens aardig tegen S moeten doen, want anders zou ze hun wel even het ziekenhuis in schoppen. De kinderen zeggen dat ze helemaal niks hebben gedaan en dat ze gewoon doen tegen S. Ze willen verder gaan maar worden tegen gehouden en ze eist 5 min. tijd van die kids. Ze zegt vanaf nu gaan jullie gewoon met mijn nichtje spelen want anders haal ik mijn vriendinnen erbij en dan vermoorden we jullie???.

Ze zijn toen als een gek naar mijn huis gefietst en Ilse belde mij helemaal overstuur op mijn werk op. Heb de boel neergegooid en ben als een coureur naar huis gereden, waar ik 3 van de 4 kinderen helemaal overstuur aantrof. Heel rustig heb ik ze toegehoord en in de auto gezet en ben met ze naar school gereden. Daar moesten ze hun verhaal maar even vertellen. Voor mij was de maat vol, en goed ook. Dit ging ik niet meer pikken, tot hier en niet verder.
Op school schrokken ze zich een ongeluk en nadat de kids hun verhaal hadden gedaan bleef ik alleen achter bij de interne begeleider van school. Daarover heen kwam de moeder van L ook binnen vallen.
De school ging contact op nemen met het AMK (AdviesMeldpuntKindermishandeling) want het gezin zou al in dat traject zitten. Ik vroeg toen of de roddels die ik hoorde klopte. Is vader suïcide en klopt het dat hij zijn handen niet kan thuis houden. Ja dus??..
Doodeng dus, want waar zijn ze toe in staat, hoe komt het dat een Tante die zelf niet eens kinderen op school heeft zitten, weet wie ze tussen al die kinderen eruit moet pakken? Hoeveel blonde meisjes komen er om 12 uur wel niet uit school??? Terwijl haar nichtje al weg was.

De school heeft die andere ouders toen ook ingelicht en we kregen zowel van school als van het AMK advies om dit voorval te melden bij de politie. Nu had ik hun advies daar niet voor nodig want dat had ik al bedacht, maar juist omdat school als ook het AMK het adviseerde maakte mij toch ook wel bang. Want dat zouden ze toch niet zomaar adviseren?

Vanmorgen om half 10 hadden wij (de moeders van de kinderen) dan een afspraak staan op het bureau. We konden een keuze maken of het een melding of een aangifte zou worden. We besloten dat het een melding zou worden. Maar we wilden wel heel graag dat Tante haar excuses gaat aanbieden aan de kids en daar willen wij dan bij zijn. Ik wil haar recht in de ogen kunnen kijken, ik wil weten wat haar er toe heeft aangezet tot deze actie. Maar ik wil vooral het sein naar mijn dochter geven dat we er voor haar zijn, dat dit niet zomaar ongestraft kan gebeuren en dat dit geen normale gang van zaken is.

Nu ligt het dus bij de politie, die moet er vervolgens mee aan het werk gaan. Ik hoop daar snel een terugkoppeling van te krijgen.
Ondanks dat ik er momenteel alleen voor sta, voel ik me niet alleen. Heel bijzonder hoe nu mensen je hulp aanbieden waar het je het nooit van had verwacht.
Ik begrijp heel goed dat S ook een slachtoffer is, een slachtoffer van de verkeerde opvoeding, een slecht nest. In en in triest eigenlijk. Op zo?n jonge leeftijd al de waarheid weten te verdraaien, maar ook nadat er een gesprek met haar heeft plaatsgevonden nog steeds verhalen thuis verteld wat niet waar is. Mijn hoofd zegt dat ze eigenlijk heel zielig is, maar mijn hart zegt wat anders.

Ze hebben mijn dochter zo ontzettend bang gemaakt, mijn vrolijke meisje wat nu al de hele week over haar schouders kijkt, zichzelf niet meer is in de klas, want wat gaat ze nu weer thuis vertellen.

Vandaag hebben we ook te horen gekregen dat S vanaf dinsdag in een andere klas geplaatst wordt.
Ik hoop echt dat dit de oplossing is voor beide partijen, maar ik heb er eerlijk gezegd een hard hoofd in.
voor de afwisseling

Wat was het toch leuk he afgelopen vrijdag? De foto's blijven maar komen, en oww wat zijn ze leuk. Zo leuk dat ik ze uiteraard op een log wil plaatsen.
Maar het wordt wel een beetje eentonig dan toch?

Dus voor de afwisseling even heel iets anders.

Zaterdagavond hadden we ook nog een verjaardag van vrienden van ons, en tja, dan is het niet helemaal raar dat ik zondag dus gewoon nergens zin in had. Tenminste niet in visite of wat dan ook. Gewoon een lekkere zondag aanrommelen in huis, het was toch slecht weer. Aan mijn humeur viel toch niet te komen, want nog steeds had ik een lach van oor tot oor.
Maar het was tijd om de kasten om te ruimen, de zomer is nu wel echt voorbij en de tijd voor de dikke winterkleren breekt toch ook weer aan.

Eerst was Ilse haar kast aan de beurt, die nu trouwens wel eng leeg is, want haast niks past ze meer of is het gewoon niet mooi meer en vetkinderachtig, die moeten we van de week dus maar weer vullen die kast van haar.

Maar zo kwamen we in een andere kast ook iets tegen wat er al jaren niet meer uit was geweest, en daar moest maar eens verandering in komen.
We toverden mijn trouwjurk te voorschijn en Ilse wilde hem aan.
 

 Later als ze groot is, wil ze deze aan.
Logisch toch?

Ik staak!
Ik staak, ik ga het doen!!
Tenminste ik denk dat ik het ga doen.

Er hangt onweer in de lucht het kan niet anders, en niet zomaar onweer nee het is echt een natuurgeweld wat er aan zit te komen.
Tenminste als ik mijn kinderen moet geloven, en nee niet dat ze het zeggen.
Ze slaan elkaar de koppen in, kunnen niks van elkaar hebben, Kevin zegt dit, maar Ilse zegt dat, en dat is nog wel veel erger. Ja maar Kevin deed mij zeer, zeer??? Welnee op school doe ik het veel harder. Mietje.
Jij bent een eikel, jij bent een trut?? huilen, ruzie, slaan en schreeuwen.

IK WORD ER GEK VAN!!! IK STAAK

Ze willen niet maar mij luisteren wat ik ook maar zeg, boos of op een normale manier, met respect, en ja zelfs met een flinke stemverheffing. Niks helpt.
Dus niet naar mij willen luisteren ik niet meer naar hun.

DUS IK STAAK!!!!!!!

En dat doe ik vanaf morgen vroeg, ik maak geen ontbijt meer voordat ik naar mijn werk ga, ook hun lunch maak ik niet meer klaar. En morgenavond, dan kom ik uit mijn werk, ik gooi mijn jas op de bank, gooi mijn tas op de grond, en ga onderuit gezakt op de bank zitten. En dan vraag ik?. Wat eten we vanavond!!



Wat denken jullie, zou dat indruk maken, en misschien nog wel belangrijker, zou ik het vol kunnen houden??
Project 2 is ook (bijna) klaar

Kevin zijn kamer was ook hoognodig aan een opknapbeurt toe. Ik bedoel, je bent 13 zit op de middelbare school, nee dan kan je oude junglekamer echt niet meer.

Hij wist al precies wat het worden moest, een zwart witte kamer.
Behang werd uitgezocht, de vloer werd gekozen, en zo begonnen we vorige week met zijn kamer.

Kevin werd naar de logeerkamer verbannen dat werd voor een periode van een week zijn domein en wij waagden ons wederom aan de ultieme Huwelijkstest.
Samen kunnen wij allang de Ikea meubelen aan, zonder problemen zetten wij samen kasten in elkaar.
Maar samen behangen op patroon........ nee dat hadden we nog nooit gedaan.
En ik kan zeggen het is gelukt, zonder morren zonder zeuren waren we ook hierin een heel goed team.

Op wat kleine dingen na is de kamer klaar, er moeten nog wat mooie posters komen, er moeten nog gordijnen gemaakt worden (mam, Kevin wil toch gordijnen, dus.......)
Kevin is er superblij mee, en wij ook!
 

 

Alweer 13!!

 Vandaag is Kevin jarig!
13 alweer, gewoon echt 13!!

Voor het eerst wilde hij geen slingers meer (kinderachtig)
geen echte verjaardagstaart meer (appelkruimel wordt het)

Mijn kleine mannetje wordt groot,
het mannetje wat mij 13 jaar geleden tot mama maakte!



Lieve, lieve Kevin
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

We gaan er een leuke dag van maken.

Heel veel liefs en een dikke

van Mama, Papa en Ilse.

Fotoshoot
Zoals ik al eerder vertelde gaat het beste vriendinnetje van Ilse verhuizen naar Curaçao.
Dikke vriendinnen vanaf de kleuterschool. Nu heb ik voor Femke een fotoboekje gemaakt vanaf dat ze kleuter waren tot heden. Erg leuk is die geworden, maar dat is haar afscheidscadeau!

Wij (moeder van Femke en ik) vonden dat je hun vriendschap eigenlijk moest vastleggen met een heuse fotoshoot.
En dat is wat ze vorige week hebben gedaan, we hadden super mooie lijsten gekocht waar een aantal foto?s in konden, helemaal leuk voor op de slaapkamer.

En afgelopen maandag konden we alle (117) foto?s en de lijsten afhalen.

Hieronder een kleine greep van de prachtige foto?s!

 



En om het af te leren, nog 1 van Ilse alleen.



Mooi he?


"Als men al mijn dure spullen jat
Blijf ik dansen van geluk"