Welkomsttekst
Hallo, jij daar!

Welkom op mijn weblogje!
Hier een belgje aan de overkant van jullie scherm :)
Zo ver weg, maar toch dichtbij!

Laat gerust iets achter :)

Groetjes
Bianca
Dikke zoen!
xxx
Profiel
Naam: Bianca
Leeftijd: 30 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de maand!
Foto album
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Borsatie ;
en 1 gast Borsatie .
Kalender
Augustus 2017
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    
Zoeken
E-mail alert
Mijn laatste reacties
Oh, men broer doet ook...
15:43, 11 aug 2017
Dikke proficiat met je...
07:34, 1 aug 2017
...
20:34, 30 jul 2017
Lieve Lisanne, Met trots...
15:49, 30 jul 2017
Fijne vakantie Miriam!...
19:11, 29 jul 2017
Lief zijn is een...
20:23, 28 jul 2017
Lieve Lisanne, Wat heb...
18:51, 27 jul 2017
Mijn stem heb je Kanjer!
20:55, 24 jul 2017
Ziet er echt een...
19:35, 23 jul 2017
Het is maar hoe je het...
19:17, 23 jul 2017
De laatste rode log?
Lieve loggers en lezers,

Vandaag 29 juli, bijna het einde van mijn rode maand…Dit is de 10de log dat ik neerpen, ik heb men best gedaan denk ik dan…
 
Hoe was die maand nu?
* In al die jaren dat ik log, er eens uitgekozen worden, op zich vond ik dat al geweldig!
* Ook kwamen negatieve reacties, geen idee waarom…het is toch maar een weblog? Als je weet dat ik, zoals reeds vermeldt, 8 à 9 jaar log, mocht je wel blij voor me zijn, niet?
* Medeloggers hebben me ontdekt hier, en lieten me dat ook weten: jammer dat ik je niet eerder gevonden had…
* Volgens mij had ik de “pech” om in de vakantie uitverkoren te zijn, ik zag heel veel lezers, en een gemiddeld aantal reacties… het werd gelezen, kan ik enkel blij om zijn!
* Ik had wel het geluk om in het rood te kunnen loggen over de laatste festivals die Marco gaf hier in België! Had ik iets om over te schrijven.
* Ik kan over veel schrijven, maar hebben jullie daar ook een boodschap aan? Zoals deze log? Geen idee...
* Vroeger ik hier dingen neerpennen in alle anonimiteit, dit lukt nu niet meer, deze belg werd “bekend”, kan ik enkel dankbaar voor zijn… nieuwe mensen leren kennen is leuk!
 
Al bij al was het zeer fijn om in het rood te staan, ondanks de negativiteit, maar de leuke reacties krijgen hier zeker de bovenhand! Ik moest hier fier op zijn, iemand zei me dat ik het van de daken moest schreeuwen!
 
Met veel trots sluit ik dus deze rood maand af, tenzij ik morgen of overmorgen nog iets leuks heb om over te schrijven…Wie weet?
Ik blijf uiteraard loggen, maar niet in het rood…
Bij deze wil ik wel iedereen bedanken die me gelezen heeft en die lieve en fijne reacties gaven! Dikke dankje wel!

Lieve groetjes,
Bianca VK

      
 
Liefde voor...
Liefde voor…
 
Mensen die me volgen en/of kennen weten dat ik best wat kan neerschrijven. Vaak krijg ik de vraag: Bianca hoe kom je er toch op?
Wel, dat weet ik niet…alhoewel…
Ik kan wel vertellen dat ik een enorme liefde voor poëzie heb. Ik hou van het rijmen, van het dichten, en alles wat er mee te maken heeft. Daaruit kan ik heel veel inspiratie halen…Schrijven is voor mij ook een persoonlijke uitlaatklep, ik schrijf heel veel neer, omdat het een soort van loslaten is…Alle dagen schrijf ik wel iets neer...
Ook verjaardagskaartjes/kerstkaartjes zijn echt persoonlijke kunstwerken geworden. Er wordt altijd heel wat tijd in gestoken, en de mooiste wensen worden in dichtvorm zeer persoonlijk neergeschreven! Liefde voor iets hebben kost natuurlijk tijd hé.
 
Bij deze, een “klein” werkje van mezelf..heel eenvoudig, maar best wel heel trots op!
Poëzie...noem het een liefde in het leven,
woorden die je soms doen zweven.
Soms luchtig, soms vluchtig,
zomaar uit het niets komen ze binnen,
het maken en raken door de juiste zinnen.
Soms met pen en papier, ieder op zijn eigen manier,
Het kan overal...nu, daar of hier...
 
Op het internet worden heel wat parels neergeschreven in dichtvorm. Zo moeilijk is het niet.
De kracht van een gedicht, zit hem zeker in de woorden. De samenhang, de betekenis achter het woord, en hoe jij het leest. Want soms moet je een tekst en/of gedicht wel eens meerdere keren lezen vooraleer je weet waarover het gaat…
Ook heeft veel te maken met de toestand waarin je je op dat moment zelf begeeft.
 
Ik kan eigenlijk best geraakt worden door een gedicht. Heb ik met muziek ook. Een lied is dan ook een gedicht met een muziekje bij…2 liefdes in 1 klap! Hoe mooi kan het leven zijn?
 
Grote fan van Maaike Ouboter, je moet er voor zijn natuurlijk. Ik ontmoette haar in 2015 hier in Oostende, gaf ze een kleine tournee in een klein zaaltje. Wat heb ik genoten van die avond. Het was zo puur en zo mooi..echt gewoon eenvoud. En dat siert haar wel. Ik kijk nu al uit naar haar 2de album.


 
Iemand die ik ook volg is “Lars Van der Werf”, deze man trekt er op uit met zijn typmachine, en typt zo gedichtjes ter plaatse. Inmiddels hij heeft hij al 3 boekjes uit, en een vriendenboek voor volwassen. Mijn collectie daarvan is compleet. Een ontmoeting met hem zat er nog niet in…maar we blijven onze dromen volgen dus wie weet…

                 
 
Ik zou zeggen neem eens de tijd om eens een gedicht te lezen, en te herlezen…Neem eens de tijd om een “tijdje” te doen!
 
Liefs,
Bianca VK
 
Vriendschap is...
Oei…ik zie in de laatste 20 updates geen rood meer staan!
En ik moest dit in ere houden…
Bij deze, kleine rechtzetting!
 
Even een logje over “vriendschap is…”
 
Vriendschap is nemen en geven. Of geven en nemen… Langs beide kanten. Anders werk het niet. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik ging ook zeggen langs boven en onder, maar dit klinkt wel heel raar…Dit zijn andere soort vriendschappen... (haha)

Vaak heb ik meermaals gegeven, maar nooit gekregen, toen wel het deksel op de neus gekregen maar geen wederzijdse vriendschap. Die momenten moeten er ook zijn natuurlijk, ga je zo ineens weer met beide voeten op de grond staan.

Nu, Je kan natuurlijk niet met iedereen vriendjes zijn. Mensen denken vaak omdat ze veel mensen kennen, dat ze ook veel vrienden hebben… Hun moto is dan ook: hé…ik heb zeker 500 vrienden in mijn facebooklijst” Mijn mening daarover: hoeveel mensen staan er voor je klaar als je ze nodig hebt? Meestal kan je deze op 1 hand tellen, of bij uitzondering op 2 handen.
 
Voor mij kan vriendschap heel intens zijn, voor sommige mensen verzet ik bergen, contact is er zeer regelmatig, ik weet dat ik op bepaalde dan ook kan rekenen (en dat zonder rekenmachine). Ik kan daar ook vrij ver in gaan, als het gevoel goed zit, dan laat ik die persoon dat dan ook wel weten.
Mijn geheugen heeft zo het "voordeel" dat het heel veel kleine details kan opslaan en heel wat linken legt met personen, als ik dan iets zie passeren of facebook, of in een reclamefolder, waarvan ik denk dat het interessant zou kunnen zijn voor die andere persoon...bericht verzonden hoor  

Smsjes, berichten, gewoon face-to-face, altijd een klein gebaar...het zit soms in hele kleine dingen waarin ik mijn vriendschap ten opzichte van de andere kan uiten.
Soms zeg ik wel eens tegen mensen: als het vervelend begint te worden, zeg het maar hé, ik kan er wel tegen… ooit was er iemand die zei dat ik echt irritant was! Oei…harde klap…recht in het gezicht. Die persoon was duidelijk het geven en nemen, en het wederzijdse respect niet gewoon…had nog veel te leren volgens mij…vriendschap over. Het zij zo.

Ik zeg altijd, koester de vriendschap, wees er voor elkaar, help elkaar,… Wees gewoon lief voor elkaar, een klein beetje respect kan nooit geen kwaad!
 
                   
Rock Zottegem!
Rock Zottegem stond al heel lang op het programma, ik werd getipt door een vriendin die het voorbij zag komen op de facebookpagina van Rock Zottegem, want Marco had het nieuws zelf nog niet bekend gemaakt… en zo gezegd zo gedaan, zondag stond ik er met wat belgische vrienden, eindelijk heb ik eens wat vrienden kunnen overtuigen om eens met me mee te gaan naar Borsato!
Soms komt het wel eens over dat ik geen vrienden heb, omdat ik meestal alleen te spotten ben op Borsato-evenementen…maar die heb ik dus wel maar niet zo Borsato-minded als ons…die moet ik nog ver zoeken in men vriendenlijst… Dus deze keer was ik te met gezelschap…En wat voor gezelschap! Ik liet me omringen door de beste!
 
Tegen 15u30 waren we gearriveerd in Zottegem, we mochten nog niet binnen…maar gezelschap genoeg voor het hek. De bekende koppies Anja & Johnny kon ik al spotten. Imke, Nancy en haar mannetje Marc kwamen niet veel later. Na enkele foto’s genomen te hebben, mochten we binnen. Tijdens en na het festival spotte ik nog meer bekenden, Maria en haar vriendinnen, En Martine (heeft geen facebook) maar heeft wel het lef om me aan te spreken en te zeggen wie ik ben, dus Martine als je dit leest, Bedankt hé!

Hoppa, nu wel een plek aan het hek! Heerlijk vooraan!

Het enige nadeel is dat het in een tent te doen was, snikheet, en de mensen achter rondom ons zaten bijna in onze nek. Ze duwden elkaar gelijk van ver naar voren... Mocht iedereen nu gewoon elkaar wat ruimte geven, het zou veel aangenamer zijn…Was het nu de warmte, het enthousiasme, het stuitergevoel, of gewoon de drukte…Na het eerste optreden van Stan Van Samang, het ging even niet…Ik heb me in alle mogelijke bochten gewrongen om me toch maar even op mijn gemak te stellen maar…het ging precies niet…Gelukkig, en eeuwige dankbaarheid daarvoor, Imke had dit door, gaf me een suikertje met de nodige bemoedigende woorden en een dikke vette knipoog! Alles komt goed!
 
Ja, toen was het al Marco-tijd! Heerlijkheid op het podium! Feest! Emoties! Communicatie! En je zag echt dat hij genoot! Heerlijk lachen, zingen,dansen,…GEWELDIG!
Wat een hele leuke avond! Het laatste in zijn festivalreeks, maar voor mij wel de beste! Heerlijk genoten, en terug met een gevoel vol trots en deugd veilig en wel terug thuis gekomen.
Ik kan maar 1 ding zeggen: Wat die man doet? Ik kan het niet beschrijven...
Ik zou het zo weer overdoen!




De achterkant mocht er ook best zijn hoor



Hij genoot, wij genoten...Heerlijke avond! 
Dit was zo'n avond met een gouden randje!
Ik sleurde een kartonnen bord mee voor één man, en hij las het! Een boodschap van ons allemaal! 


 
Werchter Boutique!
Werchter Boutique, daar heb ik toch heel lang over nagedacht of ik dit wel zou doen. De kaartjes waren nogal prijzig, maar natuurlijk de enige echte Robbie Williams kwam ook! Sinds vorige week toch tickets kunnen bemachtigen, je leeft maar 1 keer zeg ik altijd… gelukkig liggen de uitgaven voor festivals nogal ver uit elkaar. Dus we komen nog rond. Trouwens, ik ga er ook hard voor gaan werken, dus waarom niet?
Zolang ik er maar gelukkig van word, toch?

 
En dat werd ik ook…Intens gelukkig!
Voor mij was het de eerste keer dat ik naar Werchter ging, onderschat dit niet, festivalweide met zo’n 45.000 mensen. Kan ik die drukte wel aan? Om mezelf hiertegen te beschermen, had ik een ticket voor in het eerste vak. Loop je gewoon in en uit…en als je terug komt, sta je nog steeds heerlijk dicht bij het podium.
Ik had geen plek aan het hek kunnen veroveren want voor mij zaten toch al redelijk wat fans van Robbie Williams! Die kon ik niet overmeesteren. Geen probleem, mijn zicht was nog altijd uitstekend!
 
Eerst was er een optreden van Stan Van Samang (één brok energie op dat podium!)

Daarna was het de beurt aan Marco! Je zag duidelijk dat hij genoot, en die 45.000 mensen ook! Behalve die rijen voor mij, die kwamen voor Robbie, en dan heb je een uitzinnige fan, ik dus! Hahaha, nee hoor…de Sfeer was goed!
De tijd vliegt dan ook voorbij. Afscheid nemen bestaat niet…met een oorverdovend applaus verliet Marco dat grote podium!




Robbie Williams was 1 groot show gehalte! Wat een beest is toch die man! En hij bleef maar doorgaan. Over het algemeen, allemaal bekende hits dat hij zong! Heel bijzonder was het moment waarop hij een lied van George Michael bracht! Hij was zijn grote held verloren…Zeer pakkend dit!






 
Zeer bijzonder festival dus! Al zeg ik het zelf…heel trots op mezelf!
 
De laatste festivals...
De eerste en enige en laatste! festivals van Marco komen er dit weekend aan, en dat op Belgische bodem!
Zaterdag: Werchter Boutique (BE)
Zondag: Rock Zottegem (BE)
Het is wel een heel dubbel gevoel, want je kijkt hier zo hard naar uit…dat het eigenlijk weer zo voorbij gevlogen is. Maandag zit ik gewoon een verslag te schrijven. Met hele leuke herinneringen die gouden momenten werden! 
 
De festivals…wat hou ik er toch van…
* Je ziet zo veel (want meestal zijn het toch grote terreinen waar je op terecht komt, dat wordt weer heel wat kilometers afleggen).
* Je ruikt ook hele rare dingen (en dan vraag je je ook af: is dit nu de persoon voor me? Of is het diegene naast me? Ik denk nooit dat het aan mezelf kan liggen (I love deo!).
* Voor een simpel drankje betaal 3euro ofzo (totaal niet duur hoor!!!),
* Meestal moet je redelijk lang aanschuiven om een hapje te eten…(frietjes zijn meestal de goedkoopste en veiligste optie!). Ik heb ooit eens een vriendin van me naar het toilet zien spurten omdat die hamburger toch een beetje op de maag bleef liggen…
* Je kan je volledig smijten op de muziek (geen mens die je erna nog gaat tegen komen) --> Uiteraard, tegenwoordig sta je al snel op facebook of youtube, maar ach, we hebben toch plezier!
* Je kan ook zo vals zingen zoals je wil, iedereen heeft tegenwoordig oordoppen in…
* Naar het toilet gaan doe je op zo’n leuke dixie (in de hoop dat er ook toiletpapier is, anders wacht je maar even voor een andere MET toiletpapier).
* Je schoenen zien er niet meer uit als je naar huis gaat…(wat kan er in hemelsnaam allemaal aan je schoenen plakken? Al hele rare dingen ontdekt hoor!)
* Het is heerlijk in openlucht, dus het MOET echt mooi weer zijn...anders is het wat natjes...
 
Mja, laat mij gewoon zeggen dat ik er ongelofelijk veel zin in heb! 

Met een drankje en een frietje in de hand ga ik me volledig smijten, al zingend omringd door rare geurtjes, waarschijnlijk nog een kauwgom aan men schoen geplakt, om later zo mezelf te spotten op het internet!
Hoe mooi kan het leven zijn
 
                                        
 
 
Wensen Fanclubweekend!
Hé jij daar! 

Deze kans mag ik natuurlijk niet laten liggen voor al mijn fans…
Dus, opgelet! Heb jij een droom of een wens dat niet met Marco te maken heeft? Wat moet je doen? Ik geef dit uiteraard geheel vrijblijvend mee (je kent mij hé:
* Je moet aanwezig zijn op de fanclubdag in Egmond aan Zee. Heb jij geluk, ik ben er ook! 
* Drink je graag koffie of thee of een ander drankje? Oef ik ook!
* Lust je wel een taartje of een chocolaatje?  Mmmh zeg ik geen neen tegen!
* Wil je gewoon een praatje met me slaan? Oh, toeval…hou ik ook van!
* Samen even lachen? Wel wel...mijn handelsmerk! 
* Wil je het Belgische dialect onder de knie krijgen? Mijn dialect kan ik spreken als de beste!
* Wil je me gewoon even vast houden? Ik knuffel graag terug!
* Wil je met me op de foto? Moh, ga dan gewoon links van me staan…
Moet ik nog even door gaan met dit? Je kan dus zomaar een wens doorsturen dat met mij te maken heeft? 
Grijp dus je kans en mail naar: info@borsato-fanclub.nl en misschien worden we beiden wel verrast in oktober!
Ohja, laat ons zeggen dat er grenzen zijn en ik niet kan zingen…Tot in oktober! 
#DurfTeMailen! #IkKijkErNaarUit

Lieve groetjes,
Bianca VK 
P.S. Ik zeg altijd: Als je niet over drijft...dan zink je!

 
#Borsatolove
Anja stelde me voor om te loggen over #Borsatolove…
Ze zei: “Ik weet niet of je er al eens een logje over geschreven hebt maar anders vraag ik je het weer want als iemand weet hoe het woord aanvoelt ben jij het wel. Ik ben benieuwd wat je ervan gaat maken”.
Wel Anja, bij deze…Ik profiteer van mijn rode maand..hier komt ie..
 
Eigenlijk kan ik soms mijn dankbaarheid niet omschrijven in woorden, want die is gewoon heel groot...maar ik doe men best om dit neer te schrijven.

Want ik heb al zoveel lieve mensen en leuke mensen leren kennen, via de weblog, via facebook, of gewoon via via… Het overkomt me gewoon…Soms denk ik wel eens: Is dit nu echt aan het gebeuren? Knijp ik even in men kaken, dit is echt! Voor alle duidelijkheid, ik begin nooit te zweven, altijd met beide voeten op de grond. Maar heel bijzonder dat er #borsatolove bestaat!
 
Het zit soms in kleine dingen, moet ik even verduidelijken natuurlijk:
 * Als ik mensen in mijn netwerk toevoeg, want ja zo noem ik het wel: ik heb gewoon een buitenlands netwerk. Dan probeer ik toch om die mensen ook echt te ontmoeten, dan zeg ik: als we elkaar zien dan gaan we samen op de foto! Want achter elke foto zit wel een verhaal…de meest bijzondere verhalen werden al neergeschreven…
Daarom dat ik ook wel eens spreek over al mijn fans die met me op de foto gaan, dit zijn gewoon geforceerde foto’s , want eigenlijk als je met mij op een foto plakt…dan schrijf ik er wel iets over neer…Laat mij nu zeggen dat mensen gelukkig al spontaan naast me komen staan. Dus een klein fotomoment kan grote positieve gevolgen hebben.
 
* Heel bijzonder hoe het met bepaalde borsaties ook gewoon echt klikt. Altijd jammer dat je weet dat je ongelofelijk ver van elkaar woont, en dat je niet zomaar eens een drankje kan doen…maar dan kijk je er echt wel naar uit om elkaar nog eens in het echt te zien op een Borsato-evenement! Ooh wat gaat het weer leuk worden in oktober!
 
*Ik heb inmiddels ook al Whatsapp moeten installeren op men gsm, in België is dit niet zo hip, maar in Nederland is dit toch wel wat…Dus zo beginnen borsaties je al te bellen als ze je spotten, of te appen, of filmpjes door te sturen van een concert waar ik dan niet bij ben. Heerlijk toch!
 
*Heel speciaal, dat als je een dip-dag hebt (ohja, ik heb ze ook) en je spreekt er iemand over aan…dat die jouw er wel helemaal terug boven helpt! Van op afstand, maar op de moment zelf, is die persoon wel heel dichtbij! 
 
*Ook leuke momenten worden gedeeld, zo wist ik bijvoorbeeld van iemand dat ze zwanger was…ze wou men mening over de aankondiging, en ze kon dit aan niemand zeggen omdat dit nog even “geheim” moest blijven…Ja, ik zou niet weten aan wie ik het hier moet zeggen. Dus dit bleef absoluut geheim!
 
*Ondanks dat ik heel wat positieve reacties krijg, zijn er ook soms wel negatieve…nochtans zijn we één grote familie, ik gun iedereen alles, dus wees misschien eens blij voor elkaar als er iemand in de prijzen valt..
 
Eigenlijk heb ik al heel veel bijzondere momenten mogen meemaken, waar ik oprecht Dank u voor zeg! Mensen die er op één of andere manier voor je zijn, die je kracht geven, die je helpen, die je meenemen naar een concert, zoveel dingen om op te noemen…
 
#Borsatolove ze bestaat! Daar ben ik nu wel heel zeker van!
"Gouden momenten worden kostbare herinneringen"!

Liefs!

 
Weblog van de maand!
Weblog van de maand!
 
Zoals gewoonlijk krijg je in het begin van de maand de nieuwsbrief van Tifosi. Maar zo gewoon was die deze morgen niet!
 
Je krijgt een overzichtje van de voorbije maand…altijd zeer fijn om even terug in de tijd te gaan!
* Je krijgt wist je datjes (soms wist je het, maar meestal niet),
* Wie er in de schijnwerpers stond (er wordt nog steeds fanatiek gelogd),
* Een terugblijk (back in time, weten we ook dat we ouder en ouder worden),
* Toekomstplannen (lees= agenda vrij maken voor eventuele uitjes),
* En altijd heel veel groetjes van het hele Tifosi-team! Groetjes terug hoor!
 
Nu, er staat ook zo’n weblog van de maand in…blijk IK dus te zijn…Juij!

8 jaar! Jaja 8 jaar heb ik hierop moeten wachten. Is best heel lang, maar sinds 2017 log ik weer iets meer dan de voorbije jaren, en ik ben heerlijk in het oog gesprongen! En dat zonder vallen! Ik val wel op andere momenten…

Tja, daar gaat dus mijn anonimiteit…hoeveel mensen krijgen zo’n nieuwsbrief?
 
Haha, bij deze...ik blijf het herhalen, foto-momenten met me zijn steeds mogelijk.
En je kan volgend stappenplan gebruiken:
1. Als je me ergens spot maar je bent het niet zeker, spreek me aan! (ga er voor, ik bijt niet),
2. Ik sla graag een praatje (moet je wel mijn belgisch taaltje begrijpen),
3. Ga gewoon links van me staan (ik plak het best rechts op foto),
4. Ik kan ook selfie’s nemen, maar iemand anders kan ook een foto nemen.
5. Voila! Je hebt een foto gescoord met me!
Ohja, handtekeningen zet ik ook…
Ik ben zeker te bezichtigen op de komende festivals in België, maar in oktober loop ik te huppelen op het Fanclubweekend in Egmond aan Zee…dus als je echt een wens hebt die niet met Marco te maken heeft maar met mij…stuur dan gerust je wens naar info@borsato-fanclub.nl, en wie weet worden we beiden verrast in oktober!
 
Zo, alle gekheid op een stokje, het krijgen van deze Award is best heel speciaal, nu nog 3 kussen van Marco erbij (krijg ik vast bij een volgende ontmoeting wel, ik heb trouwens altijd lippenbalsem bij me ).
 
Zozo, een rooie maand…met zoveel moois nog in! Er wordt dus gelogd! Mensen zeggen dat het vaak hilarisch is…(kon je hierboven al lezen)…maar een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd! Dus ik deel graag een lach!

Heel veel groetjes van over de grens! Zo ver weg...maar wel heel dichtbij!
 
 
Marco & Friends
Precies 1 week na datum is hij er eindelijk gekomen... Verslag MB&Friends!

Toen mensen me op de workshop en de Marco meeting aanspraken: Hé, ga je ook naar het Ziggo…nee nee, doe ik niet. Weet je, ik kan niet zomaar even op en af naar Amsterdam reizen. Deze keer sla ik het over! Met heel veel pijn in het hart natuurlijk, maar soms moet je keuzes maken…
 
Zeg dus nooit nooit!
Ik begon na te denken (Ja ik denk soms wel eens na ), ik wist dat Anja en Johnny gingen gaan…dus ik dacht, als ik nu zou kunnen meerijden naar Amsterdam… Zo gezegd, zo gedaan, ik spraak Anja aan. En tot mijn grote verbazing zei ze: Natuurlijk mag je mee rijden. Wij vertrekken om 15u, kom je naar hier, je mag hier gerust blijven slapen hoor. Wat een enthousiasme! En wat een uitnodiging! Aangezien ik het best in men eigen bedje slaap heb ik daar toch vriendelijk voor bedankt!
Last-minute had ik via ticketswap een toch wel zeer goedkoop ticketje kunnen kopen (20euro! In plaats van 65euro) (dus ik dacht, hopelijk geraak ik binnen, je weet maar nooit…anders sta ik daar wel mooi wortel te schieten aan het Ziggo).
 
Dus vorige week vertrok ik richting Anja&Johnny rond 13u30, natuurlijk even in de file gestaan, en met een doos koekjes en chocolade (als dank) stond ik er tegen 15u.
Ik geef toe, reken zelf maar uit, het is 2,5 uur rijden naar Amsterdam…zit je toch met mij 5 uur in een auto…Gaan er stille momenten vallen? Vinden ze me in het echt ook wel leuk (kan soms tegenvallen hé. Gaan ze me nog wel terug mee nemen naar huis? 
Laat mij hierover zeer duidelijk zijn: deze 2 mensen verdienen gewoon een standbeeld! 
Ze brachten spontaan zelfs nog meer tijd met me door, we gingen samen nog iets eten (kwamen we daar nog eens Corine tegen, altijd fijn om bekenden te zien), uiteraard voor het ziggo gingen we samen op de foto (dit moest toch vastgelegd worden!)
Sfeer en gezelligheid was TOP! Het was gewoon lachen gieren brullen, volledig op zijn Belgisch! Wat een heerlijk duo is dit! 


Nog maar toegekomen op het Ziggoplein, kreeg ik al telefoon van Mariska, tja die voelde ik duidelijk niet trillen…
Met nog wat gezwaai erbij zag ik haar dan uiteindelijk toch staan in de Tifosi-rij! Heerlijk toch als mensen zo enthousiast zijn! 
We hadden nog geen foto samen, dus snel even gedaan! Mensen spreken me nu door één of andere reden aan over mijn haar…(geen idee hoe dat nu toch komt) Dat ik me daar altijd zorgen over maak…Maar hier zie je dus duidelijk: 1 windstoot en het is echt om zeep hé…Maar hé, het voornaamste is dat er gelachen wordt! En ik kan er best mee lachen! 
Je ziet toch zo dat er 2 vrolijke kopjes op een foto staan! Dat is het belangrijkste! Heerlijke dame is dit! 
 
 
Na een grondige controle aan de ingang toch gelukkig binnen geraakt! Dus ticket was echt geldig en goedkoop!
 
Huppelend door het Ziggo, botste ik echt spontaan op deze vreemdeling! En ik gilde gewoon uit blijdschap! Tja, zo ben ik dan…:)
Met Jessica had ik nog geen foto, waren we gewoon vergeten te doen op de workshop! 
Op een hele bijzondere manier leerde ik deze lieve meid kennen, mijn hoofd onthoudt namelijk van elke ontmoeting wel iets…tot in de kleinste details…Laat ons zeggen dat ze allang geen vreemdeling meer is, maar die bijnaam blijft wel bestaan. We zijn gewoon vriendjes geworden. Op zeer regelmatige basis is er contact. Altijd zeer spijtig als mensen heel ver van je weg wonen. Maar ze zijn er wel! Dus misschien vandaar het gegil als je iemand tegenkomt die heel bijzonder is! 
 
 
Toen was het tijd om met een drankje in de hand naar men plekje te gaan.
Geen plekkie bij het hekkie maar wel een mooi zitplaatsje in vak 111 waar ik nog andere herkenbare Borsaties tegen kwam! Zo zag ik Els en haar mannetje zitten, Stefan en Manon, Ellen zat ook in het vak. Nu, blijkt dat er nog borsaties maar 3 plaatsen ver van me zaten…maar ze waren het niet zeker of ik het wel was…dus ze hadden me ook niet aangesproken…helaas, gemiste kans om een foto te scoren! Volgende keer dan maar, afspraak werd al gemaakt voor in oktober!
 
Toen was het tijd voor Borsato! Ohja en voor Clouseau, en Matt Simons, en Van Velzen, en Trijntje Oosterhuis en Ronnie Flex en zoveel meer moois! Wat een show! Wat heb ik er van genoten!
Door één of andere reden pink ik toch steeds een traantje weg, gewoon uit blijdschap! Hoe mooi kan het leven zijn!
 
Na het concert botste ik 2 keer op Shana, hoe groot is de kans dat je iemand in het grote Ziggo 2 keer tegenkomt! 
Wat doe je dan? Tja, praatje slaan, foto scoren! (We weten beiden wat onze beste kant op foto is, Shana ging spontaan links van me staan, ik plak het best als ik rechts sta).

 
Na het concert had ik het geluk dat Anja en Johnny me weer meenamen naar huis…:)
Natuurlijk grote drukte op de parking, pakte Johnny spontaan een fleecedeken uit de koffer, legde die op de grond, en konden we rustig zitten, muziekje op de achtergrond, voorbijgangers namen foto’s, lekker gezellig, drankje doen, hilarisch moment!
De rit naar huis was nog best gezellig, dankbaar afscheid genomen van die 2 lieverds, en dan nog een uurtje naar huis rijden…en tegen 4u ging ook mijn licht uit…
 
Eigenlijk kan ik deze log beëindigen met een zeer positief gevoel…
Geheel onverwacht, en zo dankbaar heerlijk kunnen genieten van Borsato & Friends! 
Ik zag een kans, heb ze met beide handen gegrepen en dat moment nemen ze me nooit meer af! Wat reed ik trots naar huis!

Sinds eind vorig jaar is er wel zo’n keerpunt in men leven geweest, onbekenden werden bekend, en ik weet nu dat als ik “alleen” naar een concert of festival zou gaan, met al die borsaties om me heen, ben ik er nooit meer alleen!

Heel veel lieve en dankbare groetjes aan alle mensen die ik al mogen ontmoeten heb, en die ik ten volle in mijn hart heb mogen sluiten. Eens een borsatie, altijd een borsatie! Wat een fijne familie heb ik er bij gekregen!


 
 
"Ik kan mezelf niet vinden
En de reden dat ben jij"