weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gluurder ;
en 1 gast gluurder .
verlost
Dat voelt fijn, ik ben weer verlost van het gips.
De hele week had ik veel pijn aan het gips, voor mijn gevoel zat het niet goed om mijn voet heen en werd 's nachts ook geregeld wakker van kramp in mijn kleine teen.
Rob had het aan die kant al open geknipt wat toch iets van verlichting gaf, maar fijn was het niet.
Ook de wond aan mijn achillespees bleef maar branden en dat was niet fijn.
Ik was dan ook erg blij dat ik vandaag daarvan verlost zou worden en een orthopeed naar mijn voet zou gaan kijken.

Toen ze mijn gips er dan ook vanaf gingen halen, plakte de wond vast en (wat ik al vermoede) was het niet geheeld, sterker nog er kwam nog steeds vocht uit. Logisch want door het gips kon het ook niet "ademen".

Gelukkig had ik geen pijn meer aan mijn enkel, en leek dat goed te gaan. Het is alleen nog heel erg stijf.
Ik moest wat kleine oefeningen doen, zodat de orthopeed iets kon zien. Maar omdat het stijf was en door de wond op mijn achillespees kon hij het ook niet goed zien/voelen.
Het lijkt hem al met al mee te vallen, en kreeg ik een verwijsbrief voor de fysio.

De bedoeling is dat hij mij leert mijn voet optimaal te gebruiken en mijn spieren nu wat sterker te laten maken. Hij adviseerde de Wii-fit er ook bij te gebruiken (als ik die had) en die kan ik wel lenen.
Over 2 maanden wil hij mij weer zien, dan kan hij ook beter inschatten hoe het er voor staat, eerst moet alles goed geheeld zijn.

Het is een hele opluchting voor me, het voelt nu heerlijk weer zo zonder gips, merk wel dat ik heel voorzichtig ben met lopen nu, maar de druk is eraf. Morgen zal het vast weer een stukje beter en soepel gaan.

Ja ik ben nu wel blij, en over 2 maanden zien we het dan wel weer wat hij ervan vind.
Vandaag is rood.....
En zo is het feest ook alweer afgelopen en had ik toch ook wel wat meer pijn aan mijn voet dan eigenlijk had moeten zijn. Maar ik gaf mezelf al de schuld, toch teveel gedaan, toch verkeerde schoenen aan, dus overbelast. Gauw rusten maar dan is het de volgende dag wel over.

Maar niet dus, wat had ik een pijn, toen ik de taxi uitstapte merkte ik al dat het niet helemaal goed was, de nacht die erop volgde was ook niet best. Slecht geslapen echt heel veel pijn ik kon er gewoon niet meer op lopen. Dit was niet goed, het zat ook helemaal niet in mijn enkel waarvoor ik in de tape zat maar nu meer in mijn Achillespees. Ik lag wat in bed te draaien, voelde me niet fijn, probeerde nog wat te slapen en besloot uiteindelijk Rob maar even te sms?en of hij mij misschien wilde ophalen. Ik zag het niet zitten om naar het CS te lopen. (vandaar dus het logje dat ik nog een kruidvat treinkaartje over heb).
Gelukkig heb ik een hele lieve man, en weet hij ook dat als ik hem zoiets vraag het echt niet best is, dus hij kwam richting Utrecht. Oww wat baalde ik, ik wilde nog gezellig met de meiden ontbijten en eventueel nog even shoppen, het zat er nu allemaal niet in. Ik wilde nog maar 1 ding en dat was naar huis.

Onderweg naar huis besloot ik het ziekenhuis maar even te bellen om te horen hoe of wat.
Echt veel wijzer werd ik daar niet van, want ze konden niks voor me doen zeiden ze en ik moest zoals vandaag maar contact opnemen met de gipskamer, want tenslotte liep ik daar nog onder behandeling. Ik kreeg het advies, neem een pijnstiller en voet omhoog. Tja daar was ik zelf ook wel achter gekomen.

Gelukkig heb ik vannacht wel goed geslapen, en hing ik vanochtend al op tijd aan de telefoon. Ze waren niet echt welwillend en wilden ze me eigenlijk de hele week gewoon maar thuis laten zitten en me laten rusten met mijn voet omhoog, want tenslotte moet ik vrijdag toch naar de Orthopeed. Daar wilde ik niks van weten, want ik kon er niet op staan en zag het niet zitten, het voelde niet goed en wilde gewoon dat er naar gekeken werd. Nou omdat het mij dan tevreden zou stellen mocht ik dan toch komen vandaag. Best aardig toch?

Eenmaal op de gipskamer ging een verpleger eerst het tape eraf halen, en op het moment dat hij dat vastpakt van onder bij mijn pees, ging ik door de grond van de pijn. Hij had mazzel dat ik hem niet kon raken??.. Tape was eraf en er kwam een wond te voorschijn een diepe wond boven op mijn pees. Hmm niet raar dat ik pijn heb dus.
De dokter keek met zijn ogen (heeft röntgenogen, want aanraken deed hij niet) en besloot gips! Tja tape was met zo?n wond geen optie meer, maar er moest wel wat omheen want ik kon helemaal niks.
Eindelijk mocht ik dan een kleurtje??? en stiekem baal ik er gewoon van. Krijg het gevoel dat ik niet serieus genomen werd. Tot vrijdag heb ik nu dus mooie rode loopgips, lopen mag, maar ik vermijd het zo veel mogelijk, want het doet gewoon pijn. En dan vrijdag zal ik me melden bij de orthopeed, hopelijk krijg ik dan wel het gevoel dat ik serieus genomen wordt. Want eerlijk? Ik ben geen dokter maar het voelt gewoon niet goed. Al was ik al wel blij dat ik de schuld niet bij mezelf kon zoeken, van toch teveel belast, of toch maar niet die schoenen aan moeten doen. Nee die wond komt er niet zomaar van de een op het andere moment.

En hoe die er komt?? Ik heb geen idee, misschien ineens een allergische reactie op tape, of misschien heeft de verpleger vorige week bij het wisselen van de tape wel een wondje gemaakt toen hij mijn haren op mijn been ging bij scheren?
Ik weet het niet, het maakt ook niet uit, ik zit er nu in ieder geval maar mooi mee!


Ik ben niet zielig maar baal wel gewoon!

ouderdom komt met gebreken
Zoals ik elke dinsdag moet werken, moest ik ook gister werken.

Toen ik klaar was met een brief in het juiste format te plaatsen, printte ik hem uit, en wilde hem gaan halen. De printer staat niet bij ons op kantoor, lang leve de arbo. Toen ik mijn printje uit het kopieer/printhok pakte wilde ik weer terug lopen naar mijn kantoor.
Stap het hok uit, wil mijn voet naar rechts zetten, maar zet hem scheef op mijn hak neer en zoeffff gleed weg. Daar lag ik dan, plat op mijn??
Op het moment werd ik er een beetje naar van, maar even zitten op de grond en ach viel toch wel mee dacht ik. De hele dag strompelde ik wat rond mijn collega noemde mij al Lucille Werner en toen ik dan ook eenmaal thuis was, durfde ik pas met goed fatsoen mijn laars uit te doen.
Goh het viel mee, niet dik iets blauw maar oww pijn deed het wel. Ik kon gewoon niet plat op mijn voet staan. Op de bank en niks meer doen. Mijn voet kon ik niet meer bewegen, hij deed het gewoon niet meer, alleen mijn tenen daar kreeg ik wat beweging in, maar mijn voet, neuhh die liet het afweten. Ik zou het vanmorgen allemaal wel zien, na een goede nachtrust zou het vast wel beter gaan.

Niet dus, vanmorgen hetzelfde, de pijn was veel en veel minder, maar nee mijn voet kon ik gewoon echt niet bewegen. Dus toch maar even naar de dokter. Rob belde zijn werk af, en om kwart over 9 kon ik mij melden bij de dokter.
Die dokter vertrouwde het niet, begon over een zenuw wat bekneld kon zijn, ook noemde hij een klapvoet, dus toch maar langs het ziekenhuis. Ik moest meteen maar door gaan naar de röntgen dan waren de foto?s alvast gemaakt, en mocht het blijken dat er geen breuk zat moest ik me niet naar huis laten sturen, maar dan moest ik maar door naar de eerste hulp.
Foto maken en ja hoor geen breuk, gelukkig maar. Ik kon terug naar huis. Nou, de dokter heeft gezegd??. Ja maar wij constateren geen breuk en wij mogen u niet doorsturen naar de eerste hulp. Ja maar de dokter heeft op de verwijzing gezet?? Ja en toch mogen we u niet doorsturen.

Vreemde gang van zaken, dus Rob liep op zijn gemakje, ik strompelde op de krukken die ik bij de huisarts had gekregen erachter aan en zo linea-recta naar de eerste hulp. Ze stuurden ons gelukkig niet weg en al gauw werd ik geholpen. Ze bekeken het een en ander aan mijn voet en idd, ik kon hem niet bewegen, toch voelde de assistent arts wel iets tegendruk, dus de zenuwen waren het niet volgens hem. Ook een klapvoet kon hij uitsluiten want dan klapt hij bij het neerzetten. Tja, dat deed die van mij niet. Hij deed helemaal niks. Mijn voet in allerlei bochten duwen deed ook niet extreem veel pijn, sommige plekken waren wat gevoelig.
Maar tja het is mij niet vreemd dat er iets met mijn voet is, want ik hoef mijn voet maar verkeerd op een kiezelsteentje te zetten en ik kan zo al door mijn enkels gaan. Ik heb onwijs zwakke enkels.
De assistent kwam dan ook tot de conclusie dat de rek volledig uit mijn enkelbanden waren verdwenen. Hij vergeleek het met elastiek, hoe vaker je het uitrekt, op een gegeven moment zit er geen rek meer in. En dat is dus nu wat er met mijn enkelbanden aan de hand is. De rek is eruit.
Ik ben gewoon niet flexibel meer, mijn pootje is mooi ingegipst, zodat ik dan ook echt volledig rust ga houden. Mag er niks mee, ik kan er niks mee. Ik moet rusten.

Voor het eerst in mijn leven, net 1 dag 37, zit ik in het gips. En ik mocht niet eens een kleurtje uitkiezen, ik wilde zo graag ook een kleurtje??.

Ik moet nu dus roeien met de stokken die ik heb, ik moet mijn gezin voor me laten lopen, ben benieuwd hoe lang ik dat vol houd. En hoelang zij dat volhouden. hahaha

Maandag zou ik voor 2 dagen op cursus voor mijn werk naar Amsterdam, had er best veel zin in, ik zou met mijn collega daar ook blijven slapen en na de cursusdag zouden we gaan shoppen. En nu?? Nu moet ik me maandag weer in het ziekenhuis melden, en ik hoop dat ik dan genoeg gerust heb en dat het gips er dan vanaf mag. Ook moet ik elke dag een spuit hebben tegen trombose, een spuit gewoon echt een naald in mezelf steken. En dat is dus iets wat ik niet durf. Rob heeft de eerste vanochtend al in mijn buik mogen zetten, en dat deed hij perfect. Morgen mag hij weer, en overmorgen totdat het maandag is.

Wel gaven ze als advies aan mij dat dit dus alleen maar erger kan worden die enkelbanden, en als mijn voet weer beter was, dat ik er dan toch maar eens serieus over moest gaan na denken om mijn enkelbanden te laten inkorten, ik zou weer als nieuw zijn, zei hij.
Nou dat weet ik nog niet hoor, dat vind ik toch ook weer wat, daar heb ik nu alle rust voor om over na te denken.


K**-dag.........

Ja het gaat momenteel niet zo goed hier!!
Ik bedoel geestelijk valt het nog wel mee, al zullen daar een heleboel mensen wel ontkennend op antwoorden, maar nou echt als je hoort hoe het mij vandaag is vergaan.....

Op zich begon ik de dag best goed hoor, ik bedoel ik belande heel goed op school bij de kids, ik deed daar het een ander doorbespreken met een andere moeder over het afscheidsfeest van Kevin zijn klas wat we gaan organiseren, dus tot zoverrre....

Voordat ik naar huis fietste JAWEL OP MIJN NIEUWE MOOIE FIETS VAN EEN PAAR DAGEN OUD ging ik eerst nog even naar de supermarkt, waar alles ook nog heel goed ging hoor, geen rare dingen, pinautomaten die het gewoon deed, dus eigenlijk gewoon.

tandarts bezoek
Vanmiddag stond de halfjaarlijkse afspraak met de tandarts weer in de agenda.
Nu hebben wij best een leuke tandarts, vriendelijke man met een hele zware stem en ongeloofelijk grote handen!!
Met die handen heeft hij een half jaar geleden Ilse heel veel pijn gedaan omdat ze toen een ontstoken kies had, die vervolgens toen getrokken moest worden.

Maar gister kwam Ilse met de mededeling dat ze wederom een bult in haar mond had en dat het ook weer pijn deed.
Ik keek even en zag inderdaad de bult ook zitten, en hoopte maar dat het een grote mensen kies zou zijn die in de weg zou zitten.
Maar helaas het was wederom een beginnende ontsteking, bij een kies waar ook alweer een gaatje in zat.
Pfff dat arme meisje......................Kevin en ik hebben eigenlijk nooit wat en zij is altijd de klos. De tandarts besloot om hem dit keer gewoon te laten zitten, na zorgvuldig het gat schoongemaakt te hebben en de ergste troep uit die ontsteking gehaald te hebben heeft hij hem gevuld. Nu maar hopen dat de ontsteking zelf afneemt, wel vertelde hij mocht er weer zo'n grote bult te voorschijn komen moet ik er een gaatje in prikken zodat de troep dan weg kan. En helpt dat anders niet, dan zit er maar 1 ding op................................ trekken. Nu maar hopen dat het dit maal wel goed gaat voor haar.

Nadat ze bijgekomen was van de schrik en de pijn, begonnen de babbels alweer, en tja ook de tandarts is nu op de hoogte dat ze een nichtje of neefje straks krijgt.
Bij Kevin constateerde hij alleen dat zijn aanheg van de beugel los zit dus dat de Ortho daar bij moet zijn. Nou helemaal goed daar hebben we volgende week een afspraak mee!!
"Je haalt je schouders op
Fluitend loop je door"