weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gluurder ;
en 1 gast gluurder .
muis in huis
Gisteravond we hadden vrienden op bezoek en zaten lekker te kletsen en zo kwam ook het onderwerp Koninginnendag ter sprake.
En wat zijn jullie plannen voor morgen? Wij hadden nog niet echt plannen en we zouden het wel zien. In de ochtend even door het dorp lopen en kijken bij de vrijmarkt. Altijd leuk en gezellig.
Waarop die vriend vertelde dat hij er morgen ging staan, de bus was al goed ingepakt met allemaal zooi, dus hun waren er klaar voor.

Rob verteld tegen Ilse dat Gerlof en Sander gaan zitten, en stelde voor aan Ilse om samen met haar erbij te gaan zitten.
Ik geloof best dat Rob zich een ongeluk schrok toen duidelijk werd dat Ilse er best wel oren naar had. Maar tja wij hadden nog helemaal niks uitgezocht.
Geen probleem dat werd accuut opgelost en 3 kinderen sterk gingen aan de slag op Ilse haar kamer.
Ze kwam met spullen beneden waarvan ik dacht, owww geen denken aan, dat heeft ons een kapitaaltje gekost en dat wil jij nu zomaar even voor een paar euro van de hand doen? Nee dacht het niet, dan bewaar ik het nog liever voor Romy. Heeft zij ook hier wat te spelen tegen die tijd.

Maar ilse haar kamer is nagenoeg bijna altijd vrij goed opgeruimd, tenminste voor het oog. Achter haar schot gooit ze alles waar ze dan ook maar even vanaf moet.
Dus dat werd ook opengeschoven en daar kwam de zooi!
Maar niet alleen de zooi maar ook een muis!!

Gillen die kids, en hup Rob naar boven. Muisje was verdwenen op de logeerkamer wist Kevin Rob te vertellen dus dan daar maar eens horen. De kids werden naar beneden gestuurd en Rob zou die muis wel even vangen.
Het logeerbed wordt aan de kant geschoven en Rob krijgt de schrik van zijn leven. Daar lagen keutels niet te best. Dit kon nooit maar dan ook nooit van dat kleine veldmuisje zijn die ze hadden gezien. Dit moest op zijn minst wel een rat zijn.

Heel voorzichtig kwam Rob beneden en vroeg Gerlof mee naar boven te komen, hij komt van het boerenland en zou er wel even verstand van hebben.
Gerlof inspecteerde ook de keutels en ze kwamen dan tot de conclussie dat dit dus niet gewoon was. IEKSSSSS
Rob bleef op het bed zitten, want hij vond het toch niet zo heel fijn.
Totdag er ineens een lichtje bij hem ging branden, die keutels........... die leken wel verdomde veel op konijnenkeutels.......

Naar beneden werd Ilse even op het matje geroepen......... Heb jij die konijnen wel eens op de logeerkamer gehad?? Hoezo dan, vraagt ze?? Nou niks hoezo dan, een ja of een nee? Uhhh het was dus een Ja!
Maar waarom laat je ze dan achter het bed lopen, dat slaat toch nergens op?
Volgens Ilse waren ze nog nooit achter het bed geweest. Dat moet wel want hoe anders komen die keutels daar??

En ja daar kwam de aap uit de mouw, ze hadden iets gekeuteld op de logeerkamer en Ilse had het gewoon achter het bed gegooid...........

Gelukkig had ze dat vorige week ergens gedaan, maar zoiets verzin je toch niet?
Ik geloof dat het nu wel duidelijk voor haar is, dat dat erg belachelijk was, en de konijnen hebben nu dus een huis verbod, anders gaan ze weg!

De opluchting dat het konijnenkeutels waren ipv rattenpoep was  voor Rob toch groter dan de boosheid. Hij zag zijn geest al dwalen..........

Kinderen, hoe verzinnen ze het.

Het muizenprobleem is nog niet opgelost trouwens, al denkt ilse van wel, anders had ze geen oog dicht gedaan. Maar daar wordt vandaag aan gewerkt, weg moet dat beest ik wil ze niet in huis!!
dolfijne dagen
Het is toch al wel bijna 1,5 week geleden dat ik met een vriendin naar de musical Hairspray ging.

De film kende ik niet, en had me ook totaal niet ingelezen dus ik zou het wel gaan zien. Het zou de laatste voorstelling gaan worden van dit seizoen voor de schouwburg. En we waren er eigenlijk wel van overtuigd dat het een matig seizoen was. We hebben een keer een voorstelling gehad waarbij we in de pauze wel weg wilden lopen, we hebben een voorstelling gezien waar de mensen om ons heen wel weg wilden gaan lopen.
Dus we zouden het wel gaan zien.

En ik kan met de volle 100% dan ook zeggen dat dit een afsluiter van een seizoen was met een gouden randje. Wat een geweldige musical was dit, ik heb vreselijk gelachen, zo erg dat mijn kaken ervan pijn deden. En ik durf zelfs te zeggen dat ik hem veel leuker vond als Joseph. Echt een super musical, ik zal niet in details treden, anders had ik er een apart logje over moeten maken.
Maar het is echt een aanrader, krijg je nog de kans om erheen te gaan, dan zou ik het zeer zeker doen!

Afgelopen donderdag was het dan tijd voor Ilse haar schoolreisje, ik zou ook meegaan als OWG-lid, uiteraard nadat ik toestemming had gevraagd aan Ilse. Want als zij niet wilde dat ik meeging dan zou ik dat ook niet gedaan hebben. Maar gelukkig vond ze het juist helemaal leuk.
Woensdag avond ging Ilse onder de zenuwen naar bed en de volgende morgen was ze dan ook al heel vroeg wakker. Helemaal hyper en haar mondje geen 5 sec. dicht houden. Ik hield me hart al vast voor de busreis, ik kreeg thuis niet eens de kans om fatsoenlijk wakker te worden.
Om kwart voor 8 moesten we ons al op school melden, en om stipt half 8 moesten we dan ook al in de auto zitten van haar. Want stel je zou te laat komen. Bij school aangekomen stond de dubbeldekker al klaar en zo tegen 8 uur stapten we dan ook allemaal vol goede zin in de bus.

Op naar het Dolfinarium!!!

En tjee hoe druk Ilse die ochtend was, zo rustig waren ze allemaal in de bus. De chauffeur had al duidelijk meer schoolreisjes gereden want hij zette al heel snel een tekenfilm Madagascar op. Een top idee, iedereen zat in de film, en ondanks dat we file hadden onderweg ging de reis best vlot zo.

De kinderen mochten op eigen gelegenheid over het park lopen en wij zouden op een bepaalde punt gaan zitten, en als er iets aan de hand was konden ze komen. De groepjes waren in de klas al gevormd en ze mochten dus ook niet alleen rondlopen.
Bij aankomst hebben we wel tegen iedereen gezegd dat de droomwens (de nieuwe show in het dolfinarium) om 12.00 uur zou beginnen en dat dat ook de enige kans was dat ze dan die show konden zien. Want de volgende was om 16.00 uur en dan zouden we al weer op de terugweg zijn.
De droomshow was erg leuk geworden en zelfs op sommige momenten heel spannend, de kinderen genoten er volop van.
Een klasgenootje van Ilse kwam op een gegeven moment bij ons en ze was haar souvenirs kwijt. Ze had het in een plastic tasje in de speeltuin laten staan, en tja weg was het?.
Zo ontzettend sneu en is ook niet meer terug gevonden.
Dat is dan ook het enige wat teleurstellend was, voor de rest is de dag naar volle tevredenheid verlopen, geen ruzie, geen rare dingen. Alleen maar blije kinderen. Heerlijk gewoon.
Op de terugweg koos de chauffeur niet zo?n beste film uit, en werd er dus ook niet gekeken. Maar de illusie die ik had dat ze op de terugweg wel helemaal doodop zouden zijn, ging niet op.
Uitgelaten waren ze, druk ongelofelijk. En wij, wij waren bekaf!!
Het was een topdag en gewoon genieten al die blije koppies van de kinderen te zien.
Ilse kwam met haar vriendin nog bij mij, ze had uiteraard al haar geld al op, en nu had ze een vriendinnen ketting gezien. En wilde ze geld van me lenen, en dan zouden Femke en Ilse dat dan thuis wel aan mij terug geven. Ik liep met de meiden mee om te kijken welke ze hebben wilden en het was een prachtige ketting. Uiteraard kocht ik het voor ze en Femke heeft me moeten beloven dat ze mij dat geld niet hoeft terug te geven, als ze me over 3 jaar die ketting nog kan laten zien.

 

Femke en Ilse, Ilse en Femke, dat is al sinds jaren een begrip. Op school in de buurt, waar de een is is de ander, zonder twijfel. Zo hebben ze ruzie en willen ze nooit maar dan ook nooit meer bij elkaar spelen. En hup nog geen 5 min. later zijn ze weer samen. Vriendinnen door dik en dun, maatjes. Nee, Fem is niet zomaar een vriendinnetje Fem is gewoon echt haar echte beste vriendin. Al jaren!!!
Ilse hoort daar bij de inboedel en Femke hier.

En nu???. Nu vertrekt Femke in juni voor 3 jaar naar Curaçao, een afscheid gaat komen. En ik kan daar nu al zo ontzettend tegen op zien. Want ik weet nu al, o wat zal mijn meisje een verdriet hebben, verdriet dat ik niet voor haar kan weg nemen. Op deze leeftijd is het maar afwachten of het stand blijft houden, vriendschap op zo?n ontzettende grote afstand voor toch een hele lange tijd.
Of ze elkaar nog gaan opzoeken weten we nog niet, de tijd zal het leren. Tot aan juni zullen er nog vele logeerpartijtjes plaatsvinden denk ik. Tot nu toe is het elk weekend nog raak geweest, en tja onze insteek is, nu kan het nog??

 

Ik merk wel dat het een beetje een vreemde log zo is geworden, en de een heeft totaal niks met de ander te maken, de overeenkomst is alleen dat alles in deze log met vrienden te maken heeft. Zowel voor mij als voor Ilse.

nieuw jasje

Photoshoppen wat een ellende.

Ik ben er nou echt wel een poos mee bezig geweest, sommigen onder ons kunnen het alsof het niks is. En knippen en plakken er wat af, en zetten met gemak een ezelskop op een paardenlijf zonder dat het merkbaar is. En ik kreeg het niet eens voor elkaar om de achtergrond te laten verdwijnen.

De eerste opzet die ik had, daar was ik niet heel tevreden over, maar zo langszaam nam het vormen aan.
Ik nam een andere foto, en begon opnieuw. Bepaalde kneepjes zaten er nog goed in en aldoende leert men.

De kleurcodes opzoeken en vinden, ik kan het nu, ik weet waar ik het zoeken moet.

En eerlijk is eerlijk het mag best gezegd worden, ik ben best trots op mezelf.

Wat vinden jullie?

Asociaal gedrag?
Vandaag had ik een vergadering op school, niet dat dat nou zo noemenswaardig is hoor. Dat heb ik een keer in de 6 weken.
Zo rond kwart over 9 verliet ik de school en stapte ik in de auto en reed naar huis.
Overal langs de weg staan er prachtige narcissen volop in de bloei, heel mooi gezicht. Vorig jaar hebben de bloembollenboeren massaal die bollen gegeven voor het 100-jarig bestaan van het dorp.

Ineens zie ik aan de kant van de weg door het gras een vrouw lopen met haar fiets aan de hand, ik rijd er langs en kijk, ik kijk nog een keer, en verbaas me, zag ik dat nou goed??
Ik stop en kijk nog eens goed over mijn schouder en ja ik zie het heel goed.

Haar fietstas afgeladen met narcissen, 1 hand aan het stuur en de andere arm is ook vol gepakt met die mooie bloemen. Werkelijk waar ik heb nog nooit een fietstas zo vol gezien met bloemen, er kon niks meer bij.
Ik vind dit dus gewoon asociaal gedrag, ongehoord????. Hoe verzin je het om dat te doen??

Ik zat nog even te denken of ik terug zou rijden en haar aanspreken op haar gedrag, de bloemen waren toch al geplukt, dus daar zou ik niks mee bereiken.
Ik besloot dan toch ook maar door te rijden???.

En nu aan de ene kant baal, ik had gewoon moeten omkeren haar aanspreken op haar gedrag, ik vind het niet kunnen.

Wat hadden jullie gedaan??
zomaar

 Even een foto die ik met jullie wil delen.


Ilse, Romy en Kevin

verlost
Dat voelt fijn, ik ben weer verlost van het gips.
De hele week had ik veel pijn aan het gips, voor mijn gevoel zat het niet goed om mijn voet heen en werd 's nachts ook geregeld wakker van kramp in mijn kleine teen.
Rob had het aan die kant al open geknipt wat toch iets van verlichting gaf, maar fijn was het niet.
Ook de wond aan mijn achillespees bleef maar branden en dat was niet fijn.
Ik was dan ook erg blij dat ik vandaag daarvan verlost zou worden en een orthopeed naar mijn voet zou gaan kijken.

Toen ze mijn gips er dan ook vanaf gingen halen, plakte de wond vast en (wat ik al vermoede) was het niet geheeld, sterker nog er kwam nog steeds vocht uit. Logisch want door het gips kon het ook niet "ademen".

Gelukkig had ik geen pijn meer aan mijn enkel, en leek dat goed te gaan. Het is alleen nog heel erg stijf.
Ik moest wat kleine oefeningen doen, zodat de orthopeed iets kon zien. Maar omdat het stijf was en door de wond op mijn achillespees kon hij het ook niet goed zien/voelen.
Het lijkt hem al met al mee te vallen, en kreeg ik een verwijsbrief voor de fysio.

De bedoeling is dat hij mij leert mijn voet optimaal te gebruiken en mijn spieren nu wat sterker te laten maken. Hij adviseerde de Wii-fit er ook bij te gebruiken (als ik die had) en die kan ik wel lenen.
Over 2 maanden wil hij mij weer zien, dan kan hij ook beter inschatten hoe het er voor staat, eerst moet alles goed geheeld zijn.

Het is een hele opluchting voor me, het voelt nu heerlijk weer zo zonder gips, merk wel dat ik heel voorzichtig ben met lopen nu, maar de druk is eraf. Morgen zal het vast weer een stukje beter en soepel gaan.

Ja ik ben nu wel blij, en over 2 maanden zien we het dan wel weer wat hij ervan vind.
een aardigheidje

 

Hier kwam Ilse net mee thuis, gekocht van haar zakgeld.
Een aardigheidje staat er op het kaartje, voor mij veel en veel meer dan zomaar een aardigheidje!

DIT MOET JE ZIEN!!
nu ik toch niks anders te doen heb, zie ik dingen op TV die ik anders nooit zie.
En vandaag zag ik iets........ dat ik dacht....... HEEEEE DIT MOET JE ZIEN!!

Ja ik weet 3 logjes op 1 dag is een beetje overdreven, maar hee ik heb toch niks anders te doen.
En het is mijn log, ik mag schrijven wat ik wil toch??

Dus hierbij een geweldig leuk filmpje wat ik bij Oprah voorbij zag komen. Misschien is het al wel oud, maar ik had het nog niet eerder gezien.
Zo ontzettend leuk gedaan.

Ik zie het voor me in een groot stadion bij Marco, wat jullie?
Vandaag is rood.....
En zo is het feest ook alweer afgelopen en had ik toch ook wel wat meer pijn aan mijn voet dan eigenlijk had moeten zijn. Maar ik gaf mezelf al de schuld, toch teveel gedaan, toch verkeerde schoenen aan, dus overbelast. Gauw rusten maar dan is het de volgende dag wel over.

Maar niet dus, wat had ik een pijn, toen ik de taxi uitstapte merkte ik al dat het niet helemaal goed was, de nacht die erop volgde was ook niet best. Slecht geslapen echt heel veel pijn ik kon er gewoon niet meer op lopen. Dit was niet goed, het zat ook helemaal niet in mijn enkel waarvoor ik in de tape zat maar nu meer in mijn Achillespees. Ik lag wat in bed te draaien, voelde me niet fijn, probeerde nog wat te slapen en besloot uiteindelijk Rob maar even te sms?en of hij mij misschien wilde ophalen. Ik zag het niet zitten om naar het CS te lopen. (vandaar dus het logje dat ik nog een kruidvat treinkaartje over heb).
Gelukkig heb ik een hele lieve man, en weet hij ook dat als ik hem zoiets vraag het echt niet best is, dus hij kwam richting Utrecht. Oww wat baalde ik, ik wilde nog gezellig met de meiden ontbijten en eventueel nog even shoppen, het zat er nu allemaal niet in. Ik wilde nog maar 1 ding en dat was naar huis.

Onderweg naar huis besloot ik het ziekenhuis maar even te bellen om te horen hoe of wat.
Echt veel wijzer werd ik daar niet van, want ze konden niks voor me doen zeiden ze en ik moest zoals vandaag maar contact opnemen met de gipskamer, want tenslotte liep ik daar nog onder behandeling. Ik kreeg het advies, neem een pijnstiller en voet omhoog. Tja daar was ik zelf ook wel achter gekomen.

Gelukkig heb ik vannacht wel goed geslapen, en hing ik vanochtend al op tijd aan de telefoon. Ze waren niet echt welwillend en wilden ze me eigenlijk de hele week gewoon maar thuis laten zitten en me laten rusten met mijn voet omhoog, want tenslotte moet ik vrijdag toch naar de Orthopeed. Daar wilde ik niks van weten, want ik kon er niet op staan en zag het niet zitten, het voelde niet goed en wilde gewoon dat er naar gekeken werd. Nou omdat het mij dan tevreden zou stellen mocht ik dan toch komen vandaag. Best aardig toch?

Eenmaal op de gipskamer ging een verpleger eerst het tape eraf halen, en op het moment dat hij dat vastpakt van onder bij mijn pees, ging ik door de grond van de pijn. Hij had mazzel dat ik hem niet kon raken??.. Tape was eraf en er kwam een wond te voorschijn een diepe wond boven op mijn pees. Hmm niet raar dat ik pijn heb dus.
De dokter keek met zijn ogen (heeft röntgenogen, want aanraken deed hij niet) en besloot gips! Tja tape was met zo?n wond geen optie meer, maar er moest wel wat omheen want ik kon helemaal niks.
Eindelijk mocht ik dan een kleurtje??? en stiekem baal ik er gewoon van. Krijg het gevoel dat ik niet serieus genomen werd. Tot vrijdag heb ik nu dus mooie rode loopgips, lopen mag, maar ik vermijd het zo veel mogelijk, want het doet gewoon pijn. En dan vrijdag zal ik me melden bij de orthopeed, hopelijk krijg ik dan wel het gevoel dat ik serieus genomen wordt. Want eerlijk? Ik ben geen dokter maar het voelt gewoon niet goed. Al was ik al wel blij dat ik de schuld niet bij mezelf kon zoeken, van toch teveel belast, of toch maar niet die schoenen aan moeten doen. Nee die wond komt er niet zomaar van de een op het andere moment.

En hoe die er komt?? Ik heb geen idee, misschien ineens een allergische reactie op tape, of misschien heeft de verpleger vorige week bij het wisselen van de tape wel een wondje gemaakt toen hij mijn haren op mijn been ging bij scheren?
Ik weet het niet, het maakt ook niet uit, ik zit er nu in ieder geval maar mooi mee!


Ik ben niet zielig maar baal wel gewoon!

Glitter & Glamour
10 april 2010, Marijke zou haar 40 jarige verjaardag gaan vieren, glitter en glamour stond er op de uitnodiging die ik in mijn mail box ontving. Kijk dat is nou leuk, dat betekend een glitter/glamour jurk en een kroontje, dat zou het moeten worden. Ja, ik wist mijn outfit al voordat ik het in huis had.
Maar toen kwam dat gedoe met mijn enkel erbij en daar ging mijn droom, die gala jurk zou het niet worden, want ik wist heel zeker dat ik niet met een witte ingetapete voet onder een jurk wilde verschijnen. Martine had nog een kroontje die ik onder dwang had afgedwongen en zo ook nog een geweldige mooie top!! Ik had er nog wel een mooie zwarte broek onder en ik was klaar.

Samen met Angelique, Ine en Martine had ik een B&B geregeld midden in het centrum van Utrecht. Chez Marianne zou ons huis worden voor 1 nacht.
Ik zou naar Utrecht gaan met het OV, en uitgerekend dat ik eens met de trein gaat, had de NS besloten om werkzaamheden aan het spoor uit te voeren. Wat inhield dat ik in Anna Paulowna al uit moest stappen om vervolgens met de bus richting Heerhugowaard te gaan en daar kon ik de trein weer in. Het werd een reis van 3 uur voordat ik in Utrecht was.
Angelique zat al op mij te wachten en die andere 2 kwamen ruim een uur later met de trein pas aan, wij liepen vast richting B&B omdat we de sleutel al in ontvangst moesten nemen.
De inrichting was vrij knus maar alles was aanwezig. Zelfs een hooizolder maar dan zonder hooi!
Een uur laten kwamen Ine en Martine dan ook aanlopen, ik gooide de sleutel naar beneden en hup ze konden ook naar boven komen.
Nadat ze alles hadden bekeken, Ine de drankvoorraad had doorgenomen, Martine de Tifosi uit had, en Angelique het nummer rood op de piano had bespeeld, besloten we om maar een hapje te gaan eten. Een hapje werden dus meerdere hapjes want Ine wist dat het tapa?s restaurant erg goed was (geen idee meer hoe het heette) en ik besloot niet te zeuren en gewoon de gok maar te wagen. Geen idee wat ik me erbij moest voorstellen want ik had nog nooit tapa?s gegeten.
Maar owww wat was het lekker, wat was ik blij dat Ine dit had voorgesteld. Echt heel lang geleden dat ik zo lekker heb gegeten. Alles vond ik lekker wat we bestelden. Zelfs de geitenkaas met honing en noten, wilde het zo in mijn tas meenemen.

 

Nadat we dus heel lekker hadden gegeten liepen we terug naar de B&B om ons om te toveren tot glitter en glamour girls. Ik was druk aan het stoeien met mijn haar, ik had natuurlijk zo?n prachtig mooi kroontje, maar ik kreeg maar niet voor elkaar wat ik voor elkaar wilde krijgen. Niemand wilde me helpen, ze vonden hun eigen uiterlijk veel belangrijker dan de mijne. Het is te belachelijk gewoon, gelukkig had ik lekker gegeten dus dat maakt al veel goed. Ook had ik al prachtige nagels dus die zouden de aandacht ook wel trekken, maar toch dat kroontje?.. Afijn, ineens riep Ine dat de taxi er al stond, ik denk ze maakt een geintje, maar nee veel te vroeg stond die man voor de deur. Helaas het kroontje ging niet meer lukken
Een paar minuten later werden we welkom geheten door Luuk, hij zat zo in zijn rol van ontvangstheer dat hij de taxi ook wilde laten parkeren. Maar helaas voor die man, hij moest gewoon door met het werk.
Hoe de avond verder verliep?? Nou gewoon gelachen, gedanst, een hoop lol gehad, foto?s genomen, een uitgescheurde oorlel, een aantal wijntjes gedronken. Foto?s zeggen in dit geval meer dan genoeg toch??

 


Had ik al gezegd dat ik lekker had gegeten??
Ine, Martine en Angelique bedankt voor de geweldige zaterdag. In het bijzonder wil ik Ine ook nog even bedanken voor het geweldige eten en de supermooie nagellak.

 

Lieve Marijke heel erg bedankt dat ik gast mocht zijn op jouw 40ste verjaardagsfeestje, ik heb genoten!

 

"Iedereen loopt met een boog om me heen
Bang om zijn ziel te bezeren"