Welkomsttekst
Hallo, jij daar!

Welkom op mijn weblogje!
Hier een belgje aan de overkant van jullie scherm :)
Zo ver weg, maar toch dichtbij!

Laat gerust iets achter :)

Groetjes
Bianca
Dikke zoen!
xxx
Weblog van de maand!
Foto album
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Borsatie ;
en 1 gast Borsatie .
E-mail alert
Archief
Gastenboek
#WeesLief! 
Ontvangen surprise van Miekske
Toen ik het las werd ik even stil,
En dat moet je toch maar kunnen
Lieve Miekske, je hebt de kernwoorden uit al mijn logs genomen en er een hele leuke collage van gemaakt en een super mooi gedicht!
Bedankt daarvoor!
Liefs,
Bianca

Surprise voor Bastiaan
Lieve Bas,
 
Ik zou voor jouw kunnen zingen,
Maar daar ga ik niet aan beginnen.
Ik kan wel voor je dichten,
En dat zonder mijn gat op te lichten.
Ik zit dus nu op mijn bureaustoel,
En dat om jouw te verrassen, als doel.
Een passie van jouw is muziek,
En dat maakt jouw zeer uniek.
Je logt erover met het grootste gemak,
Een applausje voor jouw, mijn handjes doen: plak plak plak!
Helaas, we wonen te ver van elkaar…
Dus onze vriendschap is verbonden via de weblog en facebook dan maar…
Alhoewel, we zagen elkaar ook al in het echte leven,
Waar we beiden elkaar vriendelijk steeds een hallo geven.
Ook een klein praatje en een foto kan er altijd bij,
Wat wil ik nog meer? Je staat gewoon op foto met mij!
Zo zo…ik kan hier nog even mee verder doen,
Als surprise maakte ik een fotocollage voor in je Sinterklaasschoen!
Soms zeggen beelden/foto’s meer dan woorden, dus kijk maar goed!
Hopelijk brengt de Sint jouw veel lekkers zoet?
Lieve Bastiaan, de man met het petje, een eer voor mij om over jouw te schrijven,
Hopelijk vond je dit leuk en gaan we nog lang vriendjes blijven?
Print dit af, steek het in een kadertje, en als je me ooit eens tegenkomt wil ik het gerust voor jouw met het volgende signeren,
Fan van jouw! Want van jouw muziekkennis kunnen we allemaal wat leren!
 


Veel liefs,
Dikke zoen!
Bianca VK 

 
Wat nu hé Marco?
Ja…wat nu hé Marco? Zo denk ik er ook over…
Geen Borsato meer in 2017…Geen foto-momenten, geen concertjes, niets, nopes, nada!
Over wat moet ik nu gaan schrijven? 
* Misschien moet ik logjes met foto’s gaan posten over hetgeen ik eet, drink, hoe ik slaap, hoe ik werk…Ooooh dit gaat echt saai worden…
Zeg nooit nooit dat we elkaar niet meer gaan zien dit jaar, maar hoe gaan we dat overleven?
* afkicken op een yogamatje met de CD op de achtergrond?
* een aftelkalender maken tot de volgende bijeenkomst?
Uiteraard, er is hier altijd wel iets te doen natuurlijk.
Het is bijna Kerstmis, OMG bijna Kerstmis! Ik moet nog kaartjes schrijven, cadeaus kopen, andere leuke dingetjes doen, van zodra we groen licht krijgen zouden we wel eens een poging wagen om terug te gaan sporten (4 minuten lang volledig alles geven tijdens “Rood”, en erna beseffen dat die conditie toch niet top is…zucht )
Dus ik ga nu effe wachten op groen licht zittend op mijn matje met een cd’tje op.
Alles komt goed, daar ben ik zeker van! 
#NogZoveelAndereLeukeDingenIn2017! #2018KomMaarOp! #BenErBijnaKlaarVoor!


 
Signeersessie Wilrijk
Vorige week zaterdag kwam Marco signeren in Wilrijk. Na enige organisatie thuis trok ik richting Anja, die zat die middag zonder auto, dus ze kon er eigenlijk niet geraken…
Vond ik dood jammer, dus besloot ik om haar eerst te gaan ophalen en zo samen naar Wilrijk te rijden, die extra kilometers nam ik er graag want zij blij, ik blij, iedereen blij. Samen in de auto, één groot feest natuurlijk.
Eigenlijk was het plan om eerst Gers Pardoel te spotten want die kwam signeren tot en met 15u, maar soms luister ik eens niet naar mijn GPS, en sla gewoon te vroeg af…en na 3 rondjes rond de Mediamarkt, vonden we toch een veilig plaatsje om de auto achter te laten…tja Gers gemist natuurlijk.
Maar alé, we waren er geraakt…en stonden toch als 52ste in de rij! OMG…we waren er niet als eerste…dus namen we gezellig een plaatsje in op de trap…en maar wachten en kletsen en kletsen en kletsen…Op een gegeven moment schoven we op naar een “plekkie aan het hekkie”…en dat moet gedeeld worden natuurlijk!


 
Tijdens het wachten kwamen we Wendy en haar dochtertje tegen! Die stond al een heel eind verder, dus effe praten zat er niet in.
Ook spotte ik Jolanda en haar meiskes en papa Ivo. We waren van elkaar verwijderd met hekkens en lint dus besloten we maar om even naar elkaar te roepen (voor heel de gang natuurlijk). Eigenlijk moest ik er gewoon even bij gegaan hebben. Maar of dat mocht van de organisatie…
 
Ja, eindelijk was het moment daar…
Best grappig als je de mensen achter je ziet giechelen omdat ze voor de eerste keer Marco zien. En dat het hun eerste foto gaat zijn. Anja en ik besloten om maar niet te zeggen dat we 4 weken geleden nog maar op de foto waren geweest. En zo denk je dan terug aan die “eerste foto” met Marco… Konden we best nog even verder kletsen..
 
Leuk leuk, maar veel te kort natuurlijk om naast die man te kunnen staan..
In 3 minuten kan er wel veel gebeuren natuurlijk:
* je krijgt het ongelofelijk warm,
* mijn haar sprong plots precies de andere kant op,
* heb ik nu in zijn ogen gekeken? (geen flauw idee?)
* op mijn platste dialect zei ik hem: Eiij, tot morgen hé inclusief een schouderklopje! 
* hij toch 6 keer zijn handtekening geplaatst! Whoehoe!
* ik heb de organisatie vriendelijk verplicht om 2 keer een foto met Marco te maken!
* ik kon mijn eerste foto met de uiterst sympathieke Patricia scoren! (Die moeten we toch eens over doen hoor…haast en spoed levert dus zo’n foto op! Hoe snel kan je trouwens op een foto gaan? Zo snel dus!)
* een foto met Nathalie kon natuurlijk ook niet ontbreken, Asmara nam er dan ook 3 van ons! Eentje is geen hé…
Dus het waren 3 productieve minuten! 
(1 nadeel van deze dag…ik zag al heel wat foto’s van medefans verschijnen die naar de signeersessies in Nederland waren geweest. Maar Mediamarkt Wilrijk vertelde ons dat er GEEN selfie’s mochten gemaakt worden en dat er foto’s gingen genomen worden door hen zelf. Dus niet met onze camera’s of telefoons…What the f*ck?)
Pas maandagmiddag kwamen die online.
Maar dat was uiteraard geen domper op deze leuke ervaring!
Ik was in goed gezelschap (Lang leve Anja!) en we hebben de zaterdag dan maar besloten om stiekem een poster “te stelen”.
Ik zeg: Het was een geslaagde dag  :) 


Feest in Brussel
Wat een FEEST was het weer in Brussel! 
Ja hoor, gezellig was het wel…
We (Laura en ik) vertrokken al heel vroeg met de trein vanuit Zottegem en wie kwamen we tegen…jawel Marco op poster! Dit moet gewoon een teken voor een goede dag zijn! 
Hup hup op de trein richting Brussel! En zo te voet richting de AB.
En OMG! We waren er als eerste! Al snel kwamen Nancy en Marc toe, en Sonja kwam gezellig bij ons staan. Sfeer en gezelligheid: Check! 
Ja, het kon niet anders dan dat we een plekkie aan het hekkie gingen hebben. 
Maar toen sloeg de paniek toe. De Belgische radiozender JoeFM had precies honderd winnaars die eerder binnen mochten dan ons? Dit kan je toch niet menen. Ik moet zeggen, ik vloek niet veel. Maar ik heb aan die deur toch wel een aantal keer serieuze ketters uitgesproken. Uiteraard, mijn gezelschap deed dit ook. We konden die “actie” van JoeFM niet zo appreciëren…De mensen achter ons werden eigenlijk ook kwaad…en het ongeloof was groot. 
Maar…we gingen ervoor. Met volle kracht, snelheid, fitheid in de benen, en een kleine snelle spurt! Konden we met ons vijf een plekje aan het hekje veroveren en dat zonder vallen en vechtpartijen. De ontlading was groot. Pure blijdschap! En het moest nog allemaal beginnen.
In de zaal kwam ik Karin en haar mannetje tegen, en Wendy en haar dochtertje. Fijne mensen hoor zijn dit! Karin vroeg me langs welke kant ze moest komen staan? Hahaha, die leest duidelijk ook men facebook… ik zeg doe maar links hoor .
Ook Martine van de weblog kwam ik tegen, altijd leuk als mensen je herkennen en dit enkel door de weblog!
#DankbaarDatIkDezeMensenAllemaalTegenkwam!#WeWarenGewoon1Team!


 
Dit kleine dappere meisje kwam ik al heel vroeg tegen, zij trotseerde de kou, wachtte urenlang aan de deuren van de AB, dus daar wil ik wel eens iets over schrijven. Caithlyn ging voor het eerst naar een concert van Marco samen met mama Wendy.
Nu, als je 7 jaar bent, dan ben je niet zo groot…dus we maakten ons een beetje zorgen hoe zij Marco het beste zou kunnen zien? 
Sommige mensen gingen gewoon voor haar staan. Ja hoor, echt gebeurd. We vonden een plan, en Nancy’s mannetje Marc plaatste deze kleine kanjer zomaar op het podium. De perfecte plaats voor haar. 
Zoals een echte fan met de camera in de hand, oorbescherming aan, en met stralende oogjes genoot ze van begin tot eind…En uiteraard had Marco dit ook gezien en ging even hallo zeggen!
Zij was zondag de kleinste fan, maar ze groeide per minuut meer en meer. En ze bleef gewoon het hele concert braafjes zitten. Mama Wendy genoot duidelijk van haar kleine meid.
Nu, deze kanjer moest de dag erna naar school, en dat deed ze ook, want ze moest nog een schoen knutselen. Stoere meid hoor! En met stoere lieve mensen, hoe klein ze ook zijn ga ik graag even op de foto, heel bijzonder dat we dit kleine meisje een perfecte avond konden geven!



Mijn gezelschap verplichtte me om HET bord mee te sleuren, dat deden we ook toen we naar Rock Zottegem gingen…
Maar wat is nu het effect van een kartonnen bord? Dat is blijkbaar zeer groot! 
Schep ik hier mee op? Daar heb ik geen behoefte aan, en dat is ook totaal mijn bedoeling niet. Ik schrijf gewoon neer wat op camera werd vastgelegd…Ik schep enkel eten op mijn bord. En daar blijft het bij. Duidelijker kan ik hierover niet zijn. Hou er rekening mee dat ik dit wel moet meesleuren natuurlijk…loop maar eens door Brussel met een kartonnen bord hé 
Misschien heb ik hierboven wel een goede engelbewaarder die me eens wat geluk gunt. En ik gun ook altijd iedereen het beste en het mooiste.
Onverwachts werd het een zeer mooie avond!
Wel, daar ben ik mijn engelbewaarder en mijn lief gezelschap heel dankbaar voor! Ik ga nooit met verwachtingen ergens heen…dus dit had ik toch nooit verwacht…Heel bijzonder. Zowel fysiek als mentaal was dit voor mij een zeer sterke avond! Een positieve afsluiter van een heel mooi Borsato-jaar!  
#Trots! #Dankbaar! #AlsofJeVliegt #Vrienden #ZoDichtbij



De tijd vloog gewoon voorbij…
#eventjesalleen keerde ik 45 minuutjes in de auto naar #thuis...
(mijn gezelschap was inmiddels #thuis en die liet ik zo blij als een ei achter)
Ik moet eerlijk bekennen, ik geniet door te zien hoe zij genoot…"Bianca zei ze, dit was een geweldig mooie avond, bedankt dat ik mee kon gaan!"
Ik keerde dus terug met één groot zalig gevoel, een big smile, trotsheid, en een heel sterk intens dankbaar gevoel..
Ik liet me deze avond omringen door de beste. Mensen die me appreciëren om wie ik ben...geen gedoe, gewoon vriendschap, punt. zo simpel kan het zijn.
Samen naar Marco, genieten van begin tot eind, zo mooi was deze avond! 


 
Mijn fanclubdag
Mensen vroegen me al: Bianca waar blijft jouw log?
Tja, hier thuis moet natuurlijk ook de was en de plas en de strijk gedaan worden, het huishouden, boodschappen, en zoveel meer…
Maar ik dacht er al over na...Dus nu plaats ik me met een tas koffie en een muziekje op de achtergrond lekker achter mijn laptop, en ik laat het gevoel en de gedachten in mijn hoofd door men vingers glijden…
Dusssssss...hier is ie dan!
 
Want hoe ik er op terug kijk, dat is met een zeer bijzonder gevoel.
Dat het een heel ander fanclubweekend ging zijn dan vorig jaar, daar was ik al van overtuigd. Maar toch ging ik er zonder al te veel verwachtingen heen. Want als je teveel verwacht kan het soms wel eens hard gaan tegenvallen.
Ik ga namelijk nooit zweven, en wat komt, dat ik laat ik gewoon op me afkomen. Pure eenvoud. Maar dat het zo anders ging zijn, had ik echt niet verwacht.
 
Eerst en vooral was het prachtig weer, wat hadden we toch geluk om in zo’n weertje naar Egmond te reizen! Of daarna de zon nog heeft geschenen, dat weet ik niet..want ik zat precies 2 dagen binnen!
Maar daar scheen de zon ook natuurlijk. Ik zag heel wat zonnestraaltjes rond huppelen!
Het was misschien een klein beetje uit de hand gelopen, maar sommige mensen zijn het voorbije jaar “fan” van me geworden…dus ik sloot heel wat mensen in men armen, knuffelde hen dan ook hard, de nodige zoenen werden uitgedeeld, en uiteraard het moment waar de meesten op wachten: Een foto met mij! Ik ging dan ook met mijn grootste glimlach met maar liefst  42! “fans” en sympathisanten op de foto! Onvoorstelbaar dit!
 
 

 

Maar dat het zo uit de hand is gelopen daar kan ik enkel dankbaar voor zijn, want ik ben ook fan van hen natuurlijk.
Als je je zo welkom voelt, en al die positiviteit ziet en voelt! Wel, daar ga ik echt van stralen, en dat geeft me een zeer intens gelukkig gevoel! Het geluk van een ander, dat maakt me blij!
 
Dit jaar mocht ik geheel onverwacht nog eens vrijwilliger zijn ook… In het kraampje van de Loterij! Daar was mijn plekje! Samen met Lunarda en Sjouke (heerlijke dames zijn dit). Ze namen me werkelijk mee onder hun vleugels!
Lootjes verkopen is fijn, want je hoopt ook natuurlijk dat je een gewonnen lootje verkoopt! Iedereen mocht een setje kiezen, van sommigen mocht ik zelf kiezen (en gaven mij de verantwoordelijkheid in de hoop dat ik hen een gewonnen lootje had verkocht…Wat een druk op mijn schouders…
Ik wenste iedereen alvast heel veel succes met de lootjes! Heel leuk om dit te mogen doen! Een hele bijzondere ervaring!
En stiekem ben ik zo blij met dat pasje dat we gekregen hebben aan het begin van de dag!
 
Nu, tijdens het hele weekend had ik niets gewonnen, niet op de bingo, niet bij de scheurlootjes, niets bij de loterij, ook niet bij de expositie (want daar hing mijn foto wel te pronken!) maar ik ben wel met heel wat rijkdom, bijzondere vriendschappen, en hele mooie herinneringen naar huis terug gekeerd…Dit weekend was echt goud waard!

Liefs,
Bianca

P.S.: Uiteraard moet ik dit afsluiten met gouden foto's...Hoe speciaal is dat! #Trots!

 
Een iets ander Fanclubweekend
Wat velen misschien niet weten…vorig jaar was ik ook aanwezig in Egmond aan Zee.
 
2016 was niet zo’n goed jaar en eigenlijk had ik nog een opdracht voor mezelf te doen. Voor men 30ste wou ik absoluut in Amsterdam geraken…(ik ben jarig op 5 november, dus ik zag de mijn kans en greep ze ook).
Na lang overleg met het thuisfront krijg ik de toestemming om, achteraf gebleken, de reis van mijn leven te maken. Waarom werd het thuisfront ingelicht? Ik ging deze reis volledig alleen doen…en ik ga zelden op reis dus dat was al iets bijzonders…
Zo gezegd zo gedaan. Ik werkte een heel plan uit met uitstappen, tijdschema’s, bezoekjes aan musea, etc…Ik heb best veel van Amsterdam gezien!
Dus op donderdagmorgen 26 oktober 2016 zat ik op de trein richting Amsterdam, om zo tot en met zaterdagmiddag de stad te verkennen…en om dan zo richting Egmond aan Zee te reizen…naar het Fanclubweekend. Op maandagavond omstreeks 18uur was ik weer veilig en wel Thuis in België.
 
Ik huppelde alleen door Amsterdam en door het hotel in Egmond aan Zee.
Bij de bingo had ik het geluk om bij te schuiven aan een tafel met 6 lieve dames, toen ze hoorden waarom ik er alleen was…kreeg ik enkel respect van hen. Ik ben die dames nog heel dankbaar dat ik erbij mocht zitten, want zeg nu zelf, zo alleen in een zaal een stoeltje veroveren…ik verlegde hier al duidelijk mijn grenzen…en het deed me goed!
Ik spotte zelf wat mensen en sprak ze ook aan omdat ze eigenlijk een grote indruk op me hebben achter gelaten…ik noem hier geen namen, mochten ze het lezen, dan weten ze wel dat het over hen gaat.
Maar het bijzondere aan dat weekend is dat ik zelf ook gespot werd op maandagmorgen bij het ontbijt in het hotel…en die dame heeft toch wel de grootste indruk op me achter gelaten…
Best grappig om te weten dat ik op het vorige FCD-weekend met 1 iemand op de foto ging en dat was met Marco na de bingo…eens benieuwd wie er nu allemaal naast mijn zijde gaat terecht komen…

Sinds die reis is er eigenlijk heel veel veranderd, mijn ingesteldheid, mijn manier van leven, en al zeg ik zelf: het is best ok om eens alleen op stap te gaan, ik doe het vaker. Dit wil niet zeggen dat ik geen vrienden heb, maar ik heb het zelf ondervonden, je leert wel wat mensen kennen…En het is ook niet zielig om alleen op stap te gaan. Ik geniet er altijd met volle teugen van, en ben er op dat vlak best wel trots op! Ik keer altijd met een goed gevoel terug naar huis.
 
In 2017 is er dan ook heel wat veranderd…ik leerde best wel veel “borsaties” kennen via deze log, via facebook, en dat door gewoon mezelf te zijn. Pure eenvoud.
 
Dus, voor volgend weekend ben ik er ook, zelfde hotel, zelfde evenement, nu wel geen mini-citytrip naar Amsterdam… maar in vergelijking met vorig jaar …heb ik gelijk het gevoel dat het toch heel iets anders zal zijn!
 
Ik heb er zin in!
 
Grijp je kansen, en begrijp ze… Ik grijp elk kans die ik zie…
 
Liefs,
Bianca
 
Bijgeloof of niet?
Deze week kwam ik een artikeltje tegen in de krant over bijgeloof…



Heel bijzonder om dit te lezen want iedereen heeft wel een dingetje die hij doet en of denkt vooraleer hij of zij iets belangrijks moet doen…
Hier ging het over het feit dat het hij steeds het ritueel had om “Dromen zijn bedrog” van Marco te laten spelen…toen hij het vergat en dan toch een goede aflevering had…tja toen blijkt het ineens zever te zijn…Achja, de afleveringen voordien gingen ook goed met zijn ritueel…
 
Ik moest bij het lezen van dit artikel spontaan denken aan mijn studententijd (Lang geleden dus )
Ik reed met de auto naar men examen, en telkens opnieuw net voor het uitstappen draaide ik “Rood”, zo’n powerplaat waarvan je denkt! Yes I Can! Moet nu wel toegeven dat het niet altijd lukte met die examens…maar bij de herexamens lukte het dan wel weer wel…
Bijgeloof of niet…Aan “Rood” blijf ik altijd diezelfde herinnering houden. Ook al was het soms eens met een “Rood” cijfer…

Trouwens, er wordt niet uit de auto gestapt tijdens een Borsato-plaat! Dit ritueel hou ik in ere
 
Hebben jullie ook zo’n rituelen? 
 
'Vakantie 2017'
Heel raar maar ik ga zelden echt op vakantie…Geen idee hoe dat komt, maar ter compensatie ga ik tijdens de zomervakantie of doorheen het jaar naar festivals of concerten, dat is voor mij ook een klein beetje vakantie, en ik geniet er dan ook ten volle van. Mocht ik de prijs van de tickets optellen, is die waarschijnlijk best vergelijkbaar met een weekje all-in vakantie.
 
Ik had verlof in augustus, dus naar jaarlijkse gewoonte probeer ik toch één of meerdere dagen naar de Lokerse Feesten te gaan in Lokeren. Afhankelijk van welke artiesten er komen natuurlijk.
                               
Dit is een redelijk klein festivalletje, zeer intiem, op 40 minuutjes rijden van bij mij thuis, ooit was dit mijn het eerste festival dat ik deed, dat was toen in 2012, en toen kwam ook Marco voor de eerste keer optreden op dat festival. Vorig jaar heb ik er met mijn 3 beste vriendinnen men 30-ste verjaardag gevierd (wel een paar maanden te vroeg), en ik kan zeggen: Het was een feestje om nooit meer te vergeten (ohja, Marco kwam toen ook, wie kan nu zeggen dat Marco op zijn verjaardagsfeest is komen zingen…  .
Altijd leuk om naar de Lokerse Feesten te gaan!
 
Nu, terug naar de essentie van deze log: 8 augustus 2017.
De dag waarop ik TOM ODELL voor de eerste keer zou zien optreden. Ik had hem al een paar keer gemist, was te laat op de hoogte dat hij in België zou komen optreden, tickets uitverkocht, enz…Dus van zodra ik wist dat hij ging komen werd het ticket geboekt, zodat we zeker waren van een plaatsje.
Tot mijn grote verbazing zijn er echt heel veel mensen die Tom Odell niet kennen. De dag zelf was namelijk niet uitverkocht.
Tom is een Britse singer-songwriter, zijn eerste album kwam uit in 2013 (Long Way Down) en het tweede in 2016 (Wrong Crowd) en stiekem wacht ik eigenlijk al op het derde, want ik vind hem echt super goed. Hij is zo de jonge blonde god achter zijn piano, met een klok van een stem, en hele mooie liedjes, die me best wel kunnen ontroeren, maar ook ideaal om mee te brullen in de auto. Zijn bekendste nummer zal voor de meeste mensen wel “Another Love” zijn.
Maar ooooh wat had ik er zin in!
 
Ik was op de dag zelf vrij laat vertrokken, want ik had er namelijk al een heus kermisweekend opzitten met weinig slaap, en toen ik vertrok zei men mama nog: Biancatje, wees voorzichtig, laat iets weten als je er bent, en geniet! Ze nam me nog eens goed vast en wuifde me uit!
Dit zijn zowat de woorden die ze altijd zegt als ik ergens naartoe ga, maar nu hoorde je wel in haar stem dat er toch wat bezorgdheid was omdat ik wel heel weinig geslapen had…
 
Tegen 21u kwam ik toe op het plein, eerst nog een smsje sturen natuurlijk naar het thuisfront. En naar mijn mening stond dat plein behoorlijk leeg, maar zo kon ik toch een plekje op de eerste rij veroveren. Ik had het geluk dat er toen nog een andere artiest bezig was, toen dat die gehad had gingen die fans dan weg, zodat ik stiekem naar voor kon schuiven. Zonder geduw of getrek.
 
En toen was hij daar: Voor het eerst live voor mijn neus! Hij is het meest vertrouwd met zijn piano, had een bijzondere krachtige stem, en straalde heel wat energie uit! De tijd vloog echt voorbij, en ik zou er nog uren naar kunnen luisteren ondanks dat het zo nu en dan wat regende... Maar ik ging, ik zag, en ik werd overdonderd...Deze blonde god wist me behoorlijk te bekoren…Heel wat persoonlijke favoriete nummers passeerden de revue..dus voor mij een zeer bijzondere geslaagde avond! Eigenlijk was het best een rustige avond, een zeer aangenaam publiek, nooit lang moeten aanschuiven voor een drankje of een sanitaire stop. Ik zou direct terug een ticket kopen voor zo’n avond!
   

   
 
Achteraf kwam ik mezelf tegen tussen de sfeerbeelden tijdens het optreden van Tom op de website van de Lokerse Feesten. Een fotograaf was blijkbaar fan van mij…(Stiekem worden dus foto’s van me genomen…. Misschien moet ik dit als een "eer" bekijken aangezien de foto wel gepubliceerd wordt...Ik kon er veel slechter op gestaan hebben. Best wel grappig als je jezelf tegenkomt in “volle actie” om het perfecte plaatje te nemen! Duidelijk in volle concentratie, want de mijn tong komt zelfs een klein beetje uit men mond…Wist ik niet van mezelf!

 Volledig in regenoutfit! En super concentreerd...
 
Na het optreden van Tom was ik eigenlijk niet van plan om te blijven, maar nu ik daar toch was en me best nog goed voelde was ik toch nieuwsgierig geworden naar het optreden van BEN HARPER.
En daar werd ik terug aangenaam verrast. Deze man heeft een iets ouder publiek, dus heel rustig, ook heel mooie muziek, hij speelt vooral gitaar, af en toe wat piano ertussen. Maar hij heeft wel een zeer bijzonder stemgeluid, mocht je hem eens opzoeken op het internet, je zal ondervinden wat ik bedoel.

  


 
Dus eigenlijk hebben 2 mannen me kunnen bekoren op één avond, op muzikaal vlak uiteraard! Toen ik huiswaarts ging, kon ik eigenlijk enkel trots op mezelf zijn:
* Eindelijk Tom Odell live gezien,
* Ben Harper daarbovenop,
*een schitterende avond gehad,
*en met een goed en voldaan gevoel terug naar huis gekeerd…
Wel, dit is voor mij echt een vakantiegevoel!

Groetjes,
Bianca

 
"Waarom houdt de schaduw van het licht
Waarom kruipt de zee naar het land"