weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gluurder ;
en 1 gast gluurder .
Het afscheid.
Vandaag was de dag van het afscheid.
De hele week heb ik er al tegen aan lopen hikken, maar vandaag was het dan zover.
Zonder postzegel
Als 18 jarige schoolgaande meid had ik weinig centen te besteden.
Dus alles wat gratis was, trok bij mij de aandacht.
Kaartjes in de tv-gids vond ik dan ook interesant genoeg om mijn gegevens daarop te zetten en op te sturen. Zo leuk want er hoefde geen postzegel op.

De ene thuisshop cataloges na de andere werd tot ergenis van mijn moeder door de brievenbus gegooid.

En zo kwam ik op een dag weer een kaartje tegen, en weer hoefde er geen postzegel op.

Uiteraard vulde ik hier ook weer braaf mijn gegevens in, maar de impact die dit veroorzaakte in mijn zo rustig stabiele leventje had ik niet verwacht.
Afzakken naar het zuiden
Weken geleden besloten Dian en ik dat het dan eens tijd werd voor een date!!

Zo kwam het dat ik gisteren om 9 uur plaatsnam in de auto en richting het zuiden van het land reed.
Gelukkig kon ik lekker doorrijden en hoorde ik even voor 11 uur, bestemming bereikt.

Na de nodige knuffels gekregen te hebben stapte ik de woonkamer binnen, en heb ik alles eens even nauwkeurig bekeken, tja weet waar je aan begint als je mij binnen laat komen, en eerlijk is eerlijk de woonkamer is in het echt nog mooier dan op de foto's!!

Al gauw zaten we heerlijk aan de koffie/thee met een lekkere Bosche Bol.
Nadat we lekker hadden bij gepraat vonden we het tijd worden om het centrum van Den Bosch eens te gaan bekijken.


Welke van de 2?
Wat is het heerlijk om een man te zijn:

Ik ben een man en dat is een geluk
Ik doe niet hysterisch al heb ik het druk
Ik verspil niet mijn leven met 'wat moet ik aan'
Kan zonder depressie van de weegschaal afgaan
Ik gooi dingen weg, heb geen spullen teveel
En als iets kapot is dan maak ik het heel
Parkeren is easy; gewoon in een keer
En we doen wel hetzelfde, maar ik verdien meer!
Ik ben een man en ik denk logisch na
Ik leef niet op light-drank en drie blaadjes sla
Als ik ergens heen loop, weet ik de weg terug
Ik maak van een olifant in no time een mug
En al deel ik met duizenden vrouwen het bed
Ben ik juist de man, in plaats van een slet
Als ik zeg dat ik klaar ben, dan kunnen we gaan!
En tijdens het plassen kan ik blijven staan!
Ik ben een man ja, dat doet me plezier
Ik word niet dronken van twee glazen bier
Ik weet wat 'buitenspel' is, daarom geef ik een brul
want voetbal is passie en de scheids is een lul
Publiekelijk huilen dat doe ik dus nooit
He, ik kan het vangen als iemand iets gooit
En ik hoef niet te baren, dus geen centje pijn
Is het niet geweldig om een man te zijn?


Het antwoord op bovenstaand gedicht:

Ik ben een vrouw, en da's heus geen pech,
Heb geen last van agressie als ik rijd op de weg
Ik laat tenminste geen lampen aan voor nop
En ruim al mijn rotzooi achter me op
Als ik iets zoek, vind ik het in 1 keer!
Kan tegelijkertijd bellen, koken en nog veel meer!
Van een griepje is bij mij niet veel te merken
Ik neem een aspirine en ga gewoon werken
Ik hou me bezig met echt belangrijke vragen
In plaats van te jammeren om de voetbaluitslagen!
Al is vrouw zijn dan een enorme zegen,
Helaas houdt 'De Man' onze ontwikkeling tegen!
Hem aan zijn lot overlaten is misschien een makkie
Maar wie strijkt dan zijn overhemden en kookt zijn prakkie?
Dat is niet het ergste in dit geval
Wat echt irritant is bij mannen: hun gebral
Ze denken zelf de beste te zijn
Vooral spotten met vrouwen vinden ze fijn
Uiteraard laten we ze in de waan
Want de waarheid kunnen ze psychisch niet aan:
Mannen zijn eigenlijk nog een kind
Dat spelen met auto's het einde vindt,
Die een potje gaat vechten als hun club verliest,
Computerspelletjes speelt en maar aan knoeit als ie piest.
Nee, mannen willen de waarheid niet horen:
Zonder een vrouw zijn ze verloren!


Ik ga overduidelijk voor de laatste, en jullie?
ups en down's
Afgelopen maandag begon voor mij het normale leven weer.
Na 2 weken heerlijk te hebben kunnen uitslapen, moest ik er dan toch echt weer aan geloven. Werken!!!
Ondanks dat ik een hele leuke baan heb, met gezellige lieve collega's viel het met toch echt tegen om op 6 uur mijn bedje uit te gaan.

De week was weer begonnen, en wat voor een week, pffffff
schaatspret!!!???

Ondanks dat we ons voor hadden genomen de laatste week van de vakantie het rustig te houden, hadden we afgelopen week toch nog wel een drukke agenda.
Zo stond er afgelopen donderdag een bezoek aan vrienden van ons gepland die in Almere wonen, afgelopen vrijdag zou ik in de middag met Ilse naar de voorstelling van Winx gaan en daarna nog langs vrienden waar we bleven eten.
En zaterdag kwamen mijn ouders langs voor een "nieuwjaarsborrel" en natuurlijk een potje boeren bridge. Ze wilden graag revance, en ik moet tot mijn spijt bekennen dat is ze gelukt.

Maar ook had ik mijn kinderen beloofd om in deze vakantie nog met ze te gaan schaatsen.
Dat hadden ze ooit wel eens gedaan op van die ijzertjes maar dat is dan toch niet echt schaatsen. En ja eigenlijk vind ik het hartstikke leuk om te doen en hoor je toch als Nederlander een keer geschaatst te hebben in je leven, ja toch??
 

rode klompjes

Ik weet zo verschrikkelijk oud ben ik nog niet.
Maar als ik naar mijn kinderen kijk en ik hoor ze praten over "vroeger" sta ik versteld over hoeveel ze nog weten van een aantal jaren terug.

Ilse wordt volgende maand alweer 8 en toch weet ze bepaalde dingen nog van een aantal jaren terug, Kevin daar in tegen is inmiddels ruim 10 en kan zich een aantal dingen ook nog goed herinneren, ik vraag me dan ook af of, ze als ze ouder worden, het geheugen dan ook opschuift.
Nu schrijf ik bepaalde annekdotes die ze hebben meegemaakt op, het lijkt me erg leuk voor ze dat ze dat later terug kunnen lezen.

Zo zat ik me eens te denken wat is mijn eerste herinnering ooit, en nee niet die van verhalen of van foto's, maar wat is het alleroudst dat ik mij kan herinneren?

En zo ineens zie ik mezelf bij mijn moeder op de arm, aan mijn voetjes heb ik mijn trots, mijn rode klompjes.
Geweldig vond ik ze. We staan in ons nieuwe huis te kijken bij het raam met het uitzicht op de tuin. De schilder is bezig om het kozijn van een nieuwe witte laag verf te voorzien.
Opeens vraagt hij aan mij of hij mijn klompjes even wit zal verven.
Ik kan me nog herinneren dat ik een gevoel van angst over me heen kreeg, want dat zou hij toch niet doen?? Niemand mocht aan mijn klompjes komen!!

Tuurlijk niet, gelukkig was het een geintje, ik was toen die tijd 3 bijna 4.

De eerste echte herinnering hoe oud waren jullie toen??

 

1-1-2008

De eerste dag van het jaar 2008 is een feit.

Wij hebben het goed doorstaan, de kinderen hebben hun vingers nog nadat ze voor het eerst onder begleiding rotjes mochten afsteken.

Voor ons is het goed begonnen, en nu maar afwachten wat het ons dit jaar allemaal gaat brengen.

Voor iedereen wens ik dan ook een

"Het is moeilijk te begrijpen
Het is niet te verklaren"