Welkomsttekst
Hallo allemaal! Ik ben dus Annick, en net zoals jullie allemaal een fan van Marco. Mijn lijstje met vrienden is nog wat kort, dus voeg jezelf maar toe als je wilt! Snuffel verder maar wat rond en laat gerust reacties achter!



Nieuws van Marco
Na een fantastische voorjaarstour waar ik ontzettend van heb genoten gaan we binnenkort starten met de opnamen van The Voice Senior. Wil je erbij zijn, kijk dan of je aan tickets kan komen via rtltickets.nl. Groetjes, Marco
Laatste Reacties
Kalender
Juni 2018
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Profiel
Naam: Annick
Leeftijd: 32 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Mijn laatste reacties
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Borsaties ;
en 2 gast Borsaties .
Foto album
Oma weer thuis
Vorige week maandag tijdens carnaval werd oma ontslagen uit het ziekenhuis. Het werd tijd, want volgens haar zat ze er al vier weken (wat dus maar een weekje was).

Haar geheugen laat haar nu nog vaker in de steek wat korte termijn betreft, maar verder kan ze alles weer doen zoals voorheen. Ze gaat weer lekker kaarten in het bejaardenhuis, er komen mensen op bezoek en 's avonds zit ze in de stoel tv te kijken.

Ze weet nog steeds wat er gebeurd is, dus het heeft wel een impact gehad, maar verder staat ze er niet meer bij stil ofzo. Echt dingen van lange termijn kan ze wel herinneren en er komt ook nog beetje bij beetje terug van de afgelopen jaren, dus ze is niet alles kwijt, zoals we eerst dachten. Er waren momenten dat ze acht jaar terug leefde toen ze nog op zizchzelf woonde in 'haar huisje'. Dat ze in het bejaardenhuis zat, wist ze dan niet meer. Maar toen ze daar aankwam, wist ze wel weer waar haar kamer ongeveer was, dus het begon redelijk goed.

Ze praat goed, loopt goed en kan alles weer perfect gebruiken. Er worden af en toe nog wel testjes gedaan. Afgelopen week moest ze een klok tekenen. Heel raar. Ze zette de cijfertjes allemaal aan de rechterzijde van de klok... Waar dat aan ligt, tjah, dat mag je aan een neuroloog vragen, ik heb absoluut geen idee.

Nou, dat was de laatste update wat mijn oma betreft. We verwachten geen bijzonderheden meer. We zijn blij dat ze het er zo goed vanaf gebracht heeft voor iemand die 89 jaar is en terwijl ze haar 1% kans gaven er doorheen te komen. Mijn oma is gewoon beresterk!
Niet kapot te krijgen!
Ongelooflijk. We waren afgelopen zondag zo geschrokken van de beroerte van mijn oma, maar ze gaat alleen maar vooruit lijkt het wel.

Gistermiddag en avond aijn we op bezoek geweest in het ziekenhuis. Ze ligt nog wel op dezelfde afdeling, maar, waarschijnlijk mag ze daar snel af. Haar geheugen is in een slechte staat, maar ze begrijpt wat je tegen haar zegt en wie er zijn. Ze kan goed rechtop zitten, heeft kracht in haar armen en benen en kan gewoon slikken, dus gewoon eten en dat is al heel wat.

Gisteren is ze ook voor het eerst uit bed geweest bleek uit het verhaal van de verpleegster. Ze zas namelijk even vergeten dat ze half verlamd was geweest en was even naar het toilet op de gang gaan wandelen... In d'r uppie...

Met die kracht in haar arm en been komt het wel goed (ze kan heel goed zwaaien), het is enkel haar spraak dat een enorme belemmering is. Ze kan woordjes zeggen als 'ja' en 'allih', maar verder mompelt ze maar wat en dat weet ze zelf heel goed! En daar heeft ze een enorme hekel aan, dat ze zich niet verstaanbaar kan maken.

Vandaag belt de revalidatiearts naar mijn moeder om te bespreken wat er nu gaat gebeuren. Waarschijnlijk gaat ze logopedie krijgen en misschien training voor de fijne motoriek. Ze kan wel wat grove dingen doen, maar ze kan niet schrijven, dus ook zo kan ze zich niet verduidelijken.

We wachten de rest van de week maar af, maar sjongejonge, die oma van mij is sterk hoor! Niet kapot te krijgen!
Hersenbloeding oma....
Carlo moest gisteren uit voetballen, dus was ik met hem meegereden. Tijdens de eerste helft kreeg ik een telefoontje van mijn broertje. "Het gaat niet goed met oma, ze is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht". Hij wist verder ook nog niet wat er aan de hand was. Bovendien was hij nogal slaperig, hij was uit zijn bed gebeld en de avond tevoren uit gegaan tot vijf uur.

Twintig minuten later kreeg ik weer telefoon van m'n moeder en die verduidelijkte al heel wat meer. Ze was 's morgens gevonden door de verpleegster en er is toen naar de HAP gebeld. Toen was het nog niet iets om je zorgen om te maken, maar het verslechterde in de loop van de morgen.

Maar ik heb Carlo dus in de rust van het veld geplukt (ik helemaal in tranen, hij mij lief troostend). Hij was snel gaan douchen en omkleden en na wat troostende woorden van zijn vrienden zijn we naar het ziekenhuis gesneld waar mijn ouders en broertje al op de spoed zaten te wachten op ons. Toen waren ze nog aan het onderzoeken en waren ze zelf nog niet veel wijzer geworden.

Vlak na de middag is ze dus met de ambulance naar het ziekenhuis gereden waar ze haar onderzocht hebben en een CT-scan hebben gemaakt. Ze was aan één zijde verlamd, haar mond stond scheef en kon geen fatsoenlijk woord uitbrengen. De prognose van de dokter is niet zo best. Ze is immers al 89.

Maar toen ze later die middag op de kamer lag en weer wat rustiger werd na alle hectiek (en nadat ze geplast had, want dat wilde ze de hele tijd duidelijk maken) ging het, leek het, een beetje beter te gaan. Het lijkt nog steeds of ze niet begrijpt wat je tegen haar zegt, ze weet niet waar ze is of ze weet haar eigen naam niet, maar ze kon al een beetje haar arm en been bewegen en probeerde wat te praten. We zijn er wel blij mee dat ze mensen herkent die bij haar zijn.

Hopelijk maakt ze nog wat vorderingen vandaag en morgen, want deze dagen bepalen eigenlijk hoe het verder zal lopen. Ik heb nog geen belletje van thuis gekregen, maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken.
Wudder zitte meej 't schiet...
Dat was 't eerste wat m'n vader zei toen ik vanmorgen (eigenlijk al meer vanmiddag) beneden kwam.

Sinds afgelopen vrijdag zit ik met diarree. Zaterdag had ik wat koorts en was erg grieperig, zelfs bijna van m'n sies gedraaid. Gisteren is de dokter langsgeweest en hij zegt dat ze het 'het kotsvirus' noemen. Het moet ook erg besmettelijk zijn.

Dus toen ik vanmorgen beneden kwam, kreeg ik te horen dat m'n vader nu ook met de diarree zit en nu net is m'n moeder ook maar al een keer naar de wc geweest.

Bij mij zit m'n wc-abonnement er hopelijk bijna op. Het duurt nu al zo lang.... Ik heb gelukkig wel het idee dat het iets beter gaat. Ach, het heerst, zeggen ze.....
Kotmadam in ziekenhuis...
Toen ik hier vorige week op mijn kot aankwam, was het wel erg stil. Toen ik hier gisteren weer was, was het nog steeds stil. Nu blijkt dus dat onze 'kotmadam' in het ziekenhuis licht met bronchitis. Het moet toch wel ernstig zijn, want ik heb gehoord dat ze op inzo ligt (intensieve zorg hier in België).
Laten we maar hopen dat ze het er net als vorige keer weer goed vanaf brengt. Het mens is tegen de tachtig, dus niet meer één van de jongste....
Oververmoeid....
Tjah, na mijn duizelaanval van vorige week is het eigenlijk niet helemaal meer overgegaan. Bovendien had ik er ook nog een soort van oorpijn bij, dus ik dacht dat het wel eens aan mijn evenwichtsorgaan kon liggen. Tijd om naar de dokter te gaan volgens m'n moeder. Verschrikkelijk. Ik vind het zo erg om naar iemand te gaan die er verstand van heeft en er achteraf gewoon blijkt dat er helemaal niets aan de hand is en dat je je gewoon druk maakt om niks.

Vorige week zaterdag kon ik terecht op het spreekuur. Maar hij kon natuurlijk niks vinden. Zoals ik natuurlijk al verwacht had.

Op weg terug naar huis kwamen we een andere dokter tegen die tegenover ons woont en we bevriend mee zijn. Ik liep gewoon door, maar m'n moeder moest het verhaal even kwijt natuurlijk. Komt ze vijf minuten later thuis en deelt ze mee dat ik maandagavond nog maar eens terug moet om een volledig onderzoek te laten doen. Bovendien moest ik op dinsdag ook maar even bloed laten prikken... *zucht* Bezorgde moeders....

En zo geschiedde.

Vanmorgen heb ik de uitslag gekregen en er was gelukkig niks aan de hand. Alles was normaal, niks engs te zien en de dokter concludeerde dat ik overwerkt was. Ik moet het gewoon wat rustiger aandoen met m'n studie...

Één voordeel: ik word nu 's morgens niet meer zo vroeg uit m'n bed getrommeld. Lekker uitslapen doet ook deugd...
"Het huis van onze liefde
Is onbewoonbaar verklaard"