weblog v/d week
Klokje
Brabbelboek

Zoenen!!
Liefde....
Omarm ons..
Binnen!!!
Foto album
E-mail


Hier kun je mij een mailtje
sturen!!

Mijn laatste reacties
E-mail alert
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 gluurder ;
en 1 gast gluurder .
Gefeliciteerd Marco!
20 december 2006 in de avond. Mijn kinderen toen 9 en 6 jaar oud lagen al in bed. Mijn man was niet thuis en ik had het rijk alleen. Net zoals zovaak zat ik achter mijn computer en was in ingelogd op de Chat van Marco te kletsen met wat mede-fans. Op de achtergrond had ik het radioprogramma 538 aanstaan, want je kon die week wel heel wat bijzonders winnen. Als je Marco op de radio hoorde kon je bellen en wie weet mocht jij dan wel op 21 december bij een mini-concert van Marco aanwezig zijn in de kerk 'De Duif' in Amsterdam om samen met een aantal mede-fans te genieten van een heerlijk kerstdiner maar vooral ook om te proosten op de 40ste verjaardag van Marco! Marco zou ons dan trakteren op een concert! Hoe gaaf was deze prijs?!

En dan ineens hoor je Marco op de radio en ach het al na 23.00 uur en je probeert een gokje te wagen. Hoe groot is dan verbazing dat je er zowaar doorheenkomt, dat je dan even moet wachten omdat jij wel eens de zoveelste beller zou kunnen zijn, maakt dat je spontaan op plekken begint te zweten waarvan je niet wist dat het kon. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, was ik stotterend en al te horen in de uitzending. Dat Barry Paf begon over slipjes op het podium te gooien vergat ik voor het gemak. Ja hoor ik gaf hem in alles gelijk, als hij maar zou zeggen dat ik, JA IK, maar naar Amsterdam mocht op 21 december samen met 3 anderen.

Dat ik even later hyperend een vriendin belde, mijn zus belde dat ze als de sodemieter wat moesten regelen voor de dag erna want dan zouden we naar het verjaardagsfeestje van Marco mogen, en dat ik echt niet kon slapen, betekende dat ik dus gewonnen had!!! 
De dag erna moest ik gewoon werken, nou ja gewoon... ik melde dat ik er was maar ook weer weg ging, want ik moest de stad in. Er moest geshopt worden, geen twijfel over mogelijk! Ik zou Marco voor het eerst in mijn leven van heel dicht bij gaan zien... Had ik al gezegd dat ik erg hyper was!

Affijn om het kort te houden, want tenslotte gaat het eigenlijk om een felicitatie gericht aan Marco, maar heb ik het nu vooral over mijzelf...
Nu zijn we 10 jaar verder, gewoon echt al 10 jaar, en zeg nu zelf, zowel Marco als ik zijn niks veranderd, toch?
In deze 10 jaar is er heel veel gebeurd en werk ik inmiddels al weer iets meer dan 3 jaar voor de fanclub, heb ik al heel veel leuke uitjtes met Marco mogen meemaken, zijn we talloze foto's verder, maar zijn we er vooral niet ouder op geworden! 

Lieve Marco, dank je wel voor wie je bent. Dank je wel voor je vertrouwen. Dank je wel voor je prachtige liedjes. Maar vooral, Dank je wel omdat ik je ken!

Gefeliciteerd met je 50ste verjaardag, geniet van alles en iedereen om je heen. En ik hoop nog heel veel jaren van jou te mogen genieten!



Dagje weg
Het wordt uiteraard geen gewoonte hoor, maar ach ik denk laat ik maar weer eens een log plaatsen. Ik zit in de trein en heb toch niks anders te doen. En aangezien het ook geen uitzondering is dat de NS een gewijzigde route heeft heb ik alle tijd. Wel een uur extra tijd, want tussen Amsterdam en Utrecht rijden er geen treinen en ik dus een omweg moet maken van een uur.
Kleinigheidje hou je toch! Maar halleluja, mobiel loggen wat een uitkomst. 

Vanmorgen vertrok ik al vroeg om weer eens met Marijke te gaan winkelen.  Ik begrijp nu ook wel waarom ze Utrecht voorstelde....
We hebben heerlijk bijgekletst, gegeten en geshopt voor een jas die ik niet heb kunnen vinden. Maar wel een nagelvijl die je mineralen uit je nagel haalt, of nou ja zoiets zei de verkoopster, je nagels blijven er wel 3 dagen van glimmen. Een uitvinding echt top! Te koop bij de Douglas voor maar €1.95 kijk veel goedkoper als een jas. 

Nu kan ik ook wat roepen over een borstel die je haren niet splijt en een leuke blouse, maar mijn batterij van mijn telefoon is bijna leeg en ik wil toch ook nog een foto plaatsen en de oplader ligt thuis. Handig! 
Dus de foto volgt later 

Dus voor nu dan even, ik heb een heerlijke dag gehad en ben bijna thuis!
Dank je wel Marijke het was gezellig! De volgende keer in Alkmaar? 


 
mobiel loggen
Tja nu je ook heel makkelijk via je mobiel kan loggen kan ik uiteraard niet achter blijven. En inderdaad wat is het handig!
Nu heb ik al een paar weekjes niet meer gelogd dus jullie zullen mij wel gemist hebben, en nu kan ik wel beloven dat ik nu vaker ga loggen maar dat durf ik eigenlijk niet want een belofte moet je nakomen 
En eigenlijk kan ik wel zoveel vertellen want ik heb echt een heel leuk leven, maar ik wilde het graag kort houden, alleen even mobiel loggen testen, fotootje erbij en klaar.

Maar toch het bevalt wel, dan kan ik jullie net zo goed even op de hoogte stellen van mijn leuke leven. 

Afgelopen juli hebben wij onze zomervakantie doorgebracht in Kroatië en wel in de plaats Vrsar. Het was de eerste keer dat wij in Kroatië waren en wat heeft dat land ons verrast. Prachtig land, mooie natuur en overal is het zo ontzettend schoon. Maar ook heel belangrijk het eten is daar heerlijk en de mensen zo aardig.
Kevin en Ilse vinden dit de mooiste vakantie ooit, wat ook niet raar is want ze hadden een ontzettende grote groep met jeugd om zich heren verzameld en daardoor zagen we ze alleen bij het avondeten.
Heel vreemd voor ons maar toch ook lekker. 
Wij gaan zeer zeker nog eens terug want we hebben zoveel nog niet gezien. 


Inmiddels is Kevin, zoals hij dat zelf stelt, ook volwassen geworden. Wat ik eigenlijk helemaal niet leuk vind, want kom op gisteren lag hij nog bij me op schoot te kirren van plezier en kon ik hem nog de fles geven. Nu grijpt hij zelf naar de fles

Maar niet alleen Kevin is in die paar weken dat ik niet gelogd heb gegroeid maar ook Ilse. Zij is gewoon al een jonge vrouw die volop in de puberteit zit, ik hoef vast niet uit te leggen hoe dat is? 
Schatjes zijn het, helemaal als ze samen zijn met hun nichtje Romy:d

Ik weet best dat het een erg rommelig logje is geworden maar hee het was ook dan alleen maar even een test om te kijken hoe het mobiele loggen ging! 

groetjes en wie weet tot snel! 
Mijn Jubileumjaar
In de zomer van 1994 kwam ‘Dromen zijn Bedrog’ uit! Vanaf dat moment was ik Fan!
Wat een heerlijk vrolijk liedje vond ik dat. Het nummer draaide ik zo ontzettend vaak dat zelfs onze parkiet die we op dat moment hadden op zijn stokje begon te bewegen als dat nummer door de woonkamer galmde!
Nu is het gewoon al 2015, het jaar waarin Marco 25 jaar in het vak zit! Een heus Jubileum!
In al die jaren heb ik hem gevolgd, elk concert heb ik wel gezien, de grote zalen maar ook de kleine zalen. De tour vorig jaar was dan ook geweldig, de kleine zalen zo intiem en dan de Ziggo Dome, wat een spektakel was dat.
En ik maar denken dat ik al het moois toch al wel had mee gemaakt. Maar jee wat heb ik me vergist. Vorig jaar op 3 mei 2014 zou Marco ook Curaçao aan doen, wauw dat zou toch gaaf zijn als je daarbij aanwezig mocht zijn. Helaas moest ik wijs zijn, ik kon het voor mijn gevoel niet maken, Rob vond dat ik moest gaan en dan zouden we in de zomer gewoon thuis blijven. Nee, dat voelde zo niet goed, een zomervakantie met het gezin opofferen voor mij. Ik besloot dan toch ook heel wijs dat ik niet naar Curaçao zou gaan!

Hoe gaaf vond ik het dan ook dat Marco besloot ook zijn jubileum op Curaçao te vieren. Ik wist het zeker nu zou ik het wel doen. Rob die niet hoefde te varen en ik die nu gewoon wel mee zou gaan.
We zaten met zijn allen in een prachtig resort, een geweldig appartement met uitzicht over de mooie blauwe zee! Daar zaten we dan met ongeveer 100 fans, te genieten van de barbecue met een cocktailtje in de hand op het strand! Bij de ondergaande zon, kregen we een privé concert van Marco. Het eerste liedje wat hij begon te zingen was………… ‘de meeste dromen zijn bedrog’!
Mijn fcd was....
Als de mensen aan mij vroegen, en hoe was de fanclubdag? Dan antwoorde ik: heel hard werken, maar o zo leuk, heel bijzonder en ook emotioneel.
Deze fanclubdag was in meerdere opzichten bijzonder en heel indrukwekkend.

Ik heb al een aantal keren mogen helpen als vrijwilliger op de fanclubdag zelf. Dat vond ik al heel bijzonder, het was altijd hard werken maar het gaf ook zoveel voldoening om al die mensen een geweldige dag te bezorgen. Dit jaar zat ik in weer een andere rol, ik mocht namelijk deel uit maken van het team. En ik kan oprecht zeggen, een geweldig team!

Ergens in augustus kreeg ik een audio bericht van Nathalie waarin ze me vertelde dat ze nog wel wat helpende handen kon gebruiken voor de fanclub, en of ik daar misschien nog interesse in had en of ik er over na wilde denken. Daar hoefde ik helemaal niet over na te denken, want ik had toen ik de sollicitatiebrief stuurde al heel goed nagedacht. Dus antwoorde eigenlijk al meteen, dat ik heel graag wilde helpen.

En zo belandde ik halverwege augustus midden in de voorbereidingen voor de fanclubdag. Bij de eerste meeting die ik bijwoonde zei ik nog heel onwetend dat ik de enveloppen wel even zou doen. Martine vroeg nog of ik het zeker wist want het was best een hoop werk. Maar hee dit kon ik, hier had ik geen hulp bij nodig. Ik ging dat wel even doen…..
4500 enveloppen, lege enveloppen……. In elke enveloppe moest een rood kaartje. In 450 daarvan moesten rode kaartjes met nummers. Al die kaartjes moesten nog geknipt worden. O ja en er moesten 3 strengen gemaakt worden. Elke streng telde 1500 enveloppen met elk 150 prijsjes. Uiteraard moesten de enveloppen ook nog dicht geplakt worden, en voorzien worden met gaatjes. En daarna kon het rijgen beginnen. Jullie begrijpen vast ik kon na een aantal weken geen enveloppen meer zien………..
Na een poosje kwam het draaiboek uit, ik keek erin, was benieuwd wat mijn taak zou worden voor die dag, en ja hoor, ik stond bij de enveloppen…….. Enveloppen, zo bleek later op de fanclubdag, die zonder enige vorm van liefde door de mensen die ze kochten woest van het touw werden afgescheurd. Bij elke enveloppe brak mijn hart een beetje…….
Gelukkig maakte Hillie, Ellen en Annemarie die bij mij stonden het wel goed met hun gezelligheid.
 

De vrijdag voor de bingo werd ik toch lichtelijk zenuwachtig en sliep ik slecht, zou het allemaal wel goed gaan, ik kende de dagindeling ik wist van wie de dromen en de wensen zouden uitkomen. Zouden de spullen die ik gehuurd had er allemaal wel zijn. Afijn een gezonde spanning had zich van mij meester gemaakt.
Nadat we zaterdag de bus bij het Claus Event Centre hadden uitgepakt, konden we ons op de kamer even opfrissen om vervolgens alles al klaar te zetten voor de bingo, daarna even snel een hapje eten en toen kon ik mij opmaken voor het uitgeven van de bingo kaarten. Wat een leuke avond en wat een blije mensen.
Zo rond kwart voor 12 was ik weer in het hotel, waar ik samen met nog een aantal anderen nog een drankje deed in de bar. Ik geloof dat Marijke en ik zo rond half 1 op de kamer waren. Marijke had ik amper tot niet nog gesproken, dus eenmaal in bed kletsten we er nog flink op los. Om half 3 dacht ik toch dat het mooi genoeg was geweest en wilde ik wel gaan slapen. Helaas ging dat niet zo best, bang om te verslapen ben ik de nacht doorgekomen. Om half 8 zat ik alweer aan het ontbijt.

En toen kon de opbouw beginnen voor de fanclubdag zelf. Even later dan gepland gingen de deuren open. Meteen was het al heel druk bij de enveloppen.
Toen het programma begon ben ik even later even de zaal ingelopen, ik wilde heel graag even stil staan bij Bianca. Die ene minuut applaus die er was, de foto’s die er van haar getoond werden, maakte dat de tranen me over de wangen stroomde. Wat was dit mooi, heel bijzonder, wat was ze toch geliefd. Torenhoge kippenvel.

Marco had nog een verrassing voor ons in petto, wij hadden de primeur van zijn nieuwe singel #Muziek, wat een heerlijk nummer. Geweldig om de reacties te zien en te horen van de fans. Een nummer 1 hit, dat mag duidelijk zijn!

Maar zo hadden we ook nog een huwelijksaanzoek, wat mooi wat mooi. En ook hier liepen de tranen me weer over de wangen. Volgens mij ging het precies zo, zoals we dit wilden. Helemaal top!
Verder heb ik van het podium gebeuren haast niks mee gekregen, maar dat geeft helemaal niks. Bij ons waren er ook hele leuke lieve en blije mensen. Er ging een high tea uit, een introductie duik won iemand, maar de bootprijs was toch wel het meest geliefd. Er was een jonge vrouw, ze was al 20 jaar fan, ze had de hele dag al geprobeerd om met Marco op de foto te gaan, dat zou dan haar eerste foto worden, maar het lukte niet. Ze kocht 3 enveloppen en ze mag mee de boot in…… volgens mij was haar gil op het podium te horen, Geweldig!!

En daar was het einde van de dag al in zicht, de tijd vloog voorbij. En daar moest ik met mijn collega’s het podium op. Verschrikkelijk daar sta je dan in de spotlight, pfff het zweet stond in mijn handen. Nadat we 3 zoenen, een prachtige bos bloemen en een pizza Gusto kregen van Marco ging de aandacht gelukkig alweer heel snel richting Nathalie. Ook zij kreeg namens alle fans en Marco een verrassing. Een verwen pakket, met allemaal dingen erin die ze heel goed kan gebruiken. Dit was haar zo gegund! Nu was het einde van de dag echt daar, nog eenmaal draaide er #Muziek en nog eenmaal ging het dak eraf!

Toen de zaal eenmaal leeg was, konden wij ook beginnen met alles weer op te ruimen, Marco bedankte alle vrijwilligers en wij gingen nog een hapje eten. Tegen 23.00 uur was ik weer thuis, ontzettend moe, maar meer als voldaan.

Snappen jullie nu een beetje waarom dit voor mij een o zo leuke, heel bijzonder en ook emotionele fanclubdag was?



 


kort samengevat
Zo heb je je voorgenomen om meer te gaan loggen, en zo zakt die voornemen als een plumpudding in elkaar. Het voornemen is er uiteraard nog steeds, maar de tijd……..
Zo heb ik niet eens gelogd dat Kevin inmiddels ook 16 jaar is geworden, hij voor zijn verjaardag Gerbils heeft gekregen, hele leuke nieuwsgierige beestjes. Ook wel woestijnratjes genoemd, maar niet eng zijn.

Dit alles is de schuld van Nathalie . Op een maandag alweer een aantal weken geleden kreeg ik een audio bericht van haar, waarin ze mij vraagt om te komen helpen bij hun team in aanloop naar de fanclubdag. Ze kwamen dringend handen te kort en zaten met hun handen in het haar. Over dat antwoord hoefde ik geen seconde na te denken, ik hou van helpen, ik welke vorm dan ook. Het vrijwillige helpen op de fanclubdag zelf heb ik al een aantal keren mogen doen, en dat vond ik al geweldig. Om nu mee te mogen helpen met de voorbereidingen voor die dag, is veel werk. Druk maar vooral heel erg leuk!



Maar ook is Rob weer thuis. Na 3,5 maanden weg te zijn geweest, op piratenjacht bij Somalië, kwamen ze donderdag 22 augustus aan in Vlissingen.  Daar zouden ze hun medailleparade gaan houden, en wij van het thuisfront waren daar ook voor uitgenodigd. Nu is Vlissingen niet naast de deur en zag ik het niet zitten om dat op een dag te gaan doen. Een oud-collegaatje woonachtig in Vlissingen bood aan om bij haar te komen slapen. Ik pakte die uitnodiging met beide handen aan, en zo gingen we woensdag al op pad naar Vlissingen. Een mooie dag waar we heerlijk aan de boulevard zaten met een hapje en een drankje, en zo dan ook het schip van Rob op woensdagavond al binnen zagen varen. Prachtig gezicht, hij was weer in Nederlands vaarwater. Elkaar die dag zien was onmogelijk, want ze gingen voor Anker om donderdagochtend heel vroeg aan te meren.
Heerlijk was dat weerzien, hij had zoveel gemist, en nu waren we weer voor heel even compleet. Na de medaille-parade vertrokken ze weer uit Vlissingen om dan vrijdagochtend in de thuishaven Den Helder aan te komen. Nu was hij echt weer thuis!


Inmiddels zijn we ook weer een week verder, heeft Rob zijn welverdiende vakantie (denkt hij) en zijn Kevin en Ilse weer naar school.

En ik?? Ik ben gewoon een heel blij en gelukkig meisje.
Aye aye kapitein!!
Van Indiaan naar Matroos.

Als je mij vroeger had gevraagd wat ik wilde worden wist ik het eigenlijk niet. Bij de kinderpolitie wilde ik eigenlijk wel.
Verschillende beroepen heb ik uitgeprobeerd, Indiaan dat leek me ook wel wat.
Een krijger, vrij in de natuur rondlopen, hobbelend op een paard. Maar een paard kreeg ik niet, dus mijn droom van Indiaan vervloog.

Dan maar een poging doen tot danseres, dat heb ik toch wel een aantal jaartjes weten vol te houden, totdat je te oud daarvoor bent en dan word je afgedankt. Dat was een korte carrière, ook dat ging hem niet worden.
Zangeres wilde ik ook wel heel graag worden, maar helaas ik ben nooit ontdekt. Terwijl als ik ga zingen de mensen om mij heen al zeggen, Ja stop maar! Kijk zij hebben al door dat, na mijn eerste tonen, ik een natuurtalent ben.

De poging om handelsondernemer te worden mislukte ook, en toen ik dan maar besloot om iets in de mode te gaan doen kwam daar ineens in de vorm van een advertentie de Marine om de hoek kijken.
Zou ik me daar eens aan wagen, totaal geen verstand van de Marine, dat had iets met zee te maken en dan ook niet in de buurt van Enschede waar ik op dat moment woonde. Maar ach ik dacht de Marine dan wel even naar Enschede te halen was ik ook niet zover bij mijn moeder vandaan.

Ik ging op een keuring die als je goed was 3 dagen zou duren. En verhip na 3 dagen zat ik nog steeds in de keuring. Onvoorstelbaar maar waar, ik was goedgekeurd en mocht op 1 november 1991 beginnen bij de marine. Als jawel Matroos!!!
Wat een schrik, nu moest ik naar de andere kant van het land, helemaal alleen zonder mijn moeder, want de Marine wilde helemaal niet naar Enschede komen, ik moest maar naar hun komen.

Daar ging ik met mijn tasje, door de week van moeders af, en ik ging Matroos spelen. Goh en dat beviel me eigenlijk wel. Je hebt verschillende Matrozen, je hebt Matrozen die de schepen verven, je hebt ze ook die technisch zijn en sleutelen aan apparatuur, ook zijn er Matrozen die het schip sturen, voor het eten zorgen, prikken en medicijnen geven, Matrozen die opzoek zijn naar vijandelijke schepen. Maar ook Matrozen die ervoor zorgen dat er vrije dagen zijn, dat er salaris komt, dat er brieven verstuurd worden. Nou en zo een Matroos was ik.
Waar andere Matrozen de wereld over gingen, zou mijn beurt pas komen na een aantal jaren ervaring op de wal. Maar zover kwam het niet, ik ontmoette een andere Matroos die ik toch wel erg leuk vond en deze Matroos ging wel de hele wereld over. Toen die Matroos (ik noem hem voor het gemak even Rob) na een lange tocht met zijn onderzeeboot terug kwam ging hij voor mij op zijn knieën en vroeg me ten huwelijk. Ik ben altijd al slecht geweest in Nee zeggen, dus….

Een klein jaartje verder werd ons huwelijk bezegeld met een ieniemienie Matroos en besloot ik voor eeuwig en altijd een Matroos aan de wal te blijven.
Wel mocht ik zo af en toe een dag mee varen de grote zee op, samen met een hoop andere familieleden van opvarenden.

Wat ik me dan ook eigenlijk afvraag, Kapitein Marco, heb jij eigenlijk wel eens op een grote grijze Marineschip gevaren? Dan kun je zien wat “echte” Matrozen zoal doen. Tenslotte is elke Kapitein ook laag begonnen
vakantie met dubbel gevoel
Donderdag 18 juli vertrok ik al vroeg met de kinderen en de hond voor een paar dagen naar Duitsland. Met mijn gedachten bij Bianca en een stemming die nou niet bepaald vrolijk was legde ik heel wat kilometers in mijn up af. Lang leve de auto-DVD, en de smartphone met muziek waar mijn kinderen in verdiept waren. Zo kon ik mijn gedachten ook laten gaan, en echt gezellig om te kletsen was ik ook niet.

Ik ging dus eigenlijk met tegenzin op vakantie. Plus dan ook nog het feit dat ik als volwassene alleen was, en ik niet op “niveau” kon praten, maakte het er niet fijner op.
Rob is al sinds half mei weg, en ik vond dat de kinderen daar niet de dupe van moesten worden, en dat zij na een jaar hard werken op school en het behalen van je diploma, recht hadden op een klein weekje vakantie.
Duitsland is toch wel een beetje mijn Heimat, en de plek waar ik heen zou gaan Echternacherbrück, een heel klein dorpje in Duitsland aan de grens van de plaats Echternach in Luxemburg, ken ik op mijn duimpje. Daar ben ik al ontelbare keren geweest en de eigenaars van de vakantiewoning zijn als een soort familie, waardoor ik bijna all-inclusive zat.

Barry ging voor het eerst ook mee op vakantie, dat wilden Kevin en Ilse graag want zo dachten ze het is onwijs leuk om daar met hem door de bergen en bossen te wandelen. En dat bleek, die hond had de tijd van zijn leven, stoere kerel, bij elke boom in het bos ging zijn poot omhoog. Alle soortgenoten moesten weten dat hij geweest was.
Mede door het weer wat natuurlijk echt geweldig was, heb ik toch kunnen genieten. Het was wennen zo zonder Rob, ik moest nu alles alleen regelen en berijden. En op bepaalde momenten mis je dan toch wel je maatje, logisch natuurlijk. Maar eerlijk is eerlijk, Kevin en Ilse waren geweldig. En hebben we ons er met ons drieën goed doorheen weten te slagen.
We hebben een dierenpark bezocht waar Barry ook mee naar toe mocht, we hebben gewinkeld, heel veel gelopen in de bossen en bergen. Maar ook hebben we heerlijk gezwommen. Elke dag waren we wel op pad, gewoon heerlijk!
Uiteindelijk kan ik alleen maar zeggen dat we een paar top dagen gehad hebben.

En eigenlijk ben ik best wel trots op mezelf dat ik het toch maar helemaal alleen allemaal heb weten te berijden, maar volgend jaar moet Rob gewoon maar weer mee op vakantie.


Dag Lieve Bianca
Donderdag 18 juli stond ik al heel vroeg op, ik zou met de kinderen een paar dagen er even tussen uit gaan naar Duitsland. Ik zag dat ik al een whatsappje had……

Dat whatsappje wat als een mokerslag binnen kwam, Bianca is overleden…

Nee dit kon niet waar zijn, ze zou nog weken misschien maanden hebben, maar kom op het waren nog geen 2 weken. Woensdag 10 juli ben ik nog bij haar geweest, we moesten maar niet te lang wachten met langs komen zei ze. Bij het afscheid had ik nog niet echt het idee dat dit het afscheid voor altijd zou zijn. Eigenlijk wilde ik het gewoon niet geloven. Misschien had ik zelfs nog wel het idee dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen, een paar jaar geleden toen er uitzaaïngen gevonden waren, ben ik er ook geweest, en toen had ik niet gedacht dat ze 3 jaar later nog zou leven. Dus bij de fanclubdag 2013 zou ze gewoon ook aanwezig zijn. En toen was daar dus dat whatsappje……

Meerdere malen ben ik al aan een log begonnen, op vakantie in mijn hoofd, later thuis op de computer. Het lukt me maar niet om er een mooi passend verhaal van te maken, maar ook wil ik niet langer wachten.

 Ik heb Bianca jaren geleden leren kennen toen ze net als ik geregeld op de chat van Marco te vinden was, we hadden kinderen in dezelfde leeftijd, net als haar man is mijn man ook vaak voor zijn werk weg. En hoe zij dat wist voltehouden in combinatie met haar ziekte, maakte dat ik onwijs veel respect voor haar kreeg.
Wat hebben we veel en lange gesprekken gevoerd de afgelopen jaren. Ze was een onwijs sterkte vrouw, een vrouw die in mijn optiek nooit klaagde, nooit haar schouders liet zakken. In bijna alles zag ze wel weer het positieve van in. Een vrouw die volop genoot van het moois in het leven.
Toen Ilse op schoolreisje was in Duinrell, mocht ik mee. Bianca moest die dag werken, en we hebben toen samen geluncht, ze kon het werk als badjuf niet meer aan en zat nu achter de kassa van het Tikibad. Daar was ze best teleurgesteld over, badjuf dat vond ze geweldig. Maar toen ik haar achter de kassa zag zitten, en zo blij en vriendelijk haar werk deed vond ik dat bewonderingswaardig. Niet bij de pakken neerzetten maar schouders eronder en door gaan.
Een voorbeeld voor velen.

Lieve Dappere Sterke Bianca, ik zal de dagen plukken wat ik maar plukken kan.

Rust zacht bijzondere Bianca, wat zal je al gemist worden.
TVOH
Het lijkt er toch zowaar op dat ik de zin en tijd voor het loggen heb terug gevonden. Nu maar hopen dat het niet van korte duur is. Maar ik heb goede hoop.

Helemaal als je een leuk uitje gehad hebt met leuke mensen om je heen.
Een aantal maanden is het geloof ik alweer dat Marijke me berichtte met de vraag of ik zin had om mee te gaan naar The Blind Auditions van the Voice. De kaarten waren in de verkoop gegaan en aangezien we al eens eerder naast de pot hadden gepiest zei ik meteen JA! Welke dag en tijd kon me niet schelen, Ilse heeft vakantie en ik dagen genoeg. Maar ja Lotte en Marijke dan weer niet, dus het werd zaterdagavond.
Marijke en ik hadden om 16.00 uur afgesproken bij de La Place en konden we daar alvast lekker wat eten. Marijke stelde voor om van daaruit verder te gaan met 1 auto dat zou parkeerkosten schelen. Waarop ik nog voor de grap zei, dat we dan wel eerst moesten kijken of er geen hek was wat op slot zou kunnen. Daar heeft Marijke namelijk niet zo hele leuke ervaring mee.
We kwamen met 2 auto’s aan bij het Mediapark, er was een hek……..

Diana voegde zich ook bij ons, en we kregen echt prachtplekken, zelden zulke mooie plekken gehad. Met Hellen en co voor ons hadden we een top avond. Ik mag er niks over zeggen, en dat ga ik ook niet doen, maar zal toch een tipje van de sluier oplichten, want er was een dame die ontzettend goed stelten kon lopen, zo goed dat het net echt leek.

Na afloop moesten we natuurlijk blijven wachten, ik was nu met Ilse en het leek me wel heel leuk om eens een foto te maken van Ilse en mij samen met Marco. Nou dat lukte. Ik was eigenlijk bang dat Ilse het wachten beu zou worden, maar gewapend met ons fototoestel vermaakte ze zich prima. Haar missie was eigenlijk om Lotte op de foto te zetten, maar die wilde alleen voor een euro op de foto.
Ik weet dus niet hoe Marco het voor elkaar heeft gekregen, maar Lotte leek toch wel heel vrijwillig met hem op de foto te gaan. Kan natuurlijk ook heel goed zijn dat Marijke haar van alles heeft beloofd in ruil voor een foto.

Na een hele drukke week gehad te hebben en ook nog voor de boeg heb, zag ik er best tegenop om dan nog weer naar huis te rijden. Maar het viel me niks tegen, met mijn gedachten nog bij een heerlijke avond, vreselijk gelachen kwam ik om half 2 thuis.

 
En hoe cool is dat…… ik mag woensdag gewoon weer!
"Als je voor me staat
Vlucht ik steeds weer in je armen"