weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 gluurders ;
en 2 gast gluurders .
wat een onzin zeg!!!
Loggen om te loggen.
Best grappig eigenlijk, maar waar doe ik het voor?
Geen idee, ik kan schrijven hoe ik me voel vandaag, tja kan.
Ik voel me niet zielig ofzo, nee ik ben gewoon oer en oer vervelend.
Drukke dag gehad op mijn werk, net zoals gister trouwens.
Toen had een collega van mij aan mijn bestanden lopen rommelen en opgeslagen, zodat ik al mijn werk voor niks had gedaan en vandaag dus doodleuk weer opnieuw kon beginnen.

Maar maakt niet uit, ik log nu om te loggen.
kan ook nog schrijven dat het met mijn voetje steeds beter gaat, maar nog steeds niet zoals ik zou willen. Ik wil weer teveel en te snel.
Ook heb ik denk ik glitter en glamour kleren weten te scoren voor volgend weekend, erg leuk, begin april moet dit geleverd worden. Nou begin april is toch duidelijk voor 10 april, toch? Mijn laarzen kan ik dus nog steeds niet aan, dat is toch wel balen niet??
Zou er van in een dip kunnen raken.

Maar maakt niet uit, ik log om te loggen.
Gelukkig pas ik mijn pumps wel, dan maar met een mooi wit voetje in mijn pumps verschijnen, heee overmacht toch?

Helaas heb ik niks gewonnen in de vakantieprijsvraagpuzzel, jammer hoor.

Ook ben ik er gister achter gekomen dat ik een ruggegraat van lik me versje heb. Ik zat mezelf voor te houden en ja er deed iemand keurig met me mee, dat ik maar beter niet naar Marco kon gaan in het mooie Twethe, weer 60 euro is toch wel weer een hoop geld. Ik bedoel die week ervoor zit ik ook al bij een concert van Guus, en heb nog zoveel dingen op de agenda staan. Nee beter maar om eens over te slaan. Linda dacht er precies hetzelfde over dus wij zouden overslaan.
Maar daar hadden we Annet die sms'te, Martine die heel per ongeluk al een kaart te veel had besteld......... dat zeg ik een ruggegraat van lik me versje.
Mijn moeder was trouwens niet trots op me toen ik het vertelde, ze verklaarde me voor gek. Ik zei dat ze dan 2 gekke dochters op de wereld had gezet. Van wie heb ik het?

Jee ik was er nog wel zo van overtuigd dat ik een hoop onzin kon opschrijven, maar ik weet gewoon niks meer.
Kan wel loggen over dat ik afgelopen weekend Ilse met haar team heb zien winnen met 3-0. Ik het wel belachelijk vroeg vond om op zaterdag om kwart voor 8 al te moeten verzamelen.
Maar joh wat maakt het uit, na afloop naar de Ikea Haarlem, die bestond 5 jaar dus het was feest. De kids kregen een gratis kindermenu, we hebben dus voor nog geen 10 euro gegeten en gedronken met 4 personen.
Kijk uithalen wat erin zit toch?
De rekening bij de kassa is dan toch altijd wel meer dan dat je voor ogen had.

zo nu toch echt wel genoeg onzin uitgekraamd, had ik gewoon even zin in.
Mocht ik wat hebben vergeten, maak ik zo weer een nieuw logje.
Maakt toch ook niet uit?
Een gewone dinsdag???
Het leek een gewone dinsdag op mijn werk te worden.

Ik had al wel gehoord dat de Koningin een werkbezoek zou afleggen op een marineschip, maar dat gebeurt wel vaker dat er iemand van het Koninklijk huis de marine bezoekt.
Je hoort het en weet dat dan vooral de hogere legerleiding daar erg van onder de indruk is.

Tijdens de lunchpauze liep ik richting de eetzaal en zag de mooie oranje vlag van de Koningin in top hangen op het desbetreffende schip. Toen ik terug naar mijn kantoor liep zag ik dat de vlag er niet meer hing en dat betekend dan dat ze het schip verlaten had.
Ik zat weer achter mijn bureau, toen mijn chef binnen liep en me vertelde dat de helikopter geland was en dat de Koningin zo weer zou vertrekken.
Ik keek hem verbaasd aan en vroeg waar in hemelsnaam dat ding dan zou staan. Dat bleek dus achter ons gebouw te zijn.

En He ik zou geen vrouw zijn als ik daar niet even een kijkje zou gaan nemen. En zo dachten al mijn andere collega?s er ook over, dus met zijn allen liepen we naar buiten om te kijken of we een glimp van Hare Majesteit zouden kunnen opvangen.
Het mocht even duren, maar de zon scheen, het was windstil we vermaakten ons daar buiten nog wel even. De mobieltjes kwamen te voorschijn, want wie weet kon je nog wel een fotootje maken van haar als dat mocht en we niet weg gestuurd zouden worden. Haar aanspreken dat mag niet zomaar.

Zowaar werden we niet weg gestuurd, werd er niks gezegd over de mobieltjes die massaal in de aanslag waren genomen, en daar kwam de AA auto aanrijden.
De Koningin stapte uit, bleef even stil staan, zwaaide even naar ons, en liep vervolgens naar de helikopter. Ze stapte in, en weg vloog ze.

 

Ik vond het gewoon heel bijzonder en erg leuk, dat maak je niet zo gauw mee. Zomaar op een doordeweekse normale dag de Koningin onverwachts tegenkomen al was het maar iets van 3 minuten, leuk toch?
Weekend vol met vrienden.
Soms verbaas ik me er over hoe snel een agenda toch weer vol kan raken.
Zo had ik een aantal weken geleden nog niks in de agenda staan, het jaar begon rustig een hoop lege bladzijdes en zo ineens staat hij ook weer vol.

Vorige week donderdag moesten we naar school voor het 10-min gesprek van Ilse, wij gingen er dan ook met niet al te hoge verwachtingen naar toe en weten zo ongeveer wel hoe ze er voor staat. Ze gaat niet voor niets getest worden door een orthopedagoog. Als ze sociaal lekker in de groep ligt en gewoon haar ding kan doen en lekker in haar velletje zit, dan kon ons haar schoolresultaten niet zoveel schelen op het moment. Eerst willen we weten wat er uit de onderzoeken komen alvorens we ons druk gaan maken over haar leerprestaties op school. Verbaasd waren we dan eigenlijk wel dat ze voor rekening de hoogste score heeft, en ook in begrijpend lezen scoort ze heel goed. Alleen de spelling, nee dat lukt haar niet, woordjes ze kan het gewoon niet. En tja dat wisten we natuurlijk al lang, maar dat ze op die andere vlakken dan weer goed scoort, begrijpen we gewoon echt helemaal niks van. En kijken nu dan ook echt uit naar de testresultaten straks van de orthopedagoog, die haar 1 april gaat testen.
Maar goed voor de rest doet ze haar stinkende best, is haar inzet geweldig, ligt ze lekker in de groep en heeft ze er plezier in. En dat is wat ook het belangrijkste is.

Een hoop leuke dingen vullen mijn agenda de laatste tijd.

Zo zouden we ook een keer gaan uit eten met mijn vriendin en haar vriend, maar door omstandigheden werd het nogal lastig in te plannen. Maar afgelopen vrijdag kon het dan toch een keer door gaan.
We hadden een restaurant in Schagen uitgezocht ?Linke Loetje? het is toch wel een van mijn favoriete restaurants. Leuke bediening de menukaart die goed is, en de gehele entourage is leuk. Neem daarbij leuk gezelschap en je hebt al gauw een leuke avond.

De menukaart hebben ze in een speciaal jasje gestoken in de vorm van een krant, en denk daarbij aan aparte namen van gerechten die vaak gekoppeld zijn aan bekende Nederlanders.
Zo had ik bv. Bon Bonnie kom je buiten spelen een bonbon van zalm met Hollandse garnalen.
Of een stuk Edwin Everszwijn.
Een dessert: Witlicht met de bruidstranen van Mary.

 

Het was een hele lekkere gezellige avond.

Zaterdagochtend moest Ilse weer voetballen en dit keer wonnen ze met 2-0. Kijk het verliezen hebben ze bij het vorige seizoen ook afgesloten.
Al een poos geleden had ik met Benjamin afgesproken dat hij een keer een kop koffie bij me zou komen drinken. Maar ja het is niet naast de deur, dus ik bood hem onze logeerkamer aan, en daar nam hij dan ook maar meteen gebruik van. Onder K3 zou hij mogen slapen, een droom van elke man toch? Martine wilde ook wel eens komen, dus in goed overleg werd besloten dat ook zij dan maar gelijk met Benjamin zou komen. Ilse stond haar kamer af aan Martine, dus helemaal goed geregeld.

Zaterdagavond hebben we het onvoorspelbaarspel van Paul de Leeuw gespeeld, en ondanks dat Martine niet wist of Tom Cruise getrouwd was en kinderen heeft, kende ze potverdorie wel bijna alle candelight.
Een getekende vijver en een stopdas kon ze ook zo herkennen, overbodig om te zeggen wie er steeds won??
Het eerste potje speelden we samen met de kinderen, Benjamin heeft echt een kunst om vrij rustige kinderen gek te maken. Dus moeders, mochten jullie Benjamin willen uitnodigen, bedenk je goed wat het met de kinderen kan doen!

 

Toen Rob zondag van het voetbal terug kwam was het tijd voor sight seeing Den Helder.
Eerst reden we even naar de marine haven zodat ze konden bekijken waar een gedeelte van hun belastingcenten heen gingen. Daarna reden we naar de dijk, waar we goed zicht hadden op Texel, het was prachtig mooi helder weer, dus je kon echt ver kijken en Texel was dan ook heel duidelijk te zien. We konden zelfs de veerboot in de Texelse haven met het blote oog zien liggen. 

 

Daarna zijn we nog een stuk verder door gereden en nabij het Fort besloten we bij Nogal Wiedus wat te gaan drinken. Daar heb je ook een mooi uitzicht, en namen de mannen koffie en wij vrouwen namen een lekkere chocomelk met slagroom. Nog even richting strand gelopen en nog even bij Fort Kijkduin wezen kijken, stapten we weer in de auto en besloten we naar Callantsoog te gaan, om daar een lekker ijsje te halen. Maar hoe stom, de ijssalon was nog dicht, dat was wel heel erg balen, want daar hebben ze toch altijd lekker ijs.

 

Dan toch maar op naar huis, het was inmiddels ook al ver in de middag en allebei moesten ze nog een stuk reizen om thuis te zijn. Na nog wat gedronken en wat gegeten te hebben stapte Martine in de auto en even later bracht ik Benjamin weer richting trein.

Benjamin en Martine ik vond het erg gezellig met jullie
de volgende keer spelen we een spel waar IK goed in ben

De hele dag had ik al last van een lichte hoofdpijn en voelde ik me alsof ik die avond ervoor flink gedronken had, (maar ik had echt alleen maar frisdrank op) kwam er begin van de avond toch een hoofdpijn aanzetten. En nadat ik alle foto?s op de laptop had gezet en ze had verstuurd, hield ik het dan toch echt voor gezien. De pijn in mijn hoofd nam flink toe en kon niet meer uit mijn ogen kijken, en met een aspirine dook ik dan om 19.00 uur al mijn bed in.

Gelukkig had ik vanmorgen nergens last meer van.
Om kwart over 8 moest ik me weer melden in het ziekenhuis voor de verversing van mijn tape. Wat een K klus is dat toch om die tape te verwijderen. Daar meteen maar even navraag gedaan over de Orthopeed, ik had de afspraak met hem verkeerd ingepland en vroeg me af of het wel wijs was om er dan al heen te kunnen gaan. Hij kan toch nog niks doen als het nog niet genezen is, en om dan al aan mijn voet te gaan zitten terwijl het nog pijn doet heeft geen zin, zo had ik me laten vertellen. Dan de tijd er maar gewoon voor nemen en een nieuwe (latere) afspraak gemaakt.
Over 2 weken mag ik me weer melden om dan vervolgens weer het tape te laten verversen. Nog 4 weken tape nu dus, ik hoop maar dat het dan toch echt klaar is.

Om 18.00 uur moesten we weer op school zijn, Kevin moest een PowerPoint presentatie geven over zijn cijferlijst, en zijn bevindingen op school. Zijn PowerPoint was kort maar krachtig en hij was gewoon tevreden over zijn school. Het enthousiasme sprong eraf en zijn cijfers waren weer ontzettend goed. Het is overduidelijk dat hij daar lekker op zijn plek zit en het dus ook prima naar zijn zin heeft.

Wij zijn trots op onze beide kinderen, ze doen het goed, zijn vriendelijk, sociaal en zitten lekker in hun velletje. Ja, het gaat goed met ons.


mission impossible
Tjee, ik loop wel een beetje achter met loggen. En dat terwijl ik eigenlijk best nog het een en ander heb meegemaakt.

Afgelopen vrijdag had ik een date op de agenda staan, en het was nog een beetje twijfelachtig of die wel door kon gaan ivm. met mijn voetje, maar gelukkig kon het allemaal wel doorgaan.
Heel erg mobiel ben ik nog niet en Rob bracht me vrijdag dan ook naar het station. In Alkmaar zou Annet mij van het station halen. Samen met Julian, Diana en Martine stonden ze al op mij te wachten. En vandaar uit kon de korte reis verder gaan.

Toen we later dan ook klaar waren met onze missie, een missie wat nog helemaal niet zo makkelijk was, vertrokken we dan richting Ede. Ik zou bij Annet blijven slapen en Rob zou mij zaterdag samen met de kids weer ophalen.
De reis terug ging lang niet zo vlot als de heenreis als ik mijn mede reisgenoten moest geloven. Op de een of andere manier hebben we ook 3 keer de Ikea Amersfoort voorbij zien komen, maar nee dat lag niet aan de bestuurster maar aan de tomtom. Die wilde ons heel graag naar het dichtstbijzijnde tankstation brengen, maar dat was niet de weg richting Ede. Heel vreemd.

 

Julian smeekte om te mogen tanken, want dat doet hij graag, hij baalde dan ook als een stekker dat Annet het onnodig vond om hem vol te gooien. Niet nodig gewoon genoeg om thuis te komen.

Diana werd eruit gezet, mijn dinnetje die ik bij Witlicht had leren kennen, en dat is nu een feit tot in den treuren. Niks meer aan te doen, er is bewijs.

Thuis bij Annet de boel uit de auto gehaald, koffie gedronken, wraps gegeten op een manier zodat ik ze nog niet eerder had gegeten maar wat erg lekker was. Martine weer op de trein naar huis gezet en daarna wilde ik uiteraard ook eens skip-bo spelen met Julian en Annet. Ik bedoel je hoort ze er zo vaak over, en ik wilde wel eens weten wie nou eigenlijk de beste was. Tja, ze spelen het op een hele rare manier en hanteren eigen spelregels, dus niet raar dat ik gewoon verloor. Neem dan een Julian tegenover je die gewoon vals speelt en tussen door stiekem aan het sjoelen is.
Maar goed, hij voelde zich niet helemaal goed, geen idee hoe dat komt, maar besloot toch ook maar om snel te vertrekken, toen ik voorstelde om het eens op de echte manier te spelen. Zo raar.

Tegen half 12 waren we allemaal gewoon doodop en we besloten maar naar bed te gaan. Ooit had ik eens tegen Annet geroepen dat als ik eens bij haar zou blijven slapen ik dan wel in het waterbed wilde. Want daar had ik nou nog nooit in geslapen. En verdomd dat had ze onthouden en ik belande dus naast haar in bed. Richard moest zijn plek gewoon inleveren aan mij. Dat is toch wel heel erg lief. Dat ik me lullig voelde omdat hij de nacht op de bank had doorgebracht wilde ze niks van weten. Dat waterbed ik vond het wel een ervaring zeg, dat was gewoon lekker warm, het klotste niet, en ja het was best heel aangenaam.

Zaterdag ochtend werden we wakker van een sms van Rob, die wilde even vertellen hoe het ervoor stond met de voetbalwedstrijd van Ilse. Erg prettig, had het ook niet heel erg gevonden omdat een paar uur later te horen. Maar goed kwam uit een goed hart.
We besloten even snel de stad in te gaan, dat was op nog geen steenworp afstand van hun huis, dus dat zou ik wel vol kunnen houden.
Toen we later weer thuis waren stond Rob ook al heel gauw met de kids voor de deur. Na een poosje stelde Annet voor om naar de camping te gaan. Ze krijgen een nieuwe plek en wij waren wel heel nieuwsgierig naar hun caravan. Dat ik zo?n stuk nog door het bos moest lopen had ik niet verwacht. Maar wonder boven wonder ging het allemaal prima. Mooi stukje bos, prachtige caravan, camping zag er ook erg schoon uit, helemaal niks meer aan doen. Straks als het mooie weer er is, gaan we zeer zeker terug om alles in vol ornaat te gaan aanschouwen.

 

De dag vloog voorbij en nadat Ilse haar talent van het skipbo-en ook even had laten zien, en ja zij is gewoon onze echt skipbo kampioen, niemand kan het beter als haar, toch Annet? Nee Julian jij bent er niks bij, en zij speelt niet eens vals. Zo tegen 20.00 uur vertrokken we weer naar huis. Nog maar net op de snelweg en Ilse besloot de korte route te nemen. Ben zo jaloers hoe makkelijk zij kan slapen in de auto.

Lieve Annet en co. Wij vonden het heel erg gezellig bij jullie, we hebben genoten en vonden het zeer zeker voor herhaling vatbaar. Maar ik geloof vast dat het een vervolg krijgt.
Rob vond het leuk, Ilse vond het leuk, en zelfs Kevin heeft zich vermaakt.

 

compliment?
Vanmorgen heb ik Ilse voor het eerst weer naar school gebracht. Hups op de fiets en gaan.
Dat fietsen viel me nog niet eens tegen, want kon zo met die andere voet wel kracht zetten om te trappen. Was best opgelucht dat dat wel redelijk ging.

Later op de ochtend kwam een vriendin van me langs, tevens kapster en die nam me even flink onder handen. Dat was ook wel weer nodig, want er was niks meer mee te doen.
De uitgroei moest hoognodig bij gekleurd worden, en de lente is in aantocht dus er moesten ook weer wat meer blonde plukken in. En heel duidelijk er moest echt een stuk af.

Eind van de middag moesten we naar de tandarts, Ilse was doodsbenauwd, haar bezoeken aan de tandarts zijn over het algemeen ook niet erg pijnloos. Want 9 van de 10 keer heeft ze wel wat.
Maar dit keer kwamen we er alledrie goed vanaf, de tandarts had een goed humeur en we mogen ons dan ook over een half jaar pas weer melden.

Toen we dan ook weer thuis kwamen, was Rob ook al thuis van zijn werk, hij was voordat hij naar huis kwam de stad in gegaan om lekkere turkse pizza te halen. We hadden dan ook maar weinig tijd, want om 17.00 uur moest Ilse zich melden bij het voetbalveld om te vertrekken naar een uitwedstrijd.
Eenmaal aan tafel zitten we te eten en Rob kijkt me aan. Je hebt je opgemaakt zegt hij. Heel verbaast zeg ik, nou niet meer dan normaal hoor, jawel zegt hij. Nou zeker niet, gewoon wat oogpotlood en mascara meer niet. Nou ok, zegt hij, je ziet er goed uit.tuurlijk altijd leuk om te horen, maar toch vond ik het een beetje jammer Hm zeg ik, zou het misschien ook kunnen zijn, dat mijn haar weer opnieuw gekleurd is, en dat er weer meer blonde plukjes inzitten en heel misschien ook nog wel omdat er iets van een kleine 10cm van mijn haar af is? Lijkt me toch voldoende om op te vallen? Uhhh

gips = tape
Afgelopen maandag moest ik mij melden in het ziekenhuis, het gips zou eraf mogen.
En inderdaad het gips mocht eraf, en hoefde ook geen nieuwe omheen. Aan de ene kant prachtig natuurlijk, maar potverdorie ik mocht nu dus gewoon echt geen kleurtje uitzoeken.
Ze voelden wat aan mijn voet, en toen ze op mijn enkel drukte verging ik van de pijn. Dat deed zeer, maar dan ook gewoon echt zeer. Pijn zoals pijn kan doen, pijn waar ik niet op verdacht was. Vond ik even echt niet grappig.
Mijn banden achter mijn enkel hadden het dus gewoon begeven en tja ook daar werd mij wederom verteld dat ik toch maar een operatie in overweging moest nemen. Ze stuurden me niet zomaar naar huis, nee mijn voet werd in de tape gezet. Gelukkig maar, is anders ook zo raar, ruim 5 dagen gips en dan ineens niks meer zien. Nee, dat is raar dat kan ik toch niet aan de buitenwereld verkopen

Over 2 weken mag ik terug komen om het opnieuw van een nieuwe laag tape te voorzien.
En dan weer 2 weken later heb ik dan een afspraak staan bij de Orthopeed. Ben echt heel benieuwd wat hij te melden heeft.
Die operatie waar ze het over hebben, schijnt goed te doen te zijn, een oud collega van mij heeft het ook gedaan, en ik had haar om haar ervaring gevraagd. Zij was enthousiast en zou het zo weer doen. Kijk is iets wat ik dus wil horen, voor de horror verhalen struin ik het internet wel af, want dat staat er genoeg op.
Als het dus echt tot een operatie komt (ik houd een slag om de arm) dan zie ik het het meest op tegen de 3 weken gips. En dan bedoel ik ook echt gips, nee geen loopgips maar echte rustgips. Dat betekend dat ik dan 3 weken lang echt niks mag, en kan doen. Dat vind ik wel heel moeilijk. Voel me nu al schuldig tegenover Rob als ik er aan denk, moet alles maar dan ook alles aan hem overlaten. En ik weet dat hij dat prima kan, maar toch?
Ik hoop dan ook dat als, ik mag aangeven wanneer ik het zou willen. Er staan nu nog zoveel leuke dingen in mijn agenda dat ik dat eigenlijk gewoon niet wil missen. Maar ik loop op de zaken vooruit, eerst die afspraak met de orthopeed maar eens afwachten.

Toen het tape dan ook eenmaal strak om mijn voet zat, moest ik maar even gaan staan. Ik was dan eigenlijk ook wel verbaasd dat het zo makkelijk ging. Ik voelde totaal niet de pijn aan mijn enkel ik kon er wel op staan. Het ging wel niet zo soepel als anders maar het viel me niks tegen. Ik mocht er dan ook gewoon weer op proberen te lopen, niet te forceren maar met mate.

Ik voelde me weer een hele dame toen ik het ziekenhuis uitliep. Ok, ik huppelde dan niet, rennen ging ook niet, maar ach ik liep. Thuis aangekomen, toch nog even dit doen, even 2 trappen op en wat zoeken. In de avond naar een verjaardag.
En vandaag *pats*
Hoe stom, tegen anderen zou ik zeggen doe het rustig aan, forceer het niet, en wat doe ik? Juist.
Vandaag werd ik dus gewoon terug gefloten en was het geen leuke dag, en heb ik toch best pijn gehad. Ben dan ook geen 36 meer.

Ik moet dus gewoon rustig aan blijven doen, niet overmoedig worden, ik wil te snel.
Waarom willen wij vrouwen dan maar zo snel mogelijk weer de draad oppakken en niets over laten aan een ander??
zitten en niks doen.
Inmiddels 4 dagen in het gips, en niks anders kunnen dan zitten, en nog eens zitten, af en toe liggen. Zo heel af en toe met krukken richting toilet, en hup weer zitten.
Je zou denken, ik zou me kapot moeten gaan vervelen. Maar gelukkig valt het me allemaal wel heel erg mee. Echt vervelen doe ik me niet.

Ik bedoel, ik heb as the World turns weer eens gezien, jaren niet gekeken en hup ik kan zo weer mee praten. Ook the bold en the beautyful, tjee nog steeds dezelfde Ridge.

Maar ook dat telsell, toen ik dat zat te bekijken zat ik me eigenlijk te bedenken, wie kijkt dat nou toch echt? Word je voorgelogen of zou het echt??? Net 37 en werd met mijn neus op de feiten gedrukt, kon niet eens fatsoenlijk op mijn benen blijven staan, tja de ouderdom.
Maar telsell deed er nog even een schepje boven op, want ze prezen een apparaatje aan, echt een wondermiddel, ik zou nooit meer naar de schoonheidsspecialiste hoeven, nee met dat apparaatje dan zou mijn huid er in, echt waar, 3 maanden tijd veel jonger uitzien. Echt een must a have, voor vrouwen met rimpels, puistjes, hangende oogleden, wallen. Als ik dat zou doen, Rob zou DE man zijn, en iedereen zou denken, hij had zijn lieve vriendelijke Bianca ingeruild voor een jong bloempje.
Tjeee, zou het ook bij mannen werken?? Dat werd er dan niet bij verteld.

Ik ben niet overstag gegaan, terwijl als ik zou bellen binnen een aantal minuten ik niet de prijs van 99 euro hoefde te betalen, maar 79 euro. Want die mevrouw die het apparaatje had ontwikkeld gunde iedereen een mooie stralende huid???.ik geloofde het niet, raar hè?

Ook heb ik de tijd gehad, om na te denken, ja en dan kom ik toch ook tot de niet zo leuke conclusies.
Ik noem er een aantal op.

- Maandag shoppen in Amsterdam, de felbegeerde tas en portemonnee kopen die ik in Utrecht had gezien. nee in dit gat verkopen ze het niet gaat nu dus niet door.
- Vorig weekend laarzen besteld, 2 verschillende maten, omdat ik niet zeker wist welke ik hebben moest, gister belden ze op, de laarzen waren binnen, tja kan niet passen nu. Geen laarzen dus.
- Gister zou ik naar het theater, de gelukkige huisvrouw, nou deze gelukkige huisvrouw zat dus doodleuk thuis op de bank heel gelukkig te zijn dat ze haar kaartje moest afstaan. Ik zag het niet zitten om in deze positie die kant op te gaan. Ik had ook nog plaatsen op het balkon, nee ik was eens wijs en gaf me kaartje aan mijn vriendin die nu haar vriend maar mee nam.

Ik heb dus gewoon nog helemaal geen geld uitgegeven, ik weet niet hoe dat met jullie is, maar ik kan heel gelukkig worden van geld uitgeven voor onnodige dingen die ik heel mooi vind.

Zal ik morgen toch nog maar eens telsell gaan kijken???


2 in 1
Goh ik zou toch denken dat ik nu tijd te over heb. De hele dag hoef ik nu tenslotte niks te doen, sterker nog ik kan niks doen en ik mag niks doen.
Maar toch is de dag vandaag omgevlogen, en waarmee?? Ik heb geen idee ik verveel me anders gelukkig nog niet.

Ik zal gewoon even een uptodeetje houden van afgelopen week.

Afgelopen weekend kwamen mijn ouders langs alvast voor mijn verjaardag. En ze hadden Romy met zich mee. Rik en Linda waren in Duitsland voor hun werk, en mijn ouders hadden de oppas. Helemaal leuk dus. In het begin zat Romy mij een beetje raar aan te kijken, hé het lijkt bekend, maar ze is het niet. Maar uiteindelijk kwam daar dan toch die gulle lach.
Rob is wel helemaal gek van zijn nichtje, Romy deed niks anders dan naar Rob lachen. Wat hij ook maar deed daar was ie weer de lach. Overbodig om te zeggen, dat Romy Rob zijn hart heeft gestolen.
Gewoon weer even het weekend lekker aantutten met haar, leuk dan hoor zo?n kleintje.

Zondag toen Rob de held van zijn voetbalteam werd, want hij heeft het eerste doelpunt van dit seizoen gescoord maakt hem nu topscoorder van het team zijn ze weer vertrokken.
Ik ben met Ilse de keuken ingedoken om een appeltaart en een monchou-taart te gaan maken voor de dag erna.

Maandag was ik dan echt jarig, ik had er dit keer niet zoveel zin om er wat aan te doen, dus had ook besloten om het gewoon op die maandag te vieren. De taarten nam ik mee naar mijn werk, en aangezien we maar met een klein clubje op het werk zouden zijn, zou ik genoeg over houden voor de avond. Op mijn werk werd ik verwend met een douglasbon, kijk dat is altijd goed.
?s Avonds kwamen er nog een aantal vrienden langs en werd het evengoed nog heel gezellig. Heb nog een boek gekregen, ik hoop dat ik de tijd vind om er aan te beginnen, hahaha.

Hoe de rest van de week eruit zag is hier al verteld.

Maar ook moesten we maandag nog naar school voor een gesprek over Ilse.
Ilse vindt het allemaal maar erg moeilijk op school en er zijn afgelopen 1,5 jaar al aardig wat testen op haar los gelaten om te kijken of ze eventueel dyslexie zou hebben. Nu was ze pas geleden weer getest en hier zouden we het nu dan even over gaan hebben.
En nog steeds is het niet helemaal duidelijk, de leraar krijgt niet een heel goed beeld van haar. Ilse is heel onzeker en legt de lat voor zichzelf heel erg hoog. Ze wil maar presteren, en schiet in de stress als ze in de gaten krijgt dat een ander kind het werk al af heeft. Want denkt ze dan, dat ga ik nooit meer redden. Ze heeft al eens groep 4 overgedaan, en ze is de oudste van haar klas, dus ze kan het maar niet begrijpen dat ze het gewoon nog steeds zo moeilijk vind. Ze wordt er heel onzeker van. Het lezen gaat nog steeds niet goed, ze leest nu nog op het niveau van midden groep 4, terwijl ze dus in 5 zit, tja dat is niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen.

Nu is er afgesproken met ons dat de school een orthopedagoog naar haar laat kijken. Die man zou heel goed in staat moeten zijn om te kijken waar het aan schort aan Ilse. Is het wel dyslexie, kan ze bepaalde dingen gewoon echt niet, en moet het schoolwerk aan haar aangepast worden. In plaats van dat er tegen haar gezegd wordt, jawel dat kan je best. Maar wat als ze het gewoon echt niet kan?? Dan is het werk wat ze nu krijgt aangeboden gewoon te moeilijk voor haar. Ilse is heel sociaal heeft haar bekkie op de juiste plaats zitten, en is geliefd in de klas, sociaal gaat het heel goed met haar, en dat is een pluspunt maar ook een minpunt want daardoor zet ze de mensen weleens op het verkeerde been en denken ze dat wijffie dat kan er wel wat van.

Mocht het zo blijken dat ze het werk gewoon niet aankan, dan is de school gelukkig in staat om haar werk te geven op het niveau wat wel bij haar past. De orthopedagoog die verbonden is aan school schijnt al een aantal kinderen heel goed geholpen te hebben, dus onze verwachting is heel hoog. Ons kan het niet schelen wat eruit komt, maar toch hopen we dat er wel wat uitkomt. Zo kan Ilse geholpen worden, en hoop ik dat haar onzekerheid ook langzaam verdwijnt.

Evengoed wordt ze wel groot en komt ze er wel, wij hebben daar het volste vertrouwen in, alleen is het wel heel lastig om dat in Ilse haar koppie te krijgen.

ouderdom komt met gebreken
Zoals ik elke dinsdag moet werken, moest ik ook gister werken.

Toen ik klaar was met een brief in het juiste format te plaatsen, printte ik hem uit, en wilde hem gaan halen. De printer staat niet bij ons op kantoor, lang leve de arbo. Toen ik mijn printje uit het kopieer/printhok pakte wilde ik weer terug lopen naar mijn kantoor.
Stap het hok uit, wil mijn voet naar rechts zetten, maar zet hem scheef op mijn hak neer en zoeffff gleed weg. Daar lag ik dan, plat op mijn??
Op het moment werd ik er een beetje naar van, maar even zitten op de grond en ach viel toch wel mee dacht ik. De hele dag strompelde ik wat rond mijn collega noemde mij al Lucille Werner en toen ik dan ook eenmaal thuis was, durfde ik pas met goed fatsoen mijn laars uit te doen.
Goh het viel mee, niet dik iets blauw maar oww pijn deed het wel. Ik kon gewoon niet plat op mijn voet staan. Op de bank en niks meer doen. Mijn voet kon ik niet meer bewegen, hij deed het gewoon niet meer, alleen mijn tenen daar kreeg ik wat beweging in, maar mijn voet, neuhh die liet het afweten. Ik zou het vanmorgen allemaal wel zien, na een goede nachtrust zou het vast wel beter gaan.

Niet dus, vanmorgen hetzelfde, de pijn was veel en veel minder, maar nee mijn voet kon ik gewoon echt niet bewegen. Dus toch maar even naar de dokter. Rob belde zijn werk af, en om kwart over 9 kon ik mij melden bij de dokter.
Die dokter vertrouwde het niet, begon over een zenuw wat bekneld kon zijn, ook noemde hij een klapvoet, dus toch maar langs het ziekenhuis. Ik moest meteen maar door gaan naar de röntgen dan waren de foto?s alvast gemaakt, en mocht het blijken dat er geen breuk zat moest ik me niet naar huis laten sturen, maar dan moest ik maar door naar de eerste hulp.
Foto maken en ja hoor geen breuk, gelukkig maar. Ik kon terug naar huis. Nou, de dokter heeft gezegd??. Ja maar wij constateren geen breuk en wij mogen u niet doorsturen naar de eerste hulp. Ja maar de dokter heeft op de verwijzing gezet?? Ja en toch mogen we u niet doorsturen.

Vreemde gang van zaken, dus Rob liep op zijn gemakje, ik strompelde op de krukken die ik bij de huisarts had gekregen erachter aan en zo linea-recta naar de eerste hulp. Ze stuurden ons gelukkig niet weg en al gauw werd ik geholpen. Ze bekeken het een en ander aan mijn voet en idd, ik kon hem niet bewegen, toch voelde de assistent arts wel iets tegendruk, dus de zenuwen waren het niet volgens hem. Ook een klapvoet kon hij uitsluiten want dan klapt hij bij het neerzetten. Tja, dat deed die van mij niet. Hij deed helemaal niks. Mijn voet in allerlei bochten duwen deed ook niet extreem veel pijn, sommige plekken waren wat gevoelig.
Maar tja het is mij niet vreemd dat er iets met mijn voet is, want ik hoef mijn voet maar verkeerd op een kiezelsteentje te zetten en ik kan zo al door mijn enkels gaan. Ik heb onwijs zwakke enkels.
De assistent kwam dan ook tot de conclusie dat de rek volledig uit mijn enkelbanden waren verdwenen. Hij vergeleek het met elastiek, hoe vaker je het uitrekt, op een gegeven moment zit er geen rek meer in. En dat is dus nu wat er met mijn enkelbanden aan de hand is. De rek is eruit.
Ik ben gewoon niet flexibel meer, mijn pootje is mooi ingegipst, zodat ik dan ook echt volledig rust ga houden. Mag er niks mee, ik kan er niks mee. Ik moet rusten.

Voor het eerst in mijn leven, net 1 dag 37, zit ik in het gips. En ik mocht niet eens een kleurtje uitkiezen, ik wilde zo graag ook een kleurtje??.

Ik moet nu dus roeien met de stokken die ik heb, ik moet mijn gezin voor me laten lopen, ben benieuwd hoe lang ik dat vol houd. En hoelang zij dat volhouden. hahaha

Maandag zou ik voor 2 dagen op cursus voor mijn werk naar Amsterdam, had er best veel zin in, ik zou met mijn collega daar ook blijven slapen en na de cursusdag zouden we gaan shoppen. En nu?? Nu moet ik me maandag weer in het ziekenhuis melden, en ik hoop dat ik dan genoeg gerust heb en dat het gips er dan vanaf mag. Ook moet ik elke dag een spuit hebben tegen trombose, een spuit gewoon echt een naald in mezelf steken. En dat is dus iets wat ik niet durf. Rob heeft de eerste vanochtend al in mijn buik mogen zetten, en dat deed hij perfect. Morgen mag hij weer, en overmorgen totdat het maandag is.

Wel gaven ze als advies aan mij dat dit dus alleen maar erger kan worden die enkelbanden, en als mijn voet weer beter was, dat ik er dan toch maar eens serieus over moest gaan na denken om mijn enkelbanden te laten inkorten, ik zou weer als nieuw zijn, zei hij.
Nou dat weet ik nog niet hoor, dat vind ik toch ook weer wat, daar heb ik nu alle rust voor om over na te denken.


Jarig!

Mijn moeder had geen makkelijke zwangerschap van mij. Ze moest weken plat in het ziekenhuis liggen. Maar zelfs dat mocht niet meer baten, veel te vroeg besloot ik dan ook de buik van mij mijn moeder in te ruilen voor de couveuse. 8 weken te vroeg en eerst met de billen kwam ik 1 maart 1973 te wereld, 2000 gram zwaar.

De heren doktoren gaven mij weinig tot geen kans. Mijn ouders moesten maar uitgaan van het ergste.
Nee geen reden tot blijdschap 37 jaar geleden, vanachter het raam mocht mijn moeder mij bekijken, en mocht ze me niet aanraken.

Maar???.. het is goed gekomen, ik geloof dat ze nu best wel blij met me zijn.

Vandaag ben ik jarig!
 

37 jaar!


En weet je?? ik teken voor nog ruim 37 jaar!

Afgelopen vrijdag had Ilse heel stiekem haar eigen geld gepakt en was de hort op gegaan, even later kwam ze terug. Met 2 bossen Tulpen, alvast voor mijn verjaardag.
Het zijn de mooiste bloemen die ik ooit heb gekregen, dank je wel lieve Ilse.



Proost
 

"Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn
Geef het een beetje tijd"